WRAAK

Visserslatijn

Het kwam door Jelle. Jelle was al weer veel langer vrijgezel
dan ik en bleef maar doorzagen over zijn scharrels, of zoals hij het uitdrukte ‘willige’
dames. Vrouwen waarmee hij in contact kwam op dating sites.

“Moet je ook doen man”.

In het begin liet ik hem maar kletsen. Ik vond het prima zo.
Baukje en ik waren na bijna vijfentwintig jaar uit elkaar gegaan. De chemie was
weg, ons seksleven was ingedut en we waren zelfs geen maatjes meer. Ik weet
niet eens meer wie het als eerste voorstelde, zo gezamenlijk was de wens om er
een punt achter te zetten. Geen ruzie, geen verwijten. Gelukkig niet. En
ondanks of juist door de ‘gemeenschap van goederen’ verliep de boedelscheiding
heel soepel.

Het alleen zijn viel me niet zwaar. Het gaf me meer tijd
voor mijn hobby ’s en om vaker te sporten. Ik had ook geen behoefte om op zoek
te gaan naar een vervangster. Mooi niet, het was prima zo. Als de druk te hoog
werd dan was er wel een filmpje op Internet. Afwisseling genoeg zo en zeker met
een linker- en een rechterhand. Overigens was dat een voortzetting van de
laatste jaren van het huwelijk.

Uit vissen.

Ik weet niet waarom Jelle bleef door zaniken over
datingsites. Was het uit bezorgdheid over mijn welzijn of wilde hij opscheppen
over zijn veroveringen? Ik vermoedde het laatste.

“Zal ik je helpen met tips voor je profiel?”

Dat was mijn eer te na en hij kwam daarmee ook veel te dicht
op mijn huid. Het maakte wel dat ik op een regenachtige zaterdagmorgen mijn
laptop openklapte. Jelle had in ieder geval gelijk dat er veel zoekende zielen
waren. Overigens aanzienlijk meer mannen dan vrouwen. Ik zocht en vond een site
met op het oog een ruim aanbod en gelukkig niet al te duur. Voor ik er geld in
ging pompen wilde ik eerst wel eens weten of het werkte.

‘Uw privacy is gewaarborgd’. Ha, ha, dacht ik. Laat ik eerst
maar eens de kat uit de boom kijken met een fantasie profiel.

Mijn buurman Karel is een ongelofelijke lul en daarom leende
ik zijn voornaam. Gecombineerd met ‘de Boer’, een gemakkelijke veel voorkomende
achternaam en ‘wat een boer niet kent, dat vreet hij niet’. Dat gold zeker voor
mij.

Karel de Boer, met wel de juiste leeftijd. Ik zat al
helemaal niet te wachten op jonge huppelkutjes. Als woonplaats koos ik Hengelo,
de dichtstbijzijnde grote plaats. Ik betaalde en besloot de volgende dag na
ontvangst van een verificatiecode verder te gaan.

Het werd dinsdagavond voor ik de volgende stap zette.
Klikkend langs profielen van nooddruftige leeftijdsgenoten zag ik niet direct
waar Jelle zo geïnspireerd door raakte. Lelijk, ver weg wonend, bla bla
profiel, ik zag weinig interessants. Sleetse types en types, waarvan ik bij
voorbaat al moe werd. Wat moest ik in vredesnaam met: ‘Filosofisch ingesteld’
of ‘brede culturele belangstelling’? Lange wandeltochten, yoga, veganistisch,
antroposofisch, geloof in de Heer, met een hoofdletter, Alsjeblieft niet, dacht
ik, almaar doorklikkend.

