INTRINSIEKE
MOTIVATIE?

Chris, de partijleider kwam naar het dorp. Babs was er vol
van. Zij op het podium naast hem. Weken was ze druk met nadenken over haar
toespraak. Loon naar werken, na tien jaar inspanning voor de partij. Als folderaar
was ze begonnen, daarna raadslid en nu fractievoorzitter. Ze had verdorie al
wethouder kunnen zijn als die verdraaide christelijke partijen niet hadden
samengespannen om haar buiten het college te houden. Wat ze met dat salaris
allemaal niet had kunnen doen.

Ze had Chris al twee keer eerder kort ontmoet, zou hij zich
haar herinneren?

Haar toespraak moest de beste worden uit haar politieke
carrière tot nu toe. Het zou Chris opvallen en dan lag de weg naar de
Provinciale Staten en misschien wel Den Haag voor haar open. Na drie weken
schaven was haar tekst klaar. Ze had het voorgelezen aan haar man Bert. Zijn
enige commentaar was, dat ze er beter al die moeilijke woorden uit kon halen.

“De helft van het publiek hier, snapt niet waar je het over
hebt.” Gelukkig vonden haar twee fractieleden het wel een goed verhaal. Bert
die saaie sukkel, hij wilde maar niet begrijpen hoe belangrijk dit voor haar
was. Omdat Chris een onderkin had, noemde hij hem spottend Liplaplodderlap.
Chris was geen schoonheid, nou en? Hij hield gloedvolle toespraken en daar in
Den Haag legde hij ze het vuur aan de schenen. Alsof saaie Bert zo’n knapperd
was met zijn kale harses.

Groot was haar teleurstelling toen het partijbureau contact
opnam. Ze wilden geen toespraak door haar. Ze mocht Chris alleen welkom heten
en bedanken. Vier verdomde zinnen aan het begin en drie aan het eind werden
haar gegund. Ze hoorde het van zo’n verrekte hielenlikster, een communicatietrut met een duur diploma. Dat
wijf had zelfs de tekst al voor haar geschreven, alsof ze achterlijk was. Zeven
verrekte saaie regels en niets over wat zij bereikt had in dit oord.

Ze had het willen hebben over de significante mutaties in
het gemeentebeleid, sinds haar partij in de raad zat. Over de transitie van een
agrarisch gat naar een moderne gemeente. Over urgentie en ambitie. Over hoe ze
op de barricaden had gestaan tegen dat onzinnige plan van een
asielzoekerscentrum. Hoe het door haar inzet manifest was geworden dat de
bevolking tegen was. Over de door afgedwongen heroriëntatie, die maakte dat er
nu een groot distributiecentrum kwam. Over beleidsimpulsen en appelleren aan de
wensen van de gewone burgers. Haar hele gloedvolle betoog van twee A-4tjes kon
zo in de prullenbak. Trouwens door de komst van het distributiecentrum had Bert
zijn vader voor een dikke prijs een stuk grond kunnen verkopen. Bedankje? Ho
maar. Laaiend was ze geweest toen die Haagse trut belde. Ze had nog net niet
het gesprek weggedrukt. Wilde die sukkel van een Bert ‘s avonds nog vrijen ook,
alsof ze daarvoor in de stemming was.

“Dat helpt je ontspannen,” had hij gezegd. Nou mooi niet, ze
was die dag al genoeg genaaid. Dat was nog niet het enige. Ze moest het podium
ook nog delen met Antje Bergsma, de wielrenster. Omdat die hier vandaan kwam.
Wereldkampioene, nou en? Met zo’n dikke boerinnenreet kan iedereen hard
fietsen. Zelfs de opstelling op het podium werd gedicteerd. Zij links en na
haar vier verrekte zinnen werd van haar verwacht dat ze ging zitten. Dat stomme
wicht mocht rechts van Chris op het podium blijven. Gelukkig in wielerkleding
dan viel die dikke kont extra op.

Op de ochtend van de bijeenkomst, terwijl ze in haar slipje
voor de spiegel zat, stond Bert in eens achter haar. Hij boog zich voorover en
pakte haar tieten vast. Ze gaf hem een tik op zijn vingers.

“Nu niet.”

