Blog Image

Tinus Boot

HIJ WAS ER BIJ

HomeBlog - 2Blog2 - MegamastosBTW paginaInsturen

Deel 1 Julia

BEDEVAART 1 Julia Posted on augustus 25, 2018 11:44 am

Deel 1 Julia

Met een klap gooit ze de deur achter me dicht als ik naar
mijn fiets loop. Uitgezwaaid wordt er niet op deze vroege morgen.

Het begon zeker niet als een bedevaart en dat werd het ook
nooit. Het begon met opgekropte frustratie en een stuwmeer aan opgespaarde
verlofdagen. De kinderen waren de deur uit en met hun vertrek ook ons
huwelijksgeluk. Het lukte Julia en mij niet om ons in te stellen op de nieuwe
situatie. De irritaties namen wederzijds toe. De ergernis over en weer mondde uit
in ruzies en waar vroeger een ruzie beëindigd kon worden met goedmaakseks,
bleef dat steeds meer uit. Het lege nest syndroom. We herkenden het, we lazen
er over en spraken er met elkaar over. We beloofden herhaaldelijk om geduldiger
met elkaar te zijn. Helaas werkte het niet.

Het begon vaak met kleine dingen, zoals mijn kleding. Julia
had zich er nooit zo mee bemoeid, tot het laatste jaar. Naar mijn werk. Als we
uitgingen of gewoon bij de deur, het maakte niet uit. Alsmaar dat zinnetje.

“Kan je niet iets anders aantrekken?” Die had ik op nummer 1
staan van mijn top vijf van meest irritante commentaren. Overigens als ik er
even over nadacht zou ik een top 20 kunnen vullen.

Ik merkte dat ik het huis ontvluchtte door langer te werken
en vaker te gaan sporten. Julia klaagde dat ik haar in de steek liet en daar
had ze gelijk in. Ik deed het uit zelfbescherming en dat kon ik niet uitleggen.
Ondanks talrijke goede voornemens lukte het ons niet om ons gedrag te
veranderen. Met nadruk ons, ik was minstens net zo schuldig aan het uit elkaar
groeien. Samen afwassen was, vanaf het begin van ons samenwonen, een dagelijks
overlegmoment geweest. Een moment dat we koesterden en om die reden is er ook
nooit een afwasmachine gekomen. Het overleg was veranderd in zwijgen, we hadden
elkaar weinig meer te vertellen. Met het afwaswater leek iedere avond een
stukje verbondenheid weg te spoelen. Het leek of ons huwelijksgeluk door het
gootsteenputje verdween.

“We moeten praten.”

Die zin daar was ik ook helemaal klaar mee. Wat zij praten
noemde, was voor mij luisteren naar een lijst van alles waarin ik te kort
schoot. Het ergste vond ik dat onze intimiteit weg was. Een ooit bloeiend
seksleven was ingedut tot eens per twee weken en dan nog als ik aandrong. Julia
klaagde over pijn bij het vrijen en ik wilde niet steeds aandringen. Als we dan
toch seks hadden dan voelde ik me na de afloop klote in plaats van bevrijd. We
hadden het al eens over een soort van time-out gehad. Toen mijn werkgever
moeilijk begon te doen over het vele verlof dat ik nog te goed had, viel het
kwartje. Op reis en alleen.

Het plan sluimerde een paar dagen en spookte door mijn
hoofd. Ik dacht lang na over hoe ik het zou brengen. Die moeite had ik me, naar
bleek, kunnen besparen. Ze was direct voor. Voor mij een bewijs, hoe ver we het
laatste jaar uit elkaar gegroeid waren. Ik kon niet eens haar reacties meer
goed inschatten. Julia wilde een paar weken naar haar zusje in Engeland en ze
verwelkomde het idee van ieder voor zich.

Een fietsreis moest het worden. Niet, zoals ieder jaar met
een groep vrienden, op de racefiets een paar dagen op pad. Nee, een lange tocht
van weken. Dat vergde bagage. Mijn racefiets en mountainbike vielen daardoor
af. Ik ging op zoek en op Marktplaats vond ik een randonneur met de juiste framemaat
en uitrusting. Een fiets met veel versnellingen en veel tassen. Niet duur,
zeker niet na wat onderhandelen.

“Pakezel,” doopte ik het gevaarte.

Wat nog restte was een reisdoel of een traject. Het toeval
hielp met een artikel in de krant over bedevaarten naar Santiago de
Compostella. Dat werd mijn doel. Niet uit geloofsoverweging. Ik ben niet
gelovig en heb niets met religies. Gewoon uit nieuwsgierigheid en om een doel
te hebben. Drie weken wilde ik er over doen, even rondkijken in het oord en dan
naar huis vliegen. De fiets ging ik in Spanje proberen te verkopen

De route, niet te moeilijk, ongeveer een rechte lijn op de
kaart en verder zou ik onderweg wel zien. Na wat voorbereidende weken kwam de
zaterdagmorgen van het vertrek. Ik had besloten niet langer op seks aan te
dringen en Julia verraste me compleet. Ze wilde de avond voor het vertrek
vrijen. Al snel merkte ik dat haar hele handelen er op gericht was om me zo
snel mogelijk te bevredigen. Ik had de stellige indruk dat ze zo haar best deed
om mij snel te laten komen dat ze zich zelf vergat en er niet van genoot.
Spuiten, slapen en vertrekken, dat was mijn eer te na. Ik trok me uit haar
terug, werkte me naar onderen en drukte mijn hoofd tussen haar benen. Het
laatste jaar was er weinig van gekomen, maar vijfentwintig jaar ervaring is
niet zomaar uitgewist. Mijn tong wist nog feilloos de weg naar haar
genotsplekje en het werkte. Het was maanden terug dat ik haar zo hoorde
klaarkomen. Ik trok mijn tong terug en kroop weer omhoog, mijn beurt. Mijn pik vond
glijdend zijn weg in haar schoot en terwijl haar orgasme aanhield pompte ik
mijn zaad in haar.

In onze vroeger zo vertrouwde lepeltje-lepeltje positie, met
mijn arm om haar heen en mijn natte kleverige pik genesteld in haar bilspleet,
vielen we in slaap. Was het altijd maar zo, was een van mijn laatste gedachten
voor ik insliep.

Het was niet altijd zo. De volgende morgen ging ze zich
bemoeien met wat ik mee moest nemen. De fietstassen waren al ingepakt en ik
reageerde te kortaf, dat alles al lang klaar was en dat de tassen dicht zouden
blijven.

Op weg

Het is nog koud op deze vroege morgen begin mei. Het
afscheid en mijn reactie op Julia ‘s bemoeizucht hebben mijn humeur verpest.
Vanuit Baarn fiets ik zuidwaarts, het lukt me niet om van de tocht te genieten.
De fietst ook anders dan ik gewend ben. Zwaarder en langzamer. Oude reflexen,
zoals achter een bromfiets stayeren, komen boven en het lukt niet. Afleren! Op
de pont bij Wijk bij Duurstede klets ik met een ouder echtpaar op e-bikes en
pel ik een eerste laagje kleding af Fietsend door de Betuwe verbetert gelukkig
mijn humeur. Julia ‘s gezeur ligt veertig kilometer achter me. Er is nog wat
resterende bloesem aan de fruitbomen en overal klinken vogel geluiden.

Vriend Willem, die weet dat ik een hekel heb aan geld
uitgeven, heeft voor de eerste overnachting gezorgd. Ik mag slapen in het
vakantiehuisje van zijn schoonouders in Baarle Nassau. De sleutel haal ik op
bij de beheerder. De eerste avond en nacht alleen. Er is een televisie en die
blijft uit. Rust, alleen met mijn gedachten. De e-reader en twee in een
supermarkt gekochte biertjes volstaan.

Verbaast kijk ik rond bij het wakker worden. Geen Julia en
een vreemde omgeving. Wel gewoontegetrouw om half zeven, blijkt uit een blik op
mijn telefoon. Ik voel me uitgerust. Bij het ontbijt realiseer ik me dat ik,
sinds we gingen samenwonen, nooit meer dan een week zonder Julia naast me heb
geslapen.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 2 Claire

BEDEVAART 2 Claire Posted on augustus 25, 2018 11:43 am

Deel 2 Claire

Voor zover ik de tweede dag een doel heb, is dat kilometers
maken. Veel van de route door België is nog vertrouwd terrein en de nieuwe
horizon in Frankrijk lokt. Vandaag zo ver mogelijk België door en dan ergens in
de buurt van de Franse grens overnachten.

Het is een bewolkte dag en de buienradar voorspelt voor het
eind van de middag een berg aan ellende. Trappen maar en voordat het gaat
regenen een slaapplaats zoeken, met dat voornemen ga ik op weg.

Stedelijke omgeving zo veel mogelijk mijdend zoek ik mijn
weg. De kasseienstroken doen op de randonneur nog net zo zeer als op de
racefiets en de paar korte klimmetjes in de Vlaamse heuvels beloven weinig
goeds voor de Pyreneeën. Wat een zware rotfiets!

In de buurt van Kortrijk zie ik een bord met Moeskroen. Waar
ken ik dat ook al weer van? Langzaam begint het te dagen. Ooit was er een band
met de naam “Pater Moeskroen”. Roodkapje heette een van hun nummers.
Ik peins over de tekst en het refrein schiet me te binnen. Moeskroen ligt vlak
voor de Franse grens, het lijkt me een mooi einddoel voor vandaag. Er is daar
vast wel een camping. Helaas lijkt Buienradar gelijk te krijgen. De lucht was
al betrokken en wordt steeds grauwer. In een poging om voor de bui ergens
binnen te zijn, neem ik impulsief een onverharde weg die me korter lijkt. Het
blijkt een slechte ingeving. Het begint te regenen en dan niet gewoon een bui,
maar een plensbui. Het pijpt regenstelen, grap ik in gedachten. Het water
druipt langs de kraag van mijn regenpak naar binnen. Ik trap zo hard mogelijk
door, zonder daarbij snel vooruit te komen. De regen heeft het onverharde pad
veranderd in een modderpoel. Soepel fietsen is er niet meer bij, het is zwoegen
geworden. Om de moed er in te houden zing ik het zojuist herinnerde refrein van
Roodkapje:

“Roodkapje, Roodkapje, Roodkapje

Waar ga je heen?”

“Naar oma, naar oma, naar oma

Dat zeg ik net”

“Naar Spanje, naar Spanje, zo is het maar net!”

De plensbui gaat na een minuut of vijf over in een miezerig
buitje. Het fietsen wordt er niet beter van. De harde regen hield me nog
schoon, de tot borsthoogte opspattende modder bedekt nu langzaam maar zeker
mijn fiets, de tassen en mijn kleren.

Camping zoeken en in de regen mijn tentje opzetten? Dat
wordt niets. Aan de rand van Moeskroen stop ik bij een tankstation. Schuilend
onder de luifel zoek ik tevergeefs op mijn telefoon. Alleen maar hotels en dure
B&B ‘s. Binnen weten ze raad, “Chambres de Claire” en maar een
paar straten verder.

Claire blijkt een kleine mollige veertiger in een broekpak.
Niet moeders mooiste, maar op het oog een vriendelijk mens. Voordat ze
bevestigend antwoord op mijn vraag of ze een kamer vrij heeft, kijkt ze eerst
aarzelend naar mijn uitdossing en mijn fiets. Gelukkig spreekt ze Vlaams, zo
kan ik het opfrissen van mijn roestige schoolfrans nog een dag uitstellen.

Madam Claire wijst me waar ik de fiets kan stallen en gaat
me voor naar de kamer.

Ze loopt voor me uit de trap op en biedt me zo een goed
zicht op haar aanzienlijke billen. Haar broek spant er om heen en bij het
traplopen wiebelt de hele handel. Ik betrap me erop dat ik automatisch mijn
stappen aanpas om zo op ooghoogte met haar kont te blijven. Nieuwsgierigheid,
zeg ik tegen me zelf.

