SINTERKLAAS.

Scabreus! Dat is de meest passende beschrijving van de foto’s.
Nu het sinterklaastijd wordt, heb ik de foto’s weer opgezocht en bekeken.
Evenals de voorgaande drie jaar rond deze tijd. De foto’s van mijn enige
overspel. Het sinterklaasfeest zal me wel levenslang er aan blijven herinneren.
Zal zij dit jaar ook weer naar de foto’s kijken en een bericht sturen? Er is
een foto bij, die me het meest dierbaar is. De goedheiligman voorover gebogen
met de rokken omhoog en ik er achter. ‘Hier sta ik, ik kan niet anders,’ zou
Maarten Luther gezegd hebben in zijn rede voor de Rijksdag in Worms. Zo stond
ik achter de billen van de bisschop van Myra en ik kon niet anders.

Het gebeurde vier jaar geleden. Nog voordat de Zwarte Piet
discussie in volle hevigheid losbarstte. Graag zou ik aan de tegenstanders van
Zwarte Piet laten zien dat Piet geen knecht was en hoe fijn Zwarte Piet het kan
hebben. Helaas gaat dat niet, we hebben elkaar plechtig beloofd hebben om de
foto’ nooit met anderen te delen.

In de nazomer van 2012 zat ik in een vergadering waar geen
eind aan kwam. Ik haat vergaderingen en ik wilde naar huis, naar bed. De
volgende morgen moest ik vroeg op pad. De voorzitter van de vereniging kwam nog
met een laatste agendapunt. Het Sinterklaas toernooi, dat jaar voor het eerst
te organiseren. Hoe leuk het zou zijn, als dan Sinterklaas en Zwarte Piet op
bezoek zouden komen. Prima, dacht ik, goed idee, snel besluiten en dan naar
huis. Er ontstond een discussie over wel of niet doen en hoe we aan een
Sinterklaas en Zwarte Piet konden komen. De voorzitter vertelde dat zijn vrouw
graag voor Zwarte Piet wilde spelen. Oh, dacht ik nog, daar komt het idee
vandaan. Om de discussie verder in de kiem te smoren bood ik me aan als
Sinterklaas.

Op weg naar huis kwam de bezinning. Sinterklaas? Ik ben
helemaal geen Sinterklaas type. Sinterklaas is een grote statige man, die
rustig zijn zinnen formuleert. Ik ben met een meter vijfenzeventig nu niet direct
groot. Statig en rustig ook niet, ik ben meer een Zwarte Piet type. Druk en
altijd in voor grappen en grollen. Nou ja, dacht ik, ik heb het toegezegd en
een middagje Sinterklaas spelen overleef ik wel.

In de weken daarna had ik contact met Sandra, de vrouw van
de voorzitter. Ik kende haar vaag en had behalve het uitwisselen van de bekende
beleefdheidsfrasen, nooit met haar gesproken. Een grote forse vrouw, niet
onaardig om te zien. In het bijzijn van haar man Henk leek ze me altijd wat
bazig. We maakten een afspraak om bij haar thuis onze rollen door te nemen en
wisselden per email nog wat ideeën en teksten uit. Henk kon ergens pakken lenen
en het schminken en omkleden zouden we bij hem en Sandra thuis doen. Dat was
handig omdat zij dicht bij de sporthal woonden.

Op de dag van het toernooi reed ik bijtijds naar het huis
van Sandra en Henk. Henk was nog op pad om de pakken te halen en had de
kinderen meegenomen. Sandra en ik dronken koffie. Sandra bekende wat
plankenkoorts te hebben en ik stelde haar gerust met, ‘we slaan ons er samen
wel door heen.’ Sandra vertelde, dat het voor haar een lang gekoesterde wens
was om een keer voor Zwarte Piet te spelen.

Henk kwam terug met een doos met de pakken en vertrok even
later weer met de kinderen naar de sporthal om het toernooi voor te bereiden. “Tot
straks.” Sandra haalde de pakken uit de doos en ze keek bedenkelijk.

“Wat is er, ontbreekt er iets?”

“Hm…, ik hoop dat ze passen.” Ik keek mee en ja het
Pietenpak leek wat klein en het Sinterklaaspak leek gemaakt voor een reus.

“Eerst maar passen?” Vroeg Sandra.

Ze deed de vitrages voor de ramen dicht en zonder gene stond
ze even later in haar ondergoed in de kamer. Mijn best doend om niet al te
nadrukkelijk te kijken, zag ik een sport bh en een degelijke slip. Best een
lekker lijf voor zo’n forse vrouw. Ik kleedde me op mijn onderbroek na ook uit
en we probeerden de pakken aan te trekken. Sandra kwam met geen mogelijkheid in
het Pietenpak en de rokken van Sinterklaas bleken veel te lang voor mij.

