KOUDE CONCEPTIE

Ik ben van 20 oktober 1963, een datum als alle anderen. Geen
datum die in de geschiedenis boekjes is gekomen of in het collectieve geheugen
is blijven hangen. Van mijn ouders hoorde ik ooit dat het een natte winderige
herfstdag was. Over het weer op de dag van mijn conceptie hebben ze, behalve
indirect, nooit iets verteld.

In 1985 belde ik trots naar huis. Ik had me ingeschreven
voor de Elfstedentocht die twee dagen later op 21 februari gehouden ging worden
en dat wilde ik delen. Mijn moeder vertelde daarop dat ze in 1963 in Bartlehiem
bij een oom van mijn vader naar de tocht hadden gekeken. Vervolgend met dat het
zo jammer was dat de boerderij van oom Bertus niet meer in de familie was,
anders konden ze er weer heen om me aan te moedigen. Ik hoorde op de
achtergrond mijn vader, die ook naar de telefoon gekomen was, lachen. Door dat
lachen is de opmerking me waarschijnlijk bijgebleven. Zomaar lachen, dat was
niets voor mijn vader. Een rustige sterke man, maar zeker geen lachebek.

Als schaatsliefhebber zijn de datums van de laatste
Elfstedentochten in mijn geheugen gegrift. Ook die van 1963, hoewel ik toen nog
geboren moest worden. 18 januari 1963, de barste tocht ooit. Verreden in een
Siberisch landschap, met een loeiharde harde noordooster wind, stuifsneeuw en
bijtende kou van achttien graden onder nul. De tochten daarna reed ik mee en
die tochten waren met die van 1953 vergeleken een makkie.

Hoewel mijn beide ouders schaatsliefhebbers waren, was dat
in ons ouderlijk huis niet terug te zien. Op een ingelijste foto na. Zo lang ik
me herinnerde hing er boven de eettafel een ingelijste foto van het bruggetje
bij Bartlehiem. De brug in een ijzig landschap met wat supporters er op en twee
schaatsers onder de brug. De foto hing daar zo lang ik me kon herinneren. De
foto aan de muur was voor mij als kind vanzelfsprekend en ik vroeg me nooit af
waarom ze die foto aan de muur hadden hangen. Na het overlijden van onze ouders
gunde mijn zus me de foto en kreeg de foto een ereplaats in mijn werkkamer.

In januari 2013 was er een uitzending van “Andere
tijden sport” met beelden van de tocht van vijftig jaar eerder. Uiteraard
keek ik en ik las alle artikelen en verhalen die naar aanleiding van de tocht
van vijftig jaar terug verschenen.

Er was één artikel, dat me aan denken en rekenen zette. Er
stond een stukje in uit een interview, dat na de tocht van 1997 was gehouden
met de reporter die in 1963 vanuit Bartlehiem verslag had gedaan. In 1997 had
ik te midden van het vele materiaal dat er over de tocht gepubliceerd werd het
interview gemist. Een interview met de legendarische sportverslaggever Arie
Kleywegt, die het volgende verhaal vertelde:

“In 1963 waagde
de toen nog prille televisie zich voor het eerst aan rechtstreekse beelden van
de Tocht der tochten, en ik was daarbij op het ijs van Bartlehiem de
commentator. Grauwer, guurder en onaangenamer heb ik het daarna in mijn leven
niet meer gehad. In mijn herinnering was er in dat godverlaten oord bijna geen
sterveling te bekennen, en waren slechts wij, die paar televisiemensen en wat
bewoners, de getuigen van de doorkomst van dat handjevol overgebleven dapperen.
We stonden in de tuin van een grimmige boerderij. De boer was gastvrij en voorzag
ons regelmatig van warme dranken.

Om een beter uitzicht
te hebben, besteeg ik op aanraden van de boer ‘s middags de trap naar de
bovenverdieping. De kamer aan de voorzijde had twee smalle ramen, ieder slechts
ruimte biedend aan één persoon. Bij het rechterraam stonden al een vrouw en een
man. Hij stond achter haar, en keek over haar schouder mee naar het tafereel
beneden op het ijs, waar af en toe wat schaarse verkleumde rijders passeerden.

