JIJ BENT TOCH…

Vroeger thuis bij Harrie hadden ze een buurman, Piet
Verkerk. Piet had een timmerbedrijf en naast zijn werk had hij maar een hobby,
begrafenissen. Piet stond er om bekend, dat als hij de kerkklok hoorde, hij
zijn gereedschap liet vallen en achter de stoet aanging. Piet was
waarschijnlijk daarmee de regelbevestigende uitzondering. Harrie had een
pesthekel aan begrafenissen en crematies en moest, toen zijn moeder belde, aan
de buurman van vroeger denken.

Zijn moeder belde en vertelde dat ze een probleempje had.
Een nicht van haar was overleden en ze wilde naar de uitvaart plechtigheid.
Door haar knieoperatie van een paar weken daarvoor was ze minder mobiel en ze
vroeg of Harrie haar wilde brengen. Harrie wilde en hij kon het met zijn werk
regelen. Dat maakte dat hij op een woensdagmiddag met zijn moeder naar het
crematorium in Bilthoven reed.

Vooraf in de wachtruimte raakte zijn moeder op de
gebruikelijke fluistertoon in gesprek met wat verre familie en Harrie keek om
zich heen. Zo kwam het dat hij een vrouw naar zich zag kijken. Ongeveer zijn
leeftijd en iets vaags bekends, dat hij niet kon plaatsen.

Tijdens de dienst, waar geen eind aan leek te komen, zat ze
schuin voor hem en hij zag dat ze zich een keer omdraaide en glimlachend naar
hem keek. Tevergeefs teisterde hij zijn geheugen, op zoek naar een ingeving of
hij haar kende en zo ja waarvan.

Lang blond haar met een spoortje grijs in een vlecht. Ze
droeg een donker broekpak en in de wachtruimte had hij gezien dat ze stevig
was, maar zeker niet dik. Hij had haar jasje zien bollen over een stel
opvallend grote borsten. Rond gezicht, blauwe ogen en een klein neusje. Geen
uitgesproken knappe vrouw, wel een vrouw met uitstraling. Zelfverzekerd type en
interessant, dacht hij. Harrie hield niet zo van grijze muisjes, hij vond haar
aantrekkelijk.

Nadat de dienst eindelijk afgelopen was, probeerde hij zijn
moeder snel mee naar de auto te krijgen. Helaas, ze was in gesprek met een
kennis of verre verwant en ze stond op een kop koffie.

“Gezellig,” zei ze.

Jakkes, dacht Harrie, die het zat was en die zich een vorige
gelegenheid herinnerde waarin hij de kleffe crematorium cake niet had
afgeslagen. Met zijn moeder, achter een kop koffie, in een geanimeerd gesprek
verwikkeld, verontschuldigde hij zich om naar het toilet te gaan. Op de
terugweg naar zijn moeder stond ineens de blondine voor hem.

“Jij bent toch… Harrie?”

“Ook hallo,” zei hij, haar vragend aankijkend.

“Herken je me niet?”

“Help me eens.”

“Jopie de Klerk.”

Oei, dacht hij, ja natuurlijk. In gedachten verving hij het
lange blonde haar door een kort kapsel. Haar verder opnemend, vielen vooral
haar grote borsten weer op. Flinke borsten had Jopie aan het eind van de
middelbare school ook al gehad, maar daarna waren ze zo te zien nog gegroeid.
Nadat hij haar zo gemonsterd had, keek ze hem met een geamuseerde blik aan.

“En?”

“Verrek Jopie, dat is lang geleden. Laten we…”

Op dat moment tikte zijn moeder hem op de schouder. “Kom we
gaan.”

“Ma, dit is Jopie de Klerk.”

“Ja, dat weet ik. Dag mevrouw,” en hij werd bijna
meegetrokken door zijn moeder, die opeens een stuk beter ter been was. Verbaasd
en lichtelijk geïrriteerd door het gedrag van zijn moeder handelde hij
impulsief. Hij haalde een kaartje uit zijn zak en gaf dat met een ‘tot ziens’
aan Jopie. Zijn moeder had geen geduld tot ze het crematorium uit waren. In de
gang barstte ze al los.

“Tot ziens! Ik mag toch hopen van niet. Die vrouw deugd
niet.”

Naar de auto lopend dacht Harrie na. Jopie was de dochter
van een autosloper. Op de basisschool had ze bij hem in de klas gezeten. Daarna
gingen ze zonder nog klasgenoten te zijn naar de zelfde middelbare school. In
die tijd maakte ze, net als hij, deel uit van een groep die gezamenlijk van het
dorp naar de school in de stad fietsten. Hij herinnerde zich Jopie als een
rustig meisje. De uitstraling van zelfverzekerdheid, die had ze toen zeker
niet, ze was eerder wat bedeesd. Als hij het zich goed herinnerde, dan had hij
eenmaal met haar gekust. Op zo’n puberaal feestje met spelletjes hadden ze
getongd en daar was het bij gebleven. Hij was benieuwd wat zijn moeder over
Jopie te vertellen zou hebben. Zijn moeder kennende en wetende wat voor
verhalen ze oppikte, gokte hij op losbandigheid of overspel. Hij woonde
weliswaar al lang niet meer in het dorp, maar via zijn moeder en zijn zussen
bleef hij redelijk op de hoogte van de laatste roddels. Tot nu toe echter nooit
over Jopie. De autosloperij bestond nog steeds, daar kwam hij vlak langs als
hij op familiebezoek in het dorp ging.

Ma wilde haar verhaal kwijt. Ze trok het portier dicht en al
voor ze haar gordel vast had begon ze te vertellen. Jopie bleek twee
echtgenoten versleten te hebben. Een meer dan ik, dacht hij.

“De eerste, dat was die aardige jongen van de Bruin. Je weet
wel?”

“Jan Willem?”

“Ja die. En terwijl ze getrouwd was hield ze het met een
ander.”

Komt vaker voor, dacht hij, met zijn ex voor ogen.

“Die jongen van de Bruijn werkte bij haar in de zaak en toen
ze gingen scheiden heeft ze hem de deur en de zaak uitgezet. Hij had toen van
de een op de andere dag, geen huwelijk, geen huis en geen werk meer.”

“Wat voor zaak?”

“Weet je dat niet? Ze heeft de sloperij van haar vader
overgenomen.”

Stoer, dacht hij, een vrouw met een sloopbedrijf.

Zijn moeder vervolgde met: “Er werken alleen nog maar
buitenlanders. Ze schijnt ook in duistere zaakjes te zitten en met criminelen
om te gaan.”

Harrie begon te lachen, “hoe weet jij dat?”

“Het hele dorp heeft het er over.”

Op zijn vraag of zijn moeder wist waarom Jopie bij de
uitvaart was kreeg hij nog een stukje familiegeschiedenis te horen. Jopie bleek
een tantezegger van de overledene en daarmee nog heel verre familie ook.

Met, “toch netjes dat ze er was,” deed hij een poging iets
positiefs over zijn moeders lippen te krijgen. Ze reageerde er niet op. Wel zei
ze even later, met een zuinig mondje “Ze is ook nog lepsies.”

“He?” zei hij

“Je weet wel, vrouwen die het met vrouwen doen.”

Hij begon te lachen, waarop zijn moeder kwaad werd en tot
hij haar afzette demonstratief haar mond hield.

Na zijn moeder thuis gebracht te hebben voerde Harrie wat
zakelijke telefoontjes. Op een rustige
A1 met uitzicht op een nog saaie winters grauwe Veluwe dwaalden zijn gedachten
af. De seizoenen wisselden, maar in het dorp was de roddel een constante factor.
Dat maakte dat hij nadacht over de ontmoeting met Jopie. Leuke, aantrekkelijke
vrouw geworden. Hoe zou ze er met die grote tieten in haar blootje uitzien en
hoe stevig zouden die grote joekels zijn? Zou ze iets met zijn kaartje gaan
doen? Harrie probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn, als hij in het
dorp was blijven wonen. Wat voor verhalen zouden er dan over hem verteld
worden. Het verhaal over Jopie had ongetwijfeld ook een andere kant. Met haar
forse boezem voor ogen schoot hem een uitdrukking uit zijn jeugd te binnen,
“een flinke bos hout voor de deur”. Had hij tijdens het zoenen? Nee,
dat zou hij zich zeker herinnerd hebben. In Harrie zijn ritme van werk en sport
vervaagde de herinnering aan de ontmoeting. Het was twee weken later dat tegen
de avond zijn mobiele telefoon rinkelde, onbekend nummer.

“Goedemiddag met Brands.”

“Hallo Harrie met Jopie.”

Omdat hij net bezig was een diepvries pizza uit de
verpakking te halen, viel het kwartje niet direct.

“Met Jopie de Klerk.”

“Ha Jopie, leuk dat je belt.”

Ik ben nu in Deventer. Op je kaartje zag ik dat je hier
woont. Ik heb hier een congres gehad en na een dag luisteren en praten heb ik
zin om wat te gaan drinken. Heb je zin om…”

Zonder na te denken viel hij haar in de rede. “Ik kom er
aan, waar spreken we af?”