“Die kan ik met veiligheidsspelden wel wat…”

Ik viel haar in de reden met, “maar dat Pietenpak aantrekken
gaat jou nooit lukken.” Het was mijn voorstel om van rol te wisselen. Sandra’s
bezwaren over haar vrouwenstem, wuifde ik weg door haar een paar zinnen met een
ZWARE stem te laten zeggen.

“En, weet je wat, ik doe gewoon het meeste praatwerk en na
binnenkomst vertellen we dat de stem van Sinterklaas moe is van het vele
praten. Op de televisie, op het bordes bij het gemeentehuis en al die
aanwijzingen aan de Pieten, die anders fouten maken.” We hadden geen andere
keus en Sandra zwichtte. Het Pietenpak paste me met moeite, adem in en geen
wilde bewegingen maken. Ook voor Sandra bleek het Sinterklaaspak nog aan de
grote kant. In de met veiligheidsspelden ingenomen onderjurk van Sinterklaas
schminkte Sandra mijn gezicht en mijn hals. Ze nam de vrijheid om met haar
vinger een oud litteken op mijn bovenarm te volgen en naar de geschiedenis te
vragen. We gingen zo vrij met elkaar om dat ik er bij het verder aankleden
uitflapte. “Zeg Sandra jammer van die sport bh en degelijke directoire. Hoe zou
het zijn als Sinterklaas sexy lingerie droeg?”

Ze kon er om lachen en vanaf dat moment waren we in een
soort van keetstemming.

Geschminkt, aangekleed en van alle attributen voorzien reden
we naar de sporthal. Mijter op, staf in de hand, schreed Sinterklaas naar
binnen.

“Denk om de veiligheidsspelden.”

Om niet uit het keurslijf van het te kleine pak te barsten
hield ik me in.

De kinderen zongen en ik strooide. We deelden wat prijzen
uit en Sinterklaas nodigde een paar kinderen uit om op schoot te komen zitten.
Een notoir verenigingslid, dat doorhad dat het een vrouwelijke Sinterklaas was,
viste ook naar zo’n uitnodiging. Dat werd gehonoreerd en ook Henk de voorzitter
mocht bij Sint op de knie. Al met al en ondanks de pakken en de rolwisseling
werd het een geslaagd optreden met glunderende kinderen en lachende
volwassenen. Een drie kwartier later schreed Sinterklaas, gevolgd door zijn
trouwe knecht en onder begeleiding van “Dank u Sinterklaasje”, de zaal weer
uit.

In de auto zong ik zachtjes:

“Sinterklaas is jarig,

zet hem op de pot.

Oh, wat zak hij stinken,

doe de deur op slot.”

Lachend stopten we bij Sandra voor de deur. “Eerst wat
drinken?” Vroeg ze.

Onder het genot van een biertje zaten we na te kaarten over
ons optreden. We waren tevreden en Sandra kwam met het idee om nog wat selfies
te maken. Zij met en zonder baard en ik met baret en door Sandra nog snel bij
geschminkte rode lippen. We hadden er zo veel schik in dat het niet bij selfies
bleef maar dat Sandra ook nog een camera pakte voor betere foto’s. Ik dacht
terug aan de middag en al het volk dat bij Sint op schoot had gezeten.

“Jij hebt vandaag al kinderen en twee kerels op schoot
gehad. Zullen we er ook nog een maken met Zwarte Piet op schoot?”

“Ja, en dan mag Piet nog een ondeugend Sinterklaasliedje
voor me zingen?

We stelden de camera in en zochten een geschikt plekje voor
de camera op een kast. Ik wipte bij Sandra op schoot en begon wachtend op de
klik te zingen:

“Sinterklaas die ouwe vent,

schudt de vlooien uit z’n hemd.

Speelt ermee soldaatje,

hangt ze aan een draadje,

doet ze in een koekepan

en smult er s‘ avond lekker van.”

Omdat ik op Sandra’ bovenbeen balanceerde sloeg Sandra haar
armen om mijn middel. Een van haar handen kwam op mijn onderbuik te rusten en
daar ging het mis. De stemming, bij een vrouw op schoot en haar hand dicht bij mijn
kruis. Mijn pik roerde zich. Met een groeiende erectie is het net als met de
roze olifant. Als je er niet aan wilt denken dan…

De foto was genomen en ik bleef zitten.

“Volgens mij voel ik een ondeugend Pietje.”

“Ja, dat klopt,” zei ik naar waarheid. Er werd niet op de
deur geklopt, er werd in mijn broek geklopt en er werd hard geklopt.

“Sorry Sandra,” zei ik beschaamd. “Als je me nu loslaat, dan
ga ik van je schoot af. Vergeet alsjeblieft dat dit gebeurd is.” Dat meende ik
echt, ik was niet uit op vreemdgaan en al helemaal niet met de vrouw van een
bekende.

“We kunnen er ook een selfie van maken,” zei ze plagend.

Zo begon het. Ik wilde me niet laten kennen en wat pikante
foto’s nemen en pret hebben is nog geen vreemd gaan. Ik poseerde met mijn
Pietenbroek op mijn knieën en mijn piemel fier schuin omhoog.