Terwijl ik mij naar
het andere raam wilde spoedden, viel mij plotseling op dat de kleding van het
tweetal gedeeltelijk rond hun enkels lag, en drong het tot mij door dat het
paar zich in de beslissende fase van een krachtige copulatie bevond. Ik heb me
toen maar omgedraaid en ben stilletjes naar beneden gegaan.”

Ik las het artikel en begon te lachen, wat een verhaal. Mijn
lachen stopte toen ik aan het verhaal van mijn ouders dacht. Ik begon te
rekenen en wat ik begon te vermoeden klopte. Ik ben bijna op de dag af negen
maanden na de roemruchte tocht geboren. De boerderij van pake Bertus, zoals wij
hem noemden, herinnerde ik me vaag. Als kinderen waren we er op bezoek geweest,
tot we op mijn achtste verhuisden. Pa was als predikant in Oude Tonge beroepen
en we vertrokken van Bergum naar Goeree. Goeree was toen nog een eiland en ver
van Friesland. Ik herinnerde me dat ik als kind kwaad over de verhuizing was.
In mijn herinnering zijn we na de verhuizing niet meer bij pake Bertus op
bezoek geweest. Wel herinnerde ik me als tiener zijn begrafenis in Leeuwarden
met pa als voorganger.

Ik probeerde om me de boerderij voor de geest te halen.
Teruggaand in mijn herinnering zag ik het water van de Dokkumer Ee voor me, met
snaterende eenden, bomen rond de boerderij en natuurlijk de dieren. De
koeienstal, de kippen en de trekker, waar ik op mocht zitten. Het lukte me niet
om me de indeling van het huis of de gevel te herinneren. Stom, dacht ik, al
die keren dat ik later schaatsend of op de racefiets langs Bartlehiem kwam, had
ik alleen oog voor het ijs of de weg en mijn voorgangers gehad.

Ik besloot mijn zus An te bellen. An is twee jaar ouder en
wist mogelijk meer.

Ik vertelde An van mijn vermoeden over het moment en de
plaats waarop ik verwekt was. Ze was even stil en toen begon ze te schateren.

“Mem en heit op zijn hondjes voor het raam?” Ze viel weer
even stil en vervolgde toen. “Weet je, van mem kan ik me het nog voorstellen.
Mem had altijd iets avontuurlijks en ondeugends in zich, maar heit? Het was een
lieve man, maar zo preuts als wat.”

“Ik ben een mens en niets menselijks is mij vreemd”,
citeerde ze met lachende stem. “Lees me dat interview nog eens voor.”

Ik las en toen ik klaar was wachtte ik op haar reactie. Ik
kon haar bijna horen denken.

“Het zou kunnen. Ik herinner me dat ‘s winters als het blad
van de bomen was, je vanaf boven goed zicht had op het water, daar waar de
Finkumervaart en de vaart naar Aldtsjerk op de Dokkumer Ee uitkomen. En als ik
het me goed herinner waren het smalle ramen”. We praatten verder en eindigden
giechelend over onze ouders. An had nog een goed advies.

“Je zit zo veel op de fiets. Ga een tocht in Friesland maken
en ga in Bartlehiem kijken.”

Het was voorjaar voordat ik er toe kwam om haar advies op te
volgen. Ik besloot zonder fietsmaten alleen naar Friesland te gaan. In
gedachten zag ik mijn queeste als een bedevaart. Een bedevaart zo veel mogelijk
langs de route van de Elfstedentocht naar Bartlehiem, de plaats van mijn
conceptie. Van de juistheid van die conclusie was ik inmiddels overtuigd.

Over de afsluitdijk reed ik Friesland binnen. Hoewel ik
vanaf mijn achtste op Goeree gewoond heb, voelt het binnenrijden van Friesland
altijd als thuiskomen. Vreemd dacht ik, voor iemand die het Fries wel verstaat,
maar niet spreekt en die zich alleen maar flarden uit zijn vroegste jeugd
herinnert.