De sukkel bleef aandringen. Altijd op het verkeerde moment.
Nou mooi niet! Sterker nog, als de sprong naar de landelijke politiek lukte,
wist ze niet of ze wel met Bert verder wilde. Ze was ruim op tijd in het
dorpshuis. Dat was maar goed ook, zo kon ze de vrijwilligsters die de zaal aan
het inrichten waren nog corrigeren. Stomme ouwe taarten.

Bij aankomst van Chris was ze als eerste buiten. Hij leek
haar te herkennen en ze kreeg drie kussen op haar wangen. In tegenstelling tot
de wielrenster die een hand kreeg. Trots liep ze naast hem naar binnen. Haar
tekst had ze goed ingestudeerd en in gedachten repeteerde ze de vier zinnen
nogmaals. Niet te gehaast uitspreken, nam ze zich voor. Voor het geval ze
vragen kreeg of de kans om meer te zeggen, had ze haar oude tekst nog paraat.
In haar tas had ze ook nog een lijst met woorden die het goed doen. Je wist
maar nooit. De opkomst was teleurstellend, ook Bert en zijn familie waren er
niet.

“Ik verrek het om als zaalvulling voor zo’n oetlul te
dienen,” had hij gezegd. Zijn ouders hadden niet eens op de uitnodiging
gereageerd. Te druk met hun stinkende vee, zeker?

Gelukkig verliep alles goed, ondanks dat een van die stomme
vrijwilligers koffie morste op Chris zijn mouw.

Na afloop bedankte Chris haar uitgebreid. Hij noemde haar “een
sieraad voor de partij” en zei “dat hij een toekomst voor haar zag in de
organisatie.” De wielrenster was gelukkig afgetaaid en de vrijwilligers van het
dorpshuis waren al begonnen met opruimen, toen zij en Chris nog stonden te
praten. Ze had gezien dat hij herhaaldelijk naar haar boezem keek en ze zag
haar kans. Alles voor het goede doel, haar carrière in de partij. Ze wees op de
koffievlek en bood aan om zijn jasje even schoon te maken. Dat maakte dat hij
haar volgde naar het invalidetoilet. Ze had hem goed ingeschat. Hij deed eerst
zijn jasje uit en maakte toen zijn broek los.

“We hebben te weinig tijd om nu te vrijen, dat komt nog. Je
mag me wel even pijpen.”

Ze had hem niet gepijpt. Zijn pik stonk. Een muf ruikende
slappe asperge, dacht ze later op weg naar huis. Ze hadden de tijd niet om het
geval te wassen. Ze had hem snel even afgetrokken, terwijl hij met haar tieten
speelde. Geil werd ze niet van hem, maar de gang naar Den Haag vergde nu
eenmaal wat offers.

Een paar minuten later met Chris naar de auto lopend wachtte
ze tevergeefs op een uitnodiging voor een gesprek over haar volgende carrière
stap. Ook ontging haar de grijns van zijn chauffeur niet. Verdomme, dacht ze.
Ze had hem alleen maar afgetrokken en toch voelde ze zich, verneukt.

Thuis gekomen was ze nog steeds kwaad. Ze besloot om maar
eens extra chagrijnig tegen Bert te doen. Per slot van rekening had hij haar in
de steek gelaten. Hij had toch mee kunnen gaan? Ze kreeg de kans niet. Ze had
de achterdeur nog maar nauwelijks geopend of Bert sleurde haar de bijkeuken in.

“Vuil teringwijf, wat heb jij met die gore Liplaplodderlap
uitgevreten?” Onthutst keek ze hem aan. Zo was Bert nooit en hoe kon hij?

“Ik werd gebeld door de oude buurvrouw van mijn ouders,
Marjan Venema. Ze vertelde hoe onredelijk bitsig jij deed en dat je vijf
minuten met die zakkenwasser op het invalidetoilet ben geweest. Ze
protesteerde, “zijn jasje zat onder de koffie en ik…”

“Ja, en daarvoor moest de deur op slot.” Hij rukte haar
tasje uit haar handen en begon er in te zoeken.

“Het zou me niets verbazen als je hem geneukt hebt. Had je
condooms bij je?”

In plaats daarvan vond hij haar lijstje met woorden die ze
wilde gebruiken. Hij begon hardop te lezen met verbazinging in zijn stem.

