Blog Image

Tinus Boot

HIJ WAS ER BIJ

HomeBlog - 2Blog2 - MegamastosBTW paginaInsturen

TROOST

TROOST Posted on Sun, April 14, 2019 12:00:58

TROOST

Anna belde en ze klonk gehaast. Ze wilde me weer zien. Ik
schrok, nee toch. Ik had me voorgenomen, om als ze contact zocht, er een punt
achter te zetten en aarzelde met een antwoord. Waarschijnlijk had ze me door,
snel noemde ze een dag, een tijdstip en een plaats, gevolgd door, “doei, ik
moet ophangen,” en weg was ze. Met het “piep, piep,” geluid in mijn oren noemde
ik mezelf een slappe zak. Alhoewel, de afspraak gaf me wel de gelegenheid om
haar netjes uit te leggen dat ik niet verder wil.

Vreemdgaan, ooit had ik het wel overwogen, maar dat was lang
geleden. Met mijn huwelijk in rustig vaarwater was dat idee al lang weggezakt.
Mia is een geweldige levensgezel en steunt me in alles. Ook over ons seksleven
heb ik niets te klagen. En toch gebeurde het, ik ging voor de bijl. Dat het me
overkwam is geen excuus, i heb me als een stomme zak gedragen. Ook de
verhuizing van ma en wat er uit voortkwam is geen excuus.

De gezondheid van mijn moeder werd minder. Ze had lang op de
wachtlijst gestaan voor een plaatsje in een verzorgingstehuis. Uiteindelijk en
niets te vroeg, kwam er een plek vrij. Samen met wat schaarse meubelen en haar
meest dierbare aandenkens hadden mijn vrouw Mia en ik haar verhuist. Van haar
oude woning had ik de huur opgezegd en al na een paar dagen werd ik gebeld door
ene Anna. Ze vertelde dat ze mijn nummer van de woningbouwcorporatie had. Haar
ouders kwamen in aanmerking voor de woning en ze vroeg of ze de woning alvast
mochten bezichtigen. Mia en ik waren aan het opruimen en de kans voor overleg
over eventuele overname van stoffering, kwam goed uit. Ze kwamen met zijn
vieren. Twee oudjes en hun dochters. In gedachte doopte ik de dochters, Glorie
en Vergane glorie. Het moesten ooit mooie meiden geweest zijn. Te klein en te
veel ronding voor een model, maar verder hadden ze het aura van “ooit mooiste
meisje van de klas”.

De jongste van de twee “Glorie”, deed er duidelijk alles aan
om dat beeld in stand te houden. Kastanjebruin uit een potje, zonnebank teint,
strak gepenseelde wenkbrauwen, kersenrode lippen en alle vlekjes weggewerkt.
Haar kleding kwam niet van Zeeman of Wibra. De oudste, Anna, was meer Vergane
glorie. Ze leek de strijd opgegeven te hebben. Grijzend haar, barcode op haar
lippen en lijntjes rond haar ogen. Haar kleding leek meer uitgezocht op gemak
dan op effect. Ze was ook de aardigste van de twee.

Ze keken rond en met Anna overlegde ik, over wat in de
woning kon achterblijven. Ze gingen er over nadenken. Na een bedankje waren ze
weg.

“Gevaarlijk typje”, zei Mia, toen de deur achter ze gesloten
was.

“He?”, zei ik, met mijn gedachten weer bij het uitzoeken van
al de spullen van ma.

“Die opgedirkte,” reageerde Mia.

Dat maakte dat ik de dames die avond nieuwsgierig googelde.
Ze bleken beiden bijzonder actief op “sociale media” en deelden veel
met de buitenwereld. Wat ik al vermoedde bleek waar, Glorie en Vergane glorie
waren “stoten” in hun jonge jaren.

Een paar dagen later kreeg ik een appje van Anna Vergane
glorie. Haar ouders namen de woning en zij en haar zus wilden een afspraak
maken om verder te praten over de stoffering. Ze kwamen langs en we werden het
eens. De dames vertelden over de dingen die ze nog moesten opmeten en
uitzoeken. Dat maakte dat ik ze impulsief alvast een sleutel van het huis gaf.
Met de afspraak dat ze de sleutel de dag voor de oplevering in huis zouden
achterlaten.

Toen ze weg waren kreeg ik van Mia op mijn kop. Ik was te
goed van vertrouwen.

“Hoe kan je dat nu doen, het hele huis staat nog vol!”

Ondertussen gingen we door met ontruimen en opruimen. Mijn
moeder had jarenlang verzameld. Haar huis was volgepropt met meubilair en alle
kasten stonden vol met dozen, bussen en potten en die waren allemaal gevuld. Ik
sorteerde en maakte lijstjes met wat waarheen kon. Meubels om te verdelen onder
de familie, meubels naar de kringloop en meubels naar het grof vuil.

Op een namiddag zat ik met de pest in mijn hart in moeders
oude woning. Het ging niet goed met ma, ze was ongelukkig in haar nieuwe
omgeving. Ze was verdrietig en boos en ze wilde weg. Onze rollen waren
omgedraaid, ik was de ouder met het opstandige kind geworden.

Op een nog af te voeren tweezits bankje zat ik met een
stapel fotoalbums. Het bladeren door de albums maakte me droevig. Albums
vertellen een verhaal over een familiegeschiedenis en al bladerend herleefde ik
delen van onze geschiedenis. Het trieste verhaal van mijn zus Leonie. Grappig,
levendig, snuiten trekkend en capriolen uithalend van baby tot het plotselinge
einde. Veel foto’s van en met haar en dan … niets meer.

Al bladerend zag ik ook de lege plekken van verwijderde foto’s.
Die lege plekken vertelden een ander verhaal. Het verhaal van mijn moeders
verbittering. Hoe ze ons als kind regelmatig deelgenoot maakt van iets, wat we
op die leeftijd niet konden begrijpen en waar we later niets mee konden. Ach
ma, dacht ik, wat heb je het jezelf moeilijk gemaakt. Verdrietig door de
herinnering aan mijn zus en de verbittering van mijn moeder, wilde ik de albums
in een verhuisdoos stoppen. Ik nam me voor om de albums een plaatsje op zolder
te geven en mijn kinderen niet te besmetten met de geschiedenis. Op dat moment
hoorde ik de voordeur. Voetstappen door de gang en de kamerdeur ging open, het
bleek Anna.

“Oh pardon, ik wist niet … Ik wilde wat maten nemen en…”

“Geeft niet,” zei ik, opstaand, “ga rustig je gang.”

Ik zag haar naar de albums kijken, ze aarzelde en zei, “ik
heb je zus gekend. Ik wist niet dat ze overleden was. Maar toen we hier pas met
mijn ouders waren hadden we het over jouw familienaam en…”

Ze zweeg en keek naar de traan die over mijn wang gleed.
Zak, dacht ik, hou je in.

Vermoeidheid, de zorg over mijn moeder, de herinneringen en
verdomme nog aan toe, bijna stond ik te janken. Het was vechten, maar het
lukte. Ik ging zitten en concentreerde me op een fotolijst met ma’s
kleinkinderen. Dat werkte.

“Het spijt me,” zei ze. Ik wist niet dat…”

Ik onderbrak haar en loog dat het een al lang geheelde wond
was. Dat echter de verhuizing en wat het te weeg bracht even roet in het eten
gooide. Nieuwsgierig vroeg ik haar, hoe ze Leonie gekend had. Ze vatte het op
als een uitnodiging om, voordat ze haar verhaal begon, naast me te komen
zitten. Over de korfbalvereniging en hoe geweldig mijn zus was. Had ze nu maar
haar mond gehouden dan was er verder niets gebeurd. Echter, doordat ze
vertelde, dat ze van haar ouders gehoord had dat Leonie zwanger was toen het
gebeurde, brak mijn weerstand. Weer rolde er een godvergeten traan uit een oog.

Ze veegde de traan weg en zei, “ik vond het zo erg toen ik
het hoorde. Ik… eh, … ik had er niet over moeten beginnen. Het spijt me.” Ze
legde een arm op mijn schouder.

Het was als troost bedoeld en daar ging het mis. Ik weet
niet wie er begon, maar even later zaten we ongemakkelijk naar elkaar
toegedraaid te kussen. Eerst een kus op de lippen, maar onze monden openden
zich en onze tongen vonden elkaar. Ik herinner me dat ik, zonder er bij na te
denken, een hand op haar boezem legde. Op haar welgevulde bh met grote borsten,
veel groter dan die van mijn Mia. Het voelde vreemd, niet vertrouwd en daar had
ik kunnen stoppen. Was het nieuwsgierigheid, dat me dreef en ik doorging om die
vreemde grote borsten vast te pakken? Wat het ook was, het stopmoment was over
toen ze een hand in mijn kruis legde en in mijn wakkere verrader kneep. Ik trok
haar van de bank en zij liet zich omhoog trekken. We kleedden elkaar uit. Dat
begon als een gezamenlijke onderneming, echter haar aandeel stagneerde op het
moment dat ze mijn pik uit mijn onderbroek had. Vanaf dat moment klampte ze hem
vast alsof het een reddingsboei was, of een schat die ze niet meer wilde
afstaan.

Op de foto’s van weleer op Facebook toonde ze een paar fier
naar voren priemende borsten. Bevrijd uit de bh bleken het hangers geworden.
Haar buik vertoonde de sporen van zwangerschappen. De scheermode was aan haar
voorbij gegaan en het grijzen van haar hoofdhaar had de donkere krullenbol op
haar schaamstreek nog niet bereikt. Door afwisselend mijn pik links en rechts
vast te houden werkte ze mee aan de ontkleding.

Het was een stomme gedachte en niet eens echt toepasselijk
maar het refrein van “Glory days” van Springsteen speelde door mijn
hoofd.

“Glory das well they’ll pass you by

Glory days in the wink of a young girl’s eye

Glory days, glory days.”

Gelukkig namen ze de vitrages over. Die hingen er nog bij de
onthulling van onze oudere lijven. Geen geschokte overburen of een telefoontje
naar de politie.

We voosden, althans we kusten verder, zij hield vast en ik
verkende haar kut. Het voelde vreemd, vrijen met een vrouw, kleiner en anders
dan Mia. Dieper bukken, de veel grotere borsten en een dikkere kont.

Het was geen penetreren. Het woord penetreren suggereert
weerstand en die was er niet. Het was of mijn vingers naar binnen getrokken
werden, opgeslokt. Ze werden haar vochtige warmte ingezogen. Ze kronkelde op
mijn diep in haar schede gestoken vingers, terwijl ze mijn pik kneedde zoals
bakkers dat met deeg doen. Nog voor ik haar knopje kon zoeken en verwennen nam
ze het initiatief. Ze maakte zich los en ging voorover gebogen met haar armen
op het bankje leunen.

“Kom,” zei ze. En dat was overbodig. Het aanbod om het zo te
doen, heb ik nooit kunnen weerstaan.

Omdat Anna zo veel kleiner was, moest ik diep door de
knieën. Mijn pik volgde de door mijn vingers gebaande weg, weerstand loos
verdween hij naar binnen. Terwijl ik in haar gleed, zuchtte ze diep. Ik
stootte, mijn kloten slingerden en het voelde goed. Mijn pik genoot en ik
genoot mee. Ik had zo door kunnen gaan, ware het niet dat mijn knie
protesteerde. Die verrekte oude blessure, zo doorgaan zou me weken pijn kosten.
Ik trok terug en legde het haar uit. Giechelend ging ze op mijn voorstel in. Met
onder iedere voeten een dik fotoalbum konden we verder. Waren ze toch nog
ergens goed voor.

Met mijn armen om haar heen en haar bungelende borsten in
mijn handen neukten we.

Ze was niet van de aansporingen, meer van het overlaten en
genieten. De enige geluiden die we maakten waren het geklets tegen haar billen
en een soppend geluid bij het stoten. In een rustig ritme heen en weer. Daar
kwamen haar zuchten en zachte kreunen bij. Naarmate ze dichter bij een
hoogtepunt kwam, was het voor mij moeilijker vol te houden. Ik stond op
springen. Er restte me niets anders dan terugtrekken en mijn pik vervangen door
mijn vingers. Ze protesteerde niet, toen ik haar vingerend over het randje
bracht. Ze gilde zachtjes en werd helemaal slap. Ik moest haar stevig vast houden
om te voorkomen dat ze viel.

“Nu jij,” bood ze aan, toen ze bijgekomen was.

Daarvoor nam ik haar mee naar de slaapkamer. Het afgehaalde
bed met de kale matras stond nog te wachten op het ophalen door de koper op
Marktplaats. Anna ging liggen, haar borsten zakten in en ze spreidde haar
benen. Ik keek naar haar glinsterende schaamhaar en haar wenkende kut. Terug in
haar schoot neukten we naar een gezamenlijke ontlading. Toen ik kwam sloeg ze
haar armen om me heen en ze trok ze strak tegen zich aan.

‘In stilte kwamen we bij’.

Het aankleden gebeurde zonder gene en ook in stilte. Daarna
wilde ze weg. Voor ze weg ging kuste ze me en tot mijn verbazing bedankte ze me
met de woorden:

“Dank je wel. Je bent een schat, het was lekker.”

Van opruimen kwam die avond niets meer. Vreemd genoeg voelde
ik toen geen spijt. Wat ik wel voelde was medelijden met Mia, mijn vrouw.
Medelijden dat ik mijn trouwe gezellin en maatje bedonderd had. Ik nam me voor
dat ze nooit te weten mocht komen dat ik haar vertrouwen beschaamd had.

In de dagen die volgden probeerde ik het gebeuren te
vergeten. Dat lukte niet. Al helemaal niet toen ik een paar dagen later ‘s
avonds naar de woning ging omdat de kopers het bed kwamen ophalen. Een vlek
ontsierde de bovenkant van de matras. Er was geen tijd om schoon te maken. Snel
haalde ik het bed uit elkaar. De matras zette ik omgekeerd tegen de muur en het
grote licht op de slaapkamer deed ik uit.

Ik dacht na over Anna. Ze droeg geen trouwring, maar op
Facebook had ik gezien dat dat er wel een levensgezel was. Veel plaatjes van
gelukkige momenten samen. Ook vals dacht ik, tot het besef kwam waar ik mee
bezig was.

Lafhartig besloot ik om geen initiatief te nemen en af te
wachten. Stiekem hoopte ik op een vervolg en dat was krom. Waarom eigenlijk, vroeg
ik me af. Thuis kwam ik niets te kort en Mia’s lichaam was strakker. IJdelheid,
besloot ik, ijdelheid omdat een vreemde vrouw seks met me wilde. Ondanks die
conclusie ging ik voor de bijl toen ze belde. Ze wilde me zien en waar konden
we anders afspreken dan in moeders woning. Ieder met zijn eigen smoes om daar
langs te gaan.

De meubels waren allemaal al weg. De vloerbedekking had ik
er uit-gesloopt en naar de afvalinzameling gebracht. Anna had opnieuw goed
gebruik gemaakt van de sleutel, ze was er al toen ik kwam. De gordijnen en
vitrages die haar ouders overgenomen hadden, had ze afgehaald om te wassen. Bij
mijn binnenkomst legde ze net de laatste gordijnen in een doos.

Lekker handig, dacht ik teleurgesteld, hoe kunnen we nu
neuken? Ik moet wel erg teleurgesteld gekeken hebben, want ze begon te lachen.
Ze nam me mee naar de badkamer. Onbespied konden we daar kussen. Ze klapte het
douchezitje omlaag en begon mijn broek los te knopen. Ik reageerde niet attent,
mijn gedachten waren bij het zitje. Een jaar of vijf terug had ik het
opgehangen. Bestemd voor mijn moeder, een klein licht vrouwtje. Had ik
keilbouten of pluggen gebruikt in de muren van kalkzandsteen?

Mijn broek hing op mijn enkels. Ik deed hem uit en hielp
haar om haar broek uit te trekken. Geknield hielp ik haar uit haar slipje. Op
ooghoogte met haar geitenpruikje reageerde mijn piemel, hij groeide. Gelukkig,
dacht ik, ik zou me geschaamd hebben om een slap plassertje te voorschijn te
halen.

Ik bleek het goed gedaan te hebben met het douchezitje. Het
hield mij en hield ook met Anna op schoot. Met haar gezicht naar me toe kwam ze
op schoot zitten. We kusten, ze kwam wat overeind en leidde mijn pik naar
binnen. Het zitje kraakte niet en ook niet toen ze heen en weer begon te
schuiven. Daarna vergat ik het zitje, een nieuwe afleiding kwam op. Mijn pik
vond het wel lekker, maar het schuurde nogal op mijn bovenbenen. Om me beter op
Anna te kunnen concentreren deed ik haar truitje omhoog en bevrijdde ik haar
borsten uit de bh. Door er een op te tillen kon ik met mijn lippen bij een
tepel. Het werd gewaardeerd, Anna knorde tevreden.

Mijn benen schrijnden. Opschieten dacht ik, haar met mijn
handen op haar heupen helpend bij het heen en weer schuiven. Zachtjes beet ik
in de tepel tussen mijn lippen.

Het werkte, ze begon harder te hijgen en met een gilletje
kwam ze. Het gilletje klonk hard in de betegelde ruimte. Feestje voor de buren,
waar mijn moeder zich altijd zoveel zorgen over maakte. Opgelucht schoof ik
Anna van mijn benen af en ik hielp haar om met haar handen steun te zoeken op
het zitje. Mijn beurt om te genieten, van achteren, terug in haar glibberige
spleet. Haar tieten in mijn handen en rammen tussen haar billen met putjes. Ze
was zo nat, dat ik weinig frictie voelde. Door grote lange halen lukte het om
klaar te komen. En Anna? Te oordelen naar het geproduceerde geluid, en hoe ik
haar overeind moest houden, had ze er van genoten.

Nadat we ons opgeknapt hadden hielp ik haar, door de doos
met gordijnen naar de auto te dragen. Ik voelde blikken vanuit de naburige
appartementen in mijn rug. Ik bedwong de neiging om te draaien en te zwaaien.
Dat werden vette roddels. Mij deerde het niet, ik kwam er nog maar een keer
terug voor de oplevering. Maar die arme Anna! Op weg naar huis was ik
chagrijnig. Het was geen super seks en ik had spijt. Kappen, besloot ik.

In de auto op weg naar de ontmoeting met Anna. Ik schaam me
voor de smoes die ik moest verzinnen om vanavond weg te gaan. Het is ook niet
de meest handige plek, die Anna verzonnen heeft. De Kanaaldijk net buiten het
dorp heeft een zekere reputatie.

Ik ben iets te vroeg en wacht buiten de auto. Er passeert
een tanker, een joekel van vierduizend ton. In de stuurhut zie ik een vrouw. Ze
kijkt mijn kant uit. Ik steek mijn hand op, ze zwaait terug. Als ze hier vaak
passeert zal ze zich nu afvragen waar de tweede auto blijft. Nee, Anna komt er
al aan, ze stopt voor me en ze wenkt.

Naast haar in de auto blijft de begroetingskus uit. Ze kijkt
ernstig en ik zie de bui al hangen. Hoewel bui? Ik verwelkom het als een mild
lentebuitje, dat zaadjes doet ontkiemen en het gras doet groeien. Ze wil niet
verder vertelt ze. Hoera roep ik in gedachten. Ik doe mijn best om
teleurgesteld te kijken bij haar uitleg, dat het fout is wat we deden. Mijn
teleurgestelde blik ziende, voegt ze er aan toe dat het wel lekker was.

Vijf minuten later zit ik weer in mijn auto en rij ik over
de kanaaldijk op weg naar huis en Mia. Ik haal de tanker in en impulsief laat
ik het raam zakken en steek mijn duim op. Het alles is in orde teken.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



DE GLUURDER 2 POV

GLUURDER 2 pov Posted on Tue, February 19, 2019 15:45:21

DE GLUURDER 2 POV

Plaagstootje na een geplaatst
verhaal op 15-02

Wat een stom wijf. Naar huis lopend kwam het besef dat ik
beter een condoom had kunnen gebruiken. Je wist maar nooit met zo’n type. Had
ik lekker geneukt? Ik twijfelde, een lekker lijf had ze wel die Veronica, of
hoe heette ze ook al weer. Super seks was het niet geweest, daarvoor had ze te
passief met haar gat naar achteren gestaan. Het valse had er te dik bovenop
gelegen. Nou ja, het was voor het goede doel. Thuis gekomen foeterde Bea me
uit.

“Stommerd, je had toch een condoom in je zak. We hadden
het nog zo besproken. De eerste paar weken kom je zonder bescherming niet in
me. Ik wil eerst zeker zijn dat je niets engs van dat mens hebt
opgelopen.”

Ik verweerde me door uit te leggen dat ik op dat moment geen
geloofwaardige sukkel geweest zou zijn, als ik een condoom te voorschijn had
gehaald. Gelukkig bedaarde ze daarna en toonde ze met een grijns de opnamen die
ze gemaakt had. Haarscherp waren ze. Veronica, of was het Veronique? Voorover
gebogen om iets uit de auto te pakken. Haar sletterig rokje omhoog, het
stringetje tussen haar billen.

“Kijk,” zei Bea inzoomend op haar nauwelijks
verhulde pruim. “Mevrouw, scheert of harst zich, maar niet goed
genoeg.” Ze zoomde in op een ontsnapte haar.

“En de geluidsopname?” Vroeg ik, het apparaatje uit
mijn zak halend.

“Luister, maar,” zei Bea, de recorder aanzettend.

– “Buurman, wat doet u nu?”… gelach, “dat mag u
niet doen” …. gegiechel – Bea spoelde door. – Kletsende geluiden en gesteun “…oh
buurman!” – En wat verder.
– “Nu al gekomen, jij had hoge nood, zeker lang
niet meer met je vrouw geneukt merk ik.”-

Het stond er op. Ons plan had gewerkt. We misgunden de
nieuwe buurvrouw haar plezier en haar handel niet, leven en laten leven. Alleen
niet bij ons in de buurt. Te veel mannenbezoek. Auto’s, die eerst drie keer langs
reden, voordat ze onopvallend opvallend geparkeerd werden. Nog even en het zou
politie aandacht trekken. Aandacht waar wij niet op zaten te wachten.

Vier jaar terug waren we hier gaan wonen. Een dorp tussen
twee grote steden, in een rustige buurt met vooral tweeverdieners die zich
voornamelijk met zich zelf bemoeiden. Ideaal rustig voor onze handel. -Online-
via het dark-web te bestellen en verzending vanaf wisselende adressen in de
steden.

Voor de buurt was ik Harry, afgekeurd vanwege een of andere
kwaal en een enthousiaste tuinier. We hadden uitgerekend dat als we het nog
twee jaar volhielden, we de boel konden opdoeken om te rentenieren.

Die Vera, of zo, dreigde roet in het eten te gooien. We
hadden haar zien smoezen met haar buren en er werd door haar en die buren op ons
gelet. Onwelkome aandacht.

We hadden vergeefs al plannen zitten bedenken om het mens
weg te krijgen, tot ze ons zelf op een idee bracht. Om de een of andere reden
begon ze steeds vaker als ik buiten was langs te paraderen in uitdagende
kleding. En als Bea niet in de buurt was begon ze over de heg onnozele
gesprekken, zoals.

“Goedemorgen buurman, mooi weer vandaag, he?” Als de
eerste regendruppels al bijna vielen. Of “moet even tanken,” alsof
mij dat wat interesseerde. Het was Bea die het door had.

“Verdorie Harry,” zei ze op een avond, “die
sloerie loopt je op te geilen, het lijkt wel of ze je wilt verleiden.” Waarom
ze dat zou willen was ons niet duidelijk. Ik ben geen Adonis en Bea waardeert
me om andere kwaliteiten. We kwamen er op uit dat het wel een weddenschap of zo
iets moest zijn. Waarschijnlijk met dat stelletje naast haar, ze liep er de
deur plat. Zo ontstond ons plan om haar een koekje van eigen deeg te geven. Door
haar in een huurauto te volgen was Bea er achter gekomen dat ze bij een bank werkte.
De website van de bank leerde dat mevrouw Veronique Desmet een fraaie functie,
met een mooie Engelse naam had. Ze zouden daar wel niet van haar bijverdienste
weten. Haar herenbezoek werd gefotografeerd, plus de kentekens van de auto’s.
Het materiaal stapelde zich op, dat en de beelden en de geluiden van de
verleiding moesten volstaan.

“Eerst koffie,” zei ik tegen Bea, nadat we de
opnamen samen bekeken en beluisterd hadden. “Dan gaan we bedenken, waar en
wanneer we haar onder druk zetten.”

“Jawel,” zei Bea, met een plagerige grijns, “mijnheer
heeft zich ontspannen en zijn zak geleegd en nu verlangd mijnheer koffie.”

“Goed,” zei ik, “mijn beurt. Wil je
thee?”

Nippend van haar thee zette Bea de oogst aan beelden en
geluiden op haar laptop. Over haar schouder keek ik mee. Ik wilde net naar de
keuken lopen om opnieuw in te schenken toen ik de slettebak ons tuinpad op zag
lopen. In haar hand had ze wat papieren. Ze had zich omgekleed in een zediger
pakje, dat we haar eerder naar haar werk hadden zien dragen.

“Die komt als geroepen,” zei Bea, die er op stond
om open te doen. Ik wachtte in de kamer.

“Goedemiddag mevrouw,” hoorde ik Veronique zeggen.

“Ach buurvrouw, wat een leuk dat u op bezoek komt. Ik
ben Bea, komt u alstublieft binnen.” Er viel even een stilte.

“Eh, ik wil over uw man praten.”

“Ja natuurlijk, maar dat kan toch ook binnen, gezellig
met een kopje thee of koffie.”

Achter Bea aan kwam ze de kamer in. Ik stak mijn hand uit.

“Dag, Veronica, is het he? Dat is snel. We hebben nog
maar net afscheid genomen.” Ze keek me verrast aan en keerde zich naar
Bea.

“Mevrouw, uw man is een gluurder en hij heeft mij
lastig gevallen.”

“Zo, zo,” zei Bea, “dat is niet netjes,” haar
aanmoedigend om haar verhaal te vertellen. Ze vertelde dat ik haar steeds met
mijn ogen volgde als ze buiten was en hoe naar ze dat vond. Dat ze er echter
voor de goede verstandhouding in de buurt geen punt van wilde maken en daarom
steeds vriendelijk groette. En dat ze me zelfs uit goedheid had uitgenodigd
voor een kopje koffie.

“En, toen heeft hij zich aan mij vergrepen. Uw man heeft
me van achteren verkracht!” Ik hield mijn mond en genoot van Bea, die als
een volleerd actrice haar rol speelde en meelevende “ach, ach”
geluiden maakte. Ze toonde Bea haar uitgeprinte foto’s. Hoe ik vanuit de tuin
naar haar keek en foto’s van bij haar auto. Een van de foto’s was
waarschijnlijk genomen toen ze voorover boog en mij een blik op haar billen en
nauwelijks bedekte pruim gunde. Ze had gelijk, de foto toonde een van lust
vertrokken kop met ogen als op steeltjes. De vleesgeworden geilaard. Het
‘mooiste’ had ze voor het laatst bewaard, een foto bij haar in huis. Ik met
mijn broek op mijn enkels en zij voorover gebogen met haar rokje omhoog en haar
billen naar me toe. Mijn gezwollen pik met ontblote eikel in mijn hand en klaar
om toe te slaan. Een goede foto, compositie, scherpte alles in orde. Ik stond
er fraai op.

“Wilt u echt geen kopje thee?” vroeg Bea. “En gaat
u toch alstublieft even zitten.” Daar zat ze op de bank met een kopje thee
op schoot en een koekje in haar hand. Bea was naast haar gaan zitten en stelde
eindelijk de vraag.

“Wat wilt u met die foto’s?” Ze wilde dat ik haar
niet meer zou bespioneren en lastig vallen. Bea vertelde haar dat ze dat een
reële eis vond en dat ze een goede oplossing wist, die zou ze zo vertellen.

“Eerst wil ik u nog wat laten zien en horen.” Ze
keek verrast.

“Harry schat, wil jij mijn laptop even aangeven?”

Met de laptop op schoot bladerde Bea door haar menu
structuur.

“Kijk” zei ze, “dat bent u.”

Een foto tonend van Veronique in zakelijk pakje op de site
van de bank. “Mevrouw Desmet, junior account manager. Staat u goed dat
pakje.” Ik zag Veronique ’s, tot op dat moment triomfantelijke smoeltje
betrekken.

“Oh, kijk, dat bent u ook!” bij een foto van
Veronique die in pikante kledij de deur opende voor een man. Gevolgd door een
collage van uit hun auto stappende mannen en kentekens.

“Wat een auto’s he? En wat een kentekens! Ik heb ook
nog geluidopnamen van vanmiddag toen mijn lieve Harry u, zoals u het vertelde,
overmeesterd zou hebben. Wilt u ze horen?”

Het theekopje en het schoteltje met het half opgegeten
koekje vlogen door de kamer.

“Vuile schoften.”

“Zeg dat wel schat, maar je vroeg er om.” Het was
mijn beurt om haar ons voorstel uit te leggen. Twee weken later stond er een
bordje te koop in de tuin en zes weken later was Veronique verhuisd.

Na het bezoek van Veronique stond Bea er op dat ik me extra
goed afschrobde onder de douche. Op de slaapkamer wachtte ze me met het dekbed
tot haar kin opgetrokken op. Ik ken mijn Bea en haar streken en had een idee
wat er van me verwacht werd. Ik trok het dekbed weg.

“Goh je bent naakt,” zei ik met geveinsde
verrassing, ondertussen genietend van haar volle vormen. De rondingen van een
Rubensvrouw.

“Controle of je nog op me geilt, na die slet.”

“En” vroeg ik, “gerustgesteld?”

Ik wist het antwoord, want mijn pik reageerde zoals het
hoorde. Bea vond dat ze een verwenbeurt verdiend had. Ik was het met haar eens
en dook met mijn gezicht tussen haar benen. Bea heeft een heerlijke harige kut
en een prominente clitoris, die ik tussen mijn lippen of mijn tanden kan nemen.
Dat deed ik die middag. Ik likte haar naar een orgasme. Daarna deed een van de
condooms die we voor Veronique gekocht hadden nog dienst. Het was heel lang
geleden dat ik zo’n ding om mijn snikkel had gehad, maar ik had het er voor
over. De blanke sabel was even taboe, maar Bea bood me haar kont aan en dat
doet ze niet veel.

Bea knielde op de rand van het bed met haar hoofd omlaag en
haar dikke billen naar me toe. Ik had het condoom om en ingesmeerd met wat
slaolie als glijmiddel. Met mijn handen spreidde ik haar billen. Ik ging er
niet gelijk in. Haar ronde witte billen, haar pruim en haar kontgaatje vormden
een geweldig stilleven. Ik knielde op de vloer om haar harige natte pruim nog
eens te kussen en werd beloond met een kreunend geluidje. Ze was er klaar voor.
De combinatie van condoom en slaolie werkte beter dan met de blanke sabel. Er
was nauwelijks druk nodig. Heel rustig naaide ik haar in haar poeperd en ik
voelde hoe ze zich zelf vingerde. Bea kwam en ik stootte nog een paar keer tot ik
mee ging.

Die avond naast Bea in bed, bedacht ik dat het wel tien keer
lekkerder was geweest, zo intiem met Bea dan het vluggertje met de verder
passieve Veronique.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



EVA STOL

EVA STOL Posted on Fri, January 25, 2019 14:57:59

EVA STOL

Oudejaarsdag 2018. Het was een gure waterkoude en winderige
dag. Met tegenzin reed ik naar de oliebollenkraam. Gelukkig wilde kleine Bas,
mijn driejarige kleinzoon, mee. Het parkeerterrein bij het winkelcentrum
oprijdend had ik al spijt. Er stond een reuzen-rij, alsof ze gratis werden
uitgedeeld. Even nog twijfelde ik, dan maar geen oliebollen. Ik dorst de
teleurstelling van het thuisfront niet te trotseren. Bij de wagen met de kassa
sloot ik aan in de rij. Voor me stond een forse vrouw, achter haar rug was het
goed schuilen.

Slimme logistiek, dacht ik. Een caravan met een loket om
af te rekenen en daarna met een briefje naar de grote kraam voor de handel.

Uit een luidspreker schalde kerstmuziek en de sfeer in de
rij was vrolijk. Kleine Bas bezig houden leverde nog even een uitdaging op.
Bas, heeft mijn ongeduldsgenen geërfd. Lekkere oliebol in het vooruitzicht,
verhaaltje vertellen en daarna op de schouders.

Na een kwartier was ik ver genoeg opgeschoten om de
prijslijst met het aanbod te bestuderen. De evolutie van de oliebol: Er was een
tijd dat een oliebol gewoon een oliebol was, die tijd was bij deze kraam
duidelijk voorbij. Oliebollen met alles, oliebollen met krenten, oliebollen met
rozijnen, oliebollen met weet ik wat. Appelflappen en appelbeignets in allerlei
variaties, allergeen waarschuwingen, wel of geen gluten. Ik miste de vegabol.

Ik was zo druk met het bestuderen van het assortiment, dat
ik even niet oplette. Ongemerkt was ik wat dichter achter mijn voorgangster
gaan staan. Bas, die het naar zijn zin had op mijn schouders, zong mee met ‘Jingle
Bells’. Zijn beentjes schopten heen en weer. Dat hij daarbij met zijn hakken op
mijn borst roffelde deerde me niet. Hij raakte echter ook onze buurvrouw. Ze
draaide zich bozig kijkend om en ik deed een stapje terug.

“Sorry,” zei ik, “een ongelukje.”

Ik zag hoe ze me verbaasd aankeek. Ze had iets vaags bekend.
Ik kon het niet plaatsen. Zonder iets te zeggen draaide ze zich schielijk weer
om. Ik tilde Bas van mijn schouders en dacht na, waar kende ik haar van? Het
daagde niet en de rij schuifelde verder. Eindelijk was de vrouw voor me aan de
beurt. Met haar hoofd voor het loket begon ze haar bestelling:

“Doet u mij maar vijf gewone oliebollen en drie zonder
rozijnen en twee… en nog eens drie met …” ‘Sjesus,’ dacht ik. ‘Zo krijg je
wel een rij.’

“Oh nee,” hoorde ik voor me. “Ik heb me vergist, doe me toch
maar…” Ik bewonderde de vrouw achter het loket, die het met een geduldige
gelaten blik aanhoorde.

“Nu ben ik het kwijt. Wat hebt u opgeschreven?” Geduldig
somde de vrouw achter het loket het op. Ze had iets over zich van ‘het wordt
vanzelf wel zes uur en dan mag ik naar huis’.

“Oh, dat is dus niet goed. Ik moet…” Wat een
treuzeltruttende twijfelkont, dacht ik. Ik ging wat opzij staan om haar beter
te bekijken en in eens wist ik het. Eva Stol! Bijna veertig jaar geleden.
Eenentwintig was ik. Zij zal negentien geweest zijn. Ik was met verlof thuis en
ik liep met mijn ziel onder mijn arm. Mijn verkering was uit en ik twijfelde er
aan of ik wel het juiste beroep gekozen had. Het was zomer en af en toe trok ik
op met een groepje, dat ik nog van de middelbare school kende.

‘s Avonds gingen we met een stel oude bekenden en aanhang
naar een recreatiestrandje. Een krat bier en flessen wijn mee. We sprokkelden
hout en stookten een kampvuur. Het was gezellig met veel geouwehoer en moppen.
Naarmate de avond en later de nacht vorderde trokken stelletjes zich terug. Dat
was mij als vrijgezel niet gegeven en dat maakte dat ik in gesprek raakte met
een meisje dat met een bevriend koppeltje was meegekomen. Een mollig type, met
een opvallend grote boezem en sluik donkerblond lang haar. Haar gezicht
herinnerde ik me van de middelbare school, de grote borsten niet. Die waren een
verworvenheid van latere datum. Ze bleek mijn naam te kennen en ze stelde zich
voor als Eva. We kletsten en dronken bier. Althans, zij praatte, ik luisterde
en bewonderde haar voorgevel. Als ze adem haalde bewoog het en ik reageerde
daarop met mijn ogen. Als een van de honden van Pavlov, alleen het kwijlen
ontbrak.

Mijn zondagsschooljaren lagen toen nog niet zo ver achter me.
Niet, dat ik er iets bruikbaars had geleerd en het meeste was ik al weer
vergeten. Maar kijkend naar de welgevulde trui van Eva speelde het
scheppingsverhaal door mijn hoofd. Over hoe God eerst de man schiep en in
tweede instantie de vrouw. Hoe Eva uit een rib van Adam werd gemaakt. Voor deze
Eva moest dat een rib van een mammoet zijn geweest.

Het vervolg was, dat god ze zegende met de woorden,
“Wees vruchtbaar en word talrijk.” Goddomme, daar zat ik te geilen op
een meid met dikke tieten en brede heupen. Een vrouw, waar de vruchtbaarheid
van afstraalde. Niet knap, maar in mijn ogen ontzettend begerenswaardig. Aan de
talrijke verspreiding had ik graag met haar een bijdrage geleverd.

Toen de rest wat meer private plekjes had gevonden, bleven
we samen achter. Ik hield het vuur hoog en was chagrijnig. Geen verkering meer
en iedereen was zich aan het vermaken. Daar kwam nog bij dat ik in die tijd
maar aan seks hoefde te denken om een geweldige erectie te krijgen. Geen
verkering betekende rukken en dat was ik spuugzat

Van ons gesprek herinner ik me niets meer, wel dat ik haar
voorstelde om te kussen. Ze reageerde door te vertellen dat ze ‘al’ een vriend
had. Die vriend zat in dienst en was in Duitsland gelegerd. Nou ja, dacht ik,
dat is zijn probleem. Ik was mijn vriendin kwijt geraakt in de laatste vier
maanden op zee.

Ik drong aan en ze zwichtte, want niet veel later lagen we
kussend in het zand. Ik half boven op haar met die dikke tieten tegen me aan.
De bijna barstende erectie in mijn broek schurend tegen haar kruis. Daar bleef
het bij. Haar borsten en de sluiting van haar broek bleven taboe zones. Bij het
afscheid dacht ik, dit was het dan, een beetje droog-geilen. Snel naar huis en
maar weer rukken. Zonder hoop op succes, zei ik plagerig, “tot ziens.” Ze
reageerde niet.

Ze was al bij haar fiets toen ze zich omdraaide en vertelde
dat ze doordeweeks in Tilburg woonde, waar ze een opleiding volgde. Het
volgende weekend kwam ze weer naar huis. We spraken af om vrijdagavond naar de
bioscoop te gaan.

Ik moet wel een geweldige smoes verzonnen hebben. Het lukte
me om de bestelwagen van mijn vader te mogen gebruiken. Mijn vader was bloemist
en ik zorgde dat er voldoende zacht verpakkingsmateriaal achter in de auto lag.
En condooms mee, voor de zekerheid.

Geen kus bij de begroeting en geen gevrij, laat staan dat er
gevoosd werd in de bioscoop. Ze had spijt van onze vrijpartij, vertelde ze al
direct toen ik haar ophaalde. Overigens niet thuis, maar stiekem om de hoek. Op
weg naar de stad en de bioscoop vertelde ze over haar vriend en hoe geweldig
hij was. Ik had er de pest in. Het ging een verloren avond worden. Zij koos de
film en ik herinner me bij god niet waar het over ging. Wel dat de film
strontvervelend en ik ongelofelijk gefrustreerd was. Vanuit de bioscoop naar de
auto lopend pakte ze mijn hand.

“Wat ben je stil,” zei ze. ‘En godvergeten geil’, dacht ik,
zonder antwoord te geven. “Is er wat?” ‘De
dood of de gladiolen’, dacht ik en ik flapte het er uit.

“Ik heb zin om te vrijen.”

“Dat kan niet,” zei ze.

In stilte liepen we verder tot we bij de auto kwamen. Ik
maakte het portier voor haar open en voordat ze instapte drukte ze haar lippen
op de mijne. Voor ik kon reageren was ze al weg en bukte ze zich om in te
stappen. Toen ik om de auto heen liep restte een paar tintelende lippen en een
snoeiharde erectie. Ik ging naast haar zitten en voor ik de auto kon starten
kuste ze me weer en nu langer. Lekker veilig met de versnellingspook en de
handrem tussen ons in. Ik reed de stad uit en op de terugweg naar het dorp
sloeg ik een doodlopende zijweg in. Een zijdelingse blik leerde dat ze het
gemerkt had, ze zei niets en ging door met haar gebabbel. Dat stopte pas toen
ik de auto parkeerde.

“We gaan niet vrijen, hoor!”

“Nee,” zei ik, “alleen maar kussen.”

Dat deden we en eindelijk mocht ik door haar blouse en bh
heen haar joekels vastpakken. Achter in de auto comfortabeler kussen wilde ze
ook.

“Maar, alleen maar kussen,” zei ze, toen we om de auto
liepen.

Dat deden we en ik mocht aan haar tieten zitten, mits de
stoffen barrière in stand bleef. Tongend en tieten knijpend reed ik tegen haar
kruis, de stof van mijn spijkerbroek tegen de hare wrijvend. Een stap verder
waren mijn vingers die door de stugge stof van haar broek in haar forse billen
klauwden. Waar het mijn handen in haar bh of de sluiting van haar broek betrof,
bleef ze onverbiddelijk. ‘Dan niet’, dacht ik. Maar ik maakte wel mijn eigen
broek los en trok mijn onderbroek omlaag om mijn pik de ruimte te geven. Met
een barrière minder wreef ik over haar kruis. Niet echt lekker dat schuren over spijkerstof, maar ik moest wat.

Het leverde wel ‘wat’ op. Bij mijn derde en ultieme poging
om die avond in haar broek te komen, protesteerde ze niet. Sterker nog, ze
hielp me. Ik kon haar broek niet los krijgen en ze hield haar adem in en maakte
zelf de knoop los. Eindelijk kon ik met mijn hand in haar broek. Strelend over
een onderbroek met een vochtig kruis. Mijn naar contact smachtende pik werd
omsloten door een vrouwenhand. Ik slaakte een zucht van opluchting. Verder
groeien kon hij niet meer, ik stond al op spuiten. Er was zoveel bloed in mijn
pik gepompt, dat de rest van mijn lichaam aan bloedgebrek leek te lijden. In
ieder geval mijn hersens. Ik dacht nog maar aan een ding, neuken. Ze zuchtte en
bewoog haar onderlichaam terwijl ik haar kruis streelde.

Het was net als met die schapen, toen er eenmaal een over de
dam was. Ik wilde met mijn hand in haar onderbroek en ze verraste me door haar
billen op te tillen en zelf haar broek en onderbroek naar beneden te schuiven.
Ik hielp haar bij het verder uittrekken. Bij het schaarse maanlicht dat door de
autoruiten naar binnen viel, was een grote donkere vlek op haar onderbuik
zichtbaar. Ik voelde en ja… een flinke bos haar! Klam vochtig, klaar voor de
daad. De vinger die ik in haar doopte bewees het ook.

Ik stroopte mijn broek en onderbroek uit. Condoom uit de
kontzak, condoom om en door. Geen tijd om haar bovenlichaam te ontbloten en al
helemaal geen tijd om mijn shirt uit te trekken. Geen aarzeling, stel je voor
dat ze zich bedacht. Voorzichtig duwde ik haar benen uit elkaar om er tussen te
komen. Het was te donker om haar gezicht te zien. Bij mijn laatste vriendin
deed ik altijd het licht aan, haar gezichtsuitdrukking bij het naar binnen
dringen was een feest op zich. Dringen was het bij Eva zeker. Ondanks dat ze zo
nat was leek ik vast te lopen. Ik duwde door en ze gilde zachtjes.

“Stop, het doet zeer.” ‘Verdomme’, dacht ik, ‘ze is nog
maagd’.

Ik stopte en wachtte met mijn pik nog niet voor de helft in
haar. Mijn hersens maalden: ‘Waarom heeft ze dat niet gezegd? Waarom laat ze
het mij doen? En, verdomme ik ben zo geil, ik wil in haar klaarkomen, zal ze
verder willen?’ Ik stelde mijn vragen niet. In plaats daarvan vroeg of ik of
het weer ging en of ik zachtjes mocht bewegen. Het mocht en heel voorzichtig
ging ik verder. Stukje terug, stukje vooruit, steeds weer, tot ik mijn pik er
helemaal in had. Ze zuchtte af en toe en zei niets. Ik wilde opnieuw dat ik
haar gezicht beter kon zien en zou kunnen aflezen of het goed ging. In plaats
daarvan luisterde ik naar haar ademhaling. Met ieder stootje ademde ze diep
uit, ik miste de geluiden van genot. Mijn orgasme kwam op en liet zich niet
stoppen. Ik dacht nog maar een ding stoten en klaarkomen. Naast haar in de
laadruimte liggend voelde ik me ondanks mijn zaadlozing rot. Ik
verontschuldigde me.

“Ik wist niet dat je…”

Ze viel me in de reden en zei dat het niet uitmaakte en ze
begon zich aan te kleden. Ik kwam overeind om bij de schakelaar van het lampje
te kunnen. Het condoom dat aan mijn slap geworden pik bungelde was bebloed. Dat
maakte dat ik haar mijn onderbroek aanbood om zich af te vegen. Zwijgzaam, in
een bedrukte stemming, reden we verder naar het dorp. Pas het dorp inrijdend
begon ze te praten.

“Zie ik je nog?” ‘He?’ Dacht ik.

Het maakte dat we afspraken om zondagmiddag te gaan zeilen.
Laat pas, ze ging eerst met haar familie naar de kerk. Gelukkig hadden mijn
ouders die dag iets anders te doen, zodat ik hun boot kon nemen. Het was mooi
zomerweer en de boot had ik opgetuigd en klaar voor vertrek toen ze aan kwam
fietsen. Ik had mijn zwembroek aan en zij droeg een korte broek en een
strak zittend shirt dat om haar borsten bolde. Ik boog mijn hoofd voor een
begroetingskus en ik zag haar aarzelen. Me er niets van aantrekkend kuste ik
haar op de lippen. Gewoon ‘plat op de bek’.

Er was nauwelijks wind en met de buitenboordmotor aan tuften
we weg. De haven uit begon ze over vrijdagavond. Het was een ‘vergissing’,
vertelde ze. Ze wilde ‘dat’, zo noemde ze het, niet meer. Ik knikte en inwendig
vloekend antwoordde ik, dat er niets zou gebeuren, wat zij niet wilde. Ik zag
dat ze het warm had, met zweetdruppels op haar hoofd en zweetplekken in haar
shirt.

“Straks lekker zwemmen,” stelde ik voor. Behalve een klein
tasje had ze niets mee gebracht en ik was nieuwsgierig of ze onder haar kleren
een badpak droeg. Ze hield het niet vol. Haar kleren gingen uit, er bleek een
saaie mosterdkleurige bikini onder te zitten. Haar lichaam was erg wit en ze
had een duidelijk buikje. Dat waren overigens details die me pas later
opvielen. Mijn eerste aandacht ging uit naar haar borsten. Zowel voor het
bikinibroekje als het bovenstuk waren flinke lappen stof gebruikt. Desondanks kon
het bovenstuk niet de hele massa van haar borsten omvatten. Het puilde er uit.
Dat was het moment waarop ik me voornam dat, al mocht er niet geneukt worden,
ik in ieder geval haar tieten bloot wilde zien en vasthouden.

Ik kreeg er een erectie van en hoewel ik geen strak
zwembroekje droeg maar zwemshorts, was het duidelijk zichtbaar. Laat maar,
dacht ik. Niks verbergen, het is een compliment aan haar dikke tieten. Ze keek
naar mijn bobbel en vermeed oogcontact, door daarna weg te kijken. Ook bleef ze
op veilige afstand zitten. Ik op het achterdekje om met de motor te sturen en
zij ver naar voren op het gangboord.

We waren zo een uurtje onderweg toen ze meldde dat ze moest
plassen. Ze vroeg hoe ze dat aan boord kon doen. De vraag bracht iets gemeens
in me boven. Ik had gemakkelijk naar de kant kunnen sturen. Het midzwaard
ophalen, om dicht onder de kant te komen en haar bij een plekje met beschutting
aan de kant helpen. Ik deed het niet, in plaats daarvan draaide ik het
gashandel dicht en liet de boot uitdrijven.

“Kijk,” zei ik, mijn zwembroek omlaag stropend en een forse
straal overboord mikkend. “Gewoon overboord.”

Mijn blaas leeg, draaide ik me naar haar toe voor ik mijn
broek optrok. Ze keek met een boze blik naar mijn kruis. Ik deed haar voor hoe
ze kon plassen. Op de rand zitten, zijstag vasthouden, billen buitenboord. Ze
keek nog steeds boos. De druk in haar blaas won het.

“Je mag niet kijken.”

Ze ging naar de rand en ik ging voor het evenwicht aan de
andere kant zitten. Mijn gezicht demonstratief de andere kant opgedraaid. Ik
hoorde water gekletter en had binnenpret. Niet dat ik geil word van plassende
vrouwen, het tegendeel. Ik had schik omdat ze zo krampachtig deed. De pret werd
groter toen ik even later wat ontsnapte schaamharen buiten het kruis van haar
broekje zag. Te haastig opgetrokken. Niet zeggen, besloot ik.

Er kwam geen wind die middag en ik zocht een rustig
ankerplekje. Het was een middag om te zwemmen. Ik dook overboord en zij liet
zich voorzichtig in het water zakken. Ze was niet in voor spelletjes in het
water. Ik hees me terug aan boord. Dat lukte Eva pas nadat ik haar met twee
handen uit het water trok, waarbij mijn neus in haar decolleté belandde. Mijn
pik groeide weer, tijd voor actie.

Ze had geen handdoek meegenomen en ik bood haar de mijne
aan. Toekijkend hoe ze zich afdroogde trok ik mijn zwembroek uit. Haar
aansporend om dat ook te doen en zo lekker op te drogen in de zon. Wat met een
bijna steigerende paal, duidelijk een ongelofelijke rotsmoes was. Ze keek
argwanend rond of er geen mensen in de buurt waren. Ik ging op de vlonders
onder in de boot liggen, mijn pik wees omhoog. Met mijn minimastje was de boot
een tweemaster. Ze keek er naar met een blik die ik niet kon peilen, maar zo
waar, haar bovenstukje werd los gemaakt.

Zulke joekels had ik op plaatjes gezien, maar nog nooit in
het echt. Roomblanke grote memmen, gekroond met grote tepelhoven en kleine roze
knopjes. Zo’n grote massa kon niet anders dan doorbuigen en hangen.
Zwabber-tieten noemden we zulke hang-memmen aan boord. Op dat moment wilde ik
maar één ding en dat was vastpakken. Ze bukte om naast me te komen liggen en ik
kwam omhoog om met mijn handen haar bungelende borsten op te vangen.

“Wacht nou even,” zei ze, mijn handen wegduwend.

Ze ging voorzichtig op haar rug naast me op het houten
vlonder liggen en ik keek hoe haar tieten inzakten en zich over haar borst
verspreidden..

“Dit ligt niet lekker,” klaagde ze. Tering wat een getreuzel,
dacht ik.

Met een opgerolde zeilzak als kussen onder haar hoofd konden
we eindelijk tot actie overgaan. Nou ja, we? Ze bleef nogal passief. Gretig
pakte ik haar borsten, die waren compleet anders dan wat ik daarvoor had
vastgehad. De borsten van mijn ex vriendin en voorgaande scharrels waren klein
en stevig geweest. Soms als kleine harde bollen. De borsten van Eva waren te
groot om met mijn handen te omvatten, terwijl ik een paar forse klauwen heb.
Wat ik in mijn handen had, deed me aan pudding denken. Als de Engelse pudding,
die we soms aan boord kregen. Het was er niet minder opwindend door. Ik kneep
er in en liefkoosde haar kleine tepels tot die groter en hard werden. Het wekte
een reactie op, ze wilde gekust worden. Tot mijn verrassing voelde haar kussen
gepassioneerder dan de vorige keren, ook omdat ze mijn pik vastpakte. Ze wilde
geen seks met me, vertelde ze, het had te veel pijn gedaan. Wel bood ze aan om
me af te trekken.

Ik had wat anders voor ogen, maar als tweede keus oplossing
was het niet slecht. In ruil voor haar aanbod, bood ik aan om haar te vingeren.
Ze reageerde niet direct en ik zag haar moeilijk kijken. Ik had al spijt, zak
had je mond gehouden en je gewoon laten verwennen. Zo, wil ze helemaal niets
meer. Terwijl ze nadacht streelde ik met mijn hand over haar bikinibroekje. Nog
nat van het zwemmen. Eerst hoog over haar buikje en steeds wat lager, tot ik
met mijn vingers door de stof over haar spleetje wreef. Haar ademhaling
versnelde en nog steeds wachtend op een antwoord keek ik haar aan. Ze gaf geen
reactie, maar frunnikte aan de bovenrand van haar broekje om het omlaag te
krijgen. Ik hielp haar.

Wat ik die vrijdagavond in het donker niet kon zien werd
onthuld. Een bos donker kroezend schaamhaar en een kut met forse schaamlippen. Een
raar gezegde dat ik aan boord wel eens gehoord had, schoot me te binnen. ‘Vrouwelijk
schaamhaar is sterker dan een ankerketting’. Van haar bos had je een best
ankertouw kunnen spinnen. Ze masseerde mijn pik en ik vingerde haar. Ik was wel
eens lekkerder afgetrokken. Het was geen aftrekken, ze rukte er aan of ze hem
er af wilde trekken. Het was pijnlijk. Gelukkig had mijn vingeren effect. Ze
werd steeds natter en met mijn vingertopje draaide ik rondjes om haar knopje.
Haar aandacht voor mijn pik verslapte, mijn pik niet, die verlangde naar
verlossing. Met haar hand op de mijne en zachtjes hijgend stuurde ze mijn vinger.
Dat bracht me op een idee. Ik beloofde dat als ze me met mijn eikel haar
kittelaar liet strelen, ik hem er niet verder in zou stoppen. Weer die twijfel
in haar gezicht.

“Houd hem maar vast, stuur jij maar.”

Tussen haar benen geknield drukte ik naar voren tot mijn
eikel tegen haar gapende schaamlippen drukte. Ze pakte hem stevig vast en ik
drukte iets door. Daarna werd mijn pik gebruikt om het spleetje in mijn eikel
over haar knopje heen en weer te halen. Zo klaarkomen, zat er voor mij niet in.
Bovendien had ik me die ochtend afgetrokken, als het tot neuken kwam, wilde ik
het lang kunnen volhouden. Wel vond ik het ontzettend geil en ik vertrouwde
erop dat mijn beurt zou komen.

Wat neukend in de bestelwagen niet was gelukt, lukte nu wel.
Ze wreef zich met mijn pik naar een orgasme. Heel stil, bijna ingetogen kwam ze
klaar. Alleen het lichte schokken van haar onderlichaam en haar harde knijpen in
mijn pik verraadde haar genot. Ik wachtte af en… ze liet mijn pik niet los, nee
sterker nog, ik voelde hoe ze hem verder in zich schoof. Ja, dacht ik en ik
drukte. Ze haalde haar hand weg en ik schoof naar binnen. Geen weerstand de
barrière was al eerder geslecht.

“Niet in me spuiten!”

Dat was ik helemaal met haar eens, ik had geen zin in een
vaderschap. Condooms had ik wel bij me, maar eenmaal in haar warme masserende
kut, ging ik hem er niet meer uithalen. Het risico dat twijfelkont zich zou
bedenken was veel te groot. Dan maar voor het zingen de kerk uit. We neukten,
waarbij ik rustig stootte en zij zowaar weer een orgasme kreeg, nu met zachte
gilletjes. Haar vagina trok samen en ik, die het nog even wilde rekken, voelde
dat ik er uit moest. Ik trok terug, pakte hem in mijn hand en loosde mijn kwak,
net naast haar op het vlonder. Ik knuffelde haar en hield haar vast. Ze schoof
wat op, zodat ik naast haar kon gaan liggen.

“Gadver,” hoorde ik toen ze met haar billen door mijn
kwakkie schoof.

“Nog een keer zwemmen,” zei ik met een grijns.

Later keek ze argwanend over de rand van de boot in het
rond, voordat ze helemaal overeind kwam. Als Eva in haar kostuum. Tijdens een
vorig verlof in de winter had ik de vlonders van een nieuwe antislip verflaag
voorzien. Ik had het goed gedaan. Het effect was op mijn knieën zichtbaar en
toen ze zich omdraaide, ook op de billen van Eva.

Ik hielp haar het water in en even later terug aan boord.
Bij het uit het water hijsen zag ik dat haar tepels groot en stijf waren. Ik
kon het niet nalaten om even een stijve tepel tussen mijn lippen te nemen. Het
werd niet gewaardeerd.

Op de terugweg naar de haven was haar zwijgzaamheid van
eerder die middag omgeslagen. Ze bleef kwebbelen. Vreemd genoeg ook over haar
vriend de militair en dat die over anderhalve week thuis zou komen. Nou ja,
dacht ik, dat schikt. Ik had nog een dikke week verlof te goed en verwachtte iedere
dag een bericht, over welke boot en waar ik aan boord zou gaan. Terug in de
haven viste ik naar een nieuwe afspraak. Na lang aarzelen vroeg ze me of ik
haar de volgende vrijdag op het station wilde ophalen. Ze kwam dan weer voor
het weekend naar huis.

Voor ik de boot ging opruimen liep ik met haar mee naar haar
fiets. Geen kus bij het afscheid. Ze stapte op en reed weg. Het laatste wat ik
van haar zag waren een paar forse billen op een klein zadel. Ze zwaaide niet en
keek niet om. Tegen beter weten in, stond ik vrijdags om vijf over half zes bij
het station. Ze kwam niet en ook niet met de volgende trein.

Drie dagen daarna stapte ik op het vliegtuig naar Triëst. De
eerste weken aan boord dacht ik nog wel eens aan Eva. Niet met spijt, ik was
niet verliefd op haar. Meer met verwondering, voor mij was het verveling en
geiligheid geweest en voor haar? Ik kwam er niet uit. Had ik haar gebruikt, of
zij mij, hadden we elkaar gebruikt? Er gebeurde veel die reis en het avontuur
met Eva vervaagde in mijn gedachten.

Eindelijk, ze rekende af, met veel gedoe met wisselgeld.
Mens, pin toch gewoon, dacht ik. Ze draaide zich om en ik wist het zeker, Eva
Stol. Ik zag de herkenning in haar ogen.

“Dag Eva,” zei ik. Ze stapte zonder iets te zeggen langs me
heen.

Ik gaf mijn bestelling op en betaalde. Met mijn briefje in
de hand kwam ik bij de grote kraam weer naast haar te staan. Haar blik bleef
gefixeerd op de voor haar uitgestalde oliebollen. Toen ze haar bestelling
aanpakte keek ik nieuwsgierig naar haar handen. Vroeger waren het haar borsten
die mijn blik trokken, op dat moment haar vingers. Nieuwsgierig zag ik dat ze
een trouwring droeg. De militair?

Een plagerige opmerking over lang wachten op het station
slikte ik in. Het was niet de fraaiste episode uit mijn verleden en trots was
ik er zeker niet op. In gedachten liep ik met Bas terug naar de auto. Met een
oliebol in zijn knuistje geklemd vroeg kleine opmerkzame Bas.

“Opa, wie was die vrouw?”

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



VISITE EN VIS.

VISITE EN VIS Posted on Mon, January 07, 2019 15:03:00

VISITE EN VIS.

Judit slaapt. Ik lig dicht tegen haar aan en durf me niet te
bewegen, ik wil haar niet wakker maken. Het lukt me niet om in slaap te komen.
Het is stil in huis en Ik luister naar haar ademhaling. Om in slaap te komen
probeer ik mijn ademhaling op die van haar af te stemmen. Het slaapkamerraam
staat wijd open en bij de boer verderop langs de weg laat een koe zich horen,
even later roept een uil. Bijna was het mis gegaan tussen ons. Er speelt een
liedtekst van Rowen Heze door mijn hoofd.

“Vanaf vandaag niks mier te vreeze.

Vanaf vandaag, wet ik vort dat.

Het neet erg is iets moeis te verleeze.

Beater verleeze dan det ge “t noeit het gehad.”

De tekst klopt niet. Na bijna dertig jaar samen wil ik haar
niet verliezen. Wat wel klopt is het
spreekwoord …

Nog tweeënhalve dag, dan brengen we ze terug naar mijn schoonzus en
zwager.

De hele geschiedenis herhaalt zich
in mijn hoofd.

Mijn vrouw Judit is van Hongaarse afkomst. Haar ouders zijn
in 1956 na de Hongaarse opstand naar Nederland gevlucht en later is Judit hier
geboren. In de jaren “80 werden door mijn schoonfamilie de familiebanden weer
aangehaald en dat resulteerde tot wat bezoeken over en weer. Tot zo ver niets
vreemds en voor zover ik ze ontmoet had, niets mis met die tak van de familie.

Na het overlijden van mijn schoonouders was het vooral
Magda, de oudere zus van mijn vrouw die het contact met de Hongaarse familie
onderhield. Judit en ik vonden het in het begin dan ook niet vreemd dat een
dochter van een nicht van mijn schoonvader naar Nederland zou komen om bij
Magda en haar man Wim te logeren. We begonnen ons pas te verbazen toen we
hoorden dat het verblijf drie maanden zou gaan duren en het werd nog vreemder,
toen bleek dat haar bejaarde moeder mee zou komen. Ik wenste mijn zwager Wim,
veel plezier met zijn vrouwenhuishouding en dacht, gelukkig niet bij ons.

De reden van het bezoek en de lange duur bleven een
mysterie, ook voor Magda en Wim. Als ze er naar vroegen dan kregen ze verschillende
en vooral vage antwoorden. Soms werd werk genoemd en een andere keer relaties
opzoeken.

Magda en Wim hadden jaren terug eens een week bij de nicht
gelogeerd en voelden zich verplicht. Daarbij kwam dat ze, met de kinderen de
deur uit, de ruimte hadden om de visite te bergen. Cothen, waar Magda en Wim
wonen biedt weinig vertier. Judit en ik vroegen ons dan ook af wat de visite
drie maanden lang ging doen. Zonder eigen vervoer en alleen in huis op de
doordeweekse dagen.

Uiteraard gingen Judit en ik het eerste weekend dat ze er
waren op visite. De oude nicht, die gemakshalve tante werd genoemd, had ik al
eens in Hongarije ontmoet. Haar dochter Emma nog niet en ik was nieuwsgierig.

Emma bleek een mager scharminkel van een jaar of veertig. Ze
droeg het soort kleding dat tienermeiden dragen. Een broek met gaten en een
strak naveltruitje. In de gatenbroek stak een magere kont en het strakke
truitje benadrukte dat ze nauwelijks borsten had. Daarnaast had ze een
permanente ontevreden blik. Niet mijn type.

Met tante die redelijk Duits sprak viel een gesprek te
voeren. Dochter Emma sprak wat rudimentair Engels, te weinig voor een gesprek.
Gelukkig sprak Emma, in tegenstelling tot Judit, nog wat Hongaars.

Ook die dag in Cothen bleef voor ons onduidelijk waarom Emma
drie maanden in Nederland wilde zijn. Op een rechtstreekse vraag er over aan
tante, keek die naar Emma en vroeg ze iets in het Hongaars. Waarop Emma haar
schouders ophaalde, geen antwoord gaf en tante verlegen keek.

Op weg naar huis in de auto vond Judit tante zielig en had
ze een bijnaam voor Emma. De Heks. Ik was het met haar eens.

Al snel na aanvang van de logeerpartij belde een
verontwaardigde Wim op een avond op. Hij had antwoord op de vraag wat Emma kwam
doen. Niets! Tante had zich ontpopt tot een onbezoldigd hulp in de huishouding
en Emma deed niets. Wat rondhangen, tv kijken en lezen, dat was het. Zo af en
toe verdween Emma een hele dag. Als reden gaf ze dan op, “searching for job.”
Bij belangstellende vragen reageerde ze niet of met vage ontwijkende
antwoorden.

Tegen het einde van de lange logeerperiode hadden Magda en
Wim een week vakantie geboekt. De boeking was al gedaan voordat er sprake was
van de logeerpartij. Hun oorspronkelijke plan was dat tante en Emma gewoon in
hun huis bleven. De ergernis over Emma was echter zo groot, dat de zusters
onderling regelden dat het duo een week bij ons in Achterveld kwam logeren. Wat
ze hier moesten doen? Geen idee, met Achterveld vergeleken is Cothen een
wereldstad. Judit besloot zich van haar beste kant te laten zien en nam twee
dagen vrij om met de dames op stap te gaan.

Mede door de taalbarrière had ik bij de bezoeken aan Magda
en Wim nauwelijks met Emma gesproken. Mijn voornemen om een goede gastheer te
zijn, verdampte direct bij het zien van het chagrijnige gezicht waarmee ze uit
de auto van Magda stapte.

Het was mooi weer. We dronken wat in de tuin en Emma, die
ongevraagd, de afstandsbediening gevonden had, bleef binnen bij de tv.

Ik keek naar binnen en zocht daarna oogcontact met Judit. Ze
knikte als instemming met mijn niet uitgesproken, “dit wordt een zware
week.”

Een zware en een rare week werd het.

De eerste avond zat ik op de bank en terwijl er ruim
voldoende zitgelegenheid was kwam Emma naast me zitten en dichter bij, dan
gezien de ruimte nodig was. Ik ving Judit ‘s kritische blik op en als reactie
trok ik mijn wenkbrauw op. Ik begreep het ook niet. De volgende dag was een
zondag. We hadden bedacht dat we met Emma een fietstochtje in de omgeving
konden maken. Mevrouw had weinig zin en we moesten hard werken om haar over te
halen. Judit en ik hadden vooraf afgesproken dat de dames naast elkaar en ik er
voor of er achter zou rijden. Het idee was dat Judit, als vrouwen onder elkaar
en zonder tante meer zou ontdekken over de achtergrond van de nog steeds
mysterieuze logeerpartij. Dat mislukte faliekant. Emma probeerde steeds naast
me te rijden en gaf ontwijkende antwoorden op Judit ‘s vragen.

Het enige vrolijke aan de fietstocht waren de gezichten van
sommige van de ons tegemoet komende mannelijk fietsers. Het veel te korte
jurkje en het roze onderbroekje van Emma trokken veel bekijks op de Veluwe.
Niet dat er veel te zien viel bij zo’n scharminkel. “s Avonds samen in de
keuken luchtte Judit haar hart.

“Het lijkt wel of dat mens op je geilt. Als het niet voor
tante was dan stuurde ik ze weg.” Het deed duidelijk iets met Judit. Die avond
stond ze er op om seks te hebben. En waar ze altijd met gasten in huis
terughoudend was, leek ze dat nu vergeten. Emma in de kamer naast ons deerde
haar niet. Pas later, toen Judit naar de badkamer ging, drong het tot me door
dat ze juist een punt had willen maken. Alle initiatief die avond kwam van
Judit. Het begon met een omhelzing toen ik als laatste van de badkamer kwam. Ze
was nog niet in bed gestapt en wachtte me op. Na een lange kus zei ze.

“ Kom op, ik heb de hele dag al zo’n zin in je.”

In onze lange routine is van achteren een toegift, voor als
ik haar lekker bevredigd heb. Haar vagina is dan heel nat en wijd open, de
wrijving is dan wat minder. Judit lost dat dan op door op haar buik te gaan
liggen. Ik kruip dan op haar lekkere geile ronde kont om ons heerlijk klaar te
stoten. Omdat ik weet dat het haar verder opgeilt kus ik dan eerst vaak nog
haar billen.

Ons echtelijk bed hadden we eigenlijk al lang moeten
vervangen. Het was gammel geworden en ik had er in de loop der jaren al twee
herstel operaties aan gewijd. Langere schroeven, verstevigingshoekjes aan de
binnenkant, een extra steun onder de bodem. Het podium van hartstocht,
blijdschap en soms wat verdriet was voor ons, als die oude schoenen die je niet
weg gooit. Dankzij mijn geknutsel had ik het kraken al twee keer opgelost.
Echter de laatste maanden sloop het er weer in. Bij de schaarse gelegenheden
dat onze dochters thuis sliepen, voorkwamen we de verradende geluiden door het
dekbed op de slaapkamer vloer te leggen. Ik testte dan mijn knieën en het heimelijke
van de operatie verhoogde de pret.

Die avond geen gefluister en gegiechel bij heimelijke seks.
Na het inleidende kussen en vozen ging Judit op haar knieën op bed zitten. Haar
gezicht op het kussen en haar billen omhoog. Een traktatie, mijn favoriete
standje. Het bed schudde als een schip in de branding en Judit liet zich gaan
als in onze beginjaren. Compleet met aansporingen en een nauwelijks door het
kussen gesmoord klaarkomen. Na afloop kuste ze me.

“Zo, dat had ik nodig met dat rare mens in huis” Daarna
hopte ze uit bed.

“Even naar de badkamer, controleren of jij ook gekomen ben,”
zei ze met een brede glimlach. Terug in bed nestelde ze zich tegen me aan. Mijn
plakkerige pik tegen haar billen. Ze viel snel in slaap, terwijl ik nadacht
over het bezoek en de resterende week die voor ons lag.

Woensdag had Judit vrij genomen om met de dames een dag naar
Amsterdam te gaan. Zelf was ik die woensdagmiddag vrij en ik verheugde me op
een middag alleen. Even geen gastheer spelen en lekker in de tuin aan het werk.
Ik was al vroeg vertrokken, zonder onze logees gezien te hebben. Mijn voorpret
voor de vrije rustige middag werd bedorven door een appje van Judit.

“Hare hoogheid voelt zich niet goed en blijft thuis. Ik
laat mijn dag niet verzieken en ga met tante naar A. Pas je op met die trut!
Kus”

Even nog dacht ik er over om maar gewoon op mijn werk te
blijven. Werk zat en de vrije uren op een ander moment opnemen. Net als Judit
besloot ik om mijn dag niet te laten verpesten. Thuis gekomen trof ik Emma op
het terras aan. In bikini op een tuinstoel, dopjes in haar oren en naast zich
een flesje. Een van mijn, voor bijzondere gelegenheden bewaarde, speciaal
biertjes. Dit was niet zo’n moment. Ze kwam overeind voor een overdreven
amicale begroeting dat verbeterde mijn humeur niet. Ook niet, dat het er even
op leek alsof ze me wilde kussen.

Ik kleedde me om en ging in een korte broek met ontbloot
bovenlijf aan de slag. Ik zag dat Emma af en toe naar me keek. Nou ja, dacht
ik, dat doe ik ook. Ik hou dat mens in de gaten. Bij thuiskomst was het me in
mijn boosheid niet eens zo opgevallen, daarna wel. Voor het maken van haar
bikini was weinig stof gebruikt. Er viel ook niet zo veel te bedekken. Van de
bovenste twee lapjes vroeg ik me af of die alleen tepels bedekte of ook nog wat
tietvlees.

Toch nog een beetje tiet zag ik toen ik pauzeerde en haar
ook een sapje bracht. Ik zag dat ze door had dat ik naar haar tietjes keek. Ik
voelde me niet betrapt. Zoals ze er bij liep kon ik niet anders. Na een uur of
drie werken was ik klaar. In het steenkolen Engels dat ze begreep, en met
gebaren vertelde ik dat ik ging douchen. Daardoor dacht ik er ook niet aan om
de deur van de badkamer op slot te doen. Ik had de douchekraan al dicht
gedraaid en wilde net een handdoek pakken toen de deur van de badkamer geopend
werd. Hé, Judith is vroeg thuis, dacht ik nog heel onnozel.

Het bleek Emma en in haar blootje. Ze zag mijn verbazing.

“I need shower,”

Reflexen. “Een reflex is een onwillekeurige reactie van
een spier op een prikkel”, had ik ooit geleerd. Tot zover de theorie. De
penis is geen spier maar de mijne reageerde wel. En wat mij betreft,
onwillekeurig. Alsof het ding een eigen wil bezat. Ik kreeg een erectie. En
verdomme niet eens, omdat ze helemaal mijn type was of super aantrekkelijk, dat
was ze geen van beiden. Ze reikte naar mijn erectie en ik liet het gebeuren dat
ze hem vast pakte. Ze kneedde mijn pik en ik bekeek nieuwsgierig haar blote
lichaam. Heel kleine tieten als mini kegeltjes. Afgeschoren schaamhaar met een
donker stoppelveld en een strakke kut met nauwelijks zichtbare schaamlippen. Nu
niet direct een super vamp en toch werd mijn erectie groter en harder.

Ze begon me af te trekken en ik voosde haar met twee
vingers. Ze draaide haar hoofd en opende haar lippen. Klaar om te kussen.
Verrek, dacht ik, dat doe ik niet dat is voor Judit. Achteraf een ongelofelijk
inconsequente gedachte, als een vreemde vrouw met je pik speelt en je met twee
vingers in haar natte spleet zit. Om aan kussen te ontsnappen draaide ik haar
met haar kont naar me toe. Ze werkte mee door met haar ellebogen op de wastafel
te gaan leunen. Ik drukte mijn eikel tegen haar spleet en was klaar voor de
penetrerende stoot toen de ‘redding’ kwam. Ze draaide haar hoofd en zei.

“You like, same as Wim.”

He? Dacht ik en toen drong het tot me door. Mijn zwager Wim!
Als ik doorstootte zouden we niet gewoon alleen maar zwagers zijn, maar ook nog
kutzwagers. Twee mannen die de zelfde kut delen. Ik kreeg een beeld voor ogen,
van mijn nogal gezette zwager in dezelfde positie als ik… met magere Emma.

Ik duwde niet door. Emma die het wachten zat was duwde naar
achteren en ik voelde opening en… ik stapte naar achter en zei, “no.”

Ondanks dat Judit geen Hongaars spreekt, had ik toch wat
Hongaarse scheldwoorden van haar geleerd. Zo was de verbale stortvloed die
losbarstte niet helemaal koeterwaals voor me. Even dacht ik zelfs dat ze me te
lijf wilde gaan. Ik liet haar schelden en ging met een omgeslagen handdoek naar
de slaapkamer om me aan te kleden.

Hoe verder? Ik overwoog de mogelijkheden. Judit en ik hebben
een afspraak en die afspraak had ik geschonden. Dat zat me het meest dwars.
Geen gelul zoals Clinton, “I did not have sexual relations with that
woman.” Ik had een joekel van een erectie gehad en er van genoten toen ze
me vast pakte. Met mijn vingers had ik in haar kut gezeten. Nee, ik had haar
niet, of nauwelijks, gepenetreerd, maar ik had het gewild. Het scheelde maar
een haartje. Emma de schuld van alles geven was beneden mijn waardigheid.

Opbiechten? Neen, dat zou Judit ongelofelijk veel pijn doen
en tot een familierel leiden. Ik zag al voor me hoe mijn temperamentvolle Judit
tante en Emma die avond nog de deur uit zette. Tante, die ik best aardig vond,
kon er niets aan doen. En zou Magda zich dan gaan afvragen of en hoe haar Wim…?
Ik besloot mijn mond te houden. Aangekleed ging ik naar beneden om voor het
eten te zorgen. Gelukkig bleef Emma boven tot de dames thuis kwamen.

Die avond negeerde Emma me nadrukkelijk. Te, want het viel
Judit op. Later die avond, even samen, vroeg ze of er wat gebeurd was. Ik loog
en zei, “niet veel. Misschien heb ik haar te veel laten merken dat ik haar niet
mag.”

We wachtten die avond met het naar bed gaan tot onze gasten
naar boven waren en het stil werd. Judit was ook opvallend stil. Er knaagde
iets, zou ze iets vermoeden? In bed kroop ze dicht tegen me aan en dat stelde
me gerust.

“Weet je?” zei ze. “Ik moet je iets bekennen.”

Ik draaide me om haar aan te kijken.

“Vanmiddag, om een uur of vier, had ik in eens zo’n naar
gevoel. Het komt waarschijnlijk door dat rare mens. Zij en jij alleen in huis.”

Ze zag dat ik mijn mond opende om iets te zeggen.

“Nee stil, luister. Ik… ik dacht in eens op straat aan jou
en ik… dacht dat jij en zij… het met elkaar deden.”

Ik hield met moeite mijn gezicht strak.

“Even later was het weg, stom he?”

“Ja,” zei ik, “niet mijn type, zo’n mager geval. Ik hou meer
van…” Ik pakte een van haar grote borsten door haar nachthemd. Ze lachte
zachtjes en stak haar hand in mijn onderbroek.

“Hij is van mij,” zei ze mijn pik vastpakkend. We kleedden
ons uit en ze duwde me op mijn rug.

“Ik schaam me dat ik aan je twijfelde” zei ze, voordat ze
mijn erectie tussen haar lippen nam. Een minuut of wat later en genietend,
merkte ik dat er een traan in mijn ogen kwam. Een traan die in liggende positie
zijn weg naar het kussen niet kon vinden. Ik veegde de traan weg. Judit voelde
mijn beweging en onderbrak de koestering van mijn pik.

“Is er iets?”

“Nee,” jokte ik. “Het is gewoon gruwelijk lekker,” en dat
was de waarheid.

Ze kwam op me zitten en ze werkte ons samen naar een
orgasme. Het krakende bed en haar hijgen als begeleiding van onze hartstocht en
getuigenis doend van onze liefde.
Visite en vis, blijven maar drie dagen fris.

Tinus Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



INTRINSIEKE MOTIVATIE?

INTRINSIEKE MOTIVATIE? Posted on Wed, January 02, 2019 15:45:12

INTRINSIEKE
MOTIVATIE?

Chris, de partijleider kwam naar het dorp. Babs was er vol
van. Zij op het podium naast hem. Weken was ze druk met nadenken over haar
toespraak. Loon naar werken, na tien jaar inspanning voor de partij. Als folderaar
was ze begonnen, daarna raadslid en nu fractievoorzitter. Ze had verdorie al
wethouder kunnen zijn als die verdraaide christelijke partijen niet hadden
samengespannen om haar buiten het college te houden. Wat ze met dat salaris
allemaal niet had kunnen doen.

Ze had Chris al twee keer eerder kort ontmoet, zou hij zich
haar herinneren?

Haar toespraak moest de beste worden uit haar politieke
carrière tot nu toe. Het zou Chris opvallen en dan lag de weg naar de
Provinciale Staten en misschien wel Den Haag voor haar open. Na drie weken
schaven was haar tekst klaar. Ze had het voorgelezen aan haar man Bert. Zijn
enige commentaar was, dat ze er beter al die moeilijke woorden uit kon halen.

“De helft van het publiek hier, snapt niet waar je het over
hebt.” Gelukkig vonden haar twee fractieleden het wel een goed verhaal. Bert
die saaie sukkel, hij wilde maar niet begrijpen hoe belangrijk dit voor haar
was. Omdat Chris een onderkin had, noemde hij hem spottend Liplaplodderlap.
Chris was geen schoonheid, nou en? Hij hield gloedvolle toespraken en daar in
Den Haag legde hij ze het vuur aan de schenen. Alsof saaie Bert zo’n knapperd
was met zijn kale harses.

Groot was haar teleurstelling toen het partijbureau contact
opnam. Ze wilden geen toespraak door haar. Ze mocht Chris alleen welkom heten
en bedanken. Vier verdomde zinnen aan het begin en drie aan het eind werden
haar gegund. Ze hoorde het van zo’n verrekte hielenlikster, een communicatietrut met een duur diploma. Dat
wijf had zelfs de tekst al voor haar geschreven, alsof ze achterlijk was. Zeven
verrekte saaie regels en niets over wat zij bereikt had in dit oord.

Ze had het willen hebben over de significante mutaties in
het gemeentebeleid, sinds haar partij in de raad zat. Over de transitie van een
agrarisch gat naar een moderne gemeente. Over urgentie en ambitie. Over hoe ze
op de barricaden had gestaan tegen dat onzinnige plan van een
asielzoekerscentrum. Hoe het door haar inzet manifest was geworden dat de
bevolking tegen was. Over de door afgedwongen heroriëntatie, die maakte dat er
nu een groot distributiecentrum kwam. Over beleidsimpulsen en appelleren aan de
wensen van de gewone burgers. Haar hele gloedvolle betoog van twee A-4tjes kon
zo in de prullenbak. Trouwens door de komst van het distributiecentrum had Bert
zijn vader voor een dikke prijs een stuk grond kunnen verkopen. Bedankje? Ho
maar. Laaiend was ze geweest toen die Haagse trut belde. Ze had nog net niet
het gesprek weggedrukt. Wilde die sukkel van een Bert ‘s avonds nog vrijen ook,
alsof ze daarvoor in de stemming was.

“Dat helpt je ontspannen,” had hij gezegd. Nou mooi niet, ze
was die dag al genoeg genaaid. Dat was nog niet het enige. Ze moest het podium
ook nog delen met Antje Bergsma, de wielrenster. Omdat die hier vandaan kwam.
Wereldkampioene, nou en? Met zo’n dikke boerinnenreet kan iedereen hard
fietsen. Zelfs de opstelling op het podium werd gedicteerd. Zij links en na
haar vier verrekte zinnen werd van haar verwacht dat ze ging zitten. Dat stomme
wicht mocht rechts van Chris op het podium blijven. Gelukkig in wielerkleding
dan viel die dikke kont extra op.

Op de ochtend van de bijeenkomst, terwijl ze in haar slipje
voor de spiegel zat, stond Bert in eens achter haar. Hij boog zich voorover en
pakte haar tieten vast. Ze gaf hem een tik op zijn vingers.

“Nu niet.”

De sukkel bleef aandringen. Altijd op het verkeerde moment.
Nou mooi niet! Sterker nog, als de sprong naar de landelijke politiek lukte,
wist ze niet of ze wel met Bert verder wilde. Ze was ruim op tijd in het
dorpshuis. Dat was maar goed ook, zo kon ze de vrijwilligsters die de zaal aan
het inrichten waren nog corrigeren. Stomme ouwe taarten.

Bij aankomst van Chris was ze als eerste buiten. Hij leek
haar te herkennen en ze kreeg drie kussen op haar wangen. In tegenstelling tot
de wielrenster die een hand kreeg. Trots liep ze naast hem naar binnen. Haar
tekst had ze goed ingestudeerd en in gedachten repeteerde ze de vier zinnen
nogmaals. Niet te gehaast uitspreken, nam ze zich voor. Voor het geval ze
vragen kreeg of de kans om meer te zeggen, had ze haar oude tekst nog paraat.
In haar tas had ze ook nog een lijst met woorden die het goed doen. Je wist
maar nooit. De opkomst was teleurstellend, ook Bert en zijn familie waren er
niet.

“Ik verrek het om als zaalvulling voor zo’n oetlul te
dienen,” had hij gezegd. Zijn ouders hadden niet eens op de uitnodiging
gereageerd. Te druk met hun stinkende vee, zeker?

Gelukkig verliep alles goed, ondanks dat een van die stomme
vrijwilligers koffie morste op Chris zijn mouw.

Na afloop bedankte Chris haar uitgebreid. Hij noemde haar “een
sieraad voor de partij” en zei “dat hij een toekomst voor haar zag in de
organisatie.” De wielrenster was gelukkig afgetaaid en de vrijwilligers van het
dorpshuis waren al begonnen met opruimen, toen zij en Chris nog stonden te
praten. Ze had gezien dat hij herhaaldelijk naar haar boezem keek en ze zag
haar kans. Alles voor het goede doel, haar carrière in de partij. Ze wees op de
koffievlek en bood aan om zijn jasje even schoon te maken. Dat maakte dat hij
haar volgde naar het invalidetoilet. Ze had hem goed ingeschat. Hij deed eerst
zijn jasje uit en maakte toen zijn broek los.

“We hebben te weinig tijd om nu te vrijen, dat komt nog. Je
mag me wel even pijpen.”

Ze had hem niet gepijpt. Zijn pik stonk. Een muf ruikende
slappe asperge, dacht ze later op weg naar huis. Ze hadden de tijd niet om het
geval te wassen. Ze had hem snel even afgetrokken, terwijl hij met haar tieten
speelde. Geil werd ze niet van hem, maar de gang naar Den Haag vergde nu
eenmaal wat offers.

Een paar minuten later met Chris naar de auto lopend wachtte
ze tevergeefs op een uitnodiging voor een gesprek over haar volgende carrière
stap. Ook ontging haar de grijns van zijn chauffeur niet. Verdomme, dacht ze.
Ze had hem alleen maar afgetrokken en toch voelde ze zich, verneukt.

Thuis gekomen was ze nog steeds kwaad. Ze besloot om maar
eens extra chagrijnig tegen Bert te doen. Per slot van rekening had hij haar in
de steek gelaten. Hij had toch mee kunnen gaan? Ze kreeg de kans niet. Ze had
de achterdeur nog maar nauwelijks geopend of Bert sleurde haar de bijkeuken in.

“Vuil teringwijf, wat heb jij met die gore Liplaplodderlap
uitgevreten?” Onthutst keek ze hem aan. Zo was Bert nooit en hoe kon hij?

“Ik werd gebeld door de oude buurvrouw van mijn ouders,
Marjan Venema. Ze vertelde hoe onredelijk bitsig jij deed en dat je vijf
minuten met die zakkenwasser op het invalidetoilet ben geweest. Ze
protesteerde, “zijn jasje zat onder de koffie en ik…”

“Ja, en daarvoor moest de deur op slot.” Hij rukte haar
tasje uit haar handen en begon er in te zoeken.

“Het zou me niets verbazen als je hem geneukt hebt. Had je
condooms bij je?”

In plaats daarvan vond hij haar lijstje met woorden die ze
wilde gebruiken. Hij begon hardop te lezen met verbazinging in zijn stem.

“Accorderen?” Dat doen wij allang niet meer. Trek je jas
eens uit. Ik wil zien hoe je er aan toe bent. Ze protesteerde en probeerde zich
er uit te bluffen.

“Stel je niet aan man. Gadverdamme wat ben jij misselijk
makend wantrouwend. Alleen omdat zo’n stom roddelwijf…” Ze trok haar jas uit
in de zekerheid dat haar kleding in orde was. Dat zijn inspectie van haar
kleding niets opleverde stelde hem niet gerust.

“Accenten verleggen!”

Hij keek naar haar grote borsten.

“Heeft die klojo aan jouw accenten gezeten?”

Ze wilde, nee natuurlijk niet, zeggen, maar hij keek zo
kwaad dat ze haar mond hield.

“Je loopt toch altijd te pronken met die grote memmen van
je. Kom op, doe je blouse uit, ik wil je tieten zien. Als ik zuigsporen zie,
dan kan je gelijk oprotten.”

Zo had ze hem in de vijftien jaar dat ze elkaar kenden nog
nooit meegemaakt. Als hij maar tot bedaren komt, dacht ze. Ze deed haar blouse
uit en ze deed haar bh af. Ze rilde, het was koud in de bijkeuken. Hij keek
kritisch naar haar blote bovenlijf en slikte met moeite een gemene opmerking
over haar hangende borsten in.

“Ambitie. Met die ambitie van jou ben ik nu wel klaar.
Schiet op, kleed je maar verder uit. Dan gaan we het over mijn ambitie hebben.”
Terwijl ze zich uitkleedde ging hij door met het lijstje.

“Additioneel? Zo voel ik me de laatste jaren. Het lulletje
rozenwater dat alles maar goed vindt. Dat is nu afgelopen! Snap je dat trut?” Ze
begon zachtjes te snikken.

“Beleidsimpulsen”

“Impulsen die had ik zat, maar daar heb je verdomme nooit
tijd voor”. Hij bauwde haar na. “Nee, nu niet, ik heb zo een belangrijke
vergadering. Ik heb het zo druk gehad, ik wil nu slapen. Hup schiet op, je
broekje uit. Geef het eens aan?” Hij keek er in en rook er aan.

“Gelukkig voor jou. Ik zie geen sperma sporen. Hij keek hoe
ze in haar blote kont stond te janken. Er was niets geils aan. Kritisch keek
hij naar haar hangtieten en haar magere kont met putjes. Hij dacht, hoe heb ik
hier ooit verliefd op kunnen worden?

“Stomme trut, je moest je zelf eens zien. Nee, beter nog, de
sukkels die op je gestemd hebben zouden je zo moeten zien.”

“Concipiëren. Daar had jij nooit tijd voor. Ik ben jouw
uitstellen en smoezen zat. Je voorraad pillen heb ik vanavond door de plee
gespoeld.” Ze stond te rillen op de koude vloer van de bijkeuken. “Stel je niet
aan mens, of wil je dat we dit gesprek buiten voortzetten?”

“Bert, ik…”

“Hou je kop, nu luister je eindelijk eens naar mij.”

“Derogatie” “Mens, waar haal je die onzin vandaan? Met welk
recht kruip jij met een vreemde kerel op de plee? Stop nu eindelijk met liegen.
Wat is er gebeurd? Ze snikte, “Niets.”

“Je liegt. Als je nu godverdomme niet de waarheid vertelt,
dan pak ik je koffers en flikker je bij je ouders uit de auto. Heb je geneukt?”

Tussen het gesnik door, “neeeeh.”

Met een van woede verwrongen gezicht en een lange uithaal, “heb
je hem gepijpt?”

“Nee, neeeeh.”

Hij dacht even na. “Je hebt die klootzak toch niet
afgetrokken?” Ze ontweek zijn blik en wilde liegen. Hij zag haar aarzeling.

“Gadverdamme, stomme slet. Je bent nog een groter tering-wijf
dan ik dacht.” Hij rende de deur uit naar de schuur om terug te komen met een
pot garagezeep.

“Wassen kreng. Nee, niet alleen je handen, je hele armen.”

Terwijl ze haar armen schrobde tot ze rood werden, ging hij
verder.

“Draagvlak? Nou, hier in huis voor jou niet meer en mijn
familie is al lang op jou en je nukken uitgekakt. Trouwens, je ouders zullen
ook niet blij met je zijn, als ik je straks bij ze aflever. Heb je hem gekust.
Heb je de tong van die viezerik in je bek gehad?” Al snikkend zocht ze
oogcontact en ze schudde “nee.” Ze keek zo triest, dat hij haar
geloofde.

“Kom maar mee, dan gaan we in de keuken verder.”

Ze vluchtte de keuken in en ging dicht bij de verwarming
staan. Met haar kleren onder zijn armen en het briefje in zijn hand volgde hij
haar.

“Entameren Jij entameert niets meer, dan na overleg met mij.
Al dat solistisch gedoe van jou, dat ben ik spuug en spuugzat.”

Hij keek naar haar snotterige gezicht, de rood geboende
onderarmen en het kippenvel op haar huid. “Waarom pak je zelf je koffer niet om
op te rotten?

“Bert, ik wil niet weg. Ik heb er zo’n spijt van. Kunnen we
niet…” Hij liet haar niet uitpraten.

“Evalueren. Dit is god beter een evaluatie en jij komt er
slecht vanaf.”

“Flatteren. Ja, daar ben je goed in. Je beter voordoen. Maar
nu even niet. Met dat kippenvel van je, ben je net een geplukte kalkoen.”

“Bert, kunnen we niet…?,”

“Nee, we kunnen niet!”

“Geïntegreerde aanpak. Dat was zeker je plan vanavond? Slijmen
bij de baas en je omhoog likken. Aftrekken, niets is je verdomme te gek voor
die verrekte club van kloothommels. Alsof ik je niet door had. Ik ben gekke
Henkie niet. Hou eens op met janken, mens!”

“Heroriëntatie. Voor mij zeker. Ik ben klaar met jouw
gedoe.”

“Implementatie. Ja biecht eens verder op. Wat was je
implementatieplan van vanavond? Waarom heb je die zakkenwasser afgetrokken?
Dacht je zo carrière te maken bij die politieke beunhazen? Stom mens,
waarschijnlijk wordt je nu achter je rug uitgelachen.” De laatste opmerking
brak haar resterende stukje verzet. Het snikken ging over in erbarmelijk
janken. Ze ging zo te keer, dat er een eerste klein barstje van medelijden in
zijn woedende pantser kwam. Even aarzelde hij, maar hij was nu eenmaal op stoom
en al de adrenaline in zijn lijf maakte dat hij door ging.

“Kwalificatie. Dat is een gemakkelijke. Je bent een gore rot
slet.” Het janken hing over in een geblèr met lange uithalen. Hij wierp haar
een keukenrol toe.

“Hier snuit je neus en veeg je smoel af. Ik ben nog lang
niet klaar.” Zonder verder aandacht aan haar gehuil te besteden ging hij door.
Schreeuwend om boven het gehuil uit te komen.

“Larderen. Hebben nog andere vuilakken ergens zaadsporen
achter gelaten?” Hij stapte naar haar toe en tilde haar hoofd op.

“Neeeeeeh, dit was de eerste keer.” Gevolgd door grote
snikken, “ik … ik …” Het barstje in zijn pantser vulde zich met wat meer
medelijden en daardoor groeide het barstje, waardoor nog iets meer meelijden
kon toestromen.

“Schiet maar op naar boven en ga je douchen om warm te
worden. Vergeet niet je tanden goed te poetsen en je mond te spoelen. Voor het
geval je daarover gelogen heb,” voegde hij er gemeen aan toe. Hij volgde haar
naar boven. Zittend op het toilet keek hij hoe zich douchte.

“Monitoren”, las hij in gedachten van het briefje
en kijkend naar haar schimmige bewegingen achter de glazen douchewand. Verrekt
dat klopt, dat doe ik nu. Het had geen zin het hardop voor te lezen. Ze kon hem
door de waterstraal toch niet horen. “Neveneffect”, las hij stil
verder. Hij grinnikte want met het afnemen van zijn woede was zijn pik
gegroeid.

“Ombuiging.” Hij kneep door de stof van zijn broek
in zijn stijve. Nou nee, die liet zich niet buigen. De waterstraal stopte en de
deuren gingen open. Ze stapte de douche uit en reikte naar een handdoek. Haar
kippenvel was weg en haar vel was nu roze. Hij keek hoe ze zich afdroogde en
dacht, het is nog steeds een lekker wijf, als ze maar niet zo chagrijnig doet. Het
volgende woord op het briefje was “opteren” en dat bracht hem op een
idee. Hij stond op en scheurde haar briefje in stukjes, die hij in de wc liet
vallen.

Ze was gestopt met huilen en ze keek met een schuwe blik
naar hem. Wat zou hij van plan zijn?

“W .. w.. wil je dat ik weg ga?” Stotterde ze.

“Ja eigenlijk wel, maar dat stomme kutlijstje van je heeft
me op een idee gebracht. Ik heb nog een paar deftige woorden voor je:”Sodomie. Onaneren.
Cunnilingus. Fellatio.

Penetreren”

Ze was niet dom, ze kende de woorden, maar snapte niet wat
hij wilde. Hij kleedde zich uit en keek nog steeds kwaad. Tot haar verbazing
zag ze dat hij een enorme erectie had. Zijn penis leek groter en stijver, dan
ze de laatste maanden van hem gezien had.

“Je mag kiezen.” Verward keek ze hem aan.

“Dan kies ik voor je. Fellatio! Vooruit laat eens zien of je
je eigen man nog wilt pijpen.”

Ze wilde niet en deed het toch. Ze legde haar handdoek zo
dat ze er met haar knieën op kon gaan zitten en sperde haar mond open. Hij
drukte zijn erectie in haar mond en ongeïnspireerd begon ze te pijpen. Haar
lippen over zijn pik voelde goed en toch sloeg de twijfel bij Bert toe. Seks
was iets voor samen en dit was wel heel erg eenrichtingsverkeer. Op het moment
dat hij dacht; ‘laat maar zitten, ik ruk me straks wel klaar,’ begon ze haar
tong te gebruiken.

“Participeren.” Het was een woord dat ook nog op
haar lijstje stond. Alleen het woord kwam nu niet in haar op. Wat wel opkwam
was een gevoel van geilheid. Al pijpend merkte ze dat het haar opwond. Nat
worden, op de schaarse momenten dat ze nog met Bert seks had, lukte nog steeds
en klaarkomen ook. Maar dit voelde veel geiler. Ze pakte zijn stam vast en trok
haar mond een stukje terug om met haar tong cirkelvormige bewegingen over zijn
eikel te maken.

Bert dacht niet meer aan stoppen. Als hij het lijstje niet
door de wc gespoeld had dan zou het woord “prolongatie” hem
opgevallen zijn. Hij wilde verder, hij wilde haar neuken. Hij trok zijn pik
terug.

“Wat is er, vind je het niet lekker? Vroeg ze teleurgesteld.

“Jawel, super, maar zo kom ik veel te snel.”

“Geeft niet. Laat me maar, ik wil je verwennen.”

Een laatste restje van zijn woede maakte dat hij zich niet
overgaf aan het genot en de regie terug wilde. Hij draaide haar om en hem
tegemoet komend drukte ze haar billen naar achteren. Ze zocht met haar handen
steun op het badkamermeubel. Ze voelde hoe hij in haar gleed en het voelde …goed.

“Piketpaaltjes slaan”, was het niet, het was meer
een heipaal die met een reuzenklap in een zompige bodem zonk. Bert voelde hoe
die warme soppigheid zijn pik masseerde en genoot. Hij sloeg zijn armen om haar
heen om haar borsten vast te pakken. Haar tepels waren stijve knopjes en nu
niet van de kou. Het eerdere gevoel van die avond, het gevoel van genaaid zijn,
was samen met haar verdriet verdwenen. Ze voelde zich vrouw en geil. Ze voelde
zijn handen op haar borsten en hoe hij tussen duim en wijsvinger haar tepels
masseerde. Ze voelde hoe ze met iedere stoot richting de finish geduwd werd.
Een finish met fanfare en vuurwerk. In de spiegel zag ze Bert zijn hoofd. Haar
Bert en zijn gezicht was vertrokken. Nu niet van boosheid, het was de blik waar
ze zo geil van kon worden. Geconcentreerd op de seks, helemaal “gefocust”
op zijn pik, die haar verwende. Zijn
ballen tikten tegen haar aan en… Ze voelde het opkomen, ze balanceerde op de
rand. Ze spoorde hem aan.

“Toe neuk me… doorstoten.” Ze keek naar zijn verbeten kop
in de spiegel. Ze hadden oogcontact en ze kwam. Terwijl hij zachtjes
doorstootte spoelde het genot in golven door haar heen. Bert wist zich nog net
in te houden. Hij wilde meer, hij wilde langer en al neukende was er een idee
in hem opgekomen. Pijpen wilde ze hem maar af en toe. De laatste jaren meer af
dan toe. Klaarkomen in haar mond was altijd taboe geweest. Hij hielp haar om
overeind te blijven en wachtte tot de storm in haar geluwd was.

“Nu ik,” zei hij terwijl hij wijdbeens op het deksel van het
toilet ging zitten. Zijn, van haar vocht, glimmende pik stak schuin omhoog. Het
kwam niet in haar op om te protesteren en ze dacht al helemaal niet na over de
mogelijke “precedentwerking”. Als ze al dacht dan was het alleen maar
aan of en hoe hij hem straks nog eens in haar kut zou steken.

Ze likte en ze zoog. Zijn pik pulseerde in haar mond en ze
voelde hoe hij in haar mond klaar kwam. Hij pakte haar hoofd vast om te
voorkomen dat ze terugtrok. Overbodig, daar dacht ze helemaal niet aan. Ze
slikte het niet gelijk door, ze speelde er mee in haar mond. Het smaakte niet
vies, het smaakte wat zoet en een beetje naar noten. Daarna slikte ze en nog
eens. Zou hij het menen toen hij zei dat hij wilde dat ze zwanger werd. Ze
hadden het uitgesteld, maar dat lag niet alleen aan haar. Er schoot haar iets
te binnen, dat ze ooit gelezen had, over hoe zaad slikken afstoting van de
vrucht voorkomt. “Randvoorwaarden creëren”, dat had ook op haar
briefje gestaan. Ze moest er om giechelen. Bert keek haar vragend aan.

“Lekker,” zei ze gevolgd door. “We moeten dit vaker doen.
Laten we op bed gaan liggen.”

Dicht tegen elkaar aan liggend genoot Bert van de
“vigerende status quo” van verzoening, die de lust ze had gebracht. Babs
wachtte op nieuw initiatief van Bert en streelde zijn rustende pik. Ondertussen
werkte ze in gedachten aan een plan B. Stel dat… en… als… Bert kon dan
thuis op het kind passen als zij in Den Haag was. Zijn pik ontwaakte en hij
kuste haar innig. Twee maal achter elkaar dat hadden ze in jaren niet meer
gedaan. Bart ging op zijn knieën tussen haar benen zitten.

“Wacht,” zei ze en ze trok haar benen hoog op, zodat hij ze
op zijn schouders kon leggen. Hij vulde haar tot op het diepste punt. Goed zo,
dacht ze, dan kan hij raak schieten, dan hebben we dat ook gehad. Terwijl hij
in haar stootte gleed zijn dikke knuppel langs haar meest gevoelige plekjes.
Het gaf haar even een gevoel van spijt, dat ze hem dit standje al jaren ontzegd
had met, “dat doet pijn” en zo “lenig ben ik niet.”

Het voelde toch wel goed, nee sterker nog het voelde
geweldig. Daarna dacht ze nergens meer aan, ze genoot. Het kwam opzetten, diep
in haar ontstond een kern van genot en die kern groeide en groeide, tot er een
gevoel ontstond van barsten. Ze gilde toen het diep in haar explodeerde en
golfde en golfde …

Later die avond en zo ver mogelijk van de snurkende Bert
vandaan, dacht ze na over de afgelopen uren en over de explosie van genot. Van
binnen uit dacht ze, dat deed hij gelukkig goed. Bert mocht blijven. Met een
glimlach dacht ze aan haar lijstje.

“Intrinsieke motivatie”, dat had er ook op
gestaan.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



DE WEDUWE EN HAAR TUINTJE

DE WEDUWE EN HAAR TUINTJE Posted on Fri, December 21, 2018 12:55:34

DE WEDUWE EN HAAR
TUINTJE

De eerste weduwe met wie Bart een verhouding had was de Weduwe van Nelle. Dat was voor hem de langste verhouding ooit, zijn
huwelijk duurde aanmerkelijk korter. Zes jaar van zijn leven lurkte hij aan
zware shagjes. Zijn longen vervuilend met teer en andere viezigheid, zijn brein
benevelend met verslavende stoffen. De gore bruine vingers van een roker en
zijn kleren stonken als een asbak. Het afscheid nemen van zijn huwelijk viel
mee, maar de weduwe verrekte het om hem los te laten. Het duurde nog een jaar
of vijf voor hij van de neiging af was om iets tussen zijn lippen of in zijn
vingers te willen houden. De ervaring maakte hem kopschuw voor lange relaties
en weduwen.

Bart was het prototype van de geboren vrijgezel en
voorbestemd voor korte relaties. Helaas kwam hij daar te laat achter. Als hij
het eerder had geweten dan was hij niet op zijn vijfentwintigste met een schat
van een vrouw getrouwd. Het sierde hem dat hij nog lang berouw hield over het
verdriet dat hij haar bezorgd had.

Waar anderen al of niet bewust zochten naar vastigheid, had
Bart dat al lang afgeleerd. Het was gewoon zijn ding niet. Een vriend zei ooit.

“Je wilt gewoon zo veel mogelijk vrouwen neuken.” Maar zo
zat het niet, het was geen macho gedoe, geen race naar steeds grotere
aantallen. Wat het wel was kon Bart niet goed duiden. Toen hij er eenmaal
achter was, dat bestendige relaties met vrouwen niet zijn ding was, had hij er
vaak over nagedacht. Hij kwam er niet uit. Het zat gewoon in hem en het was net
zo iets als met zijn vakanties. Hij trok er graag op uit en ging nooit meer dan
een keer naar een zelfde bestemming. Bij vakanties is dat gemakkelijk, je kiest
en klaar is Kees. Bij vrouwen daarentegen was het een stuk lastiger. Naar mate
Bart ouder werd bleek het zelfs gecompliceerd. De jeugdige Bart maakte
gemakkelijk contact met nieuwe ‘veroveringen’. Het enige lastige was om het
kortstondig te houden. De ouder wordende Bart verloor zijn haren en hij droogde
lelijk op. Het werd moeilijker om vrouwen te veroveren. De vrije vrouwen werden
schaarser of vonden hem niet aantrekkelijk. Als ze al iets met hem wilden, dan
ging het hen om een vaste relatie.

Hij scoorde steeds minder en omdat een lamme rechter arm het
ook niet was probeerde hij zijn geluk op Internet. Zijn niet zo knappe kale kop
en zijn naar waarheid vermelde lengte van slechts een meter vierenzeventig
maakte dat hij zoekende dames een lamme wijsvinger bezorgde.

Zijn laatste wip was met een Bulgaarse. Twee maanden terug
tijdens een korte vakantie. Danitsa, klein, mollig en met een flinke bos hout
voor de deur. Ze was lief en ze naaide als een naaimachine. Bovenop, was haar
favoriete positie en Bart had geen bezwaar. Hij vond het geweldig die grote
zwabberende borsten. Het duurde drie dagen en dat was precies lang genoeg. Ze
gaf hem bij vertrek haar telefoonnummer en emailadres. Schattig, vond hij, maar
kansloos. Zijn volgende bestemming werd een andere. Overigens stagneerde daarna
zijn zoektocht naar nieuwe grazige weiden.

Bart werkte voor een grote telecom aanbieder als
systeembeheerder. Zijn werkgever had in de concurrentiestrijd met de andere
providers meer beloofd dan waargemaakt kon worden. Met als gevolg, de bij
consumenten zo bekende problemen. Hardnekkige aansluitproblemen en een slecht
bereikbare klantenservice. Om uit de misère en vooral uit de klachten, in veel
bekeken consumenten programma ’s, te komen werden figuurlijk ‘alle zeilen
bijgezet’. Er kwam een, zoals de topman met zijn megalomaan jacht het noemde, ‘alle
hens aan dek’ actie. Uit alle geledingen van de organisatie werden mensen
gerekruteerd om tijdelijk hun normale werk te laten liggen en de problemen bij
klanten op te lossen. Zo kwam het dat Bart als ‘vrijwilliger’ een week lang
door Noord Holland trok. Bart had zich gemeld omdat het hem wel een mooi
avontuur leek. Een week het land in, onder de mensen, zei hij in zichzelf.
Daarbij denkend aan vrouwen.

De tweede dag stopte hij al vroeg voor een vrijstaande villa
in Abcoude. Kwart voor acht zag hij op het dashboard. Nieuwsgierig keek hij
waar hij terecht was gekomen. Chique buurt, groot huis met een verwaarloosde
tuin en bomen die het huis aan het zicht onttrokken. Op de oprit stond een
zwarte Tesla. Voordat hij kon aanbellen ging de voordeur open. Een sjiek
zakelijk geklede lange vrouw van een jaar of veertig keek hem kwaad aan.

“Oh, bent u er eindelijk?”

“Goedemorgen,” zei hij. “Als ik het goed heb, dan is er met
u een afspraak gemaakt voor acht uur. Schikt het als ik eerder begin?”

Ze verblikte of verbloosde niet, wel deed ze een stap opzij
om hem binnen te laten. Wat een lang end, dacht hij haar passerend. Ze was met
hakken een kop groter dan hij.

“Ik hoop dat je opschiet. Over anderhalf uur heb ik een belangrijke
bespreking in Amsterdam.” Het kwam er snauwerig en met een geaffecteerd accent
uit. Oh, dacht hij, van u naar jij gedegradeerd.

“Koffie”, zei hij haar aankijkend. “Koffie helpt me om snel
te werken.”

Er krulde zowaar een glimlach om haar mond toen ze vroeg hoe
“mijnheer” de koffie wenste.

Een eigenwijze, dacht Sandra in de keuken. Ze had
geïrriteerd zitten wachten en gezien hoe hij stopte en uit de auto stapte.
Voordat hij naar de deur liep, had ze hem nieuwsgierig rond zien kijken. Schiet
nu maar op, had ze gedacht. Hoewel ondermaats, liet hij zich niet intimideren,
daar hield ze wel van. Ze kwam al genoeg mietjes tegen. Niet knap, wel brede
schouders en een lekker gespierd lijf vermoedde ze. Achter hem aan naar binnen
lopend had ze gezien dat hij soepel bewoog.

Bart ging aan de slag en hoorde op de achtergrond hoe de
koffiebonen gemalen werden en het gesis van een koffiemachine. In een huis als
dit verwachtte hij geen Senseo. Ze bracht de koffie en bleef hem op de vingers
en op haar horloge kijken. Ondertussen een tirade afstekend over zijn
werkgever. Hij trok zich er niets van aan en werkte rustig verder. Als haar
verhaal klopte, dan kon hij haar alleen maar gelijk geven. Hij luisterde en
sloeg het op.

“Mag ik je laptop even,” vroeg hij ook overgaand tot
tutoyeren. “Even iets testen”

Ze zuchtte, “moet dat?”

Hij gaf geen antwoord en keek haar vragend aan. Haar laptop
kwam op tafel en terwijl zij het apparaat opstartte bekeek hij haar eens
rustig. Lijntjes rond de mond en de ogen, de veertig gepasseerd. Slank en half
lang kastanjebruin haar. Nu ze niet meer zo boos keek, zeker niet
onaantrekkelijk.

Het scherm van haar laptop kwam tot leven met de foto die
Arie er nog had op gezet. Toen nog samen, tijdens hun laatste reis. Arie was al
ziek en wilde nog een keer naar Rome. Samen op de foto bij de
schildpaddenfontein. Muntjes in het water werpen had toen al geen zin meer.
Drie tot zes maanden was het laatste vonnis en dat bleek ruim geschat.

Ze zag hem kijken en zei, “andere tijden. Dat was twee jaar
terug toen mijn man nog leefde.”

Bart knikte en vroeg naar de laptop wijzend, “mag ik?”

Nou nee, liever niet, dacht ze. Er stond te veel privé en
zakelijke informatie op. In de gaten houden wat hij doet. Tot haar verrassing
begon ze te babbelen en dat was niets voor haar. Terwijl hij met haar laptop in
de weer was, vertelde ze hoe haar man altijd de ICT problemen oploste. Bart ‘hmmde’
af en toe een reactie en ging door met zijn werk. Kennelijk beschouwde ze zijn “hmm”
als een aanmoediging. Ze begon te vertellen over haar man en hoe ze hem miste
omdat hij altijd alle technische problemen oploste. Als dat het enige is? Dacht
Bart.

“Wil je nog koffie?” Vroeg ze zijn gedachten onderbrekend.

Dat wilde hij en hij keek haar op weg naar de keuken na. Het
viel hem op dat de rok van haar mantelpak strak om haar billen spande en dat
ze, voor zo ’n lange dunne, een leuk rond kontje had. Terwijl ze met de koffie
in de weer was praatte ze verder. Dat haar man een stuk ouder was geweest, en
dat het huis nu veel te groot voor haar alleen was. Om niet te blijven hmmen,
gaf hij maar eens een reactie.

“De tuin ook, denk ik,” zei hij, denkend aan de wildernis
die hij op weg naar de voordeur had gezien. Haar antwoord verraste hem. Ze
reikte hem zijn kop aan en zei.

“Dat was al voor zijn dood zo. Mijn man verwaarloosde zijn
tuintjes nogal.”

“Oh,” zei Bart, na enig nadenken. Hij vroeg zich af of haar
opmerking net zo dubbelzinnig bedoeld was, als het klonk. “Ik kom uit een
familie van hoveniers. Ik ben het zwarte schaap omdat ik in de ICT ben gaan
werken. Vroeger thuis heb ik altijd in het bedrijf meegewerkt en geleerd hoe
tuinen verzorgd moeten worden.”

Sandra kon haar tong wel afbijten. Haar frustratie zo te
laten merken, ze had het er zo maar uitgeflapt. Hun huwelijk was voor haar al
over toen Arie ziek werd. Het was al lang geen huwelijk meer. Een zakelijke
overeenkomst, daar leek het nog het meest op. Toen ze zich begon af te vragen
waarom ze nog een bed deelden, was ze gaan nadenken over een scheiding. Het
idee sluimerde en groeide uit tot een besluit. Voordat ze er toe kwam om het
Arie te vertellen, werd hij ziek. Daarna kon het niet meer. Voor Arie betekende
de foto uit Rome veel en uit piëteit had ze de foto laten staan. Dat zwarte
schaap klopte, maar dat had een andere reden. Zijn Betuwse familieleden waren
allemaal ‘keurig’ getrouwd, gingen trouw ter kerke en hadden een talrijke
kinderschaar verwekt. Dat had Bart allemaal nagelaten. Hij twijfelde trouwens
of ze al hun tuintjes allemaal even goed verzorgden. Vruchtbare aarde, dat wel.

Ze reageerde niet op zijn opmerking over de hoveniersfamilie
en de goed verzorgde tuinen. Hij keek haar aan en zag een gezichtsuitdrukking
die hij niet kon duiden. Jammer, dacht hij, leuk geprobeerd. Hij nam een slok
koffie en zei.

“Zo ik ben klaar. Alles werkt nu prima. Even opruimen, mijn
koffie opdrinken en dan ben ik weg.”

“Oh, dan haal ik mijn afspraak nog gemakkelijk.” Het klonk
bijna teleurgesteld.

Sandra ’s hersenen werkten op volle toeren. Wat zou ze doen?
Vreemd genoeg vond ze die kleine kale aantrekkelijk, terwijl het helemaal haar
type niet was. Hij had iets ongepolijst mannelijks en hij leek belangstelling
voor haar te tonen. Ze had gemerkt hoe hij haar zat op te nemen en gevoeld dat
hij haar nastaarde toen ze koffie ging halen. De neiging om wat meer
heupwiegend te lopen had ze onderdrukt. Zo ben ik niet, had ze gedacht. Hij was
zeker niet knap, maar hij had wel wat met die kale kop. En het belangrijkste,
hij leek tegen haar opgewassen. Zoveel vrije mannen kwam ze niet tegen en ze
had geleerd de haantjes en de roofdieren uit haar werk, de onroerend goed
wereld, te mijden.

Een keer was ze in de fout gegaan. Tijdens de Expo Real, de
vastgoedbeurs in München. En stom genoeg met een bekende uit het wereldje. Arie
die normaal mee ging naar München was toen al erg ziek en thuis gebleven. Ze
hadden alle twee te veel alcohol op en het was slechte seks. Te meer, omdat ze
zich na afloop schuldig voelde. Ze had ook gemerkt dat ze de volgende dag wat
besmuikt door sommige landgenoten in de Nederlandse delegatie werd opgenomen.
Dat nooit weer. Dan liever geen seks had ze op de vlucht naar huis besloten.
Thuis gekomen deed ze haar best om niet meer aan München te denken. Het werkte
niet, steeds als ze Arie zijn lijden zag kwam de herinnering boven en daarmee
de schaamte.

In de maanden na Arie ’s dood smachtte haar lichaam naar
aanraking en het kwam er niet van. Er moest zo veel geregeld worden en de
schaamte werkte door. Daarna ontmoette ze domweg geen leuke beschikbare mannen.
Ze had er meermaals over nagedacht en steeds weer besloten dat ze haar foto
niet aan Tinder toevertrouwde en dat datingsites haar ding niet waren. Een keer
had ze nog seks gehad, tijdens een korte vakantie. Met een jongere man, die
keer had ze er wel van genoten. En geen complicaties, gewoon lekker vrijen en
verder met haar leven.

“Je bent te bazig,” had Arie jr., haar stiefzoon eens
goedmoedig bedoelt gezegd. Daar had hij gelijk in en daar kwam nog bij dat ze
niet van onderdanige mannen hield.

Ze zag hem treuzelen met zijn koffie en wachtte vergeefs op
initiatief van zijn kant. Hij leegde zijn kop en stond op.

“Mag ik je wat vragen?” Ze wachtte niet op antwoord en ging
gelijk door. “Heb jij dan ook verstand van tuinen?”

Ze vroeg het met een serieus strak gezicht. Toch vroeg hij
zich af welke tuin ze bedoelde. Hij stond al te lang droog en hoewel ze lang en
mager was, had haar strakke ronde kont zijn fantasie geprikkeld. Hij vertelde
hoe hij tijdens zijn school- en studietijd had meegewerkt in het familiebedrijf
en nog wel eens bijsprong met het maken van calculaties en ontwerpen. Ze
aarzelde even en toen kwam het.

“Zou je me willen adviseren hoe ik de tuin moet laten
aanpakken? Ik wil dat in orde hebben voordat ik het huis te koop zet.” Ze zag
zijn twijfel en zei, “ik betaal je voor je tijd hoor.”

Zonder veel na te denken zei hij, “ach zo veel werk is het
niet. Ik vind het wel leuk om zo iets te doen en je schenkt lekkere koffie. Zie
het als service.”

Hij zag haar gezicht betrekken. Dat gaat te snel, dacht ze,
dan ben ik aan hem verplicht.

“Nee, ik sta er op om je te betalen. Is vijftig euro per
uur, zo in het handje, akkoord?”

Tering, dacht Bart, fout ingeschat. Zal ik terugkrabbelen?
Voor het geld hoefde hij het niet te doen. Zijn nieuwsgierigheid naar haar
bedoeling won het. Het kwam toevallig nog goed uit ook, hij ging zaterdagmiddag
met een vriend in Vinkeveen naar een boot kijken. Voor die tijd kon hij langs
Abcoude rijden. Ze spraken af, dat hij zaterdagmorgen om negen uur langs zou
komen. Kaartjes werden uitgewisseld voor het geval er iets tussen zou komen.

“Mr S. M. Flietstra, notarieel jurist, adviseur
vastgoed,” las Bart. Hij keek haar vragend aan.

“Sandra,” zei ze.

Hij stak zijn hand uit. “Bart.”

Ze hield zijn hand langer vast dan voor een handdruk nodig
en benadrukte dat ze blij was dat hij haar wilde helpen. Sandra keek hem na
toen hij naar zijn auto liep. Brede schouders en een lekker kontje, dacht ze
voordat ze snel de deur sloot. Ze wilde niet dat hij kon zien dat ze hem
nakeek. Ze ging met een verse kop koffie zitten en kreeg twijfels. Ze noemde
zich zelf in gedachten een stomme muts. Wat had haar bezield? Ze miste
intimiteit, nou en? Voor de seks hoefde het niet, dat kon ze ook best in haar
eentje af.

Vrouwen? Dacht Bart in de auto. Wat wilde die lange? Eerst
nors, dan signalen dat ze hem wel zag zitten en daarna leek ze alleen om een
tuinadvies verlegen te zitten. En ik lul trapte er in. Hij dacht na over hun
gesprek en of hij haar verkeerd begrepen had. Het kwam door de toespeling over
het verwaarloosde tuintje, besloot hij. Nou ja, hij wilde haar tuintje best
eens verzorgen. Met zo ’n lange had hij het nog nooit gedaan. Wat voor standjes
waren geschikt voor een vrouw die bijna een kop groter was? Ze had niet veel
tiet, maar wel een lekker kontje. Seks met een tante Sidonia, hij grinnikte,
dat was nieuw voor hem. Een weduwe? Er schoot hem een gezegde te binnen. ‘Wie
worst eet of een weduwe trouwt weet nooit wat er in is gedouwd.’ In ieder geval
zaterdag condooms meenemen, besloot hij. Je weet maar nooit.

De gedachten aan zijn worst die door haar struikgewas naar
binnen gleed zorgde voor een bobbel in zijn broek. Wachtend voor een stoplicht,
zag hij de bestuurster van de auto naast hem naar hem kijken. Hij keek haar aan
en dacht, als jouw kruis net zo nat is als mijn paal hard, dan hebben we iets
gemeenschappelijks. Ze draaide haar hoofd weg. Voor hij bij de volgende klant
uitstapte moest hij hem eerst weer netjes recht leggen.

Onderweg naar haar afspraak hield Sandra ’s twijfel aan.
Stomme doos, noemde ze zich zelf. Zo maar een man uitnodigen met een doorzichtig
smoesje. Hoe stom kan je zijn? Het woord nooddruftig kwam in haar op, en dat
was ze niet. Ze had haar werk, de medewerkers, haar vriendinnen en voor de seks
kon ze het steeds beter zelf af. En waarom deze man in vredesnaam? Hij was niet
knap en hij was klein, meer een tuinkabouter besloot ze met een glimlach. Het
enige dat voor hem pleitte was dat hij zich niet door haar liet ringeloren en
dat hij er stoer uitzag.

En dan ook nog op zaterdagmorgen, haar enige ochtend met
echte ontspanning. Al sinds jaren waren de zaterdagochtenden gereserveerd voor
de fietsclub. Zelfs als het regende kwamen ze bij elkaar, dan gingen ze in een
sportschool spinnen. Het was overigens geen echte club, maar een gezelschap dat
na haar studietijd spontaan ontstaan was. Oud studiegenootjes, vriendinnen van…
en zo verder. Als ze er allemaal waren dan waren ze met zijn tienen. Alleen
maar vrouwen en onderling noemden ze hun fietsgroep ‘de natte zeem’. Ze hadden
een strikte regel, al fietsend werd er nooit over werk gepraat. Verder werd er
over van alles gesproken en lief en leed gedeeld. Hoewel dat meestal relatie
leed was. Waarbij sommigen haar soms rode oortjes bezorgden met hun uitgebreide
ontboezemingen. Zij was niet zo van het delen van dat soort informatie. Eerst
vond ze het te privé en later viel er, over wat er niet gebeurde, niets te
vertellen. Haar eenmalige avontuur in München hield ze, uit schaamte, al
helemaal voor zich. Arie was toen al doodziek en terwijl zijn dochter uit zijn
eerste huwelijk op hem paste had zij…

Gelukkig hadden de kinderen uit zijn eerste huwelijk nooit
aangedrongen op de verkoop van het huis. Ze hadden begrip voor haar en hun
erfdeel kwam wel. Nu moest het er maar van komen. Stel dat het iets werd met de
tuinkabouter, zou ze er dan over praten op de fiets? Te voorbarig, dacht ze,
eerst maar eens afwachten. Zou zo ’n kleine man ook een kleintje hebben? Voor
een lange man was Arie niet super groot geschapen geweest. Meer gewoon en wat
aan de dunne kant. Ze corrigeerde zichzelf, zo wilde ze niet aan Arie denken.
Hij was een geweldige leermeester geweest en het meeste van wat ze bereikt had,
had ze aan hem te danken.

Na haar afspraak, op haar eigen kantoor achter haar bureau,
probeerde Sandra nogmaals te analyseren wat haar in hem aantrok. Zijn uitstraling,
dacht ze. Eigenzinnig en non conformistisch, geen kuddedier en waarschijnlijk
een ongelofelijke “eigenheimer”. Geen man om mee samen te leven.
Jammer dat hij zo klein was. Haar gedachten maakten een vreemd sprongetje, ‘kabouterseks’.

Ze moest denken aan een erotisch sprookje dat ze ooit
gelezen had. Over een prinses of was het Sneeuwwitje? Met een kabouter. En hoe
het met kabouterbloed volgestroomde kabouterpiemeltje een echte grote dikke
penis werd. De prinses had de dwerg opgetild om zijn knuppel op de juiste
werkhoogte te brengen. Met haar handen om zijn middel had ze hem in haar
geschoven en heen en weer bewogen. Dat allemaal met luide aanmoedigingen van de
dwerg. Hoe zou… Ze corrigeerde zich zelf. Stop, ophouden, straks zit ik hier
achter mijn bureau te soppen. Door het vele glas wordt voor het hele kantoor
mijn rode hoofd zichtbaar en komt er iemand vragen of ik koorts heb.

Gedurende de volgende dagen vroeg Bart zich een paar keer af
of hij geen smoes moest verzinnen. Een plotselinge griepaanval en zaterdag verhindert
of zo. Omdat hij een hekel had aan laf gedraai deed hij het niet. ‘Kiek ’n wat
wordt’, besloot hij.

Vrijdagavond in bed kon Bart moeilijk in slaap komen. Hij
dacht aan lange Sandra met haar strakke ronde kont. Hij fantaseerde over ze er
bloot uit zou zien. Kleine borsten, maar misschien wel van die geile puntige
kegelvormige tepels? En haar tuintje, bruinharig net als haar kapsel en niet
geschoren? Een weduwe met bruin schaamhaar. Er schoot hem een verhaal te
binnen. Over een zeeman met een hobby. Het verhaal stamde nog uit de tijd
voordat harsen en kaalscheren in de mode kwam. De zeeman verzamelde plukjes
schaamhaar. ‘In ieder stadje, een ander schatje’ en wat hoerenbezoek vulden
zijn collectie. In zijn hut aan boord had hij een bord hangen met de opgeplakte
plukjes. Onder ieder plukje stond de naam van de betreffende dame. Als grap of
uit jaloezie had een medebemanningslid er een plukje zware shag bijgeplakt met
als bijschrift ‘van de weduwe’.

Als haar echte haarkleur zwart is, dan is het een zwarte
weduwe en die zijn giftig. De vrouwtjes eten soms na het paren de mannetjes op.
Hij zag haar lange magere lichaam voor zich. Schrale armen en dunne lange
vingers, als tentakels. Na die gedachte lukte het hem niet meer om verder te
fantaseren over de weduwe. Zoals zo vaak sinds de vakantie, dacht hij terug aan
Danitsa. Aan het oerwoud op haar onderbuik en zijn eikel die tussen haar
schaamhaar zijn weg vond. Jammer dat hij haar nooit van achteren had mogen
nemen. Haar beharing groeide door tot rond haar kontgaatje. Niet dat hij daarin
wilde, maar het zag er wel geil uit zo ’n behaarde pruim. Hij haalde voor ogen
hoe ze op hem zat en hoe hij haar deinende borsten in zijn handen ving. Het werkte
en hij trok zich af om de ‘druk van de ketel te halen’. Stel dat het de
volgende dag toch neuken werd, dan ging hij het langer vol houden. Nadat hij
zijn buik en pik had schoongeveegd lukte het hem weer aan Sandra te denken. Hoe
zou het zijn om het met zo’n lang end te doen? Seks met een lange vrouw zou dat
net zo iets zijn is als fietsen op een te grote fiets?

Sandra verzorgde die vrijdagavond haar tuintje, hoewel ze
het niet zo noemde. In gedachte noemde ze het haar poes. Kut vond ze een
ordinair woord, voor haar was het haar vagina of haar poes. Soms gebruikte ze
het verkleinwoord, kutje dat kon wel. Harsen of glad scheren, daar was ze nooit
aan begonnen. Gelukkig was ze niet erg behaard. Haar recept bestond uit gewoon
af en toe wat trimmen en zorgen dat er niets buiten haar bikinibroekje
zichtbaar was. Het verzorgen en denken aan wat er zou kunnen gebeuren maakte
dat ze zich geil voelde. Zo geil, dat ze koos voor ‘dubbel’. Dubbel was iets
nieuws. Ze was het een paar maanden terug gaan proberen. Door een scabreus
verhaal dat Nelleke van de fietsclub verteld had, was ze gaan nadenken en op
zoek gegaan. Ze had een buttplug en een dildo besteld en die bevielen goed. Zo
goed dat ze er een naam voor verzonnen had. ‘Enkel’, was alleen haar oude
trouwe vibrator en ‘dubbel’ was de buttplug samen met de dildo.

Ze zocht het boek met de erotische sprookjes op. ‘Met liefde
en lust’, had Arie voorin geschreven. Het was een cadeautje toen ze als
stagiaire voor hem was gaan werken en ze verliefd geworden waren. Toen nog wel,
dacht ze. Ze vond het verhaal van de kabouter. Er stonden illustraties bij. Ja,
zie je wel. De kabouter werd opgetild en als een soort van stormram gebruikt.
Op het plaatje was de eikel de helft dikker dan de schacht, als een harpoen.
Hoe zou dat voelen? Iets verder stond een afbeelding die haar vreemd genoeg nog
meer deed. De kabouter was met haar handen onder zijn billen verder omhoog
getild. Zo hoog dat die dikke gezwollen eikel voor de helft tussen haar lippen
stak.

Ze voelde de bekende kriebel en doopte haar wijsvinger in
haar vagina. Soppen, dacht en ze pakte uit haar nachtkastje de benodigde
attributen, haar dildo, de buttplug en een handspiegel. Na de buttplug een paar
keer door haar spleetje bewogen te hebben, ging ze op haar zij liggen om hem in
te brengen. Daarna stond ze op voor de rest van het ritueel. Met haar billen
naar achteren gestoken, ging ze voor de grote passpiegel staan. Ze richtte de
handspiegel om te zien hoe het oog van de buttplug tussen haar billen stak. Met
haar andere hand werkte ze zachtjes de dildo binnen. Zoals steeds genoot ze er
van om te zien hoe haar schaamlippen zich om de dildo vouwden. Ze had deze
dildo uitgekozen, omdat hij zo levensecht leek. Met een eikel en aderen op de
schacht. Alleen de kleur klopte niet en de eikel was minder gezwollen dan die
van de kabouter op het plaatje.

Ze ging op bed liggen en begon de dildo te bewegen. Het
lukte, rustig werkte ze zich naar een orgasme. Toen ze bijgekomen was haalde ze
de buttplug uit haar gat en liet hem naast de dildo op de vloer vallen. Ze trok
het dekbed over zich heen. Douchen kon morgenvroeg ook en dan voor de zekerheid
het bed verschonen. Denkend aan Arie en hun gelukkige eerste jaren viel ze in
slaap.

Bart werd wakker voordat de wekker afliep. Hij moest plassen
en zijn ODOL verhinderde dat hij kon richten. Dan eerst maar douchen, dacht
hij. Al douchend slonk zijn geval een beetje en het lukte hem omlaag buigen.
Hij urineerde in de douchebak.

Sandra schrok wakker van de wekker en nog wat slaapdronken
drong het tot haar door dat het zaterdag was. Uit bed stappend zag ze haar
speeltjes liggen. Ze raapte ze op en nam ze mee, om ze onder de douche schoon
te spoelen.

Ze dacht na over haar kleding. Spijkerbroek besloot ze, een
strak om haar billen zittende en een blouse, dat camoufleerde haar kleine
borsten wat. Wel of geen bh. Ze kon zonder, maar besloot er toch een aan te doen.
Ze was nooit zo van de sexy lingerie geweest en had wat dat betreft niet veel
keus. Ze koos een zwart slipje in de kleur van haar bh. Eerst naar de bakker en
dan ontbijten, besloot ze.

Stipt om negen uur stond Bart bij Sandra voor het huis. Ze
zag hem uitstappen en wat papieren en gereedschap uit de auto pakken. Impulsief
deed ze de deur al open en liep ze hem met uitgestoken hand tegemoet. Wat een
verschil met de vorige keer, dacht Bart. Bij het naar binnen gaan zag hij dat
ze schoenen zonder hakken droeg en nog steeds meer dan een halve kop boven hem
uit toornde. Ze dronken eerst koffie en Bart vertelde hoe hij het wilde
aanpakken. Hij had Google Earth opnames uitvergroot uitgeprint.

“Ongeveer op schaal,” zei hij. Daarop geven we aan, wat weg
kan of gesnoeid moet worden. Na de koffie, gingen ze op verzoek van Bart samen
de tuin in om te bespreken wat Sandra wilde behouden. Bart liet haar voorgaan,
niet uit beleefdheid maar om haar billen in de strakke broek te zien. Zijn
eerdere indruk bleek juist, een lekkere kont. Een kont om je vingers in te
drukken en vast te houden. Terwijl Bart wat maten opnam en aantekeningen maakte
ging Sandra terug naar binnen. Van achter het raam volgde ze zijn
verrichtingen. Toch geen kabouter, merkte ze op. Met zijn brede schouders en
pezig gespierd lijf leek hij totaal niet op een tuinkabouter. Ook de baard
ontbrak, alleen zijn kale hoofd had hij gemeen. En zijn penis, waar zou die op
lijken?

Ze voelde wat kriebelen en vermande zich zelf. Ze was er nog
niet uit of ze nu wel of niet met hem naar bed wilde. En wat wilde hij? Hij had
haar een hand gegeven, vriendelijk gepraat onder de koffie en was aan de slag
gegaan. Hij had geen blijk gegeven van bijzondere belangstelling. Ze wilde geen
afgang en besloot dat hij de eerste stap moest zetten. Dan kon ze altijd nog
voor ‘de eer’ bedanken. Hij bleef wel lang buiten. Ze zag hem weer wat
opschrijven. Hij keek op en zag haar voor het raam. Ze maakte het gebaar van ‘drinken’?
Hij stak vijf vingers op. Ze ging vast de traktatie pakken, die ze die morgen
bij de bakker had gekocht. Bij binnenkomst stond op de eetbar in de keuken de
koffie voor Bart klaar. Hij ging zitten en keek toe, hoe ze uit de koelkast
twee slagroom tompoezen pakte.

“Wil je?” Vroeg ze. “Vers gebakken, vanmorgen vroeg bij de
bakker gehaald.

“Ja lekker. Ik ben gek op gebak.”

“Dat is je niet aan te zien,” zei ze hem monsterend
opnemend. Bart stak zijn hand uit om een schoteltje van haar aan te pakken. Dat
was het moment waarop het mis ging en waardoor het uiteindelijk goed kwam. Bart
weet het later aan zijn onhandigheid en Sandra aan, dat ze toch wat gespannen
was.

Bart probeerde het schoteltje vast te pakken, zonder zijn
vingers in de slagroom te steken. Sandra dacht dat hij het vast had en liet
los. Het schoteltje viel. Bart deed nog een vergeefse poging om het snel te
grijpen. Die poging deed het schoteltje van richting veranderen en kantelen. De
zwaartekracht deed de rest. De tompouce landde met de slagroomzijde naar
onderen op Bart zijn bovenbenen.

“Verdomme,” zei Bart, zijn christelijke opvoeding vergetend.

“Oh… sorry,” zei Sandra. Gevolgd door. “Nee, niet doen, laat
mij maar.” Toen ze Bart in de romige smurrie zag graaien. Ze pakte uit een
keukenla een spatel en begon het goedje van zijn benen te schrapen. Bart keek
toe en zag hoe ze dicht bij zijn knieën begon. Hij vroeg zich af hoe ver ze zou
gaan. Een deel van de traktatie was in zijn kruis beland. De eerste volle
spatel veegde ze in de doos van de tompoezen. Bij de tweede aarzelde ze.

“Ook zonde”, zei ze een likje nemend. Ja, dacht Bart, met
zijn vingers over zijn broek strijkend, om ze vervolgens af te likken. Ze keken
elkaar aan en schoten in de lach.

“Hier,” zei ze over zijn been strijkend, “ heb je nog een
hapje.” Hij likte haar vingers af.

“Jouw beurt,” zei hij, over zijn kruis vegend en haar zijn
vingers voorhoudend. Ze likte ze schoon. Bart ging staan met de bedoeling haar
te kussen. Hij keek naar haar op en dacht sukkel, je kan er niet bij. Hij rekte
zich uit en ging op zijn tenen staan. Sandra keek bevreemd naar zijn
verrichtingen, het duurde even voordat ze begreep wat hij van plan was. Ze
schoot opnieuw in de lach.

“Ga eens op de bar zitten,” zei ze. Teleurgesteld keek Bart
haar aan, hij zag echter geen afwijzing in haar blik. Lenig wipte hij op de
eetbar en hij ging wijdbeens zitten. Hun hoofden waren zo op gelijke hoogte. Ze
kwam voor hem en tussen zijn benen staan en keek hem aan. Nu jij, dacht ze.

Hij boog zijn hoofd naar haar toe en kuste haar. Eerst
voorzichtig, met alleen zijn lippen op de hare en toen hij voelde dat haar
lippen uiteen gingen, verder.

Zijn tong vond de hare.

Hij kust lekker dacht Sandra en ze ging, zonder er bij na te
denken, dichter tegen hem aan staan. Bart voelde hoe ze zich tegen hem aan
vlijde. Met haar formaat borsten, zaten ze niet in de weg. Hij sloeg zijn armen
om haar heen en liet zijn handen naar haar billen zakken. Haar kruis tegen het
zijne trekken ging niet, daarvoor zat hij te hoog.

Sandra voelde de bobbel tegen haar buik en dat voelde goed.
Het wond haar op dat ze begeerd werd. Wel was er een stemmetje dat zei, ‘pas op
je gaat toch niet gelijk met hem naar bed. Je kent hem nauwelijks.’ Ze voelde
hoe zijn handen haar billen kneedden en hoe een hand tussen hen in kwam en op
een van haar borsten werd gelegd. Wat haar betreft had het kussen nog langer
mogen duren, maar Bart verbrak de kus. Hij wipte van de bar af. Ze keek toe hoe
hij de sluiting van haar broek los maakte. Ze liet het toe en ze liet toe dat
hij haar gulp open ritste. Zijn hand ging in haar broek over haar slipje
omlaag.

“We doen het niet, hoor,” zei ze.

“Nee,” zei Bart, terwijl hij met een vinger door de stof van
haar slipje over haar spleetje wreef, “we doen het niet.” Ik ben benieuwd of ze
dat volhoudt, dacht hij, voelend dat haar kruis vochtig was. Ze boog haar hoofd
omlaag om hem te kussen waardoor haar billen naar achteren drukten en zijn hand
uit haar broek schoof. Jammer, dacht hij en hij verplaatste zijn aandacht naar
de knoopjes van haar blouse.

Sandra verbrak de kus om te kijken hoe haar blouse werd
losgeknoopt. Hij schoof haar bh omhoog. Niet groot maar wel lekker, dacht Bart,
haar kleine en nauwelijks hangende borsten bewonderend. Hij nam een tepel
tussen zijn lippen. Verdorie, dacht Sandra, het is lekker, maar ik wil de
controle houden. Misschien kan ik hem de eerste keer gewoon aftrekken terwijl
hij me vingert. Maar niet hier.

“Kom,” zei ze, zich losmakend.

Bart volgde Sandra naar boven, naar haar slaapkamer. Hij was
benieuwd wat ze na haar ‘we doen het niet’ van plan was. Haar geopende broek
bleef aan haar billen kleven.

Op haar slaapkamer trok ze haar blouse uit en haakte ze haar
bh los. Ze trok hem tegen zich aan en boog haar hoofd om hem te kussen. Al
kussend wurmde hij zijn schoenen uit en ook zijn broek begon hij los te maken.

“Wacht, dat wil ik doen.”

Ze bukte zich en bedacht zich toen. Ze ging op haar hurken
zitten en met de dikke kabouterpik, in gedachten, maakte ze zijn broek verder
los. Een pikkie zou het niet zijn, daarvoor was de bult te groot. Ze hoopte op
een grote eikel en net als op haar dildo dikke aders. Ze werd niet
teleurgesteld. Het puntje van zijn eikel stak boven de band van zijn onderbroek
uit. Ze trok zijn onderbroek omlaag en zijn pik veerde schuin naar voren. Ze
vond het een fraai exemplaar. Niet super lang maar dik. Dikker dan die van
Arie, dacht ze. Zijn voorhuid was helemaal teruggetrokken van een paarsachtige
eikel met een druppeltje geil op het spleetje en dikke blauwe aders op de
schacht. Ze pakte hem vast en voelde zijn hart kloppen in de bloedvaten van
zijn pik. Ik wil hem in me, besloot ze.

Bart keek gefascineerd toe hoe ze zijn pik bevrijdde en
daarna vastgreep. Het leek wel een inspectie. Haar gezicht vlak voor zijn
jongeheer. Zou ze…? In een reflex drukte hij zijn kruis al wat naar voren. Ze
deed het niet, ze kneep er alleen wat harder in. Zijn teleurstelling duurde
maar even, tot hij zag dat ze overeind kwam en zich verder begon uit te kleden.
Hij bleef naar haar kijken en volgde haar voorbeeld. Hij stelde vast dat haar
tuintje er verzorgd uitzag. Behaard, maar niet te en keurig getrimd. Precies
zijn smaak.

Sandra zag zijn stijve pik heen en weer zwaaien bij het
uitkleden. Als een dirigeerstok, nee als een toverstaf en zo kwamen haar
gedachten weer op de plaatjes uit het kabouterverhaal. Gedachten lezen is
onmogelijk en daardoor verraste hij haar volkomen. Ze was te verbouwereerd om
te reageren. Zo iets had nog nooit iemand met haar gedaan. Hij zakte door zijn
knieën en sloeg zijn armen om haar bovenbenen. Te verbaasd om te protesteren
liet ze het gebeuren. Hij tilde haar omhoog, haar volle vierenzeventig
kilogram. Recht omhoog, tot haar kruis voor zijn gezicht was. Later er over
nadenkend vond ze het gruwelijk erotisch. Hij drukte zijn neus in haar
schaamhaar en schoof die heen en weer. Daarna tilde hij haar langzaam nog wat
hoger zodat het puntje van zijn neus door haar spleetje gleed. Ja, dacht ze,
laat hem doorgaan.

Dat deed hij niet. Hij liet haar langzaam weer zakken tot ze
weer stond en begon toen op een tepel te sabbelen. Haar tepels om en om
knuffelend drong hij met twee vingers in haar.

Sandra op haar beurt had zijn paal weer vastgegrepen en ze
klampte zich er aan vast als een drenkeling aan een reddingsboei. Ze dacht er
niet aan om haar hand te bewegen. Ze dacht maar aan een ding, ik wil hem in me.
Ze kronkelde op zijn vingers en hij voelde dat ze er klaar voor was. Daar gaat
haar ‘we doen het niet,’ dacht hij.

“Toe maar,” zei ze, zich achteruit naar het bed bewegend met
zijn vingers nog in haar. Ze trok hem aan zijn pik mee en liet hem pas los toen
ze zich in haar volle lengte uitstrekte op het bed. Ze spreidde haar benen en
Bart ging op zijn knieën er tussen zitten. Half overeind komend pakte ze zijn
pik weer vast om hem in de goede richting te buigen. Bart keek omlaag om te
zien hoe ze zijn eikel voor haar gapende kut plaatste. Hij drukte wat en genoot
van zijn eikel die tussen haar schaamlippen naar binnen gleed. Hij hoorde haar
zuchten en dacht, dit heb ik gemist. Daarna dacht hij even niet veel meer, hij
deed. Steunend op zijn ellebogen op en neer, met lange stoten diep in haar. Geen
aandacht meer voor haar tepels en haar mond was zo wie zo buiten bereik. Hij
stootte en genoot en hij niet alleen.

Sandra voelde hoe hij haar vulde en waar ze vroeger bij Arie
vaak haar kittelaar streelde terwijl hij pompte, had ze die behoefte nu niet. Ze
liet zich neuken en ze concentreerde zich op haar genot.

Bart hoorde haar zuchten overgaan in steunen en toen in een
zacht geloei. Het stimuleerde hem om wat extra harde stoten te geven.

Langzaam maar zeker voelde ze hoe ze opsteeg. Als een
vuurpijl op oudejaarsnacht, de hemel in en dan de climax. Een explosie met
uitwaaierende kleine sterretjes.

Hij voelde haar schokken en hoe haar vagina rond zijn pik
samentrok. Hij hield stil en beet op zijn lip om zijn opkomende zaad te
stoppen. Het lukte… net.

Sandra kwam langzaam weer bij zinnen. Het was een goed
orgasme geweest. Ze voelde hem nog in haar en ze voelde zijn bekken op haar
drukken. Op zijn handen steunend en met een brede glimlach zocht hij
oogcontact.

“Klaar voor een toegift?”

Zijn idee over een toegift was van achteren op zijn hondjes.
Sandra werkte maar gedeeltelijk mee. Ze draaide zich op haar zij en ze stak
haar billen naar achteren.

“Kom maar,” zei ze.

Met opgetrokken knieën en een been iets opgetild wachtte ze
af. Voordat Bart tegen haar aan kroop genoot hij eerst van het zicht op haar
witte ronde billen. Er was geen helpende hand nodig. Hij richtte en schoof naar
binnen, terug in de warme vochtige hemel van pik strelend vrouwenvlees. Hij
begon te bewegen en Sandra bewoog die keer wel mee. Ze pikte zijn ritme op en
begon tegengesteld terug te stoten. Met een arm om haar heen streelde hij een
tepel.

Net nadat Bart dacht, ‘dit houd ik niet lang meer vol’,
begon haar geloei weer. Eerst zachtjes en vervolgens, als het testalarm op de
eerste maandag van de maand, steeds harder. Hij voelde vingers van haar hand
bij zijn pik in haar vagina komen en ze explodeerde. Althans, zo voelde Bart
het. Ze krijste en begon te schokken. Nu ik, dacht Bart en met drie machtige
laatste stoten kwam hij zachtjes grommend klaar.

De eerste keer was goed de tweede was hemels. Als ze al
eerder zo’n heftig orgasme had gehad, dan was dat lang geleden. Het begon diep
in haar en ging als een schokgolf door haar lichaam

Hij bleef tegen haar aan liggen en haar borst vasthouden tot
hij voelde dat zijn pik verslapte. Ook Sandra bleef rustig liggen genieten van
het after-seks moment. Pas nadat hij zich losmaakte en op zijn rug draaide
schoof ze wat bij hem vandaan en ging ze ook op haar rug liggen. Eerst waren ze
stil en in gedachten verzonken. Het was Sandra die de stilte verbrak.

“Het was lekker. Bart voelde de ‘maar’ al komen. Hij had er
net over na liggen denken.

“Het was geen veilige seks, he? Heb jij …?”

Ze maakte haar zin niet af en was half overeind gekomen om
hem aan te kijken.

“Twee maanden geleden en toen met condoom. En jij?”

Sandra aarzelde even. “Voor mij was het nog langer geleden.”
Ze wilde niet liegen en liet in het midden of ze een condoom gebruikt had.

Bart voelde zich gerustgesteld en vroeg naar de badkamer. Ze
keek hoe hij nonchalant in zijn blote gat naar de gang liep. Zijn harige rug en
kont waren haar eerder niet opgevallen. Nee geen kabouter, eerder een gorilla.
Pas bij het geluid van het doortrekken van het toilet drong het tot haar door,
dat ze haar speeltjes niet opgeruimd had na het afspoelen. Met een glimlach om
zijn lippen kwam hij terug naar het bed. Ik heb geen zin in geleuter over mijn
buttplug, dacht ze toen hij begon te praten. Dat was het niet, hij zei dat hij
weg moest naar een afspraak in Vinkeveen. Hij voegde er aan toe dat hij nog
niet klaar was met de tuin en vroeg of het schikte als hij later terug kwam.

Een kwartier later in de auto zat Bart met zichzelf in de
knoop. Hij baalde van zichzelf en zijn lulsmoes. Voor het tuinadvies had hij
alle gegevens al, hij kon kan het zo thuis afmaken. En dan vragen, ‘schikt het
als ik terug kom?’ Dat paste helemaal niet bij hem. Slijmerd noemde hij zich
zelf. Ja, hij had lekker geneukt en het was interessant om het eens met zo’n
lange te doen. Hij grinnikte bij de gedachte aan haar geloei. De buren van zijn
ouders hadden een kersenboomgaard, opnemen en versterkt afspelen dat zou zeker
de vogels verjagen. Hij corrigeerde zich, nee dat was gemeen. Hij had er van
genoten en ze was lief voor hem geweest.

Sandra liet hem in een ochtendjas uit en zag hoe hij omkeek
en zwaaide voordat hij in zijn auto stapte. Nu douchen, dacht ze toen hij
wegreed. Op weg naar de badkamer ging de telefoon. Arie jr. haar stiefzoon. Of
ze thuis was. Hij was in de buurt en wilde langskomen om zijn nieuwe vriend
voor te stellen. Snel ging ze naar de badkamer. Bij het urineren ontdekte ze
sperma korstjes op haar bovenbeen. Gestolde geiligheid, noemde ze het, er aan
krabbend. Wachtend op de komst van Arie jr. overdacht ze het gebeuren van die
ochtend. Het voelde goed en… het was spannend. Ze had niet verwacht dat het
zo spannend zou zijn om met een vreemde man te vrijen. Dat gevoel had ze niet
gehad toen ze vreemd ging en ook niet tijdens de vakantieseks.

Ze had Arie jr. twee maanden niet meer gezien en ze schrok
toen ze hem zag. Hij ging, naar mate hij ouder werd steeds meer op zijn vader
lijken. Doordat hij zijn lange haar afgeknipt had, was de gelijkenis nu wel
heel frappant. In andere opzichten leek hij niet op zijn vader. Arie senior was
een vrouwenliefhebber geweest en junior was van de herenliefde. Junior ging ook
voor ander werk en een andere levensstijl. Arie senior was gepromoveerd op
notarieel recht en junior had gekozen voor de kunstacademie. Junior en zij
scheelden maar tien jaar in leeftijd. Hij was 15 toen ze in zijn leven kwam.
Vreemd genoeg en in tegenstelling tot zijn jongere zus waren ze altijd maatjes
geweest en gebleven. Na voorgesteld te zijn aan de nieuwe vriend nam Arie haar
met een smoes apart.

“Je straalt. Je ziet er uit of je net geweldige seks hebt
gehad.” Sandra voelde dat ze bloosde. Arie begon te lachen. “Geweldig toch. Ik
gun het je zo.” Hij keek haar aan. “Vertel eens?”

“Nee,” zei ze. “Nu niet later misschien. Vertel jij maar
over je nieuwe vriend.”

De boot was snel bekeken, het was niets. Op aandringen van
vriend Harrie ging Bart mee om iets te drinken en een uitsmijter te eten.
Harrie kende Bart zijn wisselvallige en vooral wispelturige liefdesleven.
Neergestreken in een restaurant met uitzicht over de plas, vroeg Harrie naar
Bart zijn recente avonturen. Bart aarzelde en besloot niets te vertellen.
Sterker nog, hij at stevig door, de opmerking ‘zeker een loden pijp als
slokdarm’ negerend. Hij wilde terug naar Abcoude.

Eenmaal in de auto begon nog even het duiveltje in zijn
hoofd zich te roeren. En als ze vastigheid wil? Nee, dacht hij, we zijn te
verschillend, dat snapt ze echt wel. Gewoon lekker vrijen. Hoewel hij nooit erg
opgelet had kwam er iets uit zijn christelijke opvoeding boven. “Mattheus;
Wees niet bezorgd om de toekomst, leef bij de dag. ‘Ja,’ dacht hij, ‘terug naar
Abcoude en kijken of er nog te neuken valt’.

Hoe graag ze Arie ook zag, ze was blij dat hij weg was
voordat Bart terug kwam. Zouden ze weer? Ze voelde de bekende lekkere
kriebeling. Ja, ze wilde graag bekende ze zich zelf. Ze voelde ook een schraal
gevoel, gebrek aan oefening? Als hij weer wilde dan moest ze hem vragen om het
zachtjes te doen. Ze was in de keuken bezig en veerde op bij het horen van de
bel. Bart?

Bart had in de auto nagedacht over de begroeting. Gewoon een
kus ‘plat op de bek’, recht op haar lippen, zou het beste zijn. Als hij op zijn
tenen ging staan en zich helemaal uitrekte, dan moest het lukken.

Sandra deed de deur open. “Ha Ba…” en toen schoot ze in de
lach. Het zag er zo potsierlijk uit. Gelukkig moest hij er zelf ook om lachen.
Terwijl ze zich bukte om hem te kussen dacht ze, gelukkig, hij heeft niet zo’n
opgeblazen ego, dat bij het minste geringste al gekwetst is.

Eenmaal binnen was het ‘twee zielen een gedachte’ en dat was
niet de tuin om het huis. Bart, dacht wel aan ‘poten’ maar dan geen planten en
op een andere plaats. Sandra, als ze geweten had wat het was, zou aan een
pootstok gedacht kunnen hebben. Op dat moment dacht ze aan vulling van een
leegte. Ze gingen bijna rechtstreeks naar boven naar haar slaapkamer.
Halverwege stopte de voor Bart uitlopende Sandra even. Ze bukte zich en tastte
in zijn kruis. Ze kneep zonder iets te zeggen door de stof van zijn broek in
zijn erectie en liep toen snel verder omhoog. In haar slaapkamer ging ze op bed
zitten. “Kom” zei ze, met een wenkend gebaar. Bart ging voor haar staan en ze maakte
zijn broek los en trok die omlaag. Voordat ze verder ging, keek ze op en ze zocht
oogcontact. Bart wilde ‘ja’ zeggen, maar door een brok in zijn keel klonk het
als het gekwaak van een eend. Hij knikte en dacht, lul.

Het hinderde haar niet, zijn onderbroek ging omlaag en zijn
pik werd vastgepakt. Ze boog haar hoofd naar hem toe en in plaats van haar mond
te openen likte ze over zijn eikel. Bart kreunde zachtjes. In gedachten riep
hij de afgezworen god aan. Oh god, laat haar doorgaan. Hij onderdrukte met
moeite de impuls om haar hoofd vast te pakken en haar naar voren met haar
lippen over zijn pik heen te trekken.

“Zo een koekje van eigen deeg,” zei ze met een hese stem
terwijl ze overeind kwam om hem te kussen. Ze kleedden elkaar uit en haar met
twee vingers vozend kwam Bart op een idee. Hij vroeg haar naar de speeltjes die
hij ‘s morgens in de badkamer had zien liggen. Sandra aarzelde, haar
zelfbevrediging was een intimiteit die ze met niemand deelde. Echter haar
nieuwsgierigheid won het van haar aarzeling. Ze trok een la van haar
nachtkastje open.

“Mag ik?” Vroeg Bart, de buttplug van haar overnemend. Hij
onderdrukte de neiging om er aan te ruiken. Hij haalde het ding een paar keer
door haar natte spleet. Ondanks zijn rijke ervaring had hij het nog nooit
gedaan met een vrouw die een buttplug in haar gat had. Zou het anders voelen?

“Zal ik hem er in stoppen?” Ze wist dat het daar op uit zou
draaien en toch twijfelde ze even. Ze wilde zijn pik in haar, zonder uitstel,
maar het idee om het te doen met de buttplug er bij wond haar op.

“Voorzichtig,” zei ze, zich losmakend om gebukt met haar
billen naar hem toe te gaan staan. Hij duwde iets te hard.

“Nee stop. Wacht maar.”

Ze zocht steun met haar handen op het bed en stak haar
billen verder schuin omhoog.

“Nu en zachtjes.”

Bart vond het geweldig, het zicht op haar achterste en wat
hij ging doen. Heel voorzichtig zette hij opnieuw het tapse puntje tegen haar
kontgaatje en hij drukte heel zachtjes. Haar sluitspieren werkten mee en
langzaam gleed de plug naar binnen. Nu ik dacht Bart. Sandra kwam hem tegemoet
door haar kont te laten zakken. Hij richtte onder het oogvormige handsvat van
de plug en schoof soepel naar binnen. Enigszins teleurgesteld constateerde hij
dat het voor hem niet anders voelde. Die teleurstelling duurde maar even. Het
was niet anders, maar wel lekker, gruwelijk lekker. Met zijn ogen gericht op
het uit haar gat stekende oog neukte hij haar.

Sandra die minstens zo nieuwsgierig was geweest hoe het zou
voelen was totaal niet teleurgesteld. Haar vagina schrijnde wat en toch genoot
ze. Het was… intenser. Veel meer dan met de buttplug en de dildo samen.
Daarna vervaagden haar gedachten, ze was geconcentreerd op haar genot. Ze
ademde in het ritme van de stoten en probeerde langs haar lichaam naar achteren
te kijken. Ze wilde zien hoe zijn pik in haar drong en hoe, net als met de
dildo voor de spiegel haar schaamlippen om zijn schacht plooiden.

Het lukte haar niet, een volgende keer voor de spiegel
besloot ze en ze gaf zich over aan het genot

Bart, hield het vol om haar met grote diepe stoten te neuken
en niet voortijdig te komen. Hij wachtte op de sirene, die hij zich herinnerde
van eerder die dag. Ze stelde hem niet teleur. Het geloei begon zachtjes en hij
verhoogde zijn ritme. Nu moet ze komen, dacht hij, anders… Ze schreeuwde en
schudde met haar bekken. Bart klampte haar heupen vast en trok haar zo strak
mogelijk tegen zich aan en kwam klaar terwijl ze zich voorover op het bed liet
vallen.

Ze lagen naast elkaar uit te puffen en na te genieten. Bart
voelde hoe ze haar hand in zijn kruis legde en met zijn slappe piemel speelde.
Hij draaide zijn hoofd en keek haar glimlachend aan.

“Lekker plakkerig dingetje,” zei ze.

“Als je nog even zo doorgaat, niet meer. Dan is hij alleen
nog maar plakkerig”. Ze giechelde en wees naar haar poes, “ ik zou wel willen,
maar het doet hier onder een beetje zeer.” Ze hield zijn blik vast.

“Bart?”

Bart hoorde de serieuze ondertoon en dacht, nee toch,
alsjeblieft geen gezeur. Hij zag een traan over haar wang lopen en schrok.

“Heb ik je pijn gedaan?”
Vroeg hij bezorgd.

“Nee, dat niet. Het was zo… heerlijk!”

“Dan doen we het toch vaker,” flapte hij er spontaan uit.

Ze keek naar zijn lelijke kop en zei aarzelend, “maar geen
vaste relatie of zo.”

“Nee,” zei hij, “ gewoon af en toe, als we er alle twee zin
in hebben.”

Ze gaf geen antwoord, maar nestelde zich dicht tegen hem
aan. Zijn been stak tussen haar benen met zijn dij in haar kruis. Ze wreef met
haar onderlichaam over zijn been en het plakte. Bart sloeg zijn arm om haar
heen en herinnerde zich een Bijbeltekst uit zijn jeugd.

-Zuivere en onbevlekte godsdienst is omzien naar weduwen.-

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



MET WILLEKE VAN DE BIL

MET WILLEKE VAN DE BIL Posted on Tue, October 16, 2018 12:17:07

MET WILLEKE VAN DE
BIL

Rutger

De leidinggevende van de agenten bleef ons maar prijzen. ‘We
waren een voorbeeld.’ ‘We zouden in de krant moeten komen.’ ‘Tering,’ dacht ik,
‘dat nooit’.

“We moeten even praten,” zei ik, de man meevoerend bij zijn
collega ‘s vandaan.

De hele ellende begon doordat ik verliefd werd. Verliefd op
een kont. Dat ik ooit in mijn leven nog eens verliefd zou kunnen worden, dat
had ik al uitgesloten. Echt verliefd bedoel ik dan, met alle bijverschijnselen.
Niet gewoon geilend op een leuke vrouw, dat laatste zal wel nooit overgaan.
Maar, verliefd! En dat allemaal door een paar fraaie billen, mijn hele wereld
leek om de kont van Willeke te gaan draaien. De hele dag dacht ik aan haar
billen, het verstoorde mijn werk en mijn vrouw begon wantrouwig te worden over
mijn afwezige gedrag.

Een jaar terug had ik impulsief een daad gesteld door
ontslag te nemen. Ik was de baan en nog meer de organisatie spuugzat. In de
weken daarna, op zoek naar een nieuwe baan had ik voor het eerst in jaren tijd
over. Ik sportte meer, werkte aan het huis en in de tuin en kroop zo af en toe
achter de pc. Het gaf me ook de tijd had om na te denken over de dingen die ik
nog nooit gedaan had. Geen zogenaamde ‘bucketlist’, daar was mijn lijstje veel
te kort voor. De uurtjes achter de pc had ik deels besteed om porno te kijken.
Ik had er nooit veel belangstelling voor gehad en al helemaal geen tijd. Het
bleek naast onderhoudend ook educatief.

Mijn vrouw en ik hadden en hebben nog steeds een rijk en
gevarieerd seksleven, maar wat ik zag was leerzaam. Het leerzame bestond er uit
dat ik meer leerde over trio ’s, groepsseks en anale seks. Seks met meerderen
vond ik interessant om naar te kijken, echter niets voor Suze en mij. Ik had
helemaal geen zin om Suze te delen. Het idee alleen al dat iemand met zijn gore
tengels aan haar zou zitten. Ik wist dat zo iets ook voor Suze onbespreekbaar
was. Echter anale seks, ik had het altijd gezien als iets van homo ’s,
gevangenen en kinky stellen. Ik merkte dat het me intrigeerde. Ik keek er
steeds vaker naar en ik las er over.

Ik vond een nieuwe baan en vierde mijn vijftigste verjaardag
met een dubbele wensenlijst. Een openbare met cadeautips en een private, het
lijstje in mijn hoofd, met de dingen die ik nog wilde doen. Bovenaan het tweede
lijstje stond anale seks. Anale seks zowel als gever als ontvanger. Niet dat ik
in mijn kont geneukt wilde worden door een kerel. Dat nooit, maar een but plug
of een dildo, had ik gelezen, masseert de prostaat en dat geeft genot.

Vijftig jaar en maagd, zo verwoordde ik het tegen Suze. Mijn
pleidooi om met anale seks te gaan experimenteren was aan Suze niet besteed.

“Er is toch niets mis met hoe we het nu doen,” had ze
gezegd. Om haar gelijk te bewijzen had ze me heerlijk gepijpt. Een nieuwe
poging om er over te praten strandde op de zelfde argumenten, Suze bleef bij
haar besluit.

Ik verzon een list en stelde een experiment met een but plug
voor. De list werkte, maar uiteindelijk bleek het een Pyrrhus overwinning. We
kochten online een setje but plug ’s in verschillende maten en een tube
glijmiddel. Omdat het voorstel van mij kwam, vond Suze dat ik het eerst aan de
beurt kwam. De avond nadat het pakketje bezorgd was gingen we aan de slag. We
douchten samen en lekker opgewonden gingen we naar de slaapkamer. Suze koos de kleinste
uit en hield die naast mijn pik voor de vergelijking. “We beginnen voorzichtig
met een Inie Minie,” zei ze.

Ietwat teleurgesteld zag ik dat de doorsnee van het ding nog
niet de helft van mijn opgezwollen eikel was. Ik wilde nog stoer doen en protesteren,
maar omdat ik blij was dat Suze wilde experimenteren, hield ik me in. Suze
klopte op mijn gezwollen pik en liet hem op en neer veren.

“Kom maar op met je gat.”

Nieuwsgierig hoe het zou voelen, boog ik me voorover.

“Gadver, wat een haar. Ik denk dat je geschoren moet
worden.”

“Schiet nou maar op,” zei ik. Gevolgd door: “Auw, rustig
aan. Doe er alsjeblieft wat meer glijspul op.”

Suze was even in de weer en ging voor een nieuwe poging.

“Tering au, au.”

“Je moet ontspannen.”

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Het enige dat
ontspande was mijn jongeheer. Bij de eerste poging had hij zijn kop al laten
hangen. Bij de tweede poging trok hij zich in zichzelf terug. Het werd niets.
Ook een herkansing een paar weken later mislukte. Volgens Suze, die samen met
mij het onderwerp gegoogeld had, kwam het omdat ik niet genoeg ontspande. Ik
was er klaar mee en vond de gedachte, dat ik de rest van mijn leven anaal maagd
zou blijven, prima te verdragen. Ik begon er ook niet meer over. Dat ik geen
Ienie Minie but plug kon verdragen zou zeker tegen me gebruikt worden als ik
ooit nog voor zou stellen om mijn pik in haar kontgaatje te steken. Vreemd
gaan, om mijn wens in vervulling te laten gaan? Het idee sluimerde, echter ik
besloot het niet te doen. Het was de ontrouw en de moeite niet waard. Dan maar
gewoon neuken.

‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens.’ Dat
bleek waar en gelijker tijd niet waar. Het negeren van mijn besluit leverde
problemen op, maar eerlijk is eerlijk, het gaf ook veel genot in de anale
hemel. Het begon nota bene met een telefoontje van mijn oude moeder. Ze wist
dat ik op woensdagen thuis werkte. Ze wilde naar een verjaardagsfeestje van een
oude vriendin, maar juist die ochtend zou een nieuwe thuiszorg medewerker haar
komen helpen.

“Wil jij bij mij komen zitten, ik kan zo’n nieuw mens toch
niet alleen in mijn huis laten?”

Op de bewuste woensdag zwaaide ik mijn moeder uit. Ze stapte
monter achter haar rollator naar het buurtbusje en werd door de chauffeur aan
boord geholpen. Ik had nog maar net mijn laptop opgestart toen er werd
aangebeld.

Een flinke vrouw, van ongeveer mijn lengte en sluik half
lang blond haar. Begin veertig schatte ik haar. Geen uitgesproken knappe vrouw,
wel vielen haar opvallende groene ogen me op. Ze stelde zich voor als Willeke
Zalm. Ik liet haar voorgaan naar binnen. Ze droeg een strakke over haar billen
spannende spijkerbroek. Wat een lekkere strakke ronde kont, dacht ik. Een
provocerende kont! Te snel waren we al in de woonkamer waar ze zich omdraaide
en me aankeek.

“Schepers, ik vond de naam al zo bekend. Toen je Rutger zei
begon het te dagen. Je hebt bij mijn zus in de klas gezeten, bij Bettie.”

Bettie Zalm, het mooiste meisje van de klas. Veel te knap en
ze wist het. Ze zag ons boerenpubers, niet eens staan. Het laatste wat ik over
haar had gehoord, was dat ze modellenwerk was gaan doen. Ik bood Willeke koffie
aan en vroeg beleefdheidshalve naar haar zus. Ze vertelde dat Bettie haar naam
veranderd had in Bettine en in Frankrijk woonde. Ze ging reagerend op mijn
nieuwsgierige vragen door over hoe het Bettie vergaan was. Terwijl ze praatte
nam ik haar op. Ze had niet het knappe smoeltje en het figuur van haar zus.
Slank, dat wel. Haar truitje verried een kleine boezem, maar god wat een
lekkere kont. Ze was heel direct in haar conversatie, zo vroeg ze, of ik ook
een van die sukkels was die op haar zus verliefd waren. Naar waarheid vertelde
ik dat, ik haar zus herinnerde als een ijskonijn en dat het lastig is om op een
ijskonijn verliefd te worden. Dat bracht een brede glimlach op jaar gezicht. Ze
herhaalde de benaming ‘ijskonijn’, alsof ze het woord proefde. “Ja” zei ze na
een paar seconden, “ik kan me voorstellen dat je dat vond.”

Willeke

Rutger Schepers! Toen hij de deur opende vond ik al dat hij
iets bekends had. Ooit was hij een lokale bekendheid als voetballer in het
eerste van CVV. In die tijd was hij populair bij de meisjes. Toen had hij lang
blond haar, nu een kale kop en een snor. Wel een interessante kop.

Rutger

Willeke ging aan de slag en ik werkte aan de keukentafel.
Als ze langs liep en ik vermoedde dat ze niet oplette keek ik naar haar billen.
‘Baby let your blue jeans talk’, wie zong dat ook alweer? Als een wervelwind
ging ze door het huis en ik verbaasde me er over dat haar dat lukte met zo’n
strakke broek. Al werkend hield ze het gesprek gaande en ik hmmde af en toe een
reactie. Sprankelend, dacht ik. In mijn herinnering was haar mooie zus dat
niet, die was eerder gesloten en humeurig. Ik bleef tot Ma terug was en gaf Willeke
bij het afscheid een hand. Ik zei “dag,” Willeke zei “tot ziens”, waarbij ze me
met die groene ogen aankeek.

Willeke

Leuke vent. Ik merkte dat hij, als hij dacht dat ik het niet
merkte, steeds naar mijn kont loerde. Mijn dikke kont, zoals Nico het nu noemt.
Vroeger noemde hij het mijn ‘lekkere kont’ en dat was liefkozend bedoeld. In
die tijd had hij er ook meer belangstelling voor.

Doordat Rutger me zo in de gaten hield en vrijuit praatte,
dorst ik hem te vragen of hij ook achter Bettie aangelopen had. Gelukkig niet,
dat maakt hem geen afgelikt broodje van mijn zus. Ik heb hem maar niet verteld
dat ik mijn zus al twee jaar niet meer gesproken heb. Toen ik in de gaten had
dat hij steeds naar mijn billen staarde ben ik hem gaan plagen. Nog eens extra
langs lopen en als ik dacht dat hij keek, voorover buigen bij het stofzuigen.
Gemeen, maar het gaf me een goed gevoel dat er weer eens iemand op mijn kont
geilde. Ik zag geen ring. Wel hingen er meerdere foto’s van hem samen met een
rossige vrouw. Alle leuke mannen hebben een partner, dacht ik teleurgesteld. Daarbij
even vergetend dat ik al ruim twintig jaar getrouwd was met Nico.

Rutger

In de weken die volgden dacht ik af en toe nog aan Willeke
en dan vooral aan haar billen.

Ik had mijn moeder al lang toegezegd dat ik haar woonkamer
zou opknappen en plande dat in. Ik ben zo’n type die af en toe met zijn handen
moet werken om lekker in zijn vel te blijven zitten. Mijn moeder kennende, leek
het me beter dat ze niet in de verflucht zou vertoeven. Ik regelde dat ze twee
dagen bij mijn zus ging logeren.

“Zal ik Willeke dan afzeggen?” Vroeg ze.

Ik vond het niet nodig. “Dan kan ze juist de dingen doen
waar ze anders niet aan toekomt.”

Ik schuurde en verfde en Willeke kwam langs en deed haar
ding. Waar ik op hoopte kwam uit, ze droeg weer een strakke broek. Ze was zich
kennelijk goed bewust van haar lekkere kont. In tegenstelling tot de vorige
keer was de sprankeling er niet. Ze was stil en oogde vermoeid. Na een uurtje
stelde ik voor om samen koffie te drinken. Ik zette koffie en ging op zoek naar
de koekjesvoorraad van ma. De rollen waren omgekeerd, ik praatte en Willeke
hmmde. Tot ik haar vroeg of er iets met haar aan de hand was, daarop brak de
stroom los.

Ze had een arbeidsconflict met haar werkgever, de
thuiszorgorganisatie. Zoals ze het aan mij uitlegde, had ik sterk de indruk dat
ze gemangeld werd en dat haar werkgever onredelijk handelde. Al pratende kwam
het idee bij me op om haar te helpen. Ik stelde het voor en ze ging er direct
op in. Omdat ik meer informatie nodig had ging ze snel naar huis om haar
arbeidsovereenkomst en de correspondentie met haar werkgever op te halen.
Ondertussen ging ik verder met schilderen. Na een kwartier was ze terug en met
een tweede kop koffie namen we de papieren door. Mijn vermoeden leek te
kloppen. Ik ging het verder