Met in gedachte de bedevaart parkeerde ik de auto in
Witmarsum langs het water van de Elfstedentocht. Vanuit Witmarsum had ik een
route uitgezet die de officiële route over het ijs zo veel mogelijk volgde. Het
was een warme dag en met een Zuidwestenwind grotendeels in de rug bleef het
Elfstedentocht gevoel van kou en afzien uit. Het deel van de tocht over de
Blikvaart bij Sint Annaparochie in Noord Friesland is vaak omschreven als de
hel van het Noorden. Een bittere koude Oostenwind tegen en slecht ijs. Op die
warme dag met de wind in de rug en goed asfalt, was het een plezierrit.

Nog geen twee uur na mijn vertrek stopte ik, met een keurig
gemiddelde, bij het beroemde bruggetje over de Finkumervaart bij Bartlehiem.
Het was een lome warme zaterdagmiddag. Er klonk wat geroezemoes uit tuinen en
ik rook de geur van een barbecue. Eenden in het water en op de kant, maar het
was denk ik te warm om te snateren. Er kwam een jacht langs en schuin aan de
overkant zag ik door de bomen het huis, dat volgens mij, de boerderij van pake
Bertus geweest moest zijn. Het huis was duidelijk niet meer in gebruik als
boerderij, het zag er meer als een fraai buitenhuis uit. In de naar het water
gekeerde voorgevel zag ik op de verdieping twee hoge smalle ramen. Het rechter
raam binnen, dat is het linker raam van buiten. Het raam zag er uit als alle
andere ramen.

Ik moest naar de overkant. Terug op de fiets trapte ik over
het fietspad langs de Ee naar de brug bij Birdaard. Ik voelde me net als het
weer, zonnig. Genietend van de omgeving en enthousiast zwaaiend naar de
opvarenden van passerende boten. Over de brug, aan de overkant langs het water
terugfietsend betrapte ik me er op dat ik langzamer begon te fietsen. Wilde ik
onbewust het moment van aankomst en een mogelijke teleurstelling uitstellen? Vreemd
was dat ik me op dat moment pas realiseerde, dat ik weliswaar besloten had om
naar Friesland te gaan en de boerderij van dichtbij te bekijken, maar me geen
moment had afgevraagd wat ik daarna ging doen. Voor de deur staan en een foto
nemen voor An en mezelf en dan het rondje Friesland afmaken?

Niet veel later stopte ik bij de voormalige boerderij. Met
mijn fiets aan de hand liep ik verder. Ik tuurde over de heg en zag een goed
onderhouden tuin en de tot luxe woning verbouwde boerderij. Ik keek omhoog naar
de twee ramen en vroeg me af hoe het er vanaf het ijs uitgezien zou hebben. Zou
het zichtbaar geweest zijn, die twee copulerende mensen achter het glas. De
ramen waren hoog met zo op het oog een lage borstwering. Het lukte me niet om
mijn moeder in zo’n situatie voor te stellen. En dan mijn vader, al stotend en
over de schouder van mijn moeder naar buiten naar het gebeuren op het ijs
kijkend. Het in mijn hoofd gevormde beeld wilde niet beklijven. Dat was het
moment dat ik in mijn gedachten gestoord werd door een vrouwenstem.

“Mijnheer, kan ik u ergens mee helpen?”

Achter de heg zag ik een vrouw staan. Later bleek dat ze
gebukt in de tuin aan het werk was geweest. ‘s Avonds in de auto op de terugweg
naar Ouddorp vroeg ik me af waar mijn uitgebreide reactie op haar
beleefdheidsvraag vandaan kwam. Ik ben niet zo van de spontane contacten en
uitgebreide verklaringen. Mijn ex had me regelmatig en veelal terecht verweten
dat ik nors en lomp was. Was het mijn nieuwsgierigheid, was het haar
vriendelijke stem of haar uitstraling?

Ik antwoordde, “ja graag, hebt u een ogenblik?”