Jopie bleek bij een vergadercentrum te zijn en ze bleek
Deventer te kennen. Ze stelde voor om af te spreken in de “Heeren op de
Brink”. Harrie kende het eetcafé en vond het een prima keus. Pizza terug
in de vriezer. Tanden poetsen en op naar de stad. Harrie besloot de fiets te
nemen. Onderweg vroeg hij zich af wat voor ontmoeting het zou worden. Kletsen
over vroeger, school, leraren en gemeenschappelijke bekenden? Eigenlijk had hij
daar geen zin in. Er over nadenkend kwam hij tot de conclusie dat hij impulsief
“ja” had gezegd in de hoop dat het op seks zou uitdraaien. Zijn laatste langere
relatie was al een half jaar voorbij en het gedoe met daten had hij er aan
gegeven. Hij was er helemaal klaar mee, om een avond te spenderen aan kansloze
gevallen en belangstelling te veinzen bij maar doorzeurende types. Afgezien van
een “one night stand” met zijn slechtste seks ooit, stond hij al maanden droog.
Even nog dacht hij aan zijn moeder en haar opmerking. ‘Die vrouw deugt niet.’
Hij realiseerde zich dat de afspraak met Jopie daardoor extra aantrekkelijk
werd.

Ze stond niet voor de deur van het café. Buiten wachten of
naar binnen gaan? Fiets op slot en naar binnen. Ze zat al binnen, aan een
tweepersoons tafeltje met een telefoon aan haar oor. “Ja dat is goed, ja dat
zeg ik toch. Gewoon doen!”

Ze beëindigde het gesprek en stond op om hem een hand te
geven. Een stevige handdruk. Hij constateerde tevreden dat het niet zo’n
handdruk was, waarbij je op afstand werd gehouden. Dit keer droeg ze geen
zakelijk broekpak, maar een jurk in herfsttinten. De jurk accentueerde haar
grote borsten. Hij deed zijn best om er niet te lang naar te staren.

Jopie beet de spit af door, al voordat ze wat besteld
hadden, te beginnen over het op zijn kaartje vermeldde beroep. ‘Actuaris,’
gelukkig hoefde hij niet uit te leggen wat een actuaris doet. Ze vroeg hoe hij
in zo’n beroep terecht was gekomen.

“Is dat geen saai werk?” Voegde ze er nog aan toe.

Harrie vertelde haar de korte versie. Hoe hij na een studie
wiskunde niet briljant genoeg was voor een academische carrière en een leven
als wiskundeleraar, voor een klas met pubers, niet zag zitten. Zo was hij bij
een verzekeringsmaatschappij terecht gekomen. Hij vertelde haar niet dat hij
daar zijn ware roeping had ontdekt. ‘Problemen oplossen,’ dat is wat hij de laatste
tien jaar deed. Op zijn kaartje stond nog steeds actuaris en als zodanig liet
hij zich soms nog inhuren. Vaker werd hij echter ingehuurd voor lastige zaken,
zoals vermoedens van fraude bij schades. Een van zijn opdrachtgevers noemde hem
‘de klusjesman’. Zolang ze zijn riante uurtarief betaalden vond hij dat prima.
Sommige van zijn opdrachtgevers stelden het op prijs als hij op zijn facturen
niet de ware aard van de uitgevoerde werkzaamheden vermeldde. Actuarieel advies
was dan een mooi eufemisme. Voordat hij wat kon vragen kwam ze terug op hun
ontmoeting in het crematorium.

“Ik zag je moeder lelijk kijken. Ze zal wel geen aardige
dingen over me verteld hebben.”

Hij begon te lachen. “Nee dat zeker niet. Wil je weten wat
ze vertelde?” Jopie knikte.

“Daar komt het, in volgorde. Twee gestrande huwelijken,
overspel, arme Jan Willem en louche contacten.”

Ze keek hem onthutst aan. Gelukkig begon ze daarna te
lachen. “Het is nog erger dan ik dacht. Ik wist dat er veel over me gekletst
werd, maar dit…”

Hij brandde van nieuwsgierigheid om te vragen hoe het echt
zat, maar wist zich in te houden. Ze zag of de nieuwsgierigheid in zijn gezicht
of ze wilde haar verhaal kwijt.

“Wil je weten wat er van waar is?”

Hij knikte.

“Mijn scheiding van Jan Willem.”

Daarop volgde Jopie ’s verhaal. Na de middelbare school had
ze een HBO opleiding laboratoriumtechniek gedaan en was ze gaan werken. Jong
getrouwd en Jan Willem was bij haar vader in de zaak gekomen. Ze had nooit
verwacht dat ze de sloperij zou overnemen. Haar broers hadden geen
belangstelling voor de zaak en met Jan Willem in de zaak leek het goed te gaan.
Tot haar vader plotseling overleed en ze bij de afhandeling van de nalatenschap
zicht kreeg op de financiën van het bedrijf.

“Weet je,” zei ze,
“Jan Willem had de zaak jarenlang besodemieterd. Hij was de boekhouding voor Pa
gaan doen en had veel geld uit het bedrijf gehaald.”

“En jij had niets gemerkt?”

“Nee,” zei ze. “Als hij dure dingen had gekocht of zo, dan
was het me wel opgevallen. Wel was hij veel ‘voor de zaak’ op pad. Toen ik
alles ging uitzoeken en hem confronteerde met het verdwenen geld bleek hij een
gokverslaving te hebben.”

Hij knikte, zo iets had hij wel vaker gehoord.

Ze vervolgde haar verhaal en vertelde, dat toen Jan Willem
aan het opbiechten was er nog veel meer uitkwam. “De klootzak ging ook nog naar
de hoeren. En dat in de tijd dat ik pillen slikte om zwanger te kunnen worden.”
Ze had een scheiding geëist en hem gedwongen om ontslag te nemen in ruil voor
geen aangifte. Daarna vroeg ze naar zijn
leven. Ze bleek te weten dat hij gescheiden was. Ook dorpsroddel?

Op dat moment waren ze al een tweede drankje toe en ze besloten
om ook eten te bestellen. Al pratende legde Jopie af en toe haar hand op zijn
arm om iets te benadrukken. Harrie herinnerde zich dat niet van hun schooltijd,
ze was toen veel afstandelijker. Hij merkte dat hij het prettig vond. Sterker
nog, haar hand op zijn blote onderarm maakte dat hij het warm kreeg. Ze aten,
ze dronken en ze kletsten. In de loop van de avond vertelde ze dat ze geen twee
keer gescheiden was. Wel was er een vriend geweest en dat was uitgeraakt.

Over haar bedrijf vertelde ze over de forse schulden waar ze
mee begon en dat de bank de stekker er uit wilde trekken. Ze wilde niet, dat
wat haar vader had opgebouwd, zo zou eindigen. Ze had haar baan opgezegd, een
tweede hypotheek op haar huis genomen en was de sloperij gaan leiden. De
schulden waren nu afgelost en ze had haar broers uitgekocht. Harrie zag haar
stralen, toen ze dat vertelde.

Geboeid door haar verhaal, vroeg Harrie, “en nu.”

“Nu heb ik twee nieuwe problemen. Ik wil uitbreiden en
daarin word ik enorm tegengewerkt en ik kan geen goede medewerkers vinden.”

Ze bleek die dag in Deventer een bijeenkomst gehad te hebben
met haar branche vereniging over de opleiding op de ROC ‘s voor autotechnici en
een specialisatie voor auto-demontage. Ergens in dat deel van het gesprek had
ze haar hand even op de zijne gelegd. Harrie voelde beroering in zijn kruis en
de opmerking van zijn moeder over haar geaardheid schoot hem te binnen. Toen ze
haar hand terugtrok keek hij haar aan. Iets te nadrukkelijk, ze onderbrak haar
verhaal en vroeg: “Is er iets.”

Geheel naar waarheid zei hij dat hij het leuk vond om,
terwijl ze praatte, naar haar te kijken.

“Wat ben jij een charmeur geworden, zeg. Waar was ik met
mijn verhaal?”

Jopie had geen spijt dat ze hem wat impulsief gebeld had. Ze
had behoefte aan gezelschap en ze was na de ontmoeting nieuwsgierig naar hem.
Ze genoot van hun gesprek. Waar het haar soms stoorde als mannen naar haar
borsten staarden vond ze leuk om te zien hoe zijn blik soms afdwaalde en hoe
hij dan zijn best deed om haar weer aan te kijken. Vroeger al vond ze hem stoer
en dat had hij behouden en in contrast daarmee had hij af en toe nog iets
jongensachtig. Dan zag ze de puber die ze vroeger kende. De avond vloog voorbij
en Jopie leegde haar wijnglas in het zelfde tempo als Harrie zijn bierglas. Het
was een uur of elf toen ze aankondigde dat ze naar huis ging. “Eerst nog even
naar het toilet,” zei ze.

Ze stond op en greep de tafel vast. “Oeps, iets te veel
wijn.”

Die gaat geen auto rijden, dacht Harrie.

Hij stond op en liep met haar mee naar de toiletten. Galant,
dacht ze toen hij de deur van het damestoilet voor haar opende. Daarna verraste
hij haar. Hij keek naar binnen en zag niemand in de voorruimte. Hij stapte
achter Jopie aan naar binnen en kuste haar onverwacht op haar mond.

“Sorry, dit wilde ik al een uur doen.”

Ze hoorden een toilet doortrekken en gemorrel aan de
sluiting van een van de toiletten. Met een knipoog liet hij haar los om terug
naar hun tafel te gaan. Jopie nam er de tijd voor en op de pot zittend dacht ze
na.