Ik was al een profiel verder toen het tot me door drong. De
naam en ook het gezicht, het had iets bekends. Ik ging terug. Corrie, verrek,
dacht ik, dat is ze, het kreng. Corrie van Zanten, uit mijn middelbare
schooltijd. Zeventien was ik, bleu en waarschijnlijk ook een beetje een nerd.
Ik deed aan worstelen en sleutelde dagenlang aan bromfietsen en de oude motor,
waar ik officieel nog niet op mocht rijden. Ik hoorde op school bij geen enkel
groepje en ik denk, met de wijsheid van nu, dat mijn schoolgenoten me maar een
vreemde snuiter vonden. De vreemde snuiter had al lang een oogje op Corrie van
Zanten. Niet eens het mooiste meisje van de klas, maar wel populair.

Ik zie het nog zo voor me hoe het gebeurde. Het was
sportdag, Sport, naast wis- en natuurkunde de enige interessante activiteit op
school. Ik deed iets wat ik leuk vond, sporten en de zon scheen. Waarschijnlijk
gaf dat me de moed om haar te benaderen. Ik hield haar een tijdje in de gaten
en toen ze even alleen stond, stapte ik op haar af.

“Wil je met me uitgaan?” Vroeg ik zenuwachtig. In mijn
herinnering keek ze met een blik vol afgrijzen aan en begon ze te lachen.
Antwoord gaf ze niet, ze keerde zich om en liep naar een groepje vriendinnen.
Ik hoorde ze boven het geroezemoes op het sportveld uit.

“Wat moest hij nou?”

“Hi, hi, hij vroeg of ik met hem uit wilde. Nou mooi niet,
met zo’n rare”.

“Wat een ongelofelijke eikel”. Gevolgd door hard gelach.

Het duurde meer dan een jaar, ik was van school af en
studeerde in Enschede, voor ik weer een meisje durfde te benaderen. Ik had mijn
afgang aardig weggestopt, maar haar beeld bracht het weer helemaal terug. Wat
een takkenwijf.

Nieuwsgierig bestudeerde ik haar foto.

Een foto van een forse vrouw in een wijdvallende rode jurk op
een Italiaans ogend plein. Ze was er niet knapper op geworden. Lelijk
opgedroogd en nogal uitgedijd stelde ik tevreden vast. Ze werkte in het
onderwijs, was gescheiden en in Zaltbommel blijven wonen.

Het aas.

Er ontstond een idee in mijn hoofd. Eerst koffie en even
laten broeden.

Wraak!

Onder het genot van een kop koffie werkte ik in gedachten
het idee uit. Als mijn alter ego Karel de Boer reageren op haar profiel. Een
foto er bij dorst ik wel aan. Tijdens mijn schooltijd in Zaltbommel droeg ik
een bril en had ik lang haar. Nu dertig jaar verder, met een kaal geschoren
hoofd en lenzen, leek ik niet meer op de Bob van toen. Mijn gebroken neus en
een bloemkooloor, aandenkens uit mijn sportverleden, hebben mijn uiterlijk ook
veranderd. Stel dat ze hapte en het kwam tot een ontmoeting, dan was er weinig
meer dat aan de jongen uit de Bommelerwaard herinnerde. Na mijn studie ben in
Twente blijven wonen en dat is hoorbaar in mijn uitspraak van het Nederlands.

Over het hoe van de wraak maakte ik me nog geen zorgen.
Eerst contact en dan ontstond er vanzelf een gelegenheid. Die avond viel ik in
slaap denkend aan, hoe mooi het zou zijn als ik haar zo ver zou krijgen dat ze
seks wilde. Haar dan helemaal opgeilen en op het laatste moment zeggen, dat ik
haar onaantrekkelijk vond en opstappen. Of haar neuken en daarna niets meer van
me laten horen, dan zou ze zich pas genaaid voelen. Ik besloot om er voor te
gaan. De volgende dag poetste ik mijn profiel op en reageerde ik op het profiel
van het kreng.

Er wordt aan het aas
geknabbeld.