Zonder haar reactie af te wachten stak ik over de heg mijn
hand uit. “Bertus Gerritsma.”

“Christina Dekker,” zei ze me verbaasd aankijkend. Ze veegde
haar handen aan haar broek af, voordat ze me een hand gaf.

“Tuingrond,” zei ze.

Ik begon mijn verhaal te vertellen. Over pake Bertus die
hier gewoond had, de tocht van 1963 en mijn ouders die hier naar de tocht
hadden gekeken.

Dat was het moment dat haar ogen begonnen te twinkelen en er
een lach op haar gezicht verscheen. Ze viel me in de rede.

“Hoe oud bent u?”

“Vijftig,” antwoordde ik.

“Dan klopt het.” Zei ze zonder verdere uitleg. Ze vroeg of
ik iets te drinken wilde hebben. Dat wilde ik en ze nodigde me uit om mee naar
binnen te gaan. Ik liep om naar het tuinhek, zette mijn fiets tegen een struik
en hobbelend op mijn fietsschoenen volgde ik haar. Achter haar lopend
realiseerde ik me dat ik haar nauwelijks opgenomen had. Ergens in de veertig
schatte ik. Donkerblond lang haar in een vlecht en blauwe ogen. Ik bekeek haar
achterzijde. Slank, maar dan wel met heupen en billen. Ze droeg een verwassen
T-shirt en een oude, net onder de knieën afgeknipte spijkerbroek. De broek
spande om haar billen en dijen en daaronder zag ik een paar gespierde kuiten.
Lekkere kont, dacht ik. In de staart zag ik wat grijs glinsteren. Binnen
gekomen keek ik nieuwsgierig rond, helaas was er niets dat mijn herinnering op
gang bracht. Ze nam me mee naar een grote woonkeuken en bood me een stoel aan.
Terwijl ze een pak sap uit de koelkast haalde nam ik haar verder op. Tweede
helft veertig stelde ik mijn eerdere schatting bij. Niet uitgesproken knap en
met kleine borsten en vrij brede heupen geen fotomodellen figuur. Ze had
daarentegen andere kwaliteiten. Ze was op een zelfverzekerde wijze enthousiast
en sprankelend. Ik kwam tot de conclusie dat ik haar heel aantrekkelijke vond.
Toen ze een ingeschonken glas sap voor me neerzette viel me op dat ze geen bh
droeg. Ik zag geen bandjes en haar tepels drukten tegen de stof van haar shirt.
Met zelf ook een glas nam ze tegenover me plaats aan de keukentafel. Ze keek me
glimlachend aan en zei.

“Ik denk dat ik al weet waarom u komt. Ik woon hier pas vier
jaar, maar toen ik hier kwam wonen vertelden de buren me over de geschiedenis
van het huis en de buurman liet me een stukje lezen uit een krantenartikel dat
hij had bewaard. Het was een interview met een bekende sportverslaggever van
vroeger, eh…”

“Arie Keywegt”, vulde ik aan.

“Ja die. En u bent dus…?”

“Het vermoedelijk resultaat van wat afleiding tijdens het
schaatsen kijken,” zei ik lachend. Ze lachte met me mee.

“Er was toen vast nog geen verwarming op de slaapkamers,
misschien wilden ze warm blijven,” opperde ze.

We raakten in een geanimeerd gesprek over sport, werk en
onze levens. Hoe ik als Fries op Goeree terecht was gekomen en hoe zij als
Brabantse in Friesland. Een tweede glas sap sloeg ik niet af. Ik genoot van
haar gezelschap en mijn rondje Friesland kon ingekort worden. Na het tweede
glas vroeg ze me of ik de kamer boven wilde zien. En of ik dat wilde. Ik volgde
haar naar boven. In die tijd was een foute opmerking van Berlusconi over het
achterste van Merkel veel in de publiciteit. Op de trap naar de billen van mijn
gastvrouw kijkend, dacht ik in een variatie op de Berlusconi opmerking, wat een
lekkere neukbare kont. De kamer bleek haar slaapkamer te zijn. Tweepersoons
bed, vrouwelijke inrichting en geen mannenspullen te zien. Ik liep naar een van
de ramen en keek naar buiten. Riant uitzicht op de Dokkumer Ee en de kruising.
Ze was zelf naar het andere raam gelopen.