Stel dat hij wil vrijen, ga ik dan met hem mee? Ze dacht aan
haar voornemen van jaren terug. Nooit op de eerste afspraak. Nou ja, dacht ze met
Petra was ik ook niet zo consequent. Ze nam een halfslachtig besluit, afwachten
wat hij zou doen en dan besluiten. Laffe muts, dacht ze. Terugkomend van het
toilet vertelde Jopie dat ze besloten had om niet te rijden. Ze wilde een
hotelkamer boeken.

“Onzin,” zei Harrie. Ik heb ruimte zat, je kan bij mij
slapen.”

Jopie dacht na, met een rimpel in haar voorhoofd. Na een
paar seconden zei ze, “dat is aardig van je. Heb je dan een logeerkamer?”

“Twee,” antwoordde Harrie. “Je kan kiezen.”

De auto van Jopie bleek nog bij het zalencentrum te staan.
Nadat Harrie, onder protest van Jopie, afgerekend had, stapten ze op de fiets.
Jopie zat schrijlings achterop met, voor steun, een arm om Harriezijn middel.
Na een paar minuten klonk het vanaf de bagagedrager, “Ik heb koude handen.”

“Je mag ze onder mijn jas opwarmen.”

Jopie aarzelde niet. Harrie voelde hoe ze haar handen onder
zijn jas schoof en dat een van haar handen laag op zijn buik kwam te rusten. De
snelle kus, haar mee naar huis nemen, de hand onder zijn jas en denken aan haar
borsten, zijn pik werd er wakker van.

Zijn stille fantasie werd verstoord door een vraag.

“Of Harrie zich nog herinnerde dat ze eerder bij hem
achterop de fiets had gezeten.”

“Nee,” zei Harrie, “wanneer was dat?

Jopie vertelde over een lekke band op weg naar school en dat
ze toen bij hem achterop mocht. Hij herinnerde het zich niet, maar ingegeven
door de hand op zijn buik zei hij.

”Ik herinner het me niet, maar als je me toen net zo had
vastgehouden, dan had ik het me zeker herinnerd.”

“Zo?” vroeg ze, zijn shirt uit zijn broek trekkend en met
haar vingers door het haar op zijn buik woelend.

“Ja, zo zeker.”

Ze wilde haar hand weghalen.

“Laat daar maar, je kan je handen zo beter opwarmen.”

Met haar beide handen onder zijn shirt reden ze, ieder in
gedachten, verder.

Niks logeerkamer, dacht Harrie.

Logeerkamer of zijn bed, dacht Jopie. “Nooit de eerste
afspraak”, het refrein zat nog in haar hoofd. Nou ja, eerste afspraak, ik
ken hem al veel langer.

Zo’n zestig kilometer daarvandaan reed Jozef Venema over de
provinciale weg langs het dorp. Bijna thuis dacht hij. Hij hoopte dat zijn
vrouw al naar bed was dan hoefde hij minder uit te leggen. Tevreden dacht hij
terug aan de afgelopen avond. De vergadering met het provinciaal partijbestuur
was goed verlopen. Zoals hij zich had voorgenomen, was het hem gelukt om met
een smoes eerder weg te komen. Dat had hem de tijd gegeven om langs Club Privé
te rijden. Hij had er naar uitgekeken en vooral naar de magere Roemeense. Ze
was er en ze had tijd voor hem. Het was heerlijk geweest. Alleen al die kleine
harde puntige tieten met die grote bruine tepels, daar werd hij geil van. De
hangende borsten van Martha deden hem na tien kinderen niets meer. Als hij zijn
mond wijd open sperde dan kon er een heel Roemeens tietje in. Ze zei altijd in
haar gebroken Nederlands dat ze dat fijn vond. En dan haar lekkere kale strakke
kutje. De schaarse gelegenheden dat hij het nog met Martha deed, dan was het
alsof zijn pik een zwemdiploma nodig had. Hij moest er in zichzelf om lachen.
Jammer dat ze zo moeilijk over een condoom deed, zelfs bij het pijpen wilde ze
dat hij een condoom om had. Haar aanmoedigen maakten het wel goed. Hij
probeerde hardop haar hoge stem en accent te imiteren.

“Voouittt Josefff stoooten. Ohhhh Josefffff, wat
lekkerrrrr.” Martha hield tijdens de seks altijd haar kaken op elkaar.

Hij overwoog om het Roemeense sletje samen met een vriendin
bij hem thuis uit te nodigen. In een vakantie als Martha met de kinderen bij
haar ouders ging logeren. Een feestje met twee hoeren, zo’n triootje zoals hij
wel eens op Internet bekeek. De wijven moesten dan wel in het donker komen en
vertrekken. Niet meer dan twee, hij moest ze in de gaten kunnen houden. Dat
soort vrouwen steelt als de raven. In gedachten verzonken miste hij bijna het
zijweggetje langs de autosloperij. Die verrekte sloperij, het verstoorde zijn
fijne herinnering aan het neuken met de Roemeense. Het was hem een paar jaar
terug gelukt om een vergunning te krijgen om op agrarische grond te bouwen. Hij
had slim gebruik kunnen maken van de regeling voor landgoederen. Hij was toen
nog gewoon raadslid, maar hij wist de weg. Nu als wethouder deed hij zijn best
de sloperij weg te krijgen. Het bedrijf verpestte zijn uitzicht en soms hoorde
of rook je wat luchtjes als je in de tuin was. Het viel nog niet mee om ze weg
te krijgen. Hij was nog maar net wethouder, toen hij hoorde dat de vergunning
voor een uitbreiding al bijna klaar lag. Hij had de verantwoordelijke ambtenaar
op zijn flikker gegeven en opgedragen om uit te zoeken hoe ze de uitbreiding
konden stoppen. Milieu effect rapportage bleek de toverformule, daar was dat
wijf een tijd mee bezig geweest. Trouwens, dat hij haar hand in hand met een
andere vrouw had zien lopen hielp ook mee. De gemeenschap hier hield niet van
homofielen. Hij had het ijverig rond verteld. Hij was er. Gelukkig was het
licht al uit, als Martha sliep, hoefde hij ook haar gezeur over die late
vergaderingen niet aan te horen.

Harrie opende zijn deur en ging opzij om Jopie voor te
laten. Hij keek naar haar rug en haar vlecht. Hij probeerde zich voor te
stellen hoe ze er bloot uit zou zien. Haar stevige billen, haar slanke middel
en dan die vlecht op haar blote rug. Hij had een stijve en die wilde hij graag
met haar delen. Jopie had op de fiets haar besluit genomen. Bij het plagen met
haar hand onder zijn shirt vermoedde ze dat hij een stijve hand. Met moeite had
ze zich ingehouden om dat te onderzoeken. Laat hem maar komen.

Harrie wist zich nog te beheersen tot nadat ze hun jassen
opgehangen hadden en de woonkamer inliepen. Hij sloeg zijn armen om haar heen
en kuste haar. Het was geen voorzichtige gestolen kus zoals in het restaurant.
Er was geen aarzeling. Hij hield haar stevig vast en ze voelde zijn tong tegen
haar lippen. Ze opende haar lippen en hun tongen vonden elkaar in een tango,
waarin ze om de beurt leidden. Zijn handen gingen over haar lichaam en het
waren geen halfslachtige strelingen, maar een stevig vastpakken van haar
borsten en haar billen. Haar handen deden niet voor de zijne onder, ze pakte
zijn kont vast en haar handen klauwden door de stof van zijn broek in zijn
billen. Toen hij ruimte maakte om haar borsten te pakken en ze door de stof van
haar kleding heen te kneden, had ze zijn stijve pik vast door de stof van zijn
broek heen. Ze deelden de zekerheid dat ze seks met elkaar wilden en dat het
hevige hartstochtelijke seks moest worden.

Ze kleedden elkaar uit, waarbij Jopie een voorsprong nam.
Waar Harrie nog in de weer was, om onder haar omhoog geschoven jurk, haar panty
en slip omlaag te stropen, had zij zijn riem al los. Zijn gulp ritste ze open
en ze trok zijn broek, samen met zijn onderbroek omlaag om met twee handen zijn
stijve vast te pakken. Het ging Jopie niet snel genoeg. Ze toonde haar haast
door hem even los te laten en al haar kleren uit te trekken. Harrie volgde haar
voorbeeld. Hij stopte met zijn shirt nog aan om haar ontblote borsten te
bewonderen. Groot, lichtjes hangend, met grote tepelhoven en priemende roze
puntjes. Hij legde zijn handen onder haar borsten, lichtte ze op en nam
beurtelings haar tepels tussen zijn lippen. Daarna trok hij snel zijn shirt uit
om de blote joekels tegen zijn borst te voelen.

Hij wist precies wat hij met haar wilde en zij deelde zijn
zekerheid, neuken. Ze voelde zich ongelofelijk geil en vrij om aan te geven hoe
ze geneukt wilde worden. Er was geen twijfel. Ze liet zich zachtjes naar de
bank duwen en daar nam ze het initiatief over. Ze liet hem zitten om zich
vervolgens schrijlings over zijn pik te laten zakken. Ze bereed hem. Harrie genoot
van de voor zijn ogen bewegende borsten en de streling van de wand van haar
schede over zijn pik.

Jopie, met sinds lange tijd, weer een warm kloppend lid in
haar, genoot door heen en weer over zijn pik te schuiven. Rustig aan doen om
het heerlijke gevoel te rekken lukte haar niet. Op zoek naar een bevrijdende
climax bewoog ze steeds wilder.