Na gedoucht en mijn bemodderde kleren gewassen en te drogen
gehangen te hebben, loop ik de stad in op zoek naar een eettent. “When in
Rome, do as the Romans do”, Het wordt een bezoek aan een frietkot. Het smaakt prima en het is goedkoop.

Terug in huize Claire besluit ik de fiets schoon te maken.
Aankloppend bij Claire blijkt die zich omgekleed te hebben. Het broekpak is
verwisseld voor een jogging broek en een ruimvallend shirt. Ik doe mijn best om
niet te nadrukkelijk staren, maar het is duidelijk dat haar borsten uit het
tuig bevrijd zijn en vrij hangen. Rijpe vruchten, maar wel laag aan de boom. Claire
gaat mee naar buiten om me de tuinslang te wijzen en kijkt toe bij het
afspuiten. Ze biedt aan om een emmer met sop te halen. Uiteraard stem ik in met
zo’n hulpvaardig aanbod en even later komt ze met een volle emmer, een borstel
en wat oude lappen naar buiten. Terwijl ik van boven naar beneden de fiets en
de tassen schrob, begint ze met een van de lappen het frame droog te wrijven.
Ik kijk naar de lap in haar handen. Is dat geen…! Ja, het is een afgedankte
damesonderbroek. Een flinke, een directoire. Praktisch mens, die Claire. Ze had
Hollands kunnen zijn met haar zuinigheid. Er schieten me allerlei associaties
op het thema damesonderbroek in gedachten, waaronder: Sommige mensen leven op
grote voet en Claire leeft in een grote broek.

Op mijn hurken zittend om de wielen schoon te maken, valt er
een schaduw over me heen. Ik kijk omhoog om te zien wat ze doet. Ze staat
voorover gebogen te boenen en haar borsten hangen in het ruime shirt verticaal
omlaag. Normaal niet zo impulsief, verras ik mezelf. Zonder er bij na te denken
steek ik brutaalweg een hand uit om een tiet op te vangen. Zodanig dat de tepel
van een van haar borsten op de palm van mijn hand komt te rusten. Claire poetst
verder of er niets gebeurd is en door haar beweging gaat de tepel heen en weer
over mijn hand. Als ik me realiseer wat ik doe, twijfel ik tussen mijn hand
terugtrekken en me verontschuldigen of haar tiet vastpakken.

“Ik heb er twee,” klinkt het wat schor. Dat was me niet
ontgaan en het leidt tot een bizarre situatie. Ik op mijn hurken in een
Belgische achtertuin met op iedere handpalm een hangende tiet. Net als ik er in
wil gaan knijpen, verlies ik mijn evenwicht en duikel ik achterover. Ze lacht
me zachtjes uit en als ik overeind krabbel en oogcontact zoek, knikt ze.

“Kom, dan gaan we naar binnen,” zegt ze zacht”. “De buren,”
voegt ze er op fluistertoon aan toe. Net Julia, die maakt zich ook altijd veel
te druk over wat de buren kunnen horen, zien of vinden. Ze gaat me voor naar
binnen.

“Even wachten,” commandeert ze en ze laat me staan terwijl
ze een deur gemerkt met Privé in gaat.

Als ze even later terug komt wenkt ze me om haar te volgen.
Het valt me op dat ze met een gesloten hand de ‘volg me’ beweging maakt. Ze
fluistert opnieuw dat we stil moeten zijn. Ik knik, hoewel ik geen andere
gasten gezien heb. Ook voor de buren? Weer loopt ik achter haar schommelende
billen de trap op. Dit keer leg ik mijn hand op haar kont en knijp er in. Ze
lijkt het te waarderen, want ze schut met haar gat. Wel zachte billen,
duidelijk geen fietsster. Ze voert me naar mijn kamer. Slim, zo hoeft ze morgen
alleen maar dit bed te verschonen.

Neuken noemen ze in Vlaanderen soms “poepen”. Ik
ben benieuwd of zij dat woord ook gaat gebruiken. Als het kan wel van achteren,
lekker tegen die dikke kont aan rijden, maar niet in haar poeperd. Ik realiseer
me dat zij, vanaf het moment dat ik mijn hand uitstak om een bungelende tiet op
te vangen, de leiding heeft genomen. Nieuwsgierig, naar wat ze van plan is
besluit ik mee te spelen en haar initiatief te volgen. Zodra ik de deur achter
ons sluit opent ze haar hand, om te laten zien wat er in zit. Een condoom! Dat
is wel heel lang geleden dat ik zo’n ding om mijn pik had. Ze laat het condoom
op het bed vallen en trekt haar shirt uit. Grote hangers, bijna tot op haar
navel en ze pronkt er mee. Niet de mooiste borsten van de wereld, maar
misschien wel in de Moeskroen grote tieten top tien. Ze tilt ze uitnodigend op
en ik buk me om met mijn lippen haar tepels te verwennen. Roze knoppen omgeven
door grote tepelhoven. Ik sabbel er beurtelings op en voel ze tussen mijn
lippen verharden. Terwijl ik me aan haar borsten wijd, maakt ze mijn broek los
en probeert die samen met mijn onderbroek omlaag te stropen. Het lukt haar
niet, de band van mijn onderbroek blijft achter mijn pik haken. Ik staak mijn
gesabbel om haar te helpen. Ze knikt goedkeurend als mijn bevrijdde pik ‘acte
de préséance’ geeft. Ze test de stevigheid door er met twee handen in te
knijpen. Goedgekeurd, want ze kleedt zich snel verder uit. Dat uitkleden doet
ze zelfverzekerd en zonder een spoor van gene. Ze blijkt trots op haar mollige
lijf met de grote hangende memmen. Nieuwsgierig staar ik naar poes, die heeft
een flinke vacht, een echte poezenvacht.

Ze heft haar mond op voor een kus en ik druk mijn lippen op
de hare en voel hoe haar tong de mijne ontmoet. Ze smaakt naar pepermunt. Ik
vermoed dat ze bij het sop halen snel haar tanden gepoetst heeft. Al kussend
pakt ze mijn hand en brengt die naar haar kruis. Ik woel door haar schaamhaar
op weg naar haar spleet. Vochtige haren en een natte spleet. Niet kierend, maar
wijd open. Mijn vinger penetreert niet, hij wordt opgeslokt. Na vijfentwintig
jaar met mijn vingers in een vreemde kut! Ze heeft een veel grotere kittelaar
dan ik gewend ben, bijna een minipikkie. Ik streel dat minipikkie en als
reactie wordt mijn dikke pik vastgepakt. Ze sjort er aan en niet al te
zachtzinnig. Zo ruw ben ik het niet gewend.

Het vingeren is soppen geworden en ik stop drie vingers in
haar spleet. Hoewel het rukken aan mijn pik af en toe pijnlijk is, laat ik haar
begaan en ik wacht af. Wat zal ze verder willen en het voorkomt dat ik te snel
ga spuiten. Ze kronkelt op mijn vingers en geconcentreerd op haar eigen genot
gunt ze mijn pik wat rust. Gelukkig, dit was geen aftrekken maar er af trekken.
Tot mijn verrassing bereikt ze door mijn vozen een orgasme. Bij Julia is
vingeren altijd voorspel, tot ze aangeeft dat het genoeg is en tijd voor het
echte werk. Claire blijkt een stille genieter. Geen gekrijs, geen gilletjes,
alleen wat onderdrukt gekreun en schokken van haar onderlichaam. Zwaar op me
leunend hijgt ze uit met mijn vingers nog in haar kut. Pas als haar orgasme is
weggeëbd pakt ze mijn hand en trekt die uit haar kruis. Ze zoekt oogcontact en
brengt dan mijn hand naar haar neus om er aan te ruiken.

“Nu jij,” zegt ze. Ik twijfel, maar wil geen spelbreker
zijn, temeer omdat ik haar nu eindelijk wil naaien zoals het hoort, met mijn
pik zo diep mogelijk in haar warme zompige flamoes. Ik doop mijn wijsvinger in
haar kut en houd die onder mijn neus. Een mengsel van de vissershaven van
IJmuiden en geiligheid. Ze knikt dat het zo goed is en beloont mijn
volgzaamheid door het condoom te pakken. Oh, ik mag hem er zelf omdoen. Verdomme,
mijn lul in rubber verpakt. Mijn prachtige gezwollen paarse eikel aan het zicht
onttrokken en mijn lul bekroond met zo’n belachelijk tuutje.

Wat een gek mens! Ze opent haar mond en mijn eikel verdwijnt
tussen haar lippen. Dat heb ik nog nooit gehad, gepijpt worden met een condoom.
Gadver dat smaakt toch naar rubber. Haar tong cirkelt over het puntje, dat zou
ik liever voelen als het mijn blanke sabel was. Helaas duurt het maar even. Net
als ik overweeg haar hoofd vast te pakken om zo mijn pik verder in haar mond te
drukken, trekt ze haar hoofd terug. Mijn pik steigert als hij uit haar mond
veert.

Op haar verzoek ga ik op mijn rug liggen. Ze gaat op haar knieën
over me heen zitten en het bed zakt vervaarlijk door. Zal het houden? Claire
heeft er vertrouwen in of ervaring mee, ze werkt mijn pik bij haar naar binnen.
Ik voel geen weerstand, ze glijdt er zo over heen. Strak en nauw is ze niet.
Het maakt niet uit, ze berijdt me zodanig dat mijn pik goed aan zijn trekken
komt. Eerst op haar knieën op en neer wippend en dan herschikt ze zich door op
mijn bovenbenen te zitten en heen en weer te schuiven. Haar bungelende tieten
hou ik vast. Ze schuift over de volle lengte heen en weer en ik voel hoe mijn
kruis nat wordt van haar sappen.

Alles gaat woordeloos in een betrekkelijke stilte. Ze gilt
niet, ze kreunt niet, alleen soppende geluiden en het bewegende bed vertellen
van onze activiteit. Het bed volgt haar beweging en kraakt vervaarlijk. Tot ik
ze vast pakte, was er nog het kletsende geluid van haar heen en weer zwiepende
borsten. Ik zweef heerlijk op het randje als ze begint te hijgen en ik zie haar
gezicht vertrekken. Haar onderlichaam begint te schokken. Ik knijp in haar
borsten terwijl ze komt. Overeind komend sla ik mijn armen om haar heen tot
haar ademhaling weer rustig is. Mijn beurt, ik laat haar los. Het blijkt twee
zielen en een gedachte te zijn. Ze fluistert of ik van achteren wil en of ik
weer haar borsten wil vasthouden. Een vraag van het soort, “hou je van
bier?”

Claire knielt op de rand van het bed, Haar benen
buitenboord, haar hoofd op de matras en haar volle kont naar me toe. Een
putjeskont met puistjes, het maakt me niets uit. Ik zak door mijn knieën om
haar pruim goed te bekijken, een rijpe vrucht omgeven door nat kleverig haar. Tussen
haar benen staand richt ik mijn pik op haar lonkende spleet. Iets door mijn
knieën en mijn pik glijd terug in de vochtige warmte van haar gastvrije kut.
Zintuigen strelend neuken vind ik dit standje. Ik ruik onze seks, haar kut
maakt “plop” geluiden en de wand van haar schede streelt, ondanks het
condoom, mijn pik. Over haar heen gebogen met haar bungelende tieten in mijn
handen begin ik te bewegen.

“Kom maar, menneke.”

Het worden grote lange halen, zo diep mogelijk in haar. Met
gefluisterde aanwijzingen spoort ze me aan.

“Ja, toe. Ga door. Ja, jaaaaaaaaa.” Ze schokt.