“Ik denk dat het dit raam geweest moet zijn. Voor het raam
waar jij nu staat stond een boom, die heb ik drie jaar terug weg laten halen.”

Ik ging achter haar staan en keek over haar schouder naar
buiten. Over wat daarna gebeurde bestaan twee versies. Ik ben er van overtuigd
dat mijn versie de juiste is: Terwijl ik achter haar stond drukte zij met haar
billen tegen mijn kruis aan. In mijn herinnering ben ik uit beleefdheid nog
iets achteruit gegaan en heb ik een verontschuldiging geuit. Ik kan het me nog zo
voor de geest halen, hoe ze daarna voorover boog en haar billen nog verder naar
achteren drukte. Het maakt ook eigenlijk niet uit wie er begon. Het resultaat
van het gezamenlijk naar buiten kijken was dat mijn kruis tegen haar billen
drukte en ik een stijve kreeg. We zijn het er wel over eens dat die
opdringerige (zoals zij het noemt) stijve voor haar voelbaar was en dat ze
daarom met haar billen begon te bewegen. Dat bewegen gaf mij de moed om mijn
armen om haar heen te slaan, een vrouw die ik nog geen uur kende en haar
borsten vast te pakken. Na een tijdje maakte ze zich los en draaide ze zich om
me te kussen.

“Ik stink van het fietsen,” zei ik nog.

“En ik van het werken in de tuin, eerlijk zweet ruikt niet
vies.”

Ik schoof haar hemd omhoog om haar borsten te zien en te
liefkozen. Eerst met mijn handen en toen bukte ik me om haar tepels een voor
een in mijn mond te nemen. Christina taste in het kruis van mijn wielerbroek.
De dikke zeem moet haar teleurgesteld hebben, want ze begon tevergeefs aan mijn
broek te sjorren om die omlaag te trekken. Dat wordt niets zo, dacht ik en ik
onderbrak het liefkozen om mijn shirt uit te trekken en de hinderlijke galgen
van de broek van mijn schouders te trekken. Ze hielp me uit mijn broek om
vervolgens mijn stijve vast te pakken en zachtjes te kneden. Ik trok haar hemd
over haar hoofd en maakte haar broek los. Ze kuste me weer en terwijl zij me
zachtjes begon af te trekken stak ik mijn hand in haar broek en haar slip.
Vochtig en behaard. Ze liet me los om zelf haar broek en slipje uit te trekken.
Toen ik haar weer in mijn armen wilde nemen, zei ze.

“Wacht even, voordat het te laat is.” Ze liet me staan en
liep de kamer uit. Ik keek haar verdwijnende lekkere blote billen na en vroeg
me af wat ze ging doen. Ze kwam terug met een condoom en ze stond er op om die
zelf over mijn pik te rollen. Mijn verwachting om op het bed te eindigen kwam
niet uit, ze trok me mee naar het raam. Maanden later deed ze me na een
gezellige avond een bekentenis.

“Weet je, nadat de buurman me dat artikel liet lezen, heb ik
me steeds afgevraagd hoe het zou zijn om voor het raam te vrijen.”

Ze ging voor het raam staan en leunde met haar handen op de
vensterbank. Met haar billen uitnodigend naar achteren gestoken zei ze.