Harrie voelde zijn zaad borrelen, het leek wel of ze het uit
hem pompte. Hij wendde zijn blik van haar borsten af, hij probeerde aan een
rotklus te denken. Het werkte niet en toch wilde hij niet voor haar klaarkomen.
Het lukte hem net op tijd haar wat naar achteren te duwen en zijn pik uit haar
heerlijke gulzige zompige kut te trekken. Hij zag haar teleurstelling. Hij
kuste haar en legde zijn probleem uit. Jopie liet zich nieuwsgierig naar wat
hij plan was overreden om te gaan liggen.

Tussen haar benen knielend pakte hij zijn pik vast en
stuurde de gezwollen eikel tussen haar schaamlippen en tegen haar kittelaar.
Hij gebruikte zijn eikel om haar kittelaar te strelen. Jopie vond het heerlijk,
ze liet zich wegglijden in het genot, dat nog verhoogd werd door zijn vrije
hand die een tepel streelde. Ze voelde dat ze op het randje van een orgasme
zat.

“Nu er in en stoten.”

Ze gilde en daarna was er een explosie van genot. Ze was
zich niet bewust dat ze krijste. Het leek of er iets diep in haar ontplofte en
het ging als een schokgolf van genot door haar hele lichaam. Als vuurwerk, een
raket die opstijgt, explodeert en vurige kleurrijke ballen de hemel instuurt.
Ballen die op hun beurt weer explodeerden en…

Heel langzaam ebde het weg.

Ze keek hem aan en wilde iets zeggen. Ze slikte het in toen
ze voelde dat hij weer begon te stoten. Ze zag zijn gezicht vertrekken en ze
voelde hoe het vuurwerk terugkwam.

Harrie hoorde haar weer gillen en na een laatste diepe stoot
hield hij het niet meer. Er kwam een geweldige eruptie, gevolgd door een gevoel
van bevrijding. Hij liet zich op haar zakken om zo na te genieten. Het was
Jopie die het eerste sprak.

“Hm…,” zei ze. “Ik wist het! Weet je nog dat we een keer
gekust hebben?”

Harrie vertelde dat hem dat in het crematorium te binnen was
geschoten.

“Je was wel een ongelofelijke zak toen.”

“Hee?”

“Ja! De dagen daarna keek je me niet meer aan. Je kletste
alleen maar met de jongens over brommers en voetbal.”

Harrie kuste haar. “Dat spijt me nu met terugwerkende kracht
enorm.”

In het landhuis was het Josef niet gelukt om stilletjes
thuis te komen en naast een slapende Martha in bed te kruipen. Martha wachtte
hem in de woonkamer met een boek op schoot op.

“Eindelijk!” zei ze. “Waarom duren die vergaderingen altijd
zo lang?” Ezra ‘s tandjes komen er door en ik heb de hele avond met hem
opgezeten. Hij bleef maar doorgaan. “Waar is mijn papa, ik wil mijn papa.”

In Deventer was Harrie wat overeind gekomen om zijn gewicht
van Jopie te tillen. Op zijn vraag “douchen of slaapkamer?” reageerde ze met,
“en je twee logeerkamers dan?”

Hij liet haar voorgaan zijn slaapkamer in. Haar achterzijde
was net zo geil makend als hij verwachtte. De blonde vlecht op haar blote rug.
De aftekening van de zomerzon rond haar badpak was nog net zichtbaar. Haar
smalle taille met daaronder haar stevige ronde billen. Op de slaapkamer van
Harrie werd het een ontdekkingstocht van handen en monden. De druk was van de
ketel en ze genoten van de zoektocht naar elkaars genotsplekjes. Ze gaven en
namen om uiteindelijk heerlijk rustig de liefde te bedrijven.

Voor het inslapen lagen ze lepeltje lepeltje met Harrie ’s
arm over haar heen en zijn hand op een borst. Hij kon er geen genoeg van
krijgen om ze te koesteren.

“Jopie?”

“Hm…”

“Als ik toen geweten had.”

“Wat geweten?”

“Dat het zulke joekels zouden worden.”

Jopie lachte. “Ik moet je wat bekennen.”

“Nee, ze zijn puur natuur, dat voel ik.”

“Iets anders. Als ik toen geweten had dat hij zo zou
groeien.”

“He?”

“Je pik!” Anneke de Vries en ik hebben Peter Swarts, jou en
nog een jongen een keer beslopen bij het zandgat. Het was in de eerste of
tweede klas en jullie waren je daar achter de bosjes aan het aftrekken.” Anneke
begon toen hard te giechelen en ik was bang dat jullie ons in de gaten hadden.
Gelukkig waren jullie te druk met jezelf.”

De volgende morgen ontbeten ze na een gezamenlijke douche
met een voortgezette ontdekkingstocht. Jopie naar haar auto brengend zette
Harrie een vervolgstap met de vraag.

“Hoe gaan we verder.”

Jopie, dacht even na. Door ‘hoe’ te zeggen ging hij er
vanuit dat er een vervolg kwam. Dat wilde ze ook, maar eerst moest ze eerlijk
zijn en zijn verwachtingen temperen. Ze vertelde hoe ze twee jaar terug Petra had
ontmoet. “Een leuk wijf, die onderdelen voor een oude Saab kwam kopen.”

Hoe ze aan de praat raakten en dat Petra nog een keer terug
kwam. Dat ze nooit seksuele gevoelens voor vrouwen had gehad en pas door Petra
ontdekt had dat ze bi was. “We laten elkaar vrij. Petra noemt dat polyamorie.”

De bekentenis weerhield Harrie er niet van zich voor het
komende weekend te laten uitnodigen. Sterker nog het intrigeerde hem. ‘Polyamorie,’
hij had de term nog nooit eerder gehoord, maar waarom niet. Met monogamie en
huwelijkstrouw had hij geen goede ervaring.

In haar auto dacht Jopie aan de voorgaande nacht. Het was
heerlijke seks geweest en ze dacht aan Petra. In hun relatie was het een
ongeschreven regel om niet te praten over de seks met andere partners. Ze ging
die regel breken, ze ging Petra over de seks met Harrie vertellen. Sterker nog,
ze dacht er over om Harrie met haar te delen. Hoe zou het zijn om met zijn
drieën te vrijen. De gedachte maakte dat ze nat werd. Ze ging wat achter het
stuur verzitten. Niet naar de zaak, eerst maar thuis langs om schoon ondergoed
aan te trekken. In de drukte van het ochtendverkeer fantaseerde ze over wat ze
met hem wilde doen, als hij zaterdag op bezoek kwam. Bij Amersfoort in de file
tot stilstand gekomen keek ze opzij. In de auto naast haar staarde een man naar
haar. Je moest eens weten waar ik aan dacht.

De zaterdag daarop ging Harrie ‘s middags bij zijn moeder op
zoek. Hij ging bijtijds weer weg om vroeg bij Jopie te zijn. Ze had beloofd
voor hem te koken. “Met toetje,” had ze met nadruk gezegd. In plaats van een
opgewekte Jopie trof hij haar in een duidelijke mineurstemming aan.

“Oh, je bent er al.”

Zijn begroetingskus, plat op de mond, werd niet beantwoord.
Harrie vroeg zich af wat er na hun hevige seks en het afscheid gebeurd was. Had
hij iets nagelaten? Hij kon niets bedenken. Hooguit dat het galant geweest zou
zijn, als hij met bloemen of zo op de stoep had gestaan. Hij vroeg het en tot
zijn verbazing zag hij tranen in de ogen van de sterke zakenvrouw komen.

“De klootzak!” zei ze en toen kwam het hele verhaal er uit.

De aanleiding van haar stemming was een brief die ze die
morgen van de gemeente had ontvangen. Een afwijzing op haar uitbreidingsplan.
Ze liet hem de brief lezen. Volgens Jopie kwam het allemaal door ene Jozef
Venema. Rijk geworden in de ICT, met software die hij vooral aan christelijke
instellingen sleet. Hij was een jaar of tien terug in het dorp komen wonen.
Eerst in een villa aan de rand van het dorp en later had hij iets protserigs
nieuws gebouwd. Hij was voor een christelijke partij direct actief in de
plaatselijke politiek. Eerst als gemeenteraadslid en sinds een jaar als
wethouder.

“Toen die smerige fijne klootzak een paar weilanden achter
mijn zaak voor zijn landgoed kocht en wilde gaan bouwen, toen had ik bezwaar
moeten maken. Ik dacht toen, leven en laten leven. God wat stom van me.”

Waar eerst Jopie ’s vader en later Jopie altijd medewerking
van de gemeente hadden gehad, was dat veranderd sinds Venema wethouder was.
Haar uitbreidingsplan werd nu aan alle kanten gesaboteerd. Via een bekende op
het gemeentehuis wist ze dat de wethouder er achter zat. Ze had echter moeten
beloven dat ze de naam van die klokkenluider nooit zou noemen.

“Die Venema wil me daar weg hebben.”

Achteraf had ze ontdekt dat rond de tijd dat Venema zijn
bouwvergunning had, de roddels over haar begonnen waren.

“Oh, vroeg Harrie, heeft hij je misschien ooit met je euh…,
vriendin Petra gezien?”

“Ja en nu vertellen ze dat ik lesbisch ben. Waarom vraag je
dat?”

“Nu weet ik waar mijn moeder haar wijsheid vandaan komt.”

“Dat had je me nog niet verteld.”

“Nee, ik geloof niet alles wat mijn moeder vertelt.”