Een week ging voorbij zonder reactie. Jammer, dacht ik en
toen ik er over nadacht vond ik het wel best. Eigenlijk wel kinderachtig een
wraakpoging na zo veel tijd. Tot maandagavond, precies een week na mijn
bericht. Bericht van Corrie. Ze schreef genoten te hebben van mijn bericht.
Genoten? Dacht ik. Dat is niet de bedoeling, wacht maar af. Ze wilde graag meer
over me weten. Tering, dacht ik, nog meer fantaseren. Ik verzon een carrière en
hobby ‘s. Bijna had ik mijn motoren genoemd, maar daar was ik op school al mee
bezig geweest, dus niet doen. Impulsief kwam ik op golf, dat werd het. Ik had
het nog nooit gedaan en was het ook niet van plan. Nadat ik op de verzendknop
drukte, twijfelde ik. Stel dat ze een golfster is, dan val ik mooi door de
mand.

Het antwoord kwam en heel uitgebreid. Ze speelde tennis en
bleek les te geven op een ROC in Den Bosch. Ze keek graag naar romantische
films en was gek op kermisattracties. Mooi, dacht ik, dan kan ik je van een koude
kermis thuis laten komen. Verder ging ze door over hoe belangrijk vertrouwen in
een relatie was. Dus waarschijnlijk al een keer goed besodemieterd, was mijn
conclusie.

We pingpongden wat berichten heen en weer. Ik bedwong de
neiging om te hard van stapel te lopen en liet het initiatief om een ontmoeting
voor te stellen aan haar over. Des te harder kan ik haar laten vallen, dacht ik
met binnenpret. Van mailen kwam het tot bellen. Tijdens het eerste gesprek zei
ze, “ik kan wel horen dat je uit Twente komt”. Goed zo dacht ik, dan heb ik het
niet voor niets zo zwaar aangezet.

Na het telefoongesprek mailde ze dat ze genoten had van ons
gesprek en ze vond dat ik een prettige stem had. Ze wilde me graag ontmoeten,
of ik een voorstel had. Ik had er vooraf over nagedacht. Zeker niet in
Zaltbommel, ik had er nog familie wonen en het moest iets anders wezen dan de
geijkte afspraak in een horecagelegenheid. Ik nodigde haar uit voor een bezoek
aan de dierentuin in Amersfoort. Ongeveer halverwege tussen mijn woonplaats en
Zaltbommel. Ze verraste me door te bellen. Ze vond het een geweldig leuk idee.
Een week later had ze herfstvakantie of ik dan kon. Ja, ik kon, ik had ook
herfstvakantie, maar dat vertelde ik niet. In mijn profiel had ik alleen vermeld
dat ik werktuigkunde gestudeerd had en niet dat ik naast mijn werk voor een
ingenieursbureau twee dagen in de week les gaf op een hogeschool.

De dobber beweegt.

Het was een mooie zachte en zonnige herfstdag en bijna ging
ik in de fout door op de motor naar Amersfoort te rijden. Vooral niet te vroeg
komen had ik mezelf voorgenomen. Ik wachtte om de hoek en precies op het
afgesproken tijdstip reed ik de parkeerplaats op. Ze stond al te wachten. Ik
stak mijn hand op en parkeerde rustig de auto. Ze liep enthousiast naar mijn
auto toe. Ja, zeker stevig, dacht ik. Maar niet dik, moest ik toegeven. Ik
stapte uit en stak mijn hand uit. Ze negeerde mijn hand en trakteerde me op
drie kussen op mijn wangen.

“Ik heb me hier al dagen op verheugd”.

Ja, ja, dacht ik en ik deed mijn best om net zo enthousiast
te kijken.

Ik had bij me zelf het knopje ‘aardig en charmant zijn’
ingedrukt en ik deed mijn best. Het werkte, ze was vrolijk en enthousiast en
dat was zo aanstekelijk dat ik naast haar wandelend ontdooide.

Ongemerkt probeerde ik, als het zo uitkwam, haar op te
nemen. In haar gelaatstrekken was het meisje van vroeger nog herkenbaar, vooral
als ze lachte. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een jasje er over.
Dat jasje ging al snel uit. Het meisje met de kleine puntige tietjes en het
smalle kontje was getransformeerd in een veel forsere vrouw. De billen waren
gedivergeerd naar directoire formaat en de kleine puntige borsten waren,
vermoedde ik, grote rijpe peren geworden. Haar zware boezem deinde af en toe
als ze bewoog.

