Deel 1 Julia

Met een klap gooit ze de deur achter me dicht als ik naar
mijn fiets loop. Uitgezwaaid wordt er niet op deze vroege morgen.

Het begon zeker niet als een bedevaart en dat werd het ook
nooit. Het begon met opgekropte frustratie en een stuwmeer aan opgespaarde
verlofdagen. De kinderen waren de deur uit en met hun vertrek ook ons
huwelijksgeluk. Het lukte Julia en mij niet om ons in te stellen op de nieuwe
situatie. De irritaties namen wederzijds toe. De ergernis over en weer mondde uit
in ruzies en waar vroeger een ruzie beëindigd kon worden met goedmaakseks,
bleef dat steeds meer uit. Het lege nest syndroom. We herkenden het, we lazen
er over en spraken er met elkaar over. We beloofden herhaaldelijk om geduldiger
met elkaar te zijn. Helaas werkte het niet.

Het begon vaak met kleine dingen, zoals mijn kleding. Julia
had zich er nooit zo mee bemoeid, tot het laatste jaar. Naar mijn werk. Als we
uitgingen of gewoon bij de deur, het maakte niet uit. Alsmaar dat zinnetje.

“Kan je niet iets anders aantrekken?” Die had ik op nummer 1
staan van mijn top vijf van meest irritante commentaren. Overigens als ik er
even over nadacht zou ik een top 20 kunnen vullen.

Ik merkte dat ik het huis ontvluchtte door langer te werken
en vaker te gaan sporten. Julia klaagde dat ik haar in de steek liet en daar
had ze gelijk in. Ik deed het uit zelfbescherming en dat kon ik niet uitleggen.
Ondanks talrijke goede voornemens lukte het ons niet om ons gedrag te
veranderen. Met nadruk ons, ik was minstens net zo schuldig aan het uit elkaar
groeien. Samen afwassen was, vanaf het begin van ons samenwonen, een dagelijks
overlegmoment geweest. Een moment dat we koesterden en om die reden is er ook
nooit een afwasmachine gekomen. Het overleg was veranderd in zwijgen, we hadden
elkaar weinig meer te vertellen. Met het afwaswater leek iedere avond een
stukje verbondenheid weg te spoelen. Het leek of ons huwelijksgeluk door het
gootsteenputje verdween.

“We moeten praten.”

Die zin daar was ik ook helemaal klaar mee. Wat zij praten
noemde, was voor mij luisteren naar een lijst van alles waarin ik te kort
schoot. Het ergste vond ik dat onze intimiteit weg was. Een ooit bloeiend
seksleven was ingedut tot eens per twee weken en dan nog als ik aandrong. Julia
klaagde over pijn bij het vrijen en ik wilde niet steeds aandringen. Als we dan
toch seks hadden dan voelde ik me na de afloop klote in plaats van bevrijd. We
hadden het al eens over een soort van time-out gehad. Toen mijn werkgever
moeilijk begon te doen over het vele verlof dat ik nog te goed had, viel het
kwartje. Op reis en alleen.

Het plan sluimerde een paar dagen en spookte door mijn
hoofd. Ik dacht lang na over hoe ik het zou brengen. Die moeite had ik me, naar
bleek, kunnen besparen. Ze was direct voor. Voor mij een bewijs, hoe ver we het
laatste jaar uit elkaar gegroeid waren. Ik kon niet eens haar reacties meer
goed inschatten. Julia wilde een paar weken naar haar zusje in Engeland en ze
verwelkomde het idee van ieder voor zich.

Een fietsreis moest het worden. Niet, zoals ieder jaar met
een groep vrienden, op de racefiets een paar dagen op pad. Nee, een lange tocht
van weken. Dat vergde bagage. Mijn racefiets en mountainbike vielen daardoor
af. Ik ging op zoek en op Marktplaats vond ik een randonneur met de juiste framemaat
en uitrusting. Een fiets met veel versnellingen en veel tassen. Niet duur,
zeker niet na wat onderhandelen.