“Kom, maar doe het alsjeblieft rustig. Ik heb al lang niet
meer gevreeën.” Met mijn pik in mijn hand bewoog ik mijn eikel over haar
schaamlippen. Ik hoorde haar zachtjes zuchten en ze duwde haar billen verder
naar me toe. Met mijn nat gemaakte eikel tegen haar spleetje drukte ik zachtjes.
Het werkte prima, mijn pik vond zijn weg naar binnen en heel rustig begon ik te
bewegen. Eerst met alleen mijn eikel in haar en daarna langzaam verder. Het
initiatief om mijn pik helemaal in haar schoot op te nemen kwam van haar. Ze
stootte ongeduldig naar achteren, zodat ik over de volle lengte in haar kwam.
Voor mij was dat het teken om harder te gaan stoten. Ik deed dat met haar
borsten in mijn handen. Zij zei lang niet meer gevreeën te hebben, voor mij was
het weken geleden. Dat en de geile situatie maakten dat ik op springen stond.
Ik wilde niet voor haar klaarkomen en gelukkig werd ik geholpen. Er kwamen
schepen langs, een heel konvooi. Er was zeker ergens een brug opengegaan. Over
haar schouder keek ik naar de schepen en dacht, als ze omhoog kijken dan zien
ze ons. Stel dat ze zwaaien, zwaai ik dan terug? Het hielp om het klaarkomen
uit te stellen. Christina bleek geen schreeuwer maar een grommer. Toen ze
grommend klaarkwam hield ik stil om haar orgasme om mijn pik te voelen. Door de
heerlijke massage stond ik opnieuw op springen. Het was Christina die vanuit
haar heupen de beweging weer op gang bracht. Ik gaf een paar tegenstoten en
toen kon ik het niet meer houden. Jammer van het condoom dacht ik nog, gelukkig
hebben Heit en Mem het zonder gedaan. Terwijl Christina kreunde stroomde ik
leeg.

Achteraf heb ik nagedacht over hoe het daarna ging. Na een
zogenaamde “one night stand” of seks met bijna onbekende vrouwen had ik me vaak
ongemakkelijk gevoeld. Soms ook merkte ik aan mijn sekspartners dat ze na
afloop met de situatie verlegen waren. In een extreem geval had ik na geweldige
seks meegemaakt dat mijn sekspartner zei.

“Het was lekker, bedankt. Nu mag je wel weer oprotten.” Nog
net niet de vrouwtjesspin die na afloop het mannetje verorbert.

Niets van dat alles met Christina. Alsof we al jaren met
elkaar vreeën gingen we boven op haar dekbed liggen knuffelen en we doezelden
bijna weg. Een toeterend geluid van buiten deed me opschrikken. Feestvierders
op het water. Christina maakte zich los uit onze zweterige omhelzing.

“Kom we gaan douchen.” Niet, “wil je douchen?” Voor haar was
het vanzelfsprekend om samen onder de douche te gaan en ik zei geen nee. Even
later stonden we samen onder de straal en begon ik haar in te zepen. Met extra
aandacht voor borst, buik en billen. Aandacht die mijn pik deed ontwaken. Hij
richtte zich op en tegen de tijd dat ik haar billen voor de tweede keer
inzeepte was hij weer helemaal arbeidsgeschikt. Christina had het ontwaken met
belangstelling gevolgd. Ze pakte hem vast en zei, “nu ik,” haar andere hand
uitstekend om de shampoo over te nemen. Ze zeepte mijn edele delen goed in.

“Zo in gestrekte toestand, blijft er geen vuil in plooitjes
zitten.”

Ook de rest van mijn lichaam kreeg voldoende aandacht,
waarbij ze opvallend lang met mijn billen bezig was.

“Lekker kontje,” zei ze. Ik bleek niet alleen in mijn
billenliefde. Ze draaide de kraan dicht. Afdrogen dacht ik en ik keek rond naar
een handdoek. Christina had een verrassing in petto, ze pakte mijn pik vast en
sprak hem toe.

“Zo dus jij hebt mij zo lekker verwend.” Ze bukte zich en
sloot haar lippen om mijn eikel. Ja! Dacht ik, nu verder. Ze liet het helaas
bij wat spelen met haar tong om mijn eikel.

Het elkaar afdrogen was een nieuw feest. Eenmaal afgedroogd
liepen we hand in hand terug naar haar slaapkamer en haar bed. Ze ging
wijdbeens op haar rug liggen en ik kroop tussen haar benen. He, dacht ik nog,
geen condoom? In antwoord op mijn vraag antwoordde ze.