“Accorderen?” Dat doen wij allang niet meer. Trek je jas
eens uit. Ik wil zien hoe je er aan toe bent. Ze protesteerde en probeerde zich
er uit te bluffen.

“Stel je niet aan man. Gadverdamme wat ben jij misselijk
makend wantrouwend. Alleen omdat zo’n stom roddelwijf…” Ze trok haar jas uit
in de zekerheid dat haar kleding in orde was. Dat zijn inspectie van haar
kleding niets opleverde stelde hem niet gerust.

“Accenten verleggen!”

Hij keek naar haar grote borsten.

“Heeft die klojo aan jouw accenten gezeten?”

Ze wilde, nee natuurlijk niet, zeggen, maar hij keek zo
kwaad dat ze haar mond hield.

“Je loopt toch altijd te pronken met die grote memmen van
je. Kom op, doe je blouse uit, ik wil je tieten zien. Als ik zuigsporen zie,
dan kan je gelijk oprotten.”

Zo had ze hem in de vijftien jaar dat ze elkaar kenden nog
nooit meegemaakt. Als hij maar tot bedaren komt, dacht ze. Ze deed haar blouse
uit en ze deed haar bh af. Ze rilde, het was koud in de bijkeuken. Hij keek
kritisch naar haar blote bovenlijf en slikte met moeite een gemene opmerking
over haar hangende borsten in.

“Ambitie. Met die ambitie van jou ben ik nu wel klaar.
Schiet op, kleed je maar verder uit. Dan gaan we het over mijn ambitie hebben.”
Terwijl ze zich uitkleedde ging hij door met het lijstje.

“Additioneel? Zo voel ik me de laatste jaren. Het lulletje
rozenwater dat alles maar goed vindt. Dat is nu afgelopen! Snap je dat trut?” Ze
begon zachtjes te snikken.

“Beleidsimpulsen”

“Impulsen die had ik zat, maar daar heb je verdomme nooit
tijd voor”. Hij bauwde haar na. “Nee, nu niet, ik heb zo een belangrijke
vergadering. Ik heb het zo druk gehad, ik wil nu slapen. Hup schiet op, je
broekje uit. Geef het eens aan?” Hij keek er in en rook er aan.

“Gelukkig voor jou. Ik zie geen sperma sporen. Hij keek hoe
ze in haar blote kont stond te janken. Er was niets geils aan. Kritisch keek
hij naar haar hangtieten en haar magere kont met putjes. Hij dacht, hoe heb ik
hier ooit verliefd op kunnen worden?

“Stomme trut, je moest je zelf eens zien. Nee, beter nog, de
sukkels die op je gestemd hebben zouden je zo moeten zien.”

“Concipiëren. Daar had jij nooit tijd voor. Ik ben jouw
uitstellen en smoezen zat. Je voorraad pillen heb ik vanavond door de plee
gespoeld.” Ze stond te rillen op de koude vloer van de bijkeuken. “Stel je niet
aan mens, of wil je dat we dit gesprek buiten voortzetten?”

“Bert, ik…”

“Hou je kop, nu luister je eindelijk eens naar mij.”

“Derogatie” “Mens, waar haal je die onzin vandaan? Met welk
recht kruip jij met een vreemde kerel op de plee? Stop nu eindelijk met liegen.
Wat is er gebeurd? Ze snikte, “Niets.”

“Je liegt. Als je nu godverdomme niet de waarheid vertelt,
dan pak ik je koffers en flikker je bij je ouders uit de auto. Heb je geneukt?”

Tussen het gesnik door, “neeeeh.”

Met een van woede verwrongen gezicht en een lange uithaal, “heb
je hem gepijpt?”

“Nee, neeeeh.”

Hij dacht even na. “Je hebt die klootzak toch niet
afgetrokken?” Ze ontweek zijn blik en wilde liegen. Hij zag haar aarzeling.

“Gadverdamme, stomme slet. Je bent nog een groter tering-wijf
dan ik dacht.” Hij rende de deur uit naar de schuur om terug te komen met een
pot garagezeep.

“Wassen kreng. Nee, niet alleen je handen, je hele armen.”