Ik laat haar borsten los en pak haar heupen beet, vlees zat.
Drie machtige stoten en dan, met haar achterste strak tegen me aangetrokken,
kom ik. Voor het eerst sinds heel, heel lang, stroomt mijn zaad over een andere
akker dan die van Julia. Nou ja, in het puntje van het condoom. Ze beweegt haar
onderlichaam en wringt zo de laatste druppels uit me. Na de seks laat ze me,
zonder veel te zeggen, alleen op mijn kamer. Alleen met mijn gedachten. Ik denk
aan Julia en hoe goed we het hadden. Schuldig voel ik me niet, eerder
verdrietig over wat verloren is gegaan.

De volgende morgen bij het ontbijt blijken er nog twee Polen
in huis te zijn. Uit hun conversatie met Claire leid ik af dat ze al lang bij
haar verblijven. Met een van de Polen is ze heel amicaal, het is een en al
“chérie”. Zou hij ook? De Polen vertrekken direct na het ontbijt. Na
mijn laatste spullen gepakt te hebben, klop ik aan op de deur met Privé. Voor
de deur staat een rollator. Ik hoor de stem van Claire en een mannenstem, niet
de Pool. Claire komt naar buiten en neemt me mee naar de eetkamer.

Ze vraagt of alles naar wens was en waar ik me afvroeg hoe
het met afrekenen zou gaan, lost Claire het op door me een keurige rekening te
geven.

“Kamer met ontbijt € 49.” Claire ziet me de
rekening bekijken en zegt, “vrijen was service.” Ik voel dat ik rood wordt.
Sukkel.

Voor ik vertrek geeft ze me een zakje mee met twee belegde
broodjes voor onderweg.

“Ik heb er ei op gedaan, dat is goed voor je.”

Al trappend denk ik na over mijn overspel en met verbazing
constateer ik dat ik me totaal niet schuldig voel. Niet zeuren, zeg ik tegen me
zelf, lekker geneukt en je zaad geloosd. Per slot van rekening is er al twee
dagen lang, sinds mijn vertrek, radiostilte tussen Julia en mij. Het eerste
stuk net over de Franse grens is saai. Voor afleiding zorgt het in mijn hoofd
afspelen van de film met Claire. Het werkt te goed. Een harde plasser fietst
niet makkelijk. De mollige dame bleek een onverwachte verleidster. Er is toch
een liedje over een Claire. Ik peins, het zit vooraan in mijn hoofd en toch kan
ik er niet bij. Na ruim twee uur fietsen met Rijsel al achter me krijg ik trek.
Ik stop op een landweg. Een stapel boomstammen lijkt me een geschikte fauteuil
om even te rusten. Kauwend op een
broodje ei zoek ik op mijn telefoon, ‘Claire songtekst’.

Ja natuurlijk, Gilbert O Sullivan.

Met het geluid vol aan zing ik mee

“Clair

The moment I met you, I swear.

I felt as if something, somewhere,

Had happened to me, which I couldn”t see.

And then, the moment I met you, again.

I knew in my heart that we were friends.

It had to be so, it couldn”t be no.”

“Claire,

Het moment dat ik je zag en dacht,

wat een kont, wat een pracht.

Je zat op mijn pik en je reed,

waardoor ik heen en weer in je schede gleed.

We neukten elkaar en kwamen klaar…

Oh Clair. Clair…

Clair.”

Al zingend zwaai ik naar een passerende man op een tractor,
hij kijkt verbaasd naar me. Je ziet hem denken, “buitenlander.”

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 3 Mandy

BEDEVAART 3 Mandy Posted on augustus 25, 2018 11:41 am

Deel 3 Mandy

De derde dag op de fiets is de dag dat ik me verzoen met
pakezel, mijn fiets. Of eigenlijk de dag, waarop ik accepteer dat dit het is,
met deze fiets. De naam blijkt goed gekozen. Een fiets koppig als een ezel. Ik
mis het wendbare en het lichte van mijn racefiets, ik mis de snelheid. 2300
Kilometer naar Santiago. Met ruim honderd per dag moest dat gemakkelijk kunnen,
zo had ik vooraf bedacht. Op de derde dag geef ik toe dat, met de heuvels en de
Pyreneeën in het verschiet, het wel eens langer dan drie weken kan duren. Het
zij zo. In het Noord Franse landschap worden Pakezel en ik langzaam maar zeker
een eenheid. De derde dag is ook de dag dat ik een eerste appje van Julia
krijg.

“Waar ben je?” Het klinkt niet liefdevol of
hartelijk, dus antwoord ik “onderweg”.

Na Moeskroen trap ik vier dagen stevig door. Het fraaie
lenteweer werkt mee. In het overwegend vlakke landschap lukt ruim honderd
kilometers per dag nog goed. Echter de vooraf geschatte reisafstand blijkt
tegen te vallen. Het mijden van steden en drukke wegen maakt dat de 2300
kilometer waar ik oorspronkelijk mee rekende er meer gaan worden. Het lukt me
gelukkig wel om iedere avond een overnachtingsplek in mijn tentje te vinden. Zo
blijft het goedkoop. Julia laat per app weten dat ze in Engeland bij haar zus
is en dat ik de groeten moet hebben. Ik besluit het voor kennisgeving aan te
nemen. En die groeten? Zus en ik waren nooit zo dik, overigens Julia en haar
zus ook niet.

Laat in de middag van de zesde dag kom ik aan in Saumur, een
plaatsje aan de Loire. Er is een camping en die is op wat campers en een
smoezelige caravan na verlaten. Een van de campers heeft een Nederlands
kenteken. Terwijl ik mijn tentje opzet komt er uit de caravan een vrouw
aanlopen voor een praatje. Midden dertig schat ik haar, sigaret in de mond,
mager en kort roodachtig haar in een onnatuurlijke teint. Ze is rijkelijk
voorzien van metalen voorwerpen in haar gezicht. Ze blijkt Engels en ze lijkt
zich nogal te vervelen. We kletsen wat, waarbij zij het gesprek gaande houdt. Ik
vind het mooi hier en zij vind het ‘boring’. Ze is samen met haar ‘mate’ Chris
in Frankrijk en Chris is even terug naar Engeland, “to do some business.” Ik
kijk opzij en zie dat er bij de caravan geen auto staat. Met mijn tentje
gebruik gereed, verontschuldig ik me om nog was te gaan eten in het stadje. Ze
steekt een nieuwe peuk op en slentert weg, op zoek naar een nieuwe
gesprekspartner?

Later die avond ga ik douchen. In een van de douchecabines
hoor ik gerommel en gefluister.

“Nee Henk, straks, … Niet hier, er is iemand.”

“Ze verstaan ons toch niet.” Gelach.

“Nee straks, in bed vind ik het veel lekkerder.”

Op de terugweg van de douches zie ik voor de Hollandse
camper een stel van rond de zeventig zitten. Ze kijken naar me. Ik twijfel over
een begroeting. Goedenavond of Bonsoir? Ik besluit tot het laatste. De Engelse
staat voor de caravan te roken. Ik groet, ze begint een gesprek en al snel
vraagt ze of ik iets wil drinken. Dat maakt dat ik even later, met een laf lauw
biertje in mijn handen, in de caravan zit. Door wat kledingstukken te
verschuiven heeft ze een plaatsje voor me vrij gemaakt. Ze stelt zich voor als “Mandy.”
Zij en haar Chris zijn in Frankrijk op zoek naar werk en handel. Op mijn
nieuwsgierige vraag, “wat voor handel?” krijg ik een vaag antwoord.

Onder het praten tel ik haar piercings, ik kom tot zes. Ze
ziet me kijken en onderbreekt haar beklag over de Fransen met hun rare taal, om
te vragen of er iets is. Ik vertel haar dat ik haar piercings aan het tellen
was.

“Hoeveel denk je dat ik er heb?”

“Ik zie er zes.”

“Elf,” zegt ze. Vervolgend met, “de laatste twee zijn van
een week terug.” “Wil je ze zien?” Niet echt mijn ding, maar nieuwsgierig zeg
ik “ja”. Ze neemt me kritisch op.

“Alleen maar kijken, ja?”

“Uiteraard!”

Ze schopt haar slippers uit en maakt haar broek los. Broek
omlaag, gevolgd door een zwart slipje en daar staat ze in haar blote gat. Ik
zie een kale kut met in iedere grote schaamlip een ringetje.

“En?” Vraagt ze.

“Fraai,” lieg ik. En na even nadenken, “kan je daarmee
fietsen?”

Ze keek me aan alsof ik compleet zot ben. Ze fietst zeker
nooit. De situatie leidt er wel toe dat mijn jongeheer wakker is geworden en
dan niet gewoon wakker maar klaarwakker. Ze is zeker niet mijn type, maar sinds
Claire? Claire overkwam me, maar het heeft me wel wakker geschut. Neuken kan
ook buiten de deur. Mandy verdient een koekje van eigen deeg. Ik maak mijn
broek los en bevrijd mijn beknelde pik. De dagenlange massage van mijn scrotum
door het fietszadel heeft duidelijk niet tot schade geleid. Als een
vlaggenmastje, hij priemt fier schuin omhoog. Ze kijkt er naar.

“Alleen maar naar kijken,” zeg ik. En er een schepje boven
op doend “solid as a rock, look!” Ik pak een van haar slippers van de vloer en
hang die aan mijn pik. Hij buigt niet, ook niet als ik uit de opzij geschoven
kledingstukken een vestje pak en dat er bij hang.

“Oh, shit,” zegt ze. “You”re a mean basterd.” Ja, denk ik en
niet te oud om te leren.

Ze likt over haar lippen “Chris , won”t like it,”

“Nee,” zeg ik wetend dat ze zal zwichten, “maar jij wel.”

“Bugger all, Chris.” En daar ben ik het mee eens.

Na me van broek en onderbroek bevrijd te hebben til ik Mandy
met haar magere kont op de tafel. Terwijl ik haar vinger, ontdoet ze zich van
haar hemd en bh om zo nog drie piercings te onthullen. Doorboorde tepels op
kleine schriele borsten en een navelpiercing. Dat laatste had ik wel verwacht,
maar die tepel piercings? Ik kijk er even bevreemd naar en neem dan
onderzoekend het vrije puntje van een gepiercete tepel in mijn mond. Het blijkt
een lekker hard knopje. Ze tilt mijn hoofd op om te kussen. Ze ruikt naar
sigaretten en haar tongpiercing kan me niet bekoren. Ik besluit mijn mond
verder aan haar tepels te wijden. De intimiteit van kussen spaar ik maar voor
andere gelegenheden. Voor Mandy blijkt het genoeg voorspel. Ze spreidt haar
benen wat verder en pakt mijn stijve vast. De hoogte is goed, ze buigt mijn
snikkel en plaatst het puntje van mijn eikel tussen haar geopende schaamlippen.
Ik druk en glij naar binnen. Ze is nauw, het vergt wat extra druk om mijn pik
helemaal in haar te krijgen. Daarna wordt het heerlijk. Als ik ooit eerder in zo’n
strakke schede ben geweest, dan is dat heel lang geleden. Met mijn armen om
haar heen hou ik haar magere kont vast, zo zorg ik er voor dat ze niet over het
formica tafelblad glijdt. Geen afwisseling in fantasierijke standjes, gewoon zo
neuken.

Mandy blijkt een krijser. Voor mij maakt het niet uit, ik
ben morgenvroeg weer op pad, maar zij blijft hier op haar Chris wachten. Ik
snoer haar toch maar de mond met mijn lippen op de hare. Dat ze weer wilt
kussen vind ik maar niets. Het helpt wel om me af te leiden, zodat ik niet
voortijdig kom. Ik neuk haar “ad fundum”, tot op de bodem. Ik heb het
idee dat ik in dat magere lijf haar grot helemaal vul en met mijn eikel tegen
haar baarmoeder bons. Ze gilt dat ik niet in haar mag spuiten. Ik hou me er
aan. Ik ram heftig door tot ze begint te schokken. Daarna trek ik met spijt
mijn pik terug en duw twee vingers in haar kut. Vingerend hou ik haar orgasme
gaande, terwijl ze me met haar hand op de vloer laat spuiten. De vloerbedekking
oogde toch al niet fris.