Onwillekeurig vergeleek ik haar met Baukje mijn ex. Corrie
bleek open en heel direct, dat laatste was Baukje zeker niet. Baukje was tenger
en door haar fanatieke hardlopen afgetraind. Aan Corrie zaten veel meer kilo ‘s.
Doordat we gelijk op, met een groepje pubers, door de schemering bij de
nachtdieren liepen, begon ze over haar schooltijd en hoe fijn ze die had
gevonden. Tering, dacht ik, daarom lopen we hier en mijn op de achtergrond
rakende wraakgedachten kwamen weer terug. Buiten het aquarium keek ze naar mijn
gezicht. Misschien was er, ondanks mijn poging neutraal te kijken, iets aan af
te lezen. Het kan ook toeval geweest zijn, maar dat was het moment dat ze me
een arm gaf.

“Kom dan gaan we naar de apen”. Stelde ze opgewekt voor.

Gearmd liep niet gemakkelijk en ik voelde me nogal
opgelaten. Wat ik ook voelde was af en toe een borst tegen mijn arm. Door het
gearmd slalommen tussen de andere bezoekers, was dat niet te vermijden.
Gelukkig leek ze het ook te lastig te vinden, ze haakte zich weer los. Bij het
voeren van de apen, stond er een grote groep voor ons. Corrie klaagde dat ze
niets zag.

“Klim maar op mijn rug,” zei ik.

“He, meen je dat?”

Als antwoord zakte ik iets door mijn knieën en spreidde mijn
armen. Ze deed het. Minstens vijfenzeventig kilo, dacht ik. Met haar borsten in
mijn nek en mijn armen om een paar stevige dijen, negeerde ik het gelach van
een stel kinderen.

“Kan je me houden?”

“Ja,” antwoordde ik. “Ken je het liedje van Boudewijn de
Groot over tante Julia?” Ze reageerde door met haar bovenlichaam over mijn rug
heen en weer te schuiven.

“Dank u Julia,” zei ik en ik liet haar zakken. De show was
afgelopen. Al rondwandelend en kletsend merkte ik dat ik genoot, ondanks het
doel van de afspraak. Komt door het mooie najaarsweer, dacht ik. Straks geniet
ik nog meer als het moment komt, om haar als een baksteen te laten vallen. Likkend
aan een ijsje gebruikte ze het verrekte g- woord.

“Gezellig he? Zo samen”.

Dat bracht me weer terug bij de les en het doel van mijn missie.
Hoezo gezellig? Het is een wraakoefening, trut!

“Je hebt iets vertrouwds, iets bekends,” Oei, dat gaat
verkeerd, dacht ik.

“A ‘j dr bunt, mojje dr ok wean”. Ze keek me vragend aan.

“Twents voor, dat als je iets wilt, je er je best voor moet
doen. Ik wil dat dit een geslaagde dag wordt,” slijmde ik, zo de aandacht
afleidend. Bij het afscheid op de parkeerplaats bleek dat mijn missie voor die
dag geslaagd was. Ze drukte een snelle kus op mijn lippen en zei “tot ziens”.
Tevreden reed ik naar huis. Die avond zocht ik een filmpje van een wat forsere
vrouw met peervormige borsten. Niet mijn gewone genre, maar het had wel wat
voor de afwisseling, dikke tieten en een forse kont. Er volgden dagen met
meerdere berichten per dag en na een week een telefoontje. Wat een zegen, die
nummerherkenning. Bijna had ik opgenomen met Bob. Ze had een idee.

“Ken je Den Bosch?”

“Nee, niet echt,” loog ik. “Niet meer dan van een enkel
bezoek”.

Ze bleek pas met collega ‘s een uitgebreide stadswandeling
met een gids gemaakt te hebben. Ze wilde het moois dat ze gezien had en wat ze
geleerd had over de geschiedenis van de stad, met me delen.