Uit Jopie ’s verhaal bleek dat Jozef een goed christen was
door goed voor zijn akker te zorgen. Het grote landhuis werd gedeeld met een
bijna constant zwangere vrouw en 10 kinderen. In leeftijd variërend van een
jaar tot een jaar of achttien. Haar verhaal delen had geholpen. Ze vrolijkte
wat op en ging koken. Met een biertje in de hand keek Harrie toe en hij dacht
na.

“Heb jij een pc die ik mag gebruiken?”

Hij verdiepte zich op Internet in de regelgeving voor bouwen
in het buitengebied en landgoederen.

“He Joop. Kan je vrij wandelen op het terrein van die
Venema?”

“Nee, er staat een hek om en de poort is altijd dicht.
Hoezo?”

Harrie vertelde haar dat hij gelezen had dat landgoederen
deels voor wandelend publiek opengesteld moeten zijn. “Hij ging zich er verder
in verdiepen”, zei hij.

Het eten was klaar en Jopie bleek een prima kok. Onder het
eten vertelde Harrie wat hij bedacht had om Venema aan te pakken. “Allereerst
de openstelling van zijn terrein. Als dat voor hem van toepassing is, dan kan
je hem daarop pakken.” Harrie stelde voor dat hij dat zou doen met een
ingezonden brief onder zijn naam bij een regionale krant. Vervolgens het stukje
uitknippen en verspreiden onder de plaatselijke politici. Dat moest geheid heibel
voor Venema gaan opleveren. Hij vertelde iets meer over zijn opdrachten van de
laatste jaren en sloot dat af met. “Mijn mensbeeld is er niet rooskleuriger van
geworden. In mijn ervaring schuilt er in veel mensen een sjoemelaar. Dat zal
zeker gelden voor die Venema. Die heeft vast wel iets te verbergen. We moeten
alleen ontdekken wat. Als je nu eens camera ’s laat plaatsen? Vanaf jouw
terrein, een gericht op de toegangsweg naar zijn huis en een op zijn huis. Ik
heb wel een relatie die dat kan doen en die je dan ook nog een nette prijs
rekent.”

Jopie klaarde helemaal op en zei, “ja. Het is lief van je
dat me wilt helpen, maar waarom doe je het?”

Harrie begon te lachen. “Omdat je een vriendin ben en omdat
ik een hekel aan onrecht heb. Plus een pesthekel aan huichelende christelijke
politici, die vooraan in de kerk zitten en ondertussen alles doen wat hun lieve
heer en de wet verboden heeft.

Jopie ’s gezicht begon te stralen. “Harrie ontpopt zich tot
“Dirty Harry”.”

Ze aten rustig, ze dronken wat en er kwam geen toetje op
tafel. Dat had Harrie goed ingeschat. Hij hielp afruimen en de vaatwasser
vullen en terug in de woonkamer vroeg Jopie of hij al trek in zijn toetje had. Harrie
glimlachte en knikte.

Jopie verontschuldigde zich met de woorden “dat ze zich even
wilde opfrissen.” Het duurde een kwartiertje. Hij hoorde water stromen en
geluiden boven, tot Jopie hem riep.

Ze stond boven aan de trap in haar blootje. Hij liep de trap
op en stopte met zijn gezicht ter hoogte van haar kruis. Voorover leunend met
zijn neus bijna in haar driehoekje met kroezig blond haar, zei hij, “Dus, dat
is het toetje, een blonde krullenbol.”

Jopie drukte haar bekken naar voren. “Tast toe.” Haar kutje
stond licht open. Tussen haar naar buiten krullende schaamlippen was het roze
binnenste van haar spleetje zichtbaar. Hij drukte zijn neus in haar schaamharen
en snoof de geuren op van zeep en vrouw. Hij likte door haar spleetje. Ze
smaakte naar vrouw.

“Lekker toetje.”

“Zot, kom mee, ik heb een verrassing.”

Ze nam hem mee naar de badkamer en hielp hem met uitkleden.
Na een paar waarderende kneepjes in zijn schuin omhoog priemende stijve, trok
ze hem aan zijn pik naar de wastafel. Ze waste hem en ze droogde hem af. Het
vervolg kwam op haar slaapkamer waar ze hem vroeg om te gaan liggen. Het werd
een geweldige 69. Jopie had na hun vorige seks besloten dat ze het zo wilde.
Het was lang geleden dat ze door een man gelikt was. Na het stranden van haar
huwelijk had ze een wilde periode met experimenteren gehad. Uit die tijd wist
ze dat een gezwollen pik in haar mond en stimulering van haar klitje haar
heftig deed klaarkomen. Ze wilde dat gevoel terug. Met Petra was het lekker en
ze had wel eens geprobeerd om gelijker tijd op een dildo te zuigen, maar dat
werkte niet zo heftig. Ze had alleen even getwijfeld of hij als man net zo
kunstig met zijn tong zou zijn als Petra. Petra had de lat hoog gelegd. Ze
merkte al snel dat zijn lik vaardigheid niet voor die van Petra onderdeed. Heel
even liet ze zijn pik ontsnappen om hem aan te moedigen.

“Doorgaan, je hoeft je niet in te houden.”

Harrie met zijn hoofd in haar kruis begraven en haar dijen
op zijn oren verstond het maar deels. “Doorgaan,” kreeg hij mee. Hij dacht er niet
over om op te houden. Neem hem nu maar weer in je mond en zuigen, dacht hij al
verder likkend. Hij voelde dat haar bekken begon te bewegen, hij hoorde
gesmoorde geluiden en hij voelde zijn zaad drukken, op zoek naar een uitweg.
Hij stopte met likken om haar gezwollen kittelaar tussen zijn lippen te pakken
en er op te sabbelen. Het effect kwam direct. Hij hoorde haar gesmoorde gegil,
hij voelde de mondbewegingen om zijn pik en er stroomde een golfje vocht over
zijn tong.

Nu ik, dacht hij. Hij legde zijn handen op haar achterhoofd
om haar mond om zijn pik te houden. Hij drukte haar hoofd omlaag en stootte
zijn pik omhoog. Jopie was zich bewust van haar gegil en ze voelde hem
schokken, gevolgd door de smaak van zijn sperma in haar mond. Ze slikte een
paar keer en hield haar lippen om zijn pik tot hij stil lag.

Harrie bleef niet slapen. Hij had de volgende morgen al
vroeg een wedstrijd met zijn veteranen rugbyteam. Jopie had een afspraak met
Petra om samen naar een tentoonstelling te gaan. Ze popelde om Petra over
Harrie te vertellen. Voor het slapen gaan dacht ze terug aan de seks en ze
moest inwendig lachen. Ze ging haar minnares vertellen over seks met een
minnaar. Fijn dat het zo kon. En Venema, zou de aanpak van Harrie helpen?

Het was ruim twee weken later dat Jozef op het gemeentehuis
gebeld werd. Een journalist van de Gooi en Eemlander, zei de secretaresse.
Jozef was altijd wel in voor een interview en zeker als er ook een foto bij
kwam. “Verbindt maar door.”

Verbaasd luisterde hij naar het verhaal. Een ingezonden stuk
en de journalist wilde “hoor en wederhoor”, zijn reactie hebben.

“Nee, er was niets van waar, zijn landgoed was wel
toegankelijk voor publiek.” Oh, de journalist was wezen kijken en had het hek
dicht en op slot aangetroffen.

“Misverstand, tijdelijk even dicht, in verband met
loslopende honden.”

“Ja, ja, dat mochten ze schrijven. Dat de wethouder er zich
niet in herkende. Het landgoed was vrij toegankelijk voor publiek en dat was
het altijd geweest.”

Rood aangelopen van kwaadheid legde hij even later de hoorn
op het toestel. Wie flikte hem dat? Hij was potverdorie vergeten te vragen van
wie het ingezonden stuk kwam. Daar kwam hij nog wel achter. Hij belde Martha
dat ze de poort open moest zetten.

“Nee, niet protesteren. Het hek moet open blijven… Ik leg
het je nog wel uit… Luister nou eens naar me mens… Dan hou je de hond maar
binnen.”

Harrie had de smaak te pakken. Vroeger dan verwacht, op de
terugweg van een afspraak in de randstad, belde hij Jopie mobiel. Voicemail.
Impulsief reed hij naar het dorp en stopte bij de sloperij.

“VDK, De Klerk Voertuigdemontage.” Harrie keek
nieuwsgierig rond. Het bedrijf oogde netjes en opgeruimd, met de medewerkers in
bedrijfskleding met VDK logo.

“Mevrouw de Klerk was afwezig. Ze was naar een afspraak
buiten de deur.”

Terug in de auto reed hij een paar honderd meter door. Hij
parkeerde zijn auto in de berm en wandelde door het open hek het landgoed op.
Hij nam de tijd om rustig rond te kijken. Een groot uitgevallen landhuis met
een rieten kap en een grote losse schuur met veel zonnepanelen op het dak. Het
terrein was ingericht met wandelpaden en jonge aanplant van bomen en struiken.
Hij liep een rondje over het terrein en terug bij het huis, zag hij een vrouw
naar buiten komen. Gezette veertiger in een rok tot ver over de knie en
opgestoken lang haar. Ze had drie jonge kinderen bij zich. Ze keek zijn kant
uit en verdween toen schichtig met de kinderen weer naar binnen. Op weg naar
huis dacht Harrie na over wat hij gezien had en hij kreeg een idee.