Na Mandy verlaten te hebben loop ik terug naar het sanitair
gebouwtje. De Nederlander zit met een borreltje voor zijn camper. Hij grijnst
en knipoogt naar me. Pas in mijn slaapzak komt het besef dat ik zonder condoom
geneukt heb, sukkel! Ik neem me voor om morgen condooms te kopen.

De bedevaart is een schedevaart geworden en het bevalt me
prima. Lang leve de vrijheid. Misschien had ik wel vrijgezel moeten blijven. Voor
ik ga slapen controleer ik mijn telefoon. Een app van Julia.

“Gaat het goed met je?”

Zal ze bezorgd zijn? Ik besluit tot een dwars antwoord. “Als
god in Frankrijk.”

Na net lekker mijn zaad geloosd te hebben, is dat nog de
waarheid ook. In mijn slaapzak gerold krijg ik spijt en stuur ik een nieuw
appje.

“Saumur aan de Loire, mooie omgeving hier. Fietsen gaat
goed.”

De volgende morgen word ik vroeg wakker. Het is stil op de
camping. Wel staat er naast de caravan van Mandy een busje met een Engels
kenteken. Chris? Tijdens het afbreken van mijn tentje en het inpakken zie ik
niemand. Langs de caravan van Mandy rij ik de camping af, er beweegt een
gordijntje en er verschijnt een hoofd achter de ruit. Ik kan niet zien of het
Mandy is. Ik zwaai en het gordijntje gaat dicht.

Later die dag stop ik in een stadje om condooms te kopen. Je
weet maar nooit

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 4 Louise

BEDEVAART 4 Louise Posted on augustus 25, 2018 11:40 am

Deel 4 Louise

Dagen later en kilometers verder. Bij het binnenrijden van
een dorpje aan de voet van de Pyreneeën geeft de kilometerteller precies 1400
afgelegde kilometers aan. Mijn kont doet zeer. Het is nog maar net na de
middag. Wat forse klimmetjes in de heuvels die morgen en het vooruitzicht van
de bergen de volgende dag maken dat ik besluit om te stoppen. Ik vind dat mijn
pijnlijke kont en ik een rustmiddag verdiend hebben.

Helaas toont Google Maps geen camping en navraag in de
dorpswinkel leert dat er ook geen B&B of hotel is. Ik overweeg
wildkamperen, maar na nachten op het dunne matrasje, verlang ik naar een echt
bed. Aandringend met de vraag, of er in de omgeving een andere
overnachtingsmogelijkheid is, komt er als antwoord, “le couvent.” Het wordt
lacherig verteld en ik kan het niet helemaal volgen. Ik begrijp dat er buiten
het dorp een soort van klooster is, met een groep vreemdelingen. Ze laten wel
eens mensen overnachten. Er wordt nog aan toegevoegd dat het vreemde lui zijn,
een soort van zwervers. Nou ja, denk ik, dat past. Per slot van rekening ben ik
als namaak pelgrim ook een soort van zwerver.

De route is simpel. Het dorp uit en de derde weg rechts
omhoog. Zo kom ik bij een oud landhuis met wat bijgebouwen en omgeven door
tuinen en akkers. Op het land zie ik zowel mannen als vrouwen aan het werk. Ze
kijken op als ik aan kom fietsen. Het valt me op dat de meeste mannen een baard
hebben. Ik stop en een van de baardmannen komt naar me toe. Voor ik iets kan
vragen zegt hij in het Frans, “welkom ik ben Rogier.”

Ik stel me voor en vraag of hij Engels spreekt. Dat blijkt gelukkig
een beetje het geval. Hij spreekt het als een Engels sprekende Fransoos in een
komische film. Ik bedwing een opkomende lach. Ik leg hem uit, dat ik in het
dorp gehoord heb dat hier een mogelijkheid is om te overnachten. Gevolgd door
de vragen of het kan en wat het kost. Hij glimlacht bij de laatste vraag en
aarzelt even voordat hij antwoord.

Ze hebben wel eens gasten, vertelt hij. Maar dat zijn altijd
gelijk gestemde geesten, die komen helpen met werkzaamheden. Hij vraagt of ik
bereid ben om te werken voor mijn onderdak. Deels uit nieuwsgierigheid en deels
uit zuinigheid, knik ik ja. Hij vraagt of ik bijzondere vaardigheden heb.
Rondkijkend over het terrein, vertel ik dat ik van tuinieren weinig sjoege heb,
maar bouwkundige van beroep ben en een handige klusser. Hierdoor ontstaat een
match tussen vraag en aanbod. Er moet een oude schuur gerepareerd worden. Hij
neemt me mee naar een bijgebouw en wijst me waar ik mijn fiets kan laten en
waar ik later kan slapen. Daarna neemt hij me mee naar het hoofdgebouw op zoek
naar zoals hij het noemt mijn ‘workmate’. In mijn gedachten wordt dat een van
de baardmannen die ik buiten aan het werk zag. Tot mijn verrassing stelt hij me
voor aan een vrouw. En wat voor een vrouw. Een grote donkere vrouw met kort kroeshaar.
Ze is langer dan ik. Niet knap, maar wat een figuur. Ze straalt seks uit! Niet
slank en niet dik, maar met grote bolle borsten, dan een taille en daaronder
vrouwelijke heupen en billen. Zelfs de werkbroek die ze draagt kan niet
verbergen dat ze een lekkere kont heeft. Ik denk er gelukkig bijtijds aan om
mijn mond niet open te laten hangen.

Rogier stelt ons aan elkaar voor. Ze heet Louise. Ze komt
van het Franse deel van Sint Maarten en spreekt naast Engels ook een beetje
Nederlands. Rogier vertelt dat Louise mij gaat assisteren en dat zij weet wat
er moet gebeuren en waar het gereedschap is.

“Ze is heel vaardig met haar handen en je kan met haar
praten.”

Ik luister maar half naar zijn verhaal, ik ben afgeleid door
de spontane gedachte, “met jou wil ik neuken”. Een gedachte die ik
niet vaak, bij een eerste kennismaking met een vrouw, krijg. De reis doet me
goed, ik voel me een roofdier. Met Louise als tolk wordt duidelijk wat de
bedoeling is. Ze hebben een houten schuur waar planken van vervangen moeten
worden. Als ik al bedenkingen had tegen een middag werken dan zijn die nu, met
Louise er bij, weg.

Louise toont me de klus en voorziet me van een overall en
min of neer passende werkschoenen. Helaas trekt ze zelf ook een overall aan.
Gelukkig zijn ze goed voorzien van professioneel gereedschap. Dat en het
gezelschap van een praatgrage en goedlachse Louise maken dat ik geniet van de
klus. Van Louise hoor ik dat ze een leefgemeenschap zijn van, zoals zij het
noemt “vrije geesten.” Oh, denk ik, ik kan me er niet veel bij voorstellen. Als
ze al werkend vraagt, waar ik naar onderweg ben, vertel ik over mijn reisdoel.

Ze zegt het me na, met verbazing in haar stem. “Santiago de
Compostella? Ben je katholiek?” vraagt ze een vies gezicht trekkend.

“Nee,” antwoord ik naar waarheid.

Ze slaakt een zucht. “Religies wijzen wij hier af,” zegt ze
nadrukkelijk. “Religies beperken je vorming.”

Ik vertel haar over een artikel dat ik gelezen heb, over de
aanhangers van het vliegende spaghetti monster en dat ze als hoofddeksel een
vergiet dragen. Het is grappig bedoeld. Louise lacht er niet om, ze kijkt me
streng aan om nog eens te benadrukken dat alle religies fout zijn. Ik zie haar
nadenken, voordat ze met een bezorgd gezicht vraagt of ik “misschien iets
ernstigs mankeer?” He? denk ik en dan valt het kwartje. Ik vertel haar dat ik
op reis wilde en een bestemming zocht en toen toevallig over Santiago las. Ze
moet er om lachen.

We werkten eerst in de schaduw van de schuur en naarmate de
middag vordert komen we meer in de zon en wordt het steeds warmer. Louise lost
dat op door het bovenstuk van haar overall omlaag te doen. De mouwen gebruikt
ze om de overall om haar middel vast te binden. Ik doe mijn best niet te veel
naar haar grote bollen te staren. De knoopjes van haar blouse staan als ze
beweegt onder spanning. De blouse heeft korte mouwen en als ze tijdens het
werken haar armen optilt zie ik iets wat je niet vaak meer ziet bij vrouwen,
okselbeharing. Niet zo’n beetje, maar een flinke bos. Dat doet me uiteraard
afvragen hoe het er op haar onderbuik uitziet. Waarschijnlijk een flinke bos
zwart kroeshaar. Ik wil het zien.

Met haar rug naar me toe houdt ze een plank, die ik vast ga
schroeven, op zijn plaats. Ik wil langs haar heen reiken en zie zweetpareltjes
boven het boordje van haar blouse in haar nek. Nieuwsgierig hoe ze ruikt, buig
ik mijn hoofd en ik snuif. Teleurgesteld stel ik vast dat ze gewoon ruikt, ik
had iets exotisch gehoopt.

“You are funny,” zegt ze. Heeft ze ogen achter in haar hoofd?
“Hoe ruik ik?”

Ik lieg, “als een exotische bloem.”

Ze lacht me uit en zegt “leuk geprobeerd, maar ik ruik nu
naar zweet, net als jij.” Het wordt etenstijd en ik ga mee aan tafel. Eten doen
ze gezamenlijk. Rogier stelt me voor als timmerman gast. Zeventien volwassenen
tel ik en zestien kinderen. De gemeenschap lijkt me een toevluchtsoord voor
vreemde snoeshanen. Hoewel de mannen overwegend een baard dragen zie ik ook
punkkapsels en geschoren hoofden. De kleding is een mengelmoes van confectie en
huisvlijt.

Bij het eten wordt niet zoals ik verwacht wijn, maar cider
geschonken. Een eigen product en het smaakt voortreffelijk. Tijdens het eten
vertelt Louise over mijn reis naar Santiago en dat ik geen pelgrim ben maar
nieuwsgierig. “Une bonne histoire,” noemt ze het.

Er wordt om gelachen en Rogier vraagt of ik over mijn
reiservaringen wil vertellen. Ik kies voor een gekuiste versie en Louise
vertaalt voor degenen die geen Engels verstaan. Mijn tafelbuurvrouw, een vrouw
met konijnentanden, informeert of het niet eenzaam is zo alleen op reis. Voor
ik kan antwoorden reageert Louise met een opmerking dat ik zo wel interessante
mensen ontmoet.

“Of niet,” vraagt ze met een glimlach. Ik beaam het.

De klus is nog niet klaar. Ik schat nog een uur of twee werk
te hebben en daarom ga ik, nog steeds geholpen, door Louise na het eten verder.
In antwoord op mijn vragen over het gezelschap aan tafel vertelt Louise dat er
in de gemeenschap vier echtparen wonen. “Hun keus,” zegt Louise. “Niemand is
een anders bezit en in huwelijken is dat vaak anders.”

Gevolgd door, “vind je niet?” Ik ben het daar hardgrondig
mee eens. “Vrije liefde?” vraag ik.

“Als je daar voor kiest,” zegt ze.

Ze vertelt, zonder naar mijn status te vragen, getrouwd
geweest te zijn. Ze had het heel beklemmend gevonden. Al kletsend werken we
stug door. Om een wat kromme plank aan te duwen terwijl ik de schroeven er in
draai, komt ze dicht achter me staan en voel ik haar borsten tegen mijn rug drukken.
Bijna een omgekeerde herhaling van mijn snuifpoging eerder die dag. Ik vermoed
dat het opzet is, haar armen zijn lang genoeg. Ik doe extra lang over het
schroeven en laat twee keer een schroef uit mijn handen vallen. Helaas, als ik
me langzaam omdraai veert ze weg. Ik kijk naar haar gezicht, ze glimlacht. Is
dat een belofte?