“En daarna gezellig samen uit eten”.

Weer dat vermaledijde g-woord. Als ik gezelligheid wil dan
ga ik na de training wel aan de bar zitten. Ik ging akkoord en op een
zaterdagmorgen reed ik naar Den Bosch. Als ontmoetingsplaats had ze een
parkeergarage in het centrum genoemd. Niet echt romantisch, maar dat zocht ik
ook niet. Toen ik aan kwam rijden, stond ze voor de inrit al te wachten. Ze zwaaide
enthousiast. Auto parkeren, twee trappen af en wat ik verwachtte kwam uit. Ik
werd begroet met een kus op mijn lippen. Naar mijn gevoel iets langer en waar
ze de vorige keer met haar hoofd naar me toe gebogen afstand gehouden had,
voelde ik bij deze kus haar borsten drukken. Ik voelde ook hoe ik daarop
reageerde. In gedachten sprak ik mijn jongeheer vermanend toe: Niet te
enthousiast jij, ik weet nog niet of er alleen figuurlijk of ook echt genaaid
gaat worden.

Ik veinsde dat alles nieuw voor me was en toonde
enthousiasme bij alle met me gedeelde weetjes over de stad. Het werkte en bijna
te goed. Samen gezeten achter een kop koffie met de obligate Bossche Bol, legde
ze haar hand op mijn hand op tafel.

“Ik ben zo blij dat ik jou op heb leren kennen. Ik was mijn
vertrouwen in mannen kwijt en wilde mijn profiel al verwijderen”.

Het overdonderde me en ik wist even niet hoe te reageren.
Werd dit niet te heftig? In de Sint Jan zocht ze mijn hand en bleef die lang
vasthouden.

“Weet je waar ik zin in heb?” vroeg ik haar in een rustig
hoekje van de kerk. Ze draaide zich naar me toe en keek me verwachtingsvol aan.
Ik deed wat ik al een paar uur wilde. Ik kuste haar en het werd een lange
gedeelde kus.

“Oef,” zei ze toen ik haar losliet.

Even later volgde er nog een kus, nu al meer vertrouwd. Ze
vlijde haar weelderige lichaam tegen me aan en dat voelde goed. Als reactie op
mijn, voor haar voelbare stijve, schuurde ze met haar onderlichaam tegen het
mijne. Geschuifel van voetstappen en gekuch deed ons de kus afbreken. Hand in
hand liepen we de kerk uit. Bah, dacht ik, oudere echtparen hand in hand, had
ik altijd net zo triest gevonden als van die stellen met identieke
trainingspakken. Ik miste mijn boosheid en sprak me zelf vermanend toe. Kop er
bij houden Bob, je bent een man met een missie.

Aan de haak

Corrie was stil toen we de stad weer inslenterden. Ze leek in gedachten. We kwamen op een
kruispunt en ik keek haar vragend aan.

“Ehh, weet je? We kunnen ook naar mijn huis gaan, dan kook
ik vanavond voor je”. Ja, ja, dacht ik, koken? Ik weet wat voor hoofdgerecht
jij in gedachten heb.

“Prima idee,” antwoordde ik, met een grijns. Ze kneep in
mijn hand en dat hield een belofte in. Na nog een hartstochtelijke kus in de
parkeergarage reed ik achter haar aan naar Zaltbommel.

In mijn wraakplan was een van de opties, haar nu laten
zitten. Corrie de afslag Zaltbommel laten nemen en zelf gas geven en doorrijden
naar huis. Het profiel van Karel de Boer verwijderen om zo niet alleen uit de
digitale wereld maar ook uit de hare te verdwijnen. Ik kon het niet. Ik zat met
een bobbel in mijn broek achter het stuur en wilde met haar vrijen. De brug bij
Zaltbommel torende in de verte boven de weg uit. Hoe was dat gedicht ook al
weer?

“Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de
nieuwe brug. Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden, worden
weer buren. ” Corrie en ik zijn wij als die twee overzijden?

Gelukkig woonde ze in een andere wijk dan mijn familie. Ze
nam me mee naar een appartement in een wooncomplex. We parkeerden voor de deur
en ik liep achter haar aan het gebouw in naar haar voordeur. De deur was nog
niet dicht gevallen of we stonden te vrijen. Mijn eigen hartstocht verraste me,
maar meer nog de gretigheid van Corrie. Terwijl we kusten duwde ze haar lichaam
tegen me aan en ze schuurde met haar buik tegen de bobbel van mijn erectie.
Niet speels, zoals in Den Bosch maar dwingend, met haar handen klauwend in mijn
billen. Ze trok me strak tegen haar aan, me zo geen ruimte latend om haar
borsten te pakken. Dat maakte, dat ik ook haar billen vastpakte en ze kneedde.
In gedachten verwenste ik de stugge stof van haar broek. Ik ging met mijn
handen tussen ons in op zoek naar de sluiting van haar broek.

Ze verbrak de kus, “niet hier,” en ze nam me mee naar haar
slaapkamer. Ze sloot de gordijnen en daarna kleedden we elkaar uit. Ik
koesterde haar zware borsten in mijn handen en verwende haar tepels tussen mijn
lippen. Zij streek met haar handen over mijn bovenlichaam en zei.

“Je bent zo hard. Je bent denk ik heel sterk”.

Als reactie zakte ik wat door mijn knieën en sloeg mijn
armen om haar benen. Ik tilde haar op tot haar onderbuik voor mijn gezicht kwam
en ik mijn neus in het kruis van haar slipje kon duwen. Ik rook haar opwinding.
Voorzichtig zette ik haar weer neer om haar slipje omlaag te doen.

“Vind je me niet te dik?” Dik? Dacht ik, wat een weelde. Na
al mijn verzinsels sprak ik de waarheid.

“Ik vind je geweldig!”

Borsten te groot voor mijn, toch niet al te kleine, handen.
Bekroond met spenen om op te sabbelen. Een gewelfd, maar stevig buikje,
vrouwelijke heupen en billen. Een vrouw met houvast. Houvast had zij gevonden
door mijn jongeheer uit mijn onderbroek te bevrijden. Ze hield hem stevig vast
en ook zonder dat ze haar hand bewoog voelde ik dat ik al vocht verloor. Ik
probeerde door mijn knieën te zakken om haar van onderen te bewonderen. Doordat
ze vast bleef houden lukte dat maar deels. Ze giechelde als een jonge meid toen
ze begreep wat ik wilde en ze liet los. Ik ging op mijn hurken zitten. Gelukkig
was ze niet geschoren. Wel licht behaart en met een lekkere sappige kut. Niet zo’n
strak lippen loos pseudo mondje, gewoon een echte kut met flinke naar buiten
krullende schaamlippen. Ik was nooit een kuttenkijker geweest, maar het
afgelopen lamlendige jaar met porno websites had mijn blik verruimd. Ik
weerstond de impuls om mijn neus nog eens in haar kruis te duwen. Ik kwam niet
om te verwennen, maar om te naaien.

Benieuwd naar haar billen vroeg ik haar om te draaien. Ze
aarzelde, “ik heb putjes”.

Ik gaf geen antwoord, maar pakte haar heupen vast, draaide
en ze werkte mee. Twee roomwitte stevige billen. Heel anders dan de schonkige
kont van Baukje. Impulsief drukte ik een kus op iedere bil. Ze draaide terug en
trok me overeind.