Veel zonnepanelen. Geen pijpje of condens pluim van een
gasgestookte ketel zichtbaar. Waarschijnlijk aardwarmte en een warmtepomp,
dacht hij. Verder in de week reed hij opnieuw naar het dorp, nu wel met een
afspraak bij Jopie. Echter voordat hij naar Jopie ging had hij een afspraak bij
de regionale omgevingsdienst. Hij ging de bouwtekeningen en vergunning bekijken
van het landgoed. Zijn vermoeden klopte, het landgoed werd verwarmd met
grondwater en een warmtepomp. Op naar de volgende stap.

Jopie nam hem na werktijd mee naar de sloperij om hem de
recent geïnstalleerde camera ’s te laten zien en te demonstreren hoe ze op haar
laptop de camerabeelden kon bekijken. Dat deden ze in haar kantoor. Jopie
achter haar bureau in een grote leren bureaustoel.

“Lelijk ding, maar erfenis van pa,” zei ze. Harrie leunde
over haar heen om naar de opgenomen beelden op te kijken. De beelden waren
scherp en behalve wat auto’s op de weg en spelende kinderen op het erf van
Venema was er niets te zien. Zijn ogen van het scherm afwendend en naar beneden
kijkend zag hij de grote bolle borsten van Jopie in haar blouse naar voren
steken. Hij pakte ze vast en vertelde haar dat hij daar al dagen naar
verlangde. Ze draaide haar hoofd om gekust te worden.

“Ik ook,” zei ze, zich bevrijdend, “maar eerst wat regelen.”
Ze liep naar de receptieruimte en drukte op een knop waardoor de grote
toegangspoort naar het terrein dichtschoof. Terug in het kantoor deed ze de
deur dicht en ze liet de luxaflex voor de ramen zakken. Ze knoopte haar blouse
los en haakte haar bh los om haar borsten de vrijheid te geven. Harrie wist wat
er van hem verwacht werd, hij nam haar borsten een voor een in handen. Terwijl
hij afwisselend op haar tepels zoog, maakte zij zijn broek los en ze nam zijn
erectie vast.

“Ik heb ook naar je knuppel verlangd. Ga eens zitten.”
Harrie ging op de oude leren kantoorstoel zitten en keek toe hoe ze haar broek
en slip uittrok. Ze wilde schrijlings op hem komen zitten maar de armleuningen
verhinderden dat. Harrie zag haar teleurgestelde blik en stond snel op. Hij
bukte zich om het ontgrendelingsmechanisme van de leuningen te zoeken. Met de
leuningen er af ging hij weer zitten. Zijn pik stak uitnodigend omhoog. Hij
zocht de handel voor de zitting en liet de stoel wat zakken. Jopie knikte
goedkeurend, ze pakte zijn pik vast en liet zich er schrijlings over heen
zakken. Ze hadden in de weken daarvoor een vertrouwde routine ontwikkeld. Een
routine, waarin ze van elkaar leerden wat ze lekker vonden en op basis daarvan
experimenteerden ze verder. Jopie begon op en neer te wippen en de vering van
de stoel werkte mee. Harrie genoot en de Engelse term “easy ride”
schoot door zijn hoofd. Een krakend geluid klonk en de zitting schoot
centimeters omlaag. Harrie zag Jopie verschrikt kijken en toen schoot ze in de
lach.

“Pa was het er zeker niet mee eens dat we zijn stoel zo
gebruikten.” Zijn glimmende natte pik vastpakkend, “gelukkig is je pik nog
heel.”

Wetend wat hij lekker vond, leunde ze voorover met haar
ellebogen op het bureau en haar stevige billen naar hem toe. Harrie kwam achter
haar staan, richtte en zijn pik vond de weg terug in haar warme vochtige
schoot. Rustig begon hij te stoten. Verzot als hij was op haar borsten, wist ze
dat hij haar borsten met zijn armen om haar heen vast zou pakken en zou
koesteren. Ze genoot van zijn pik, die met lange halen heen en weer in haar
gleed. Het soppende geluid en het getik van zijn heen en weer slingerende
kloten verhoogden haar genot. Ze hoorde hem zachtjes grommen. Hij liet een van
haar borsten los en stak zijn wijsvinger naast zijn bewegende pik in haar kut
om haar kittelaar te strelen. Ze voelde een orgasme opkomen. Ze opende haar
mond en hij stak zijn natte vinger in haar mond. Ze proefde haar geiligheid en
gilde.

Het kostte Harrie de volgende dag een uur aan de telefoon
met het Provinciehuis. Daarna had hij zekerheid.

Jozef zat in het gemeentehuis achter zijn bureau te genieten
van een kop koffie. Geen afspraken die morgen en rustig wat bureauwerk doen.
Hij dacht aan de vorige avond. Het regionaal overleg was op het laatste moment
afgezegd. Hij had het in zijn agenda laten staan en zo een goede smoes gehad om
weg te gaan. Jammer dat hij steeds wat moest verzinnen. Martha leek steeds meer
bezitterig en controlerend te worden. Laat ze maar beter op de kinderen letten.
Jammer dat de Roemeense er niet was, hoewel dat Chineesje! Beetje mager en
kleine tietjes, maar een strak kutje. Hij moest grinniken om een oude grap die
hem te binnen schoot, over vrouwen met spleetogen die hun kut overdwars hebben.
Het klopte niet en het was een lekker strak kutje. Ze was helemaal geschoren en
ze had geen uitstekende schaamlippen. Een lekker strak pornokutje dat had ze.
Zou hij proberen of de Roemeense samen met het Chineesje in waren voor een
huisbezoek. Verrekt, de telefoon ging.

Het bleek weer een journalist. Niet opnieuw, dacht hij. Het
gedoe met de gemeenteraad en zijn collega ’s over het landgoed was net voorbij.
Het bleek een journaliste van de Volkskrant, ze wilde een afspraak maken voor
een interview. Even streelde het voorstel zijn ijdelheid, tot hij doorvroeg
naar de aanleiding van het interview. Het bleek te gaan om zijn woning en het
gebruik van grondwater voor de verwarming. “Of het waar was dat hij daar geen
vergunning voor had?”

Het ingezonden stuk over de openstelling van het terrein was
van ene H.F. Brands uit Deventer geweest. Na wat rondvragen bleek dat een zoon
van mevr. Brands, die hij kende van de kerk. Waar bemoeide zo’n vent zich mee.
Zou hij hier ook achter zitten?

Twee weken later zat Jopie samen met Petra bij haar thuis op
de bank. Jopie las glunderend een artikel voor uit een huis-aan-huisblad.
“Wethouder in het nauw. Oppositiepartijen eisen zijn aftreden.”

Petra gaf haar een ‘high five’ en boog zich naar Jopie voor
een kus. De kus leidde tot een gang naar de slaapkamer en heerlijke seks. De
dubbele dildo die Petra gekocht had werd door Jopie gewaardeerd, vooral toen ze
het afmaakten met een lik-partij. Daarna bezorgde ze Petra een nat orgasme door
met twee vingers in haar doos op haar clit te knabbelen. Later naar een
televisiefilm kijkend en tegen elkaar aan leunend op de bank, dacht Petra na
over haar relatie met Jopie. Tijdens de voorgaande weken had Jopie alles wat ze
met Harrie beleefde in detail gedeeld met Petra. Niet alleen de aanpak van die
zak van een Venema, maar ook de seks met Harrie. Voor Petra was dat een nieuwe
ervaring. Ze lieten elkaar vrij en voor Petra hield dat in dat de andere
partners niet besproken werden. Zo was het vanaf het begin met Jopie ook
geweest, tot Harrie. Oh ze genoot van de verhalen. Met rode oortjes en een nat
kruis, dacht ze. Na zo’n uitgebreide beschrijving, wilde ze graag direct vrijen
en Jopie ook. Deed ze het daarom? Of zou ze Harrie met haar willen delen en
beschreef ze de seks met hem daarom zo in detail?

Vreemd genoeg verwarde dat haar. Polyamorie was voor haar
niet alleen lekkere seks maar daadwerkelijk houden van haar partners. En die
partners, die bewaarde ze in verschillende denkbeeldige laatjes. Ze wisten van
elkaars bestaan, maar de laadjes gingen maar met een tegelijk open.

Stel dat zij, Jopie en die Harrie? Dat voelde niet goed. Ze
had nu twee partners. Jopie en Pierre. Ze kon zich niet voorstellen dat ze
Pierre ook een partner van Jopie zou zijn. Ze had wel eens gedacht over een
trio, maar besloten dat dat niet kon. Het paste niet in haar idee van
Polyamorie.

Het gezeik kwam Jozef de strot uit. Hij had de blaren op
zijn tong gepraat om steeds maar weer uit te leggen dat hij niet wist van de
vergunningplicht. “De installateur heeft er niets over gezegd”, had hij
verklaard. Ging zo’n rot journalist die klootzak bellen. De schoft was nog
zuur, omdat hij zogenaamd meerwerk niet had willen betalen.

“Hij had mijnheer Venema er meermaals op gewezen dat hij een
vergunning moest aanvragen. Hij had zelfs alle formulieren voor hem ingevuld.
Hij hoefde ze alleen nog maar te ondertekenen.”

Gelukkig werd het meivakantie en dan ging Martha een paar
dagen met de kinderen weg. Hij besloot om dan te proberen of de hoertjes met
hem mee naar huis wilden.

Harrie had getraind en stond zich net af te drogen na het
gezamenlijk douchen, toen zijn telefoon klonk.