De laatste planken zitten op zijn plek, de klus geklaard. Ik
steek mijn hand op voor een “high five”. Zo van, dat hebben we goed
gedaan. In plaats van tegen mijn hand te slaan, grijpt ze mijn hand en houdt
hem secondenlang vast. Ze is sterk en dat vermoedde ik al doorhaar gespierde
lichaam. “Ik bedank je hartelijk,” zegt ze heel vormelijk. Ze nodigt me uit om
na gedoucht te hebben, een aperitief in het hoofdgebouw te komen drinken.

Het blijkt een dubbele verrassing. De eerste is Louise die
zich heeft omgekleed. Vrouwen in een legging, ik heb het altijd geassocieerd
met ordinair, maar Louise! Als een tweede huid omspant het haar benen en
billen. Ze loopt naar me toe om te begroeten. Het lijkt of de legging haar
soepele bewegingen accentueert. Ik zie haar beenspieren bewegen en ik zie hoe
de stof haar venusheuvel laat uitkomen. Ik kom ogen te kort, want haar
bovenlijf is nu gehuld in een strak hemdje met een V-hals. Mijn god, denk ik
als heiden, wat een vrouw. Ze ziet me staren en er krult een lachje om haar
mond. Achter me klinkt een “ahum”.

Het is Rogier die mijn aandacht vraagt voor de tweede
verrassing, het aperitief. De trots van de leefgemeenschap. Het blijkt een uit
cider gestookte soort Calvados. Het smaakt geweldig en Rogier is een gulle
schenker. Een vervelend stemmetje in mijn hoofd zeurt over de bergen die ik
morgen op de fiets over moet. Ik geef het stemmetje deels zijn zin en laat het
bij drie glaasjes. Afscheid nemend van het gezelschap loopt Louise mee om,
zoals ze zegt, “te zien of alles naar wens is.” Ze begeleid me naar het
gastenverblijf en ik laat haar steeds voorgaan. Niet uit beleefdheid.

Ze kijkt hoe ik me installeer en vraagt plagerig of ik me
niet zal vervelen. Ik toon mijn e-reader. Ze glimlacht en zegt “bon nuit.” Ik
speel het spel mee en wens haar ook een goede nacht. Na me nog eens goed
gedoucht te hebben, met extra aandacht voor mijn edele delen, duik ik in bed en
wacht lezend af, met alleen het lampje van de e-reader aan. Anticiperend op wat
komen gaat ben ik bloot in bed gaan liggen en steeds als ik aan Louise denk
voel ik mijn pik reageren. Ik knijp er af en toe in. Nog even geduld, jouw
beurt komt zo.

Ze laat me lang wachten. Ik betwijfelen of ik de signalen
wel goed begrepen heb. Daar komt bij dat het fietsen en het harde werken me
dreigen op te breken. Ik vecht tegen de slaap en verwens de drie borrels. Net
als ik voor de vierde keer kijk hoe laat het is en constateer dat ik al een uur
wacht, gaat de deur zonder kloppen open, Louise eindelijk.

“Chėrie,” noemt ze me op het bed toelopend. Ik knip het
licht aan. Daar heb ik over nagedacht. Met deze vrouw geen gerommel in het
donker. Ik wil haar bewonderen, in volle glorie, haar donkere huid en de ronde billen
en dikke tieten. Ik heb nog nooit met een negerin gevreeën, ik wil haar zien.
Rationeel weet ik, dat er geen verschil is, alleen een andere huidskleur. Maar
een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik het moet onderzoeken.

Ze is op slippers en in een badjas. De slippers schopt ze
uit en de badjas laat ze me aankijkend van haar schouders glijden. Mijn mond
zakt bijna open. Wat een lijf! Haar borsten zijn twee, de zwaartekracht
trotserende, halve bollen. Om de een of andere bizarre reden schiet een natuurkunde
les van vroeger door mijn hoofd, over de ‘Maagdenburger halve bollen.’

“Draai je eens om?” Vraag ik om haar billen te bewonderen.
Ze draait niet alleen om, ze komt met haar billen naar me toe gestoken naast
het bed staan. Overeind komend pak ik ze vast. Bij Claire kon ik mijn vingers
er in drukken. In deze bruine gespierde weelde lukt dat niet. Harde billen, de
dwaze gedachte dat je er een hard gekookt ei op stuk kan slaan, komt in me op.
Ze wiebelt even met haar kont en draait zich dan om. Op ooghoogte met haar poes
komt mijn verwachting uit, een driehoekige mat van zwart kroezend haar siert
haar onderbuik. Ik druk mijn neus er in. Ze giechelt en ik ruik… vrouw. Niet
anders dan bij blanke vrouwen…, gewoon geil naar vrouw. Ze trekt het dekbed
weg om zo mijn attente vriend onthullen.

“Gelukkig, je bent nog klaarwakker.”

Voordat ze bij me komt liggen haalt ze twee condooms uit een
zak van een badjas.

“d Accord?” vraagt ze.

“Okay,” antwoord ik, waarop ze de condooms op het kastje
naast het bed legt. Ze komt naast me liggen op de smalle eenpersoons matras. We
kussen en ik voel haar dikke vlezige tong ver in mijn mond. In mijn beperkte
ervaring ben ik altijd degene geweest die zijn tong in de ander zijn mond stak.
Is dit de opmaat naar nieuwe sensaties? Ze smaakt voortreffelijk. Ik kus haar
borsten en knabbel op haar harde tepels terwijl ze mijn pik vasthoud en kneed.
Zachtjes duwt ze mijn mond weg van haar borsten. Ze buigt haar hoofd naar mijn
pik en hopend op haar lippen om mijn eikel, druk ik mijn bekken omhoog. Helaas,
ze is iets anders van plan. Ze inspecteert mijn pik heel nauwgezet van boven
naar onder. Kennelijk tevreden mompelt ze iets dat ik niet versta en komt weer
naast me liggen.

Met mijn vingers door haar kroezige haar ga ik naar haar
spleet. Met mijn wijsvinger veeg ik tussen haar schaamlippen. Ik voel hoe ze
haar benen wat spreidt en vat dat op als een uitnodiging om met een vinger in
haar natte grot te gaan. Haar genotsplekje, ze zucht als ik het vind en legt
haar hand op de mijne om mijn vinger daar te houden. Ik vinger haar terwijl ik
haar kus. Weer die dikke geile tong en dat brengt me, ingegeven door haar
eerdere inspectie, op een idee. Nog niet erin, ik heb geleerd dat geduld het
genot kan verhogen en ik ben nieuwsgierig. Mijn eerste seks met een vrouw met
donkere huidskleur. Ik wil van dichtbij zien waar ik mijn pik in ga stoppen. Ik
strijk haar kroezige oerwoud opzij. Donkere vlezige schaamlippen worden
zichtbaar. Niet van die rimpelige slappe flapjes, nee als echte vollen lippen.
En aan de binnenkant zie ik haar vochtige donkerroze huid. Ik ruik haar nu nog
beter, de lucht van een opgewonden vrouw.

Ze trekt me omhoog en reikt naar een van de condooms. Met
haar tanden scheurt ze de verpakking open en ze rolt met een geconcentreerde
blik het condoom over mijn pik. Ze kiest voor gemak en gaat op haar rug liggen.

“Kom, schiet op,” spoort ze me aan. Missionarisstand, niet
super creatief maar wel lekker. Mijn pik glijdt, niet alleen moeiteloos naar
binnen, hij lijkt wel opgeslokt te worden. Helaas kan ik zo niet goed zien hoe
hij tussen haar schaamlippen heen en weer glijdt. Ik wil zien hoe mijn roze
blanke lul in die donkere kut beweegt. Straks een ander standje proberen. Ze
neukt geweldig. Ik stoot en Louise doet iets met haar bekken waardoor mijn pik
gekneed wordt. Waar ik verwachtte mijn trukendoos open te moeten te trekken om
haar eerder te laten komen, verrast ze me. Haar eerste orgasme komt snel. Is er
ooit een studie verricht naar de geluiden die vrouwen naken als ze klaar komen?
Louise is een stille met onderdrukt gegrom en diepe zuchten. Het bijna gebrek
aan geluiden wordt meer dan gecompenseerd door heftig schokken van haar
onderlichaam.

Ik weet hoe ik verder wil, van achteren op onze zij. Tegen
haar billen aanbonzen met mijn hand op haar bolle borsten. Ze begrijpt me
direct en werkt mee bij het op onze zij rollen. Ze tilt een been hoog op en
tast tussen haar benen om mijn pik terug in haar warme gleuf te stoppen. Zonder
hulp had mijn blinde vriend de weg ook wel teruggevonden, ze is zo nat dat ik
al drukkend gewoon weer naar binnen geglibberd was. Of wilt ze er zeker van
zijn dat ik in het goede gaatje ga?

Waar het op elkaar liggend lekker was, is het nu goddelijk.
Ze heeft haar knieën wat opgetrokken en met mijn buik tegen haar billen stoot
ik met lange grote halen. Ik voel mijn kloten slingeren en tegen haar
aankletsen. Ze krijgt een nieuw orgasme en spoort me aan om ook te komen. Het
valt ook niet meer te stoppen.

We blijven dicht tegen elkaar aan liggen tot we weer op adem
zijn en mijn verslappende pik uit haar glibbert. Ik doe het condoom af. Louise
kust me en zegt dat ze naar het toilet gaat. Nieuwsgierig naar het vervolg
wacht ik af. Ze komt terug en tot mijn verrassing kruipt ze weer bij me in bed.
Ze nestelt zich opnieuw met haar billen tegen me aan. Ik knip het licht uit en
zo vallen we in slaap.

Gedesoriënteerd word ik wakker. Een kloppende ochtenderectie
en warme billen. Het duurt even tot het indaalt waar ik ben en met wie. Het
voelt ongelofelijk vertrouwd om zo wakker te worden. In de goede jaren met
Julia vielen we vaak in lepeltjeshouding in slaap en dan werd ik wakker met
mijn ochtenderectie verankerd in haar bilspleet. Louise slaapt nog. Voorzichtig
kruip ik uit bed voor een gang naar de badkamer. Het duurt lang. Mijn apparaat
is hard en laat zich niet naar de pot buigen. De gedachten aan gisteravond
versoepelen het proces niet. Als het eindelijk gelukt is poets ik alvast maar
mijn tanden, je weet maar nooit.

Terug op de slaapkamer zit Louise rechtop in bed. Ze schenkt
me een stralende lach en een opgewekt goedemorgen. En wat voor een morgen, denk
ik, naar haar bruine blote borsten starend. Soepel komt ze uit bed en met de
mededeling, “eerst naar de badkamer,” loopt ze in Eva’s kostuum op me toe. Ze
kust me en tikt tegen mijn geval, die na het plassen slap was en nu weer blijk
geeft van toenemende belangstelling. “Jammer, net was hij harder.”

Ze was dus wakker en hield zich stil. Ik blijf naast het bed
staan wachten tot ze terug komt. “Bon matin, chėrie,” zegt ze opnieuw, als ik
mijn armen om haar heen sla. We kussen en ik proef dat ze mijn tandenborstel
gebruikt heeft. Al kussend voel ik in haar kruis. Ze is nat en dat is niet van
het plassen. We vozen staand naast het bed en dan vraagt ze me om op bed te
gaan liggen.

“Mijn beurt, “ zegt ze, als ik lig. Ze stapt op het bed en
komt ter hoogte van mijn hoofd wijdbeens over me heen staan. Ze biedt me een
geweldig uitzicht op haar harige kruis. Langzaam laat ze zich zakken, tot in
hurkhouding, met haar gat vlak boven mijn gezicht. Na de beurt van gisteravond
heb ik geen enkel bezwaar. Ik til mijn hoofd op en duw mijn neus in haar
schaamhaar. Het blijkt een plaagstootje, of ze bedenkt zich. Ze komt weer
overeind en pakt het overgebleven condoom van het kastje. Met mij voorzien van
condoom, herhaalt ze de gymnastiek van zonet, maar nu boven mijn pik.