“Kom zo maar in me, ik vertrouw je.” Dat deed ik en het
voelde lekker… vertrouwd. Ze liet me zachtjes grommend begaan tot ze op het
randje van een orgasme zat en toen begon ze met haar bekken omhoog te stoten.
Op mijn handen en tenen steunend tilde ik mijn gewicht van haar af en ontstond
er bewegingsruimte. Ze benutte die ruimte ten volle door haar bekken op en neer
te stoten. Het leverde een geweldige pik-strelende massage op. Zorgzaam lette
zij nu op mij, ze zag mijn vertrokken gezicht en kreunde “spuit maar, dan gaan
we samen.”

Terwijl we nagenietend naast elkaar lagen streek ze met haar
wijsvinger wat gelekt vocht met zaad van haar dij. Ze keek er naar en smeerde
het toen in mijn schaamhaar.

“Zo, dat is een goede reden om nog eens samen te douchen.”

We douchten en daarna liet ze me het huis zien. Zij en haar
ex hadden het gekocht, nadat de vorige bewoners de boerderij verbouwd hadden,
Christina had er daarna nog meer aan verbouwd. Ze bleek van de vorige bewoners
foto’s en tekeningen gekregen te hebben van hoe het voor de verbouwing was. Op
een van de foto’s stond een oudere man achter een kruiwagen. Pake Bertus? Ik
maakte er een foto van om met An te delen.

Pratend over de verbouwing bleken we een gemeenschappelijke
achtergrond te hebben, een studie bouwkunde. Zij het dan dat we verschillende
richtingen gekozen hadden, Christina werkte als architecte en ik heb een
constructie advies bureau.

De middag was voorbij gevlogen en met de vanzelfsprekendheid
die ik inmiddels van haar gewend was bood ze me aan om te blijven eten. Ik
rekende en het kon. De kortste weg terug Witmarsum, dan was ik bij vertrek om
een uur of zeven nog ruim voor donker bij de auto. Terwijl ze voor een
macaroni-maaltijd zorgde zat ik aan de keukentafel en keek naar haar.

In een middag had ze bereikt wat nog geen vrouw gelukt was…
alles loslaten en overgave. Het leek alsof ze uren terug besloten had dat wij
voor elkaar bestemd waren.

Later die dag op de fiets ervoer ik iets wat ik nog het best
kan omschrijven als ‘lichtheid’. Licht en zorgeloos in mijn hoofd, de lucht was
onbewolkt en de lenteavond leek nog vol van licht. Het trappen ging zonder
weerstand en ik dacht na over Christina, wat een vrouw!

Op mijn uitnodiging bij het afscheid nemen om het volgende
weekend samen uit eten te gaan had ze “ja graag” gezegd. Me verheugend op het
komende weekend en denkend aan Christina lette ik in Leeuwarden niet goed op.
Een richtingaanwijzer met ‘sneek” deed me beseffen dat ik verkeerd
gefietst was. Onder andere omstandigheden zou ik een verwensing geuit hebben,
op dat moment dacht ik, prima een paar kilometer meer.

Gedurende de week hadden we telefonisch contact over de
afspraak. Op haar vraag of ik in Friesland bleef overnachten vertelde ik dat ik
een hotelkamer in Leeuwarden had geboekt. In haar “oh!” hoorde ik
teleurstelling.

“Tweepersoonskamer,” vervolgde ik.

De tweede opeenvolgende zaterdag op weg naar Friesland dacht
ik voor de zoveelste keer na over de vorige zaterdag en hoe verder. Zou dit
serieus worden en wilde ik dat? Na de scheiding en wat gewenning, was het
vrijgezellenleven met veel vrijheid me gaan bevallen: Afwisseling, voldoende
seks en vooral geen verplichtingen.