“Daar gaat je pilsje Harrie,” grapte een van zijn
ploegmaten. Dat bleek te kloppen. Jopie had interessant nieuws. De camera’s
hadden hun nut bewezen. Ze had mevrouw Venema het gezinsbusje zien volladen en
met alle kroost zien vertrekken. “Er vandoor of op vakantie?” Ze had Venema aan
het begin van de avond zien vertrekken en pas in het donker zien terugkomen.

“En nu komt het. Hij kwam in het donker terug, maar toen hij
voor het huis stopte ging zijn beveiligingsverlichting aan. Er stapten twee
jonge vrouwen uit in topjes en hele korte rokjes.”

“Zijn ze nog binnen?”

“Ja.”

“Dan moeten we er achter zien te komen waar ze vandaan
komen. Kan jij hem straks volgen?”

“Hij kent mijn auto, maar Petra is hier.”

Er werd overlegd en even later klonk het. “Petra is op de
motor, ze gaat zich al aankleden, om op de hoek bij de zaak te wachten tot hij
vertrekt.”

“Laat haar…”

“Ja, ze heeft een camera bij zich.”

Harrie ging naar huis om daar de ontwikkelingen verder af te
wachten. Het was half drie ‘s nachts toen Jopie belde. Petra was Venema gevolgd
naar een tent met de naam Club Prive. Ze had foto ‘s genomen van de twee
uitstappende vrouwen, met op de achtergrond het gebouw herkenbaar in beeld.
Plus nog een foto van zijn auto met het kenteken zichtbaar voor het gebouw.
Helaas was hij zelf in de auto blijven zitten. Er was nog wel een hoop kabaal
geweest, doordat de vrouwen hem bij het uitstappen uitscholden. “Bloody wanker,”
had een kleine vrouw met Aziatische trekken geroepen.

Ze spraken af om vrijdag krijgsraad te houden bij Jopie
thuis. Petra zou er ook bij zijn.

Harrie keek uit naar de vrijdag. Enerzijds om het afstraffen
van Venena te kunnen afronden en anderzijds was hij erg nieuwsgierig naar Petra
geworden

Jozef Venema bleef de dag na het hoerenbezoek thuis.
Buikgriep had hij als reden genoemd. Hij was gruwelijk chagrijnig en wilde
nadenken. De vorige avond was een mislukking geweest. Toen hij die wijven
gevraagd had om met elkaar te vrijen was het overduidelijk gespeeld. Hij was
niet gek. De spleetoog deed net of ze de andere befte, zonder haar met de tong
aan te raken. Het stomme wijf werd nog hysterisch ook toen hij haar in haar
kontgaatje wilde neuken. Waarom eigenlijk? Dan had ze maar geen hoer moeten
worden, hij had toch een condoom om. Na het terugbrengen betaalde hij hen
minder dan afgesproken, hadden ze naar beter hun best moeten doen. De hoeren
hadden niet geholpen tegen zijn zorgen. Aftreden, dat ging hij zeker niet doen
en gelukkig steunde zijn fractie hem.

Harrie hoefde niet aan te bellen. Op het moment dat hij uit
de auto stapte ging de deur open. Een slanke vrouw van ongeveer zijn eigen
leeftijd met een kort donker page kapsel. Petra? Hij stak zijn hand uit en
zei,” dag ik ben Harrie.” Ze negeerde zijn hand en gaf hem een kus op zijn
wang.

“Hallo, ik ben Petra. Je lijkt niet op “Dirty
Harry”. Jopie was nog even boodschappen doen.

Hij zag er wel uit zoals Petra zich hem had voorgesteld, op
een ruige manier aantrekkelijk. Ze had verwacht dat het wat ongemakkelijk zou
zijn, zonder Jopie als verbindende factor. Het tegendeel bleek waar, ze raakten
direct in een geanimeerd gesprek en ze liet hem de foto’s zien die ze gemaakt
had, plus de door Jopie uitgeprinte beelden van de camera’s. Zowel de
camerabeelden als de foto’s waren voorzien van datum- en tijdaanduiding. Harrie
complimenteerde Petra dat ze daaraan gedacht had toen ze de foto’s nam. Dat was
het moment dat Jopie met een boodschappentas binnenkwam.

“Dag schatten,” zonder aarzeling kuste ze Harrie innig op
zijn mond en daarna Petra.

“Wat denk je Harrie?”

“Ik denk dat we hem bijna te grazen hebben. Laten we het nog
wat aandikken met wat foto’s van blote mensen bij zijn huis, alsof er ook
orgieën gehouden worden.”

“Hoe wil je dat doen,” vroeg Petra.

“Ik kan via via wel wat dames inhuren maar dat vergt tijd en
dan moet het ook nog als er niemand thuis is bij de Venema ’s.”

Hij dacht na. “We kunnen het ook zelf doen.”

“He?”

“Ja, zijn gezin is nu niet thuis. Als hij nu ook de hort op
gaat, dan gaan we vanavond naar zijn huis. Met al die beveiligingsschijnwerpers
is er licht genoeg om foto’s te maken.”

“En wij bloot op de foto?” vroeg Jopie met ongeloof in haar
stem. “Dan worden we toch herkend!”

“We blurren de gezichten. En ik denk dat jij beter de foto’s
kan nemen. Je heerlijke grote tieten verraden je misschien.”

Hij keek naar Petra. “Durf je het aan?”

Ze aarzelde even en zei toen. “Ja hoor.”

Ze aten de kant en klare pizza’s, die Jopie net gekocht had.
De dames dronken er een wijntje bij en Harrie dronk een pilsje. De laptop van
Jopie stond opengeklapt op tafel, ingelogd op de camerabeelden. Al vroeg, om
een uur of zeven, zagen ze Venema keurig in pak en met een koffertje
vertrekken.

“Die heeft ergens een bespreking en is voorlopig niet
terug,” concludeerde Harrie. “Laten we gaan”.

Het was nog licht toen ze de auto bij Jopie’s bedrijf
parkeerden en het weggetje afliepen naar het landgoed. Het hek stond open en er
was niemand te zien. Harrie en Petra kleedden zich uit. Waarbij Harrie, zoals
Jopie zonder jaloezie merkte, veel belangstelling had voor Petra. Harrie
schaamde zich niet voor zijn belangstelling. Ze had, zoals hij al vermoedde
kleine borsten en een streepje donker haar sierde haar venusheuvel. Slank en
pezig, hij vermoedde dat ze veel aan hardlopen deed. Toen ze zich wat draaide
zag hij een heerlijk rond kontje. Zijn pik roerde zich. Petra maande ze tot
opschieten en vertelde al foto’s schietend hoe ze moesten lopen en staan.

“En nu tegen elkaar aan. Jij Harrie tegen Petra ’s billen
aan en jij Peet met je gatje naar achteren.”

Petra voelde dat zijn halve erectie tegen haar billen
groeide tot een regelrechte stijve. Ze vond het een geil gevoel. Zich
omdraaiend pakte ze het geval vast.

“Neem deze foto ook maar Joop.”

Zo! Dacht Jopie, dat beloofd wat.

“Kom snel aankleden,” riep ze. “Voordat we betrapt worden.” Ja,
dacht Petra in de auto, Jopie krijgt haar zin. Ik doe mee. Weer bij Jopie thuis
bleek dat Petra haar laptop bij zich had en dat ze behendig was met Photoshop.
De foto’s werden bewerkt en geprint. Harrie stond er op dat het geheugenkaartje
uit de camera opnieuw geformatteerd werd en hij keek over Petra’s schouder mee
hoe ze de foto’s van haar laptop verwijderde en ook de prullenbak leegde. Hij miste
een vragende blik van Jopie en een knipoog van Petra. Petra vroeg nog aan Jopie
hoever ze door wilde gaan met het Venema lastig maken.

“Net zo lang tot hij op zijn rug gaat liggen en met zijn
pootjes trappelend in de lucht roept: “Oké jullie winnen. Ik geef me over. Ik
zal het nooit meer doen.”

Het werd een gezellige en vooral vrolijke avond. Onder het
genot van een fles wijn werkten ze gezamenlijk aan de tekst voor een brief aan
Venema. Het werd bedtijd en het was vanzelfsprekend dat zowel Petra als Harrie
bleven slapen. Harrie werd al sinds de “fotoshoot” geplaagd door een
erectie. Een pijnlijke, knellende erectie en steeds als hij dacht, gelukkig hij
slinkt, dan was een blik op de dames genoeg om hem weer te doen groeien. Hij
was nog nooit met twee vrouwen tegelijk naar bed geweest en naar ze kijken was
voldoende om zijn fantasie op hol te doen slaan. De dames waren diep in gesprek
en leken geen haast te hebben. Harrie dacht er over om zijn erectie te
voorschijn te halen en er mee op tafel te kloppen, om zo aandacht voor zijn
probleem te vragen. Gelukkig kwam Jopie overeind met de woorden.

“Kom Peet dan zal ik het bed voor je opmaken in de
logeerkamer.” Harrie met zijn fantasieën achterlatend verdween het tweetal
lachend naar boven. Harrie hoorde gestommel boven, gelach, stromend water en
nog meer gelach. Met de dames boven had hij zijn broek al eens los gemaakt om
zijn knellende pik even wat vrijheid te geven. Jezus, dacht hij, kijkend naar
een natte plek in zijn onderbroek, ik sta nu al op springen. Het duurde lang
tot hij eindelijk Jopie van boven hoorde roepen.

“Harrie, kom maar. Je mag bij ons in bed, als je eerst gaat
douchen.”