Terwijl ze haar armen schrobde tot ze rood werden, ging hij
verder.

“Draagvlak? Nou, hier in huis voor jou niet meer en mijn
familie is al lang op jou en je nukken uitgekakt. Trouwens, je ouders zullen
ook niet blij met je zijn, als ik je straks bij ze aflever. Heb je hem gekust.
Heb je de tong van die viezerik in je bek gehad?” Al snikkend zocht ze
oogcontact en ze schudde “nee.” Ze keek zo triest, dat hij haar
geloofde.

“Kom maar mee, dan gaan we in de keuken verder.”

Ze vluchtte de keuken in en ging dicht bij de verwarming
staan. Met haar kleren onder zijn armen en het briefje in zijn hand volgde hij
haar.

“Entameren Jij entameert niets meer, dan na overleg met mij.
Al dat solistisch gedoe van jou, dat ben ik spuug en spuugzat.”

Hij keek naar haar snotterige gezicht, de rood geboende
onderarmen en het kippenvel op haar huid. “Waarom pak je zelf je koffer niet om
op te rotten?

“Bert, ik wil niet weg. Ik heb er zo’n spijt van. Kunnen we
niet…” Hij liet haar niet uitpraten.

“Evalueren. Dit is god beter een evaluatie en jij komt er
slecht vanaf.”

“Flatteren. Ja, daar ben je goed in. Je beter voordoen. Maar
nu even niet. Met dat kippenvel van je, ben je net een geplukte kalkoen.”

“Bert, kunnen we niet…?,”

“Nee, we kunnen niet!”

“Geïntegreerde aanpak. Dat was zeker je plan vanavond? Slijmen
bij de baas en je omhoog likken. Aftrekken, niets is je verdomme te gek voor
die verrekte club van kloothommels. Alsof ik je niet door had. Ik ben gekke
Henkie niet. Hou eens op met janken, mens!”

“Heroriëntatie. Voor mij zeker. Ik ben klaar met jouw
gedoe.”

“Implementatie. Ja biecht eens verder op. Wat was je
implementatieplan van vanavond? Waarom heb je die zakkenwasser afgetrokken?
Dacht je zo carrière te maken bij die politieke beunhazen? Stom mens,
waarschijnlijk wordt je nu achter je rug uitgelachen.” De laatste opmerking
brak haar resterende stukje verzet. Het snikken ging over in erbarmelijk
janken. Ze ging zo te keer, dat er een eerste klein barstje van medelijden in
zijn woedende pantser kwam. Even aarzelde hij, maar hij was nu eenmaal op stoom
en al de adrenaline in zijn lijf maakte dat hij door ging.

“Kwalificatie. Dat is een gemakkelijke. Je bent een gore rot
slet.” Het janken hing over in een geblèr met lange uithalen. Hij wierp haar
een keukenrol toe.

“Hier snuit je neus en veeg je smoel af. Ik ben nog lang
niet klaar.” Zonder verder aandacht aan haar gehuil te besteden ging hij door.
Schreeuwend om boven het gehuil uit te komen.

“Larderen. Hebben nog andere vuilakken ergens zaadsporen
achter gelaten?” Hij stapte naar haar toe en tilde haar hoofd op.

“Neeeeeeh, dit was de eerste keer.” Gevolgd door grote
snikken, “ik … ik …” Het barstje in zijn pantser vulde zich met wat meer
medelijden en daardoor groeide het barstje, waardoor nog iets meer meelijden
kon toestromen.

“Schiet maar op naar boven en ga je douchen om warm te
worden. Vergeet niet je tanden goed te poetsen en je mond te spoelen. Voor het
geval je daarover gelogen heb,” voegde hij er gemeen aan toe. Hij volgde haar
naar boven. Zittend op het toilet keek hij hoe zich douchte.

“Monitoren”, las hij in gedachten van het briefje
en kijkend naar haar schimmige bewegingen achter de glazen douchewand. Verrekt
dat klopt, dat doe ik nu. Het had geen zin het hardop voor te lezen. Ze kon hem
door de waterstraal toch niet horen. “Neveneffect”, las hij stil
verder. Hij grinnikte want met het afnemen van zijn woede was zijn pik
gegroeid.