“Pakezel,” doopte ik het gevaarte.

Wat nog restte was een reisdoel of een traject. Het toeval
hielp met een artikel in de krant over bedevaarten naar Santiago de
Compostella. Dat werd mijn doel. Niet uit geloofsoverweging. Ik ben niet
gelovig en heb niets met religies. Gewoon uit nieuwsgierigheid en om een doel
te hebben. Drie weken wilde ik er over doen, even rondkijken in het oord en dan
naar huis vliegen. De fiets ging ik in Spanje proberen te verkopen

De route, niet te moeilijk, ongeveer een rechte lijn op de
kaart en verder zou ik onderweg wel zien. Na wat voorbereidende weken kwam de
zaterdagmorgen van het vertrek. Ik had besloten niet langer op seks aan te
dringen en Julia verraste me compleet. Ze wilde de avond voor het vertrek
vrijen. Al snel merkte ik dat haar hele handelen er op gericht was om me zo
snel mogelijk te bevredigen. Ik had de stellige indruk dat ze zo haar best deed
om mij snel te laten komen dat ze zich zelf vergat en er niet van genoot.
Spuiten, slapen en vertrekken, dat was mijn eer te na. Ik trok me uit haar
terug, werkte me naar onderen en drukte mijn hoofd tussen haar benen. Het
laatste jaar was er weinig van gekomen, maar vijfentwintig jaar ervaring is
niet zomaar uitgewist. Mijn tong wist nog feilloos de weg naar haar
genotsplekje en het werkte. Het was maanden terug dat ik haar zo hoorde
klaarkomen. Ik trok mijn tong terug en kroop weer omhoog, mijn beurt. Mijn pik vond
glijdend zijn weg in haar schoot en terwijl haar orgasme aanhield pompte ik
mijn zaad in haar.

In onze vroeger zo vertrouwde lepeltje-lepeltje positie, met
mijn arm om haar heen en mijn natte kleverige pik genesteld in haar bilspleet,
vielen we in slaap. Was het altijd maar zo, was een van mijn laatste gedachten
voor ik insliep.

Het was niet altijd zo. De volgende morgen ging ze zich
bemoeien met wat ik mee moest nemen. De fietstassen waren al ingepakt en ik
reageerde te kortaf, dat alles al lang klaar was en dat de tassen dicht zouden
blijven.

Op weg

Het is nog koud op deze vroege morgen begin mei. Het
afscheid en mijn reactie op Julia ‘s bemoeizucht hebben mijn humeur verpest.
Vanuit Baarn fiets ik zuidwaarts, het lukt me niet om van de tocht te genieten.
De fietst ook anders dan ik gewend ben. Zwaarder en langzamer. Oude reflexen,
zoals achter een bromfiets stayeren, komen boven en het lukt niet. Afleren! Op
de pont bij Wijk bij Duurstede klets ik met een ouder echtpaar op e-bikes en
pel ik een eerste laagje kleding af Fietsend door de Betuwe verbetert gelukkig
mijn humeur. Julia ‘s gezeur ligt veertig kilometer achter me. Er is nog wat
resterende bloesem aan de fruitbomen en overal klinken vogel geluiden.

Vriend Willem, die weet dat ik een hekel heb aan geld
uitgeven, heeft voor de eerste overnachting gezorgd. Ik mag slapen in het
vakantiehuisje van zijn schoonouders in Baarle Nassau. De sleutel haal ik op
bij de beheerder. De eerste avond en nacht alleen. Er is een televisie en die
blijft uit. Rust, alleen met mijn gedachten. De e-reader en twee in een
supermarkt gekochte biertjes volstaan.

Verbaast kijk ik rond bij het wakker worden. Geen Julia en
een vreemde omgeving. Wel gewoontegetrouw om half zeven, blijkt uit een blik op
mijn telefoon. Ik voel me uitgerust. Bij het ontbijt realiseer ik me dat ik,
sinds we gingen samenwonen, nooit meer dan een week zonder Julia naast me heb
geslapen.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.