Ook dat hielp niet om de erectie te laten slinken. Het hielp
wel om bij het wassen geen plooitje over te slaan. Dapper spoelde hij zich met
koud water af. Zijn pik slonk er niet van. Dan maar zo, dacht hij de slaapkamer
in lopend. In zijn blote kont en met zijn pik fier vooruit stapte hij naar het
bed toe. De dames lagen onder het dekbed, dat ze tot hun kin hadden
opgetrokken.

“Peet mag ik je voorstellen? Dirty Harry met zijn wapen in
de aanslag.”

Petra begon te lachen. “En wat voor een wapen!”

Ze sloeg het dekbed terug. “Kom maar tussen ons in liggen.”

Harrie zag dat ze helemaal bloot waren en in bed stappend
zag hij nog wat. Ze hadden zich of elkaar geschoren. Het blonde baardje van
Jopie en het zwarte streepje van Petra waren weg. Hij boog zich over de
onderlichamen van de dames en nieuwsgierig hoe het voelde, streek hij met zijn
vingers over hun gladde schaamstreek.

“Als babyhuidjes.” zei hij. Hij knielde op het bed en boog
zijn hoofd naar de dichtstbijzijnde onderbuik, die van Petra. Als een pruim
dacht hij, een lekkere sappige pruim. Hij likte over de huid rond haar
spleetje.

“Doorgaan,” klonk het en zijn pik werd vastgepakt. Hij keek
even op en zag dat het Jopie was die zijn pik vasthield. Zich weer naar de
pruim van Petra buigend zag hij dat ze lenig haar benen opgetild had en zich
met haar armen onder haar benen door wijd geopend aanbood. Hij likte door haar
vochtige spleet en zijn tong vond haar clit. Terwijl hij likte werd zijn pik
losgelaten en verschoof Petra onder zijn gezicht wat. Er volgde nog meer
beweging, een hand die zijn buik omhoog drukte, een gezicht dat onder hem
schoof en toen de mond van Jopie, die zich om zijn pik sloot. Laat haar
alsjeblieft rustig aan doen, dacht hij, ik sta op springen en wil nog niet
komen. Jopie bleek zijn situatie goed in te schatten. Ze beperkte zich tot het
speels likken van zijn eikel. Af en toe klemde ze even haar lippen om zijn
schacht, bewoog ze haar mond even, om dan weer te stoppen. Alsof ze voelde dat
zijn zaad er aan kwam en daardoor net op tijd afremde. Hij hoorde zacht
gekreun, het klonk anders dan Jopie, die meer een giller was. Hij concentreerde
zich helemaal op de kittelaar van Petra. Haar clit was zo gezwollen, dat hij er
met zijn lippen omheen, op kon zuigen. Het gekreun werd een gilletje en hij
voelde haar bekken schokken. En nu het toegift dacht hij. Hij tilde zijn hoofd
op, richtte zich op en knielde tussen haar benen.

Jopie had haar mond nu op de mond van Petra. De vrouwen
kusten elkaar met de smaak van Harrie ’s lekkende pik. Harrie stootte naar
voren en gleed de zeiknatte kut van Petra in, terwijl ze haar benen om zijn rug
sloeg. Hij kon en wilde het niet meer inhouden. Hij stootte een paar maal en
toen kwam Petra met haar bekken omhoog. Ze gilde en Harrie hield het niet meer.
Petra bleef gillen terwijl Harrie diep in haar, zijn lang opgehouden ontlading
had.

Ze lagen naast elkaar op bed met Harrie in het midden. Hij
kreeg wat rust, tot Petra ’s hand op onderzoek ging. Ze pakte het vel van zijn
verschrompelde glibberige pik vast, tilde het gevalletje op en zei plagerig,
“moet ik het hiermee doen?” Ze liet zijn pik weer op zijn buik vallen. Ze leek
het een leuk spelletje te vinden. Ze herhaalde het gebaar een paar keer, tot
het gevalletje weer op een geval begon te lijken en na loslaten niet meer op
zijn buik plofte.

“Een wonderbaarlijke wederopstanding,” zei Petra. “Van
friemeltje, tot piemeltje tot piemel, tot…” Ze had het handwerk van Jopie
overgenomen, “… lekkere stijve lul.”

Jopie kwam overeind en ging op ellebogen en knieën over
Petra heen zitten. Ze boog haar hoofd en kuste Petra terwijl haar kont
uitnodigend schuin omhoog stak. Harrie kroop op zijn knieën achter Petra en
genoot van de aanblik van haar lokkende kale pruim.

“Kom op, ik wil die lekkere dikke pik in me voelen.”

Dat wilde Harrie ook en hij stuurde zijn pik tussen haar
openstaande gezwollen schaamlippen. Net bevredigd kon hij het lang volhouden en
dat ging hij doen. Rustig stootte hij in de mee bewegende Jopie. Hij kende haar
nu goed genoeg om te weten dat opgegeild als ze was, ze snel een orgasme zou
krijgen. Het orgasme kwam, haar bekken schokte en ze gromde met haar lippen op die
van Petra. Harrie zag zijn kans, vergelijken. Hij duwde Jopie wat naar voren en
schoof zijn pik in de kut van Petra. Ook heerlijk, maar anders, natter! Door
mijn kwakkie?, vroeg Harrie zich af.

Petra begon haar bekken omhoog te stoten en dat maakte dat
de bijkomende Jopie besefte wat er gebeurde. Ze kroop van Petra af en zei.

“Ik heb een idee.”

Het idee leidde tot een herschikking met Jopie op haar rug
en Petra knielend op de rand van het bed met haar hoofd in Jopie ’s kruis.
Harrie stapte uit bed en ging tussen Petra ’s gespreide benen staan. Zonder
verdere hulp en druk glipperde zijn paal weer naar binnen. Zo naaide hij Petra
en zichzelf naar een nieuwe ontlading. Een ontlading die ingezet werd door het
gegil van Jopie, die door de bedreven tong van Petra naar een lang en heftig
orgasme gelikt werd. Het was voor alle drie een nieuwe ervaring, met drie
volwassenen in een tweepersoons bed slapen.

De volgende morgen keek Petra toe hoe Jopie en Harrie elkaar
bij het douchen inzeepten en streelden. Ze voelde geen jaloezie. De seks met
zijn drieën was geweldig geweest en kijken naar het tweetal maakte haar geil.

Het was een paar dagen later dat Jozef Venema, weer min of
meer opgelucht adem haalde. Hij had geluld als Brugmans, wat nog verschuldigde
wederdiensten opgeëist en beloftes gedaan. Het zag er naar uit dat hij zijn
ambtsperiode kon uitdienen. Zijn christelijke coalitiepartners wilden hem
daarna niet meer steunen. Zo was in ieder geval voor nu zijn gezicht gered en
de verkiezingen lagen nog twee jaar in het verschiet.

Om Martha en de joelende kinderschaar te ontlopen ontbeet
hij in zijn werkkamer. Pas nadat Martha met het busje de kinderen naar school
ging brengen kwam hij tevoorschijn om naar het gemeentehuis te gaan.

Bij binnenkomst gaf zijn secretaresse hem, met een
nieuwsgierige blik, een dikke envelop. Er stond met grote vette letters
“STRIKT PERSOONLIJK” op. Ze had de envelop niet durven openen, maar
er wel tevergeefs aan gevoeld en hem tegen licht gehouden.

Bah, wat nu weer, schrok Jozef.

In de beslotenheid van zijn kantoor opende hij de envelop.
Er vielen wat vellen met geprinte foto’s uit. Hij staarde geschokt naar de
bovenste foto met de twee hoertjes bij hem voor de deur. Het sierde Jozef dat
hij niet vloekte. Snel bladerde hij de foto’s door. Bij de blote man en vrouw
in zijn tuin begon hij zich af te vragen wie dat waren en wie hem dit flikte. De
begeleidende brief was kort maar duidelijk. Hij kreeg vier maanden de tijd om
er voor te zorgen dat de omgevingsvergunning voor dat rotwijf rond kwam.
Inclusief alle benodigde extra vergunningen, zoals voor de te kappen bomen, de
te verplaatsen watergang en het in gebruik nemen van de extra apparatuur. Ook
het wegmasseren van mogelijke provinciale bezwaren viel daaronder. Zo niet dan
zouden de foto’s breed verspreid worden.

Om zijn medewerking te tonen, kreeg hij drie weken de tijd
om met een ambtelijke delegatie en vergezeld van een journalist en fotograaf
van het gratis huis-aan-huisblad het demontagebedrijf te bezoeken. Bij die
gelegenheid diende hij te verklaren dat de gemeente er trots op was om zo’n
innovatief bedrijf binnen haar grenzen te hebben.

“Een belangrijke motor voor de plaatselijke economie en
werkgelegenheid. Een excellent voorbeeld van een transitie naar een circulaire
economie”.

De laatste zin las hij nogmaals en nu zachtjes hardop.
“Gatverdamme,” zei hij. De brief was ondertekend met “Bezorgde
Burger”.

Een maand later kreeg Harrie een Whatsapp bericht van Jopie,
met een afbeelding van een artikel in de krant. Bij het artikel stond een foto
van Jopie die breed glimlachend de hand schudde van een zuinig kijkende Venema,
met op de achtergrond een stapel geplette autowrakken.

Hij appte “en?”

De reactie kwam direct. “Daarna mijn vingers geteld en mijn
handen met garagezeep gewassen.”

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?