“Ombuiging.” Hij kneep door de stof van zijn broek
in zijn stijve. Nou nee, die liet zich niet buigen. De waterstraal stopte en de
deuren gingen open. Ze stapte de douche uit en reikte naar een handdoek. Haar
kippenvel was weg en haar vel was nu roze. Hij keek hoe ze zich afdroogde en
dacht, het is nog steeds een lekker wijf, als ze maar niet zo chagrijnig doet. Het
volgende woord op het briefje was “opteren” en dat bracht hem op een
idee. Hij stond op en scheurde haar briefje in stukjes, die hij in de wc liet
vallen.

Ze was gestopt met huilen en ze keek met een schuwe blik
naar hem. Wat zou hij van plan zijn?

“W .. w.. wil je dat ik weg ga?” Stotterde ze.

“Ja eigenlijk wel, maar dat stomme kutlijstje van je heeft
me op een idee gebracht. Ik heb nog een paar deftige woorden voor je:”Sodomie. Onaneren.
Cunnilingus. Fellatio.

Penetreren”

Ze was niet dom, ze kende de woorden, maar snapte niet wat
hij wilde. Hij kleedde zich uit en keek nog steeds kwaad. Tot haar verbazing
zag ze dat hij een enorme erectie had. Zijn penis leek groter en stijver, dan
ze de laatste maanden van hem gezien had.

“Je mag kiezen.” Verward keek ze hem aan.

“Dan kies ik voor je. Fellatio! Vooruit laat eens zien of je
je eigen man nog wilt pijpen.”

Ze wilde niet en deed het toch. Ze legde haar handdoek zo
dat ze er met haar knieën op kon gaan zitten en sperde haar mond open. Hij
drukte zijn erectie in haar mond en ongeïnspireerd begon ze te pijpen. Haar
lippen over zijn pik voelde goed en toch sloeg de twijfel bij Bert toe. Seks
was iets voor samen en dit was wel heel erg eenrichtingsverkeer. Op het moment
dat hij dacht; ‘laat maar zitten, ik ruk me straks wel klaar,’ begon ze haar
tong te gebruiken.

“Participeren.” Het was een woord dat ook nog op
haar lijstje stond. Alleen het woord kwam nu niet in haar op. Wat wel opkwam
was een gevoel van geilheid. Al pijpend merkte ze dat het haar opwond. Nat
worden, op de schaarse momenten dat ze nog met Bert seks had, lukte nog steeds
en klaarkomen ook. Maar dit voelde veel geiler. Ze pakte zijn stam vast en trok
haar mond een stukje terug om met haar tong cirkelvormige bewegingen over zijn
eikel te maken.

Bert dacht niet meer aan stoppen. Als hij het lijstje niet
door de wc gespoeld had dan zou het woord “prolongatie” hem
opgevallen zijn. Hij wilde verder, hij wilde haar neuken. Hij trok zijn pik
terug.

“Wat is er, vind je het niet lekker? Vroeg ze teleurgesteld.

“Jawel, super, maar zo kom ik veel te snel.”

“Geeft niet. Laat me maar, ik wil je verwennen.”

Een laatste restje van zijn woede maakte dat hij zich niet
overgaf aan het genot en de regie terug wilde. Hij draaide haar om en hem
tegemoet komend drukte ze haar billen naar achteren. Ze zocht met haar handen
steun op het badkamermeubel. Ze voelde hoe hij in haar gleed en het voelde …goed.

“Piketpaaltjes slaan”, was het niet, het was meer
een heipaal die met een reuzenklap in een zompige bodem zonk. Bert voelde hoe
die warme soppigheid zijn pik masseerde en genoot. Hij sloeg zijn armen om haar
heen om haar borsten vast te pakken. Haar tepels waren stijve knopjes en nu
niet van de kou. Het eerdere gevoel van die avond, het gevoel van genaaid zijn,
was samen met haar verdriet verdwenen. Ze voelde zich vrouw en geil. Ze voelde
zijn handen op haar borsten en hoe hij tussen duim en wijsvinger haar tepels
masseerde. Ze voelde hoe ze met iedere stoot richting de finish geduwd werd.
Een finish met fanfare en vuurwerk. In de spiegel zag ze Bert zijn hoofd. Haar
Bert en zijn gezicht was vertrokken. Nu niet van boosheid, het was de blik waar
ze zo geil van kon worden. Geconcentreerd op de seks, helemaal “gefocust”
op zijn pik, die haar verwende. Zijn
ballen tikten tegen haar aan en… Ze voelde het opkomen, ze balanceerde op de
rand. Ze spoorde hem aan.