“Nu ik”. Ze bukte. In de verwachting dat ze mijn gezwollen
vriend in haar mond zou nemen duwde ik mijn bekken naar voren. Ze deed het
niet. Wel pakte ze hem weer stevig vast en ze smeerde met haar vinger mijn gelekte
vocht uit over mijn eikel. Ze hield hem vast en trok me zo mee naar haar bed.
Het dekbed werd niet teruggeslagen. Ze ging op haar rug liggen en doordat ze me
nog steeds vast hield kon ik alleen maar volgen. Ik knielde over haar heen met
mijn pik boven haar borsten. Ze streelde zelf met mijn eikel over haar tepels
en zuchtte diep. Ze liet me los en ik boog me voorover voor een kus. Ik hoopte
op niet nog meer voorspel, ik stond op springen. In haar hand al klaarkomen was
mijn eer te na. Had ik me die morgen onder de douche toch maar afgetrokken.

Ze verbrak de kus voor de verlossende woorden, “kom
alsjeblieft in me”. Ik knielde tussen haar benen en ze liet het aan mij over om
hem voorgaats te brengen. Ik drukte en schoof naar binnen. Ze zuchtte en ik
dacht, goddomme, waarom heb ik al die maanden verspeeld met gekloot? Heel
voorzichtig begon ik te bewegen. Niet om haar te sparen, daar was ik niet voor
mee gegaan. Het tegendeel, ik stond op springen en wilde het genot zo lang
mogelijk rekken.

Dat lukte maar even, mijn uitsteltrucs waren al snel
uitgeput en niet opgewassen tegen de druk. Ik had me op dat moment ook gewoon
kunnen laten gaan. Zaad lozen, afscheid nemen met een kutsmoes en uit haar
leven verdwijnen. Missie voltooit. Ze genoot merkbaar en fluisterde
aanmoedigingen en zei lieve dingen, zoals. “Ik wist dat je het lief en
voorzichtig zou doen. Toe maar, nu mag het harder”. Het duveltje dat me
gedreven had, liet me op dat cruciale moment in de steek. De vuile lafbek!

Ik trok me terug en vertelde haar dat ik op springen stond
en dat ik haar eerst wilde laten genieten. Naast haar liggend en afwisselend
kussend en sabbelend op haar tepels, vingerde ik haar. Ondertussen hield ze
mijn pik als een trofee vast. Ze was zo verstandig om haar hand niet te veel te
bewegen. Heel rustig gleed ze naar een orgasme. Toen ze zachtjes kreunend kwam
liet ze mijn pik los en pakte ze mijn vingerende hand vast. Ze drukte om mijn
hand op zijn plaats te houden en steunde, “zo houden, niet meer bewegen”.

Langzaam ebde haar schokjes weg. Ze keek me stralend aan en
zei, “ pjoeiii, dat was heerlijk. Kom alsjeblieft in me. Laat je maar gaan”.

Het lukte me om het vol te houden tot ze weer kwam en toen
viel er niets meer te stoppen. Met de armen om elkaar heen lagen we in de
intimiteit van de afterseks met onze gezichten bij elkaar. Ze bedankte me op
een heel ontwapende wijze.

“Dank je, je bent lieverd”.

Bij mij drong het besef door dat we nu niet direct veilig
gevreeën hadden. Toen ik me daarvoor verontschuldigde zei ze dat het niet gaf, “het
was goed zo”. Voor haar was het maanden geleden, vertelde ze. “En toen wel
veilig”.

Ze keek me aan en ik zei “idem,” Mijn jaar celibaat en mijn
avonturen met mijn linker- en rechterhand verzweeg ik maar. We douchten samen.

Ze kookte niet en we gingen ook niet uit eten. We kletsten
over het leven en seks en we keken een film. Het eten lieten we thuis bezorgen.

“Veel intiemer zo,” zo noemde Corrie het. En daar was ik het
mee eens.

Voor Corrie was het vanzelfsprekend dat ik bleef slapen.
Toen we naar haar slaapkamer liepen vroeg ze tot mijn verrassing of ik een
voorkeursstandje had.

“Van achteren op zijn hondjes,” zei ik naar waarheid. Haar
blik leerde me dat het niet haar voorkeursstandje was.

We kleedden elkaar weer uit en knuffelden en vreeën. Toen ik
bij haar naar binnen ging was het gewoon missionaris.