“Eigenlijk moeten we dat geval ook schminken.”

Dat ging me te ver. Ik stelde nog een foto voor nu weer bij
haar op schoot en met mijn pik uit mijn broek. Die foto kwam er, plus een van
de gehandschoende hand van Sinterklaas om de schacht van mijn pik. De paarse
kop stak in mooi contrast boven de witte handschoen uit. Plagend boog Sandra
haar bebaarde gezicht in de richting van mijn pik. Ja, dacht ik, zo’n foto wil
ik ook. Het werd een foto met een geknielde Sinterklaas en Zwarte Piet voor
haar staande met zijn stijve geslacht uit zijn broek. Sinterklaas met geopende bebaarde mond en mijn blanke
sabel daar vlak voor. Als ze nu toehapt, dan… dacht ik. Ze deed het niet.

Ik voelde teleurstelling en dat maakte dat ik voorstelde om
de billen van Sinterklaas te fotograferen. Eerst een foto met Sint voorover
gebogen met omhooggetrokken rokken en de in een slip gehulde billen naar de
camera.

Het kostte geen overredingskracht om nog een foto te nemen,
nu met de slip op de enkels. De natte plek in het kruis van haar slipje maakte
dat ik voorstelde om de ultieme pikante sinterklaasfoto te maken. Het vergde wat
vogelen met de cameraopstelling en toen kon de foto genomen worden. Sinterklaas
voorover gebogen, leunend op zijn staf. De rokken en mantel omhoog gesjord en
de blote billen uitnodigend naar achteren gestoken. Bij de eerste poging klopte
de hoogte niet. Terwijl Sandra geduldig wachtte pakte ik een boek uit de kast.
Op het boek staande was de hoogte precies goed. Mijn eikel keurig op haar
spleet gericht en wachtend op de klik, waarschuwde Sandra, “niet verder!”

“Nee,” zei ik, “zo is het goed.”

De klik kwam en Sandra bleef staan. ‘Daar stond ik en ik kon
niet anders.’

Eén bekkenstoot en mijn pik gleed naar binnen. Hoewel Sandra
het later ontkende, weet ik zeker dat haar gat me naar achteren tegemoet kwam.
Dat moet wel, want over de volle lengte schoof ik naar binnen. Het was niet de
knecht die zijn baas naaide en het was niet de baas die zijn knecht misbruikte.
Het waren twee mensen die er van genoten. Ik pompte en Sandra maakte contra
bewegingen. Het was geen bijzonder standje maar het voelde als een hoogstandje.
Het was lekker neuken, ik genoot en Sandra liet haar genot blijken door te
zuchten en zachtjes kreunend klaar te komen. Na keurig op haar gewacht te
hebben en na wat laatste ferme stoten, spoot ik mijn zaad in haar. Naast elkaar
op de bank zaten we uit te hijgen. Sandra rukte haar afgezakte baard en pruik
af en zei “pffffft.” Ik reageerde door te vertellen dat het heerlijk was
geweest. Verder genoten we in stilte na, een stilte die door Sandra werd
verbroken. Ze ging met een vinger langs haar kruis, hield de vinger voor mijn
neus en zei, “je hebt geen zwart zaad.”

Voor we naar de badkamer gingen om af te schminken, raapte
ik het boek van de grond, om het terug in de kast te leggen. Het bleek een
Bijbel te zijn. Achter Sandra aan naar boven lopend, dacht ik. De bijbel met
voeten getreden; twee geboden geschonden en een Sint ontheiligd. Dat is geen
slechte oogst voor een middag pret.

Gedoucht en aangekleed haalde Sandra de geheugenkaart uit
het fototoestel. We spraken af om later die week te overleggen over de foto’s.
Ik ging terug naar de sporthal om te helpen met opruimen. Henk bood me na
afloop nog een biertje aan, dat ik bezwaard afsloeg. Spijt heb ik er nooit van
gehad en uit latere contacten is mijn indruk dat Sandra er ook niet mee zat.

De volgende week gingen we samen lunchen om over de foto’ te
overleggen. Als begroeting een kus op de wang en “hallo, hoe gaat het.” We
slaagden er goed in om neutraal te doen.

Alle twee wilden we de foto’s bewaren en we spraken af om ze
nooit en dan ook nooit met anderen te delen. Ik maakte een gmail adres aan en
vertrouwde de foto’ toe aan de servers van Google. saalkretnis@gmail.com. Het
wachtwoord deelde ik met Sandra.

Het werd geen verhouding. Het was gewoon goed zo en het
bleef een fijne herinnering. Een jaar later verhuisden Sandra en Henk naar
Limburg. Het laatste, wat ik van Sandra hoorde was bijna een jaar terug. Een op
5 december 2016 geplaatst bericht op het gmail adres.

-Het blijven leuke, spannende foto’s, Liefs Sandra.-

Tinis Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?