“Toe neuk me… doorstoten.” Ze keek naar zijn verbeten kop
in de spiegel. Ze hadden oogcontact en ze kwam. Terwijl hij zachtjes
doorstootte spoelde het genot in golven door haar heen. Bert wist zich nog net
in te houden. Hij wilde meer, hij wilde langer en al neukende was er een idee
in hem opgekomen. Pijpen wilde ze hem maar af en toe. De laatste jaren meer af
dan toe. Klaarkomen in haar mond was altijd taboe geweest. Hij hielp haar om
overeind te blijven en wachtte tot de storm in haar geluwd was.

“Nu ik,” zei hij terwijl hij wijdbeens op het deksel van het
toilet ging zitten. Zijn, van haar vocht, glimmende pik stak schuin omhoog. Het
kwam niet in haar op om te protesteren en ze dacht al helemaal niet na over de
mogelijke “precedentwerking”. Als ze al dacht dan was het alleen maar
aan of en hoe hij hem straks nog eens in haar kut zou steken.

Ze likte en ze zoog. Zijn pik pulseerde in haar mond en ze
voelde hoe hij in haar mond klaar kwam. Hij pakte haar hoofd vast om te
voorkomen dat ze terugtrok. Overbodig, daar dacht ze helemaal niet aan. Ze
slikte het niet gelijk door, ze speelde er mee in haar mond. Het smaakte niet
vies, het smaakte wat zoet en een beetje naar noten. Daarna slikte ze en nog
eens. Zou hij het menen toen hij zei dat hij wilde dat ze zwanger werd. Ze
hadden het uitgesteld, maar dat lag niet alleen aan haar. Er schoot haar iets
te binnen, dat ze ooit gelezen had, over hoe zaad slikken afstoting van de
vrucht voorkomt. “Randvoorwaarden creëren”, dat had ook op haar
briefje gestaan. Ze moest er om giechelen. Bert keek haar vragend aan.

“Lekker,” zei ze gevolgd door. “We moeten dit vaker doen.
Laten we op bed gaan liggen.”

Dicht tegen elkaar aan liggend genoot Bert van de
“vigerende status quo” van verzoening, die de lust ze had gebracht. Babs
wachtte op nieuw initiatief van Bert en streelde zijn rustende pik. Ondertussen
werkte ze in gedachten aan een plan B. Stel dat… en… als… Bert kon dan
thuis op het kind passen als zij in Den Haag was. Zijn pik ontwaakte en hij
kuste haar innig. Twee maal achter elkaar dat hadden ze in jaren niet meer
gedaan. Bart ging op zijn knieën tussen haar benen zitten.

“Wacht,” zei ze en ze trok haar benen hoog op, zodat hij ze
op zijn schouders kon leggen. Hij vulde haar tot op het diepste punt. Goed zo,
dacht ze, dan kan hij raak schieten, dan hebben we dat ook gehad. Terwijl hij
in haar stootte gleed zijn dikke knuppel langs haar meest gevoelige plekjes.
Het gaf haar even een gevoel van spijt, dat ze hem dit standje al jaren ontzegd
had met, “dat doet pijn” en zo “lenig ben ik niet.”

Het voelde toch wel goed, nee sterker nog het voelde
geweldig. Daarna dacht ze nergens meer aan, ze genoot. Het kwam opzetten, diep
in haar ontstond een kern van genot en die kern groeide en groeide, tot er een
gevoel ontstond van barsten. Ze gilde toen het diep in haar explodeerde en
golfde en golfde …

Later die avond en zo ver mogelijk van de snurkende Bert
vandaan, dacht ze na over de afgelopen uren en over de explosie van genot. Van
binnen uit dacht ze, dat deed hij gelukkig goed. Bert mocht blijven. Met een
glimlach dacht ze aan haar lijstje.

“Intrinsieke motivatie”, dat had er ook op
gestaan.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.