Kijk mama, met losse handen, die rare gedachte schiet door
me heen als het haar lukt om zich over mijn pik te laten zakken. Ze steekt haar
handen naar me uit en met haar handen in de mijne begint ze me te berijden. In
mijn ervaring de beweging waarbij mijn pik het best gemasseerd wordt. Ergens in
de evolutie moet het fout gegaan zijn, anders hadden vrouwen wel sterkere
beenspieren gekregen. Louise houdt het knap vol en ik help haar. Ik laat haar
handen los en met mijn handen onder haar lekkere kont help ik haar bij haar
bewegen. Zij geeft het ritme aan en in dat ritme dansen haar borsten. Ze hijgt
en kreunt en net als ik denk, nu komt ze, laat ze zich op me zakken.

Teleurgesteld wil ik een ander standje voorstellen en dan
doet ze iets wat me nog met geen vrouw is overkomen. Het lijkt wel magie en het
is fantastisch. Bijna stilzittend, met mijn pik diep in haar, pulseert haar
schede om mijn pik. Iedere puls is een knijpbeweging. Een knijpbeweging die
mijn sappen doet stromen. Ik voel hoe de druk in me opbouwt en weet dat ik het
niet kan stoppen. Ik geef me over aan het genot. Ik kom klaar. Ik hoor mezelf
grommen en kijk naar haar gezicht dat grimast. Ze kijkt me aan. Haar mond hangt
open en ze kreunt. Haar bekken schokt en zo perst ze me leeg.

Een uurtje later, na een stevig ontbijt en nagezwaaid door
Louise fiets ik weg.

Met dank aan het logies en Louise met een licht gemoed en
een lege zak. Wel is mijn fiets ruim een kilo zwaarder door het bedankcadeau
van Rogier. Een literfles cider, voor mijn goede werken. Weigeren zou onbeleefd
geweest zijn. Nog een kilo meer bergopwaarts. Al trappend ga ik in gedachten
het gebeuren met Louise na. De seks was geweldig en staat zeker in de top vijf
van mijn beste seks ooit. Het vreemde is dat ik me wat schuldig voel. Niet over
de seks, maar over de intimiteit van het samen in slaap vallen en wakker
worden.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 5 Maria

BEDEVAART 5 Maria Posted on augustus 25, 2018 11:38 am

Deel 5 Maria

De bergen over is zwaar en dat is een ‘understatement,’ Het
is allejesus zwaar. De fiets, de bagage en misschien word ik te oud voor dit
soort gekkigheid. Het is me op mijn racefiets in de Alpen nooit overkomen, maar
nu loop ik stukjes. Er zijn stukken, zo steil, dat mijn hart zo te keer gaat dat
het voelt alsof het uit mijn borstkast zal barsten. Lopen! Ik die vijf jaar
terug boven op de Mont Ventoux een kwartier zat te wachten tot mijn vrienden
boven waren. Tijdens een stop zie ik een appje van Julia. “Engeland nu wel
gezien. Gaat het goed met je? Ik mis je wel!”.

Ik antwoord met, “alles prima hier.”

Later die dag heb ik daar spijt van. Onmiddellijk antwoorden
terwijl ik vermoeid zat uit te hijgen, was stom geweest. Ik denk er over om nog
een app te sturen, dat ik haar mis. Over de Julia van vroeger nadenkend voelt
het zeker zo. Ik stuur geen bericht. Het is tenslotte door de vermoeidheid
ingegeven sentiment. Te veel testosteron verstookt berg op?

Er is later die dag nog wel een lichtpuntje. Plassend langs
de rand van de weg op een vlak stukje in de …tigste haarspeld kijk ik naar
mijn zakie. Misschien omdat de zon er op schijnt, of gewoon geluk. Ik zie
tussen mijn donkerblonde sluike schaamhaar een dikke zwarte kroeshaar zitten.
Voorzichtig vis ik de zwarte haar er uit. Die moet van Louise zijn. Ik ruik er
aan, helaas… Als een kostbare schat, of om in de sfeer van de reis te blijven
een relikwie, berg ik het souvenir voorzichtig in mijn portemonnee.

De Pyreneeën over kost me twee dagen en hoewel minder
steil, houdt daarna het klimmen en dalen
niet op. Dat is overigens niet mijn enige probleem. Het is begonnen met jeuk,
jeuk in mijn kruis en mijn reet. ‘s Avonds, in mijn tentje, merk ik dat ik
steeds vaker moet krabben. Overigens, ik hou er van om af en toe heerlijk aan
mijn zak te krabben, echter deze jeuk is anders en krabben helpt niet. De
volgende dag fietst het lastig met zo af en toe een hand in mijn broek. Dit is
niet normaal. Ik stop bij een bosje en ga van de fiets af. Broek omlaag en
inspectie. Ik ontdek kleine rode vlekjes tussen de schaamharen en kleine zwart
bruine puntjes op de haren. Platjes?. Ik wil het googelen, verdomme geen
bereik.

Een uur later, uitpuffend na een beklimming heb ik
verbinding. Ja, het moeten platjes zijn. Ik lees het artikel op Wikipedia, hoe
lang die beesten er over doen om zich te vermenigvuldigen en over bruine
hoopjes in je haar. Ongeveer tien dagen, Dat sluit Louise uit. Mandy was
geschoren, het is dus een souvenir van Claire. Heb ik ook nog een souvenir van
Mandy tegoed? Ik maak me zorgen.

Een half uur later in de afdaling naar beneden suizend,
blijven de zorgen over soa ’s door mijn hoofd spoken. Je kunt beter op de weg
letten, vertel ik me zelf. Om de nare gedachten te verdrijven, besluit ik te
gaan zingen. Het lied over Claire maar weer.

“Claire

Op je kut een grote bos

Nu ben ik de klos

Je schaamhaar vol vee

Je gaf ze me mee.”

Nog op een uur of drie fietsen van Pamplona. Dit keer geen
grote steden mijden, maar in Pamplona op zoek naar middelen. Een
apotheek-achtige zaak is snel gevonden en het Engelse woord voor platjes komt
na even nadenken boven drijven.

“Crabs,” zeg ik tegen een verkoopster. Ze kijkt me
schaapachtig aan.

“Crabs,” zeg ik opnieuw, tussen mijn duim en wijsvinger iets
heel kleins aangevend en op mijn kruis wijzend. Ze keek me aan of ik gestoord
ben en schudt haar hoofd. Ik wijs nogmaals op mijn krijs en maak met mijn
handen klauwtjes, tevergeefs. Wel kijkt ze me nu angstig aan en ze doet een
stapje achteruit.

De cheffin komt erbij en ik herhaal mijn pantomime. Er komt
een brede, begrijpende grijns op het gezicht van de cheffin en even later staan
de twee in het Spaans te ratelen en pakt de verkoopster een flacon met een
crème. Bij het afrekenen zie ik dat het kreng naar mijn in koersbroek gestoken
onderlijf staart en moeite heeft om niet te lachen.

Ik vind een goedkoop hotelletje en smeer mijn schaamhaar, de
haren op mijn kont, mijn bovenbenen en mijn buik rijkelijk in. Nogmaals
googelend op platjes lees ik dat scheren aanbevolen wordt. Tering, hoe verklaar
ik een kaal kruis als ik thuis kom? Irritatie bij het fietsen in de warmte en
daarom afgeschoren, lijkt me de meest aanvaardbare smoes. Mijn schaamhaar er
af, daar kan ik goed bij, maar mijn behaarde kont en mijn kloten? Ik heb
weliswaar scheerzeep en mesjes bij me, maar dit vraagt om meer en grover
geschut.

De stad in op zoek naar een winkel. Ik loop rond in een tippelwijk.
Dat brengt me op een idee. Ik koop extra mesjes, een schaartje en huishoudhandschoenen
en ga op zoek.

Zelf kan ik er niet goed bij en ik heb geen zin om me in
mijn kont of mijn kloten te snijden en zeker niet met de kilometers die nog op
het fietszadel doorgebracht moeten worden. Waar en hoe vind je iemand om je gat
te scheren? Met een beeld voor ogen, waarin ik met mijn broek omlaag
voorovergebogen in een drukke kapperszaak sta, loop ik glimlachend over straat.
Op zoek naar een hoer. Het blijkt met hoeren net als met benzinepompen, als je
ze niet nodig heb dan struikel je er over en andersom…

Ruim een uur en twee mislukte pogingen later, vind ik er een
die, en voldoende Engels spreekt om me te begrijpen en die tegen betaling van
twee uur van haar tijd, mee wil naar het hotel. De jongedame in kwestie, “je
mag me Maria noemen,” is een opgewekt type. Ze heeft duidelijk schik in haar
opdracht. Vrolijk pratend loopt ze met me naar het hotel. Met haar mond dicht,
ziet ze er aardig uit. Haar borsten lijken echter te groot voor haar magere
lichaam. Siliconen? In dat geval had ze het geld beter aan de tandarts kunnen
besteden. Haar gebit ziet er niet uit en ze heeft een bijzonder onfrisse adem.

Wat ik al vreesde gebeurt, Maria wordt herkend als vakvrouw.
Ik zie de receptionist naar ons kijken en voel dat ik ga blozen. Gelukkig, hij
knipoogt.

Naakt sta ik in de douchebak en Maria voorzien van de
huishoudhandschoenen gaat gezeten op een krukje aan de slag. Eerst met de
schaar en dan smeert ze flinke klodders scheerschuim over mijn onderlichaam. Al
scherend neuriet ze een liedje. Ze had altijd al kapster willen worden, vertelt
ze. “Maar het betaalt zo slecht.”

Ik wil het niet, maar ondanks mijn angst voor de schaar en
het scheermes is mijn pik toch gegroeid.
Bij het knippen bleef hij nog keurig in zijn schulp gekropen, maar hij
blijkt niet bestand tegen de wijze waarop ze hem vasthoudt om mijn scrotum te
scheren Ze maakte er lachend in het Spaans een opmerking over die ze niet wil
vertalen. Het ging over een “burro,” een ezel, dat begreep ik nog wel.

Ze wrijft met een handdoek de resten scheerschuim weg en in
de spiegel kijk ik naar het resultaat. Wat een stom gezicht, zo’n kale buik en
dan nog met een stijve ook.

“Je hebt nog tijd over,” zegt ze.

Tegen bijbetaling wil ze me met een “handjob” van mijn
stijve afhelpen of me met een condoom pijpen. Ik bedank. In gedachten zie ik
haar, met nog steeds de huishoudhandschoenen, aan mijn pik sjorren. Laten
pijpen is verleidelijk, maar dat gebit!

Daar komt bij dat het platjes gedoe, met een dure hotel
overnachting en Maria ’s honorarium, me al genoeg geld gekost heeft. Na het
vertrek van Maria ruk ik me af, met Louise voor ogen. Ik hoop dat ik die lieve
Louise niet besmet heb.

Die avond belt Julia. Ze is weer thuis en ze vindt het
zonder mij stil in huis. “Hoe lang wil je nog wegblijven?”

Ik vertel dat ik nog ongeveer een week nodig heb. Er valt
een ongemakkelijke stilte. Net als ik wil zeggen dat ik naar huis begin te
verlangen, zegt ze met teleurstelling in haar stem dat ze gerekend had op drie
weken.

“Kan je niet wat harder fietsen of een stukje afsnijden?”

Die avond in bed denk ik aan Julia. Hoorde ik een opening,
terug naar de oude intimiteit of is de wens de vader van de gedachte? Zal ik
vaker bellen en appen? Piekerend val ik in slaap.