Ik had geboekt in het Post Plaza Hotel in het centrum en
Christina zou daar om vier uur naar toe komen. Rond half vier en nog maar net
op mijn kamer, werd er geklopt. Room service? Nee, Christina stond al voor de
deur, met een rolkoffertje op sleeptouw. Ze kwam in mijn geopende armen, we
kusten en tussen het kussen door slaagden we er in het koffertje naar binnen te
trekken en de deur te sluiten. Ik was gretig en Christina deed niet voor me
onder. Met nog maar net haar hemd uit haar broek en mijn handen op weg naar
haar parmantige kleine borsten had zij mijn broek al los. Ze onderbrak onze kus
om te vertellen dat ze een verrassing voor me had. Gek op verrassing vroeg ik, “wat
dan? Kom vertel op.”

“Dat merk je zo wel.” En ze kuste me weer.

De verrassing bleek even later, toen ik haar broek los en
omlaag had. Ze had een kale poes.

“Hm… lekkere originele verrassing.”

Ik liet me op mijn knieën zakken en drukte een lange kus op
haar schaamlippen. Mijn lippen troffen de zilte nattigheid die ik verwachtte en
ik duwde het puntje van mijn tong naar binnen. Ze liet me even begaan en trok
me toen overeind.

“Kom,” zei ze, “samen. Ik wil jou ook proeven.” We kleedden
elkaar verder uit en ze vroeg me om te gaan liggen. Op mijn rug liggend naar
haar kijkend wachtte ik af. Ze liep naar me toe, boog zich over me heen en
kuste me, daarna draaide ze haar hoofd naar mijn onderlichaam.

“Zo, die heeft er zin in,” zei ze.

Ze opende haar lippen en nam mijn gezwollen eikel in haar
mond en net als een week terug likte ze er met haar tong langs. Het voelde
geweldig en smaakte naar meer. Verder naar binnen in die heerlijke verwennende
mond, zo ver mogelijk. Mijn hele pik laten omgeven door de vochtige warmte van
haar mond en mijn eikel diep in haar keel. Ik stootte omhoog. Dat werkte
averechts. Ze opende haar lekkere mond en tilde haar hoofd op.

“Rustig,” zei ze, “nu samen.” Ze kwam op me liggen met haar gladde
natte kut boven mijn lippen. Het werd een dijk van een samenwerking. Het leek
wel alsof iedere lik langs haar kittelaar door een pijpbeweging van haar lippen
beantwoord werd. Of omgekeerd, het maakte niet uit wie initieerde en wie
volgde, het was heerlijk. De genietende grom geluiden uit haar keel streelden
mijn pik extra en ik voelde een niet te remmen orgasme opkomen. Uit haar mond,
dacht ik nog vol consideratie en ik probeerde om uit haar mond te ontsnappen.
Ze had haar armen om mijn bovenbenen geslagen en liet zich niet wegduwen. Haar
lippen hielden mijn pik vast en ik moest wel. Met haar mee kreunend loste ik
mijn zaad in haar mond en ik proefde hoe zij een nat orgasme beleefde. Pas na
de laatste druppel liet ze mijn pik uit haar mond ontsnappen. Nagenietend bleef
ze nog even op me liggen voordat ze naast me in mijn armen kwam liggen.

Christina was de eerste die weer wat zei en wat ze zei bleek
een voorspelling.

“Zaad slikken zorgt voor verbondenheid.” Op dat moment dacht
ik, hè waar haalt ze die wijsheid vandaan?

We zijn nu vier jaar verder en we hebben er ieder al heel
veel kilometers tussen Bartlehiem en Ouddorp opzitten. Het is dat zakenreisjes
het ritme verstoorden, anders waren we na die zaterdagmiddag in Bartlehiem alle
weekenden en vakanties samen geweest.

Spijt? Geen moment, of het moet zijn dat we elkaar niet
eerder hebben ontmoet. Christina zegt dat onze relatie zo gegroeid is. Ik denk
dat zij op die eerste lentemiddag, al of niet bewust, besloten heeft om haar en
mijn lot met elkaar te verbinden.

Zus An, die spiritueler is ingesteld, wijt het aan ingrijpen
door Heit en Mem. Weliswaar anders dan dat An bedoelde, hebben Heit en Mem hier
wel de hand in gehad.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?