“Ben je vergeten, dat je van achteren wilde?

“Nee hoor, maar straks pas”. Door mijn eerdere lozing kon ik
het goed volhouden. Ik stootte en Corrie kwam me tegemoet. Heel rustig werkten
we samen tot ze klaar kwam. Het licht dat ze had uitgedaan, had ik weer
aangeknipt om haar tijdens het orgasme in de ogen te kijken. Pas daarna vroeg
ik haar om te keren. Ze liet haar hoofd op de matras zakken en haar lekkere kont
stak schuin omhoog naar me toe. Haar benen wat wijd en haar pruim glinsterend
nat en uitnodigend. Ik kuste haar billen weer voordat ik over haar heen leunde.
Met haar borsten in mijn handen drukte ik naar voren en voelde ik hoe mijn pik
de weg terug vond. Haar eerdere orgasmen waren vrij geluidloos verlopen. Dit
keer niet, ze krijste toen ik in haar borsten knijpend in haar spoot.

De volgende morgen douchten we weer samen. We ontbeten,
Corrie in een ochtendjas en ik in mijn onderbroek.

“Huiselijk knus,” noemde ze het. Gevolgd door, “en zo kan ik
je lijf bewonderen”. Dat bracht haar op mijn scheve neus en bloemkooloor. Ik
vertelde haar de ware geschiedenis van deze aandenkens.

‘s Middags moest ik weer in Twente zijn en toch stelde ik
het vertrek zo lang mogelijk uit. Het afscheid nemen werd een terugkeer naar
haar slaapkamer. Na een paar stoten kreunde ze en het klonk niet als uit genot.
Bezorgd keek ik haar aan. Haar gezicht was vertrokken.

“Wat is er lieverd,” vroeg ik.

“Het schrijnt, het doet zeer”.

Ik trok me voorzichtig terug en ging naast haar liggen.

“Gebrek aan oefening,” grapte ze, maar ik zag de
teleurstelling op haar gezicht.

Daarna verraste ik me zelf. Ik die nooit een liefhebber van
beffen was geweest. Ik schoof wat naar onderen op het bed en drukte mijn lippen
op haar kut.

“Dat hoeft niet,” klonk het. De handen op mijn achterhoofd
bewezen het tegendeel. Mijn tong vond haar kittelaar en ik hoorde haar spinnen
als een poes. Na een minuut of zo protesteerde ze. Niet dat ze het niet verder
wilde, “ik wil jou ook verwennen”.

Ze werkte zich onder me vandaan en vroeg me om op mijn rug
te gaan liggen. Met Corrie boven likte ik verder en werd mijn pik in haar warme
mond genomen. Hij voelde zich daar direct thuis, het duurde niet lang voor ik
op barsten stond. Alsof we al jaren ervaring met elkaar hadden, zo voelde we
elkaar aan. Corrie stopte steeds als de druk bij mij te hoog werd en keurig op
het moment dat ik hoorde, voelde en proefde dat ze kwam, liet ik me gaan. Niet
wetende of ze mijn zaadlozing in haar mond kon waarderen, probeerde ik nog mijn
eikel tussen haar lippen vandaan te krijgen. Ze liet niet los en ik hield het
niet meer.

De visser ligt in het
water

In een prettige roes nagenietend, rij ik weg. Ik zie haar
zwaaien in de spiegel. Het prettige gevoel duurt nog geen vijf minuten.
Zaltbommel uit, de brug oprijdend, slaat de vertwijfeling toe. Ik heb bereikt
wat ik wilde bereiken. Als ik nu uit haar leven verdwijn, dan heb ik mijn wraak
dubbel en dwars. Maar verdomme, dat wil ik niet. Ik wil Corrie, maar hoe kom ik
in godsnaam weg met mijn leugens?

Een ding weet ik zeker en dat is dat opbiechten haar enorm
veel pijn zal doen en dat wil ik ook niet. Wat ben ik toch een godvergeten
stomme klootzak.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.