Eindelijk Santiago in zicht. Nog een paar kilometer. Ik
schakel terug, de laatste kilometers mogen lang duren. Niet zo als vroeger
tijdens trainingsritjes met een sprintje naar ieder plaatsnaambord.

De laatste ruim 700 kilometer vergden zes dagen stevig
doortrappen. De schaamluis is afdoende bestreden. Echter met het afscheren van
mijn schaamhaar is mijn eerdere ‘geluk’ op de schedevaart met bereidwillige
dames voorbij. Ik ben een soort van Samson geworden, zoals in het
Bijbelverhaal. ‘s Avonds bij het douchen kijk ik steeds hoopvol omlaag.
Gelukkig zijn er weer stoppeltjes zichtbaar.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 6 Janny

BEDEVAART 6 Janny Posted on augustus 25, 2018 11:36 am

Deel 6 Janny

Santiago binnen fietsend ben ik niet onder de indruk. Het
ziet er nogal morsig uit. Ik twijfel over mijn eerdere voornemen om er een paar
dagen te blijven. Misschien valt het in het centrum nog mee. Julia belt nu
dagelijks en ik heb opgebiecht dat ik ook naar huis verlang. Het ging tenslotte
om de reis en niet om de bestemming.

Maar eerst moet ik mijn fiets kwijt en de thuisreis regelen.
Een camping buiten de stad lijkt me onpraktisch en ik vind dat ik ondanks de
kosten een echt bed verdiend heb. Temeer omdat te lang doorrijden met een natte
broek een blaar op mijn kont heeft veroorzaakt. De laatste twee dagen heb ik
met een blarenpleister op mijn reet gereden. Een geluk bij een ongeluk, denk ik
steeds als ik de pleister vervang voor een nieuwe. Met reetharen zou die
operatie een stuk pijnlijker zijn.

Ik vind een hotel, weliswaar niet goedkoop, maar voor een
paar dagen moet het kunnen. Derde etage met uitzicht op een plein. Ik sjouw
mijn spullen naar de kamer om te douchen en de fietskleren te verwisselen voor een
toeristen plunje. Hoewel al half tien, is het restaurant nog open. Spanjaarden
eten laat. Het is druk in de eetzaal, alleen in een hoekje is nog een plekje
vrij. Wachtend op mijn bestelling, kijk ik de eetzaal rond en luister naar het
geroezemoes. Aan een lange tafel dicht bij de mijne zit een gemengd gezelschap
van tien personen. Ze zien er Hollands uit en ik spits mijn oren. Mijn intuïtie
blijkt te kloppen, ik vang flarden van hun gesprekken op. De ruim drie weken
zonder landgenoten zijn me goed bevallen. Ik maak me niet bekend als landgenoot
en luister naar wat ze te vertellen hebben. Uit, wat ik hoor, maak ik op dat
het wandelaars zijn en dat ze acht dagen gewandeld hebben. Zij liever dan ik,
wandelen gaat me te langzaam.

Terug op de kamer bel ik Julia en stel haar gerust met het
bericht dat ik op mijn bestemming ben. Ik vertel haar dat ik hier hooguit twee
dagen wil blijven en dat ik het laat afhangen van de beschikbare vluchten. Ze
blaast een kus door de telefoon. De matras en de vermoeidheid hebben voor een
lange en diepe nachtrust gezorgd. Ik word wakker van muziek buiten op het
plein. Na het ontbijt fiets ik de stad in om Pakezel te verkopen. Nog één maal
met mijn zere kont op het zadel. Ik twijfel nog, het is een trouwe metgezel
geworden, is er geen manier om hem naar Holland te krijgen? Ach nee, met een
racefiets een mountainbike en een stadsfiets heb ik genoeg fietsen. De eerste
fietsenzaak, die ik probeer, heeft geen belangstelling, wel een tip. De tip
blijkt een goede, een zaak buiten het centrum heeft zich gespecialiseerd in
sportfietsen. Gelukkig kijken ze door de modder en andere viezigheid heen. Het
kost wat tijd om te onderhandelen, maar we worden het eens voor een prijs, die
maar tweehonderd euro lager is dan wat ik voor de fiets betaald heb. Ik neem
nog een laatste foto van Pakezel. Hij heeft me trouw gediend. Volgens de teller
hebben we samen 2689 km afgelegd.

Teruglopend naar het centrum maak ik de hoofdrekensom. De
fiets heeft me ongeveer 7,5 eurocent per kilometer gekost. En doorrekenend
66,67 euro per wip.

Terug in het centrum boek ik op een reisbureau een vlucht
naar huis voor over twee dagen. Eerder kan niet en het komt goed uit met wat ik
Julia vertelde. Wat nog rest is een rugzak of een rolkoffertje voor mijn
bagage. Lang leve de circulaire economie, ook Spanje blijkt kringloop winkels
te kennen. Voor vijftien euro word ik eigenaar van een smerige en ranzig
ruikende rugzak. Ik besluit hem terug in het hotel onder de douche te
schrobben.

Na de rugzak naar het hotel gebracht te hebben staat niets
me meer in de weg om de stad te gaan verkennen en het pelgrimsgebeuren te
aanschouwen. Ik besluit met de kathedraal te beginnen. Uit een, in de
kathedraal opgepikte folder, begrijp ik, dat voor pelgrims de staat van de ziel
belangrijk is. Door het schuren van mijn broek over de blaar, ben ik echter
meer bezig met de staat van mijn zitvlak. Ik stuur een selfie naar Julia en app
“Overmorgen naar huis.”

Ze antwoord bijna direct.

“Gelukkig! Hoe laat en zal ik ophalen?”

“Half elf ‘s avonds, zie nog wel. Heb een rugzak voor
mijn bagage gekocht.”

De kathedraal is mooi, met de bijbehorende roomse overdaad
aan pracht en praal. Julia is van huis uit katholiek en steekt bij een bezoek
aan een kerk vaak een kaarsje aan. Ik pak zonder te betalen een kaarsje en
steek het aan. Zal het werken voor teruggevonden huwelijksgeluk? Ik besluit
toch maar een euro in de gleuf te stoppen. Verder wandelen en cultuur snuiven
of een pilsje in de schaduw? Ik hoef niet te kiezen, mijn benen zijn al op weg
naar het dichtstbijzijnde terras.

Genietend van de eerste hap hopschuim, zie ik een vrouw op
me af komen. Ik herken haar als een van de groep Hollanders uit het hotel.
Slank, pezig en gespierde benen onder haar shorts. De bouw van een
duurloopster. Gisteren in het gedimde licht van de eetzaal had ik haar begin
dertig geschat. Nu dichterbij en bij daglicht zie ik dat er minstens tien jaar
bij moet. Fraai exemplaar en goed opgedroogd, maar de lijntjes om haar mond en
bij haar ogen verraden haar leeftijd. Ze kijkt bozig en begint in rap Spaans
tegen me uit te varen. Ik kan het niet volgen en kijk haar dommig aan.

“Zie je wel, je bent Hollander,” zegt ze in mijn landstaal.

Ze blijkt de avond te voren gemerkt te hebben dat ik naar
hun gesprekken luisterde en ze had zich afgevraagd of ik een landgenoot was.

“Kinderachtig dat je niet zei dat je ook uit Nederland komt.”

“Wil je wat drinken?” Vraag ik. Ik zie haar twijfelen, maar
met een zuur gezicht zegt ze.

“eh, vooruit dan maar.” Ze nipt van haar ijsthee en ze
vertelt dat ze haar groep ontvlucht is. “Ik heb nu wel genoeg kerken gezien.”

Dat leidt tot mijn vraag over het hoe en waarom van hun
wandeltocht. Ze aarzelt met antwoorden. Om het ijs te breken vertel ik hoe ik
in Santiago terecht ben gekomen. De huwelijkse aanleiding vervang ik door ‘er
even uit willen’. De schedevaart en de platjes laat ik ook maar weg. Ze lacht
er niet om, ze kijkt me alleen maar wat meewarig aan. Ook mijn beschrijving van
het leed van mijn blaar laat haar niet lachen. De enige reactie die ik krijg is
een vies gezicht. Gelukkig staat ze er wel op om nog wat te drinken te
bestellen, “op mijn kosten nu,” benadrukt ze.
We stellen ons aan elkaar voor. Ze heet “Janny.”

Janny blijkt door een vriendin overgehaald te zijn, om mee
te gaan op een achtdaagse voettocht over het laatste deel van de pelgrimsroute.

“Nee,” ze is niet katholiek.

Ze zat in een dip en haar vriendin An vond dat ze er uit
moest.

“Ook omdat ik Spaans spreek.”

Terwijl ze praat neem ik haar op. Zeker niet
onaantrekkelijker en een strak lijf. Jammer dat ze zo zuur blijft kijken. Komen
daar die lijntjes om haar mond vandaan.

Ze heeft iets chique over zich. Luisterend naar haar, vraag
ik me af waarom ik haar chique vind. Het is niet haar vrijetijdskleding. Het
komt door haar stem en haar dictie. Ze spreekt heel bedachtzaam in een wat
geaffecteerd Nederlands. Ze draagt geen trouwring. Misschien valt ze wel op
vrouwen, ze heeft het opvallend vaak over haar vriendin An. Ze stopt met
praten, “is er wat?”

“Nee, hoezo?”

“Je zit zo naar me te staren.”

“Ik vind het leuk om naar je te kijken, als je praat,” jok
ik. Ik kan haar moeilijk vertellen waaraan ik dacht.

Ze bloost. “Ach, schiet op.”

Om van onderwerp te veranderen vraagt ze of ik op de dagen
dat ik door Spanje fietste nog wat Spaans geleerd heb.

Ik knik bevestigend en zeg, “vamos, allegria.”

He, he, dat brengt zo waar een voorzichtige glimlach op haar
gezicht. “Wat voor plezier heb je in gedachten?”

Oei, denk ik, beet? “We kunnen samen nog een
bezienswaardigheid bezoeken of naar het hotel gaan op zoek naar plezier of voor
ontspanning”.

Bezienswaardigheden had ze genoeg gezien. Ontspannen vindt
ze een prima idee. “Maar,” zegt ze erbij, “ieder op zijn eigen kamer.”

Tijdens de wandeling terug naar het hotel ontdooit ze
verder. Ze vertelt Spaans gestudeerd te hebben en eerst in het onderwijs
gewerkt te hebben en dat ze nu zelfstandig vertaalster is.

“Ik was het onderwijs zat, maar ik geef nog wel Spaanse les
aan groepjes volwassenen.”

Terwijl ze praat over haar werk, vraag ik me af waar ik mee
bezig ben. Het contact met Julia is weer goed en er lonkt een herstart. Wil ik
eigenlijk wel seks met deze vrouw? Ik besluit een poging te wagen. Ter bekroning
van de schedevaart en benieuwd of ik het nog kan. “Een vrouw versieren”. Per
slot van rekening groeien mijn stoppeltjes. In het hotel gaat ze in de lift mee
naar boven. Zij en haar vriendin delen een kamer op de zelfde verdieping als
ik. In de gang bedankt ze me voor het gezellige gesprek en ze neemt afscheid
met een kusje op mijn wang.

Dat was het dan, leuk geprobeerd, denk ik op het bed
ploffend. Ik voel geen spijt, misschien is het maar beter zo. Overmorgen ga ik
terug naar huis en naar Julia.

De rugzak laat ik die maar gaan schoonmaken, dan kan het
ding nog een dag drogen. Uitgekleed begin ik onder de douche aan het karwei.
Het valt niet mee en ik ben er ruim een kwartier druk mee. Ik heb hem net te
drogen gehangen als er op de deur wordt geklopt. Negeren of toch Janny? Met een
om mijn middel geslagen handdoek open ik de deur. Janny! Ze heeft een kamerjas
aan en is op slippers.

“Ik wilde me eerst even douchen,” zegt ze. “Ik ben blij dat
jij ook gedoucht hebt.”

Verrast laat ik haar binnen en ik zie dat ze nadrukkelijk
naar mijn handdoek kijkt. Ik sluit de deur en ze stapt met een ernstige blik in
haar ogen naar me toe. Ik zie nu niets zuurs meer aan haar.

“Eens zien wat voor vlees er in de kuip zit.”

Ze maakt mijn handdoek los en onthult mijn vriend. Het gaat
zo snel en plotseling dat hij het nog niet heeft kunnen volgen. Hij hangt nog.
Het blijkt voor Janny geen belemmering. Ze pakt hem vast en in haar hand komt
hij tot leven. Nou ja leven, tot volle wasdom. Ze knijpt er in.

“Hm…, stevige knaap.”

Daarna pakt ze mijn ballen vast, alsof ze die ook wilt
keuren. Kennelijk valt de keuring goed uit, want ze vraagt of ik een condoom
heb. Komen ze toch nog van pas. Nieuwsgierig kijk ik toe, hoe ze zelf de badjas
uittrekt. Ze heeft een slank afgetraind lichaam. Kleine wat hangende borsten
met donkerroze rozenknopjes en een platte getrimde onderbuik. Tot mijn verrassing
zie ik dat ze een soort van Hitlersnorretje heeft laten staan.

“Zum Befehl,” ik kan het nog net inhouden.

Ik steek mijn handen naar haar uit.

“Zo,” zegt ze, “ik moet je eerst nog wat vertellen.” Bah,
denk ik, wat nu weer. Wat daarna volgt verrast me compleet. Met haar
geaffecteerde deftige stem vraagt ze of ik schuttingwoorden wil gebruiken. Ik
kijk haar verrast aan. Schuttingwoorden tijdens de seks? Julia wordt al kwaad
als ik het over haar kut heb in plaats van haar poesje.

“Zoals kut en pik?” vraag ik.

“Nee sterker,” zegt ze met een serieus gezicht en me
nadrukkelijk aankijkend. “Zoals, zal ik mijn dikke worst in je geile gleuf
stoppen?”

Het lukt me maar net om mijn gezicht strak te houden en wie
ben ik om een bereidwillige vrouw iets te weigeren? Ik die, zo vaak
bekritiseerd word om mijn onverbloemd taalgebruik. En zij vraagt er om. Ik denk
na en gek genoeg kost het me, nu het niet spontaan gebeurd, moeite om iets met
schuttingwoorden te vinden dat ook nog origineel is.

“Wil je me kussen? En dan met je tong in mijn mond voordoen
hoe mijn dikke snikkel zo in die natte gleuf van je moet stoten?”

Het is kennelijk een zin die geapprecieerd wordt, want ze
drukt haar lippen op de mijne en haar tong dringt in mijn mond. Apart, denk ik
als haar tong heen en weer in mijn mond gaat. Ik breek de kus af en vraag haar,
“wil je dat ik je lekkere natte kut ga vingeren?” Ze knikt. Haar kut voelend
valt het tegen. Ze is helemaal niet nat, ze is hartstikke droog. Ik zeg er maar
niets van, ik wil neuken en droog als ze is, gaat dat niet.

“Zo,” zeg ik, “nu ga ik die kut van je zo verwennen dat het
geil langs mijn vingers druipt.” Voorzichtig met een vinger beginnend, merk ik hoe ze zich langzaam maar zeker voor
me opent. Na even vingeren voel ik dat ze vochtig wordt. Tweede vinger erbij en
dieper er in.

“Goddorie Janny, wat heb je een lekkere neukgrot.”

Het werkt, haar kut is nu goed toegankelijk en ze is nat
geworden. Nog geen soppen maar toch. Ze hangt aan me, met mijn pik in haar
hand. Ze is zo geconcentreerd op mijn vozen, dat ze hem alleen maar stevig als
een handsvat vasthoudt. Ze steunt, “doorgaan!” Ik smoor al vingerend haar
aanmoediging met een kus. Ze lijkt me gereed voor de volgende actie.

“Zo, en nu wil ik die soppende kut van je van dichtbij zien.”

Ik kniel voor haar. Geen strak kutje maar een flamoes met
grote uitstekende schaamlippen, als flaporen. Schaamflappen!

“Hm…,” lieg ik, “wat een lekkere strakke neukdoos.” Ze ruikt
geil. “Je ruikt ongelofelijk geil, je ruikt als een vrouw die lekker geneukt
wil worden.” Met mijn gezicht zo voor haar kut, voelt ze goed aan wat ze kan
verwachten. Ze gaat wat meer wijdbeens staan en kantelt haar bekken naar me
toe. Met mijn vingers spreid ik haar schaamlippen, haar clitoris wordt
zichtbaar. Ik lik een paar maal over het zout smakende knopje. Ze legt haar
handen op mijn hoofd om het op zijn plaats te houden. Jammer voor haar, maar ik
heb een ander plan. Ze wilde toch grove taal horen. Ik maak me los en kom
overeind om haar te kussen

“Zo smaakt jouw geiligheid.” Het werkt nog ook, Ze likt mijn mond af. “Als
jij nu mijn dikke leuter in je pijpbekkie neem, dan ga ik je straks met mijn
tong diep in die lekkere natte gleuf van je beffen.” Zo dat gaat goed, ze kijkt
me stralend aan en knielt om mijn jongeheer diep in haar mond te nemen. Geen
voorzichtige halfslachtige poging met alleen mijn eikel tussen haar lippen.
Niets van dat, gewoon zo veel mogelijk pik in haar mond. Dus toch een
pijpbekkie. Terwijl ze pijpt moedig ik haar aan. “Kom op Janny, doorgaan tot ik
bijna kom. Daarna ga ik met mijn tong je kittelaar likken tot je het
uitschreeuwt.”

Ze gaat door en ze pijpt goed. Eigenlijk te goed, te snel
voel ik mijn zaad opborrelen. Ik heb veel meer voor ons in petto en duw
zachtjes haar hoofd weg. Ze kijkt me vragend aan. “Het is heerlijk, als je nog
even doorgaat dan spuit ik je mond vol en dat wil ik niet. Ik wil straks in je
kut spuiten en dan samen met jou voor de spiegel kijken hoe mijn sperma uit je
kut druipt. Wil je dat ik je van geiligheid druipende kut lik?”

“Schiet op, lik me klaar.”

Ik dirigeer haar op het bed met ‘haar geile kont’ op het
randje en haar benen buitenboord. Tussen haar benen knielend duw ik ze ver uit
elkaar. Ze is nu wel goed nat en haar genotsknopje puilt naar buiten

“Ja, ja, schiet op, lik mijn spleetje.”

Van een spleetje is geen sprake meer, wel van een gapende
wijde opening. Ik ben ook niet van plan om met mijn tong diep in haar kut te
gaan. Haar kittelaar likken moet volstaan. Met het puntje van mijn tong
omcirkel ik haar kittelaar. Luisterend naar haar toenemend gekreun probeer ik
in te schatten wanneer ze op het randje komt. Daar stop ik. Overeind komend
leun ik over haar heen en veeg met een overdreven gebaar mijn mond af. Ik hou
mijn vingers voor haar mond. Ze doet het!. Ze likt mijn vingers af en komt
overeind om over mijn lippen te likken. Om haar op het randje te houden heb
twee vingers in haar gestoken. Ze kust me en kreunt in mijn mond.

“Wil je dat ik je verder lik of wil je mijn pik nu in je
geile doos voelen?”

“Likken! Lik me klaar.” Ik help haar om languit op bed te
gaan liggen en kruip daarna boven op haar. Op mijn ellebogen leunend met mijn
gezicht in haar natte kruis en mijn voeten op het hoofdeind. Zo hang ik boven
haar en mijn pik wijst naar haar mond. Ik voel hoe haar lippen zich om mijn pik
sluiten. Al likkend neuk ik haar in haar mond. Steeds als de druk te hoog wordt
trek ik mijn pik terug om hem even later weer in haar geopende mond te steken.
Ze kreunt met haar lippen om mijn pik en haar onderlichaam begint te bewegen.
Haar benen gaan omhoog en mijn hoofd wordt bijna tussen haar dijen geplet. Ik
kan haar zo niet meer horen, maar ik blijf likken tot ze mijn hoofd weer
loslaat

“Oh, oh stop.”

“Wil je nu mijn pik in je kut hebben?” Ze knikt.

“Hoe wil je dat ik hem er in steek?”

“Zo,” zegt ze en ze trekt heel lenig haar benen op, tot in
een hoek van negentig graden met haar romp. Ik kniel op het bed en trek haar
benen tegen mijn borst. Ja, denk ik, zonder hulp van haar of mijn handen, naar
binnen stotend, zo is het heerlijk. Diep er in en strak. Het voelt als in een
warm bad stappen na een lange dag buiten in de kou. Even denk ik aan Julia en
hoe we vroeger dit standje ook deden.

“Kom op neuk me klaar.”

Julia verdwijnt uit mijn gedachten en ik neuk Janny zonder
enige reserve. Ik hou me niet in. Ik pak haar zo hard en diep als ik kan.
Bonken, rammen, stoten op weg naar verlichting. Janny jammert zachtjes en ik
grom als de ontlading komt. Als we op adem gekomen, rustig nagenietend naast
elkaar liggen, veegt ze met een vinger over de stoppels op mijn onderbuik.

“Je mag je wel weer eens scheren.”

Dat nooit meer, denk ik zonder op haar opmerking te
reageren. Daarop maak ik een fout. Nog in de ban van onze seks zeg ik, “dit was
godvergeten lekker. Janny, mens wat heb jij een lekkere kut en je krijgt een
tien voor pijpen.” Ze draait haar hoofd naar me toe, de zure blik is weer
terug. Met een bestraffend toontje zegt ze.

“Die taal kan je nu wel voor je houden, het was goed zo.”

De spiegel en het druipende sperma aanschouwen lijkt ze
vergeten en ik herinner er haar niet aan. Rond haar mond zie ik grote rode
vlekken. Ik hoop dat het geen kneuzingen zijn en dat het wegtrekt voordat haar
vriendin terugkomt. Voordat ze haar badjas aantrekt en weg gaat, gebruikt ze
mijn handdoek om haar kruis en benen af te vegen.

Pas na Janny ’s vertrek komt de realisatie dat het condoom,
waar ze om gevraagd had, niet gebruikt is.

Die avond gaat Janny met haar groep, als afsluiting van hun
reis, in de stad uit eten. En ik? Ik lees een boek. Nog een keer zie ik haar,
uit de verte. De volgende morgen als ik wakker wordt van geluiden buiten op
straat. Ik kijk uit het raam omlaag en zie Janny en haar reisgenoten in een
busje stappen. Ze kijkt niet omhoog.

Ik heb nog een dag in Santiago. Tijdens het ontbijt appt
Julia. “Mis je en verlang naar je.”

Zo, denk ik en ik app terug, “Nog één nachtje
slapen.”

Ik slenter die dag langs de bezienswaardigheden, zonder veel
te zien. Op een plein tegen de muren van een museum hangen spandoeken, met in
drie talen de uitnodiging om het “Cultuurfeest” te bezoeken. Er
tegenover is een ijssalon. Ik kies voor een ijsje. Ik heb het niet naar mijn
zin. Later die dag in de schaduw op een terras denk ik na over het hoe verder.
In ieder geval naar huis en naar Julia. Vijfentwintig jaar schut je niet
zomaar, als een paar waterdruppels, van je af. Wat zal ik doen? Kiezen voor
eerlijkheid en alles opbiechten. Ik zie het al voor me, de huilbuien en later
de verwijten. De laatste contacten zijn hoopvol. Ik kies er voor om Julia onwetendheid
te laten. Ik ga er aan werken om samen de draad van ons leven weer op te pikken
en zo te ontdekken waar de draad ons heen leidt.

Het is tijd om naar huis te gaan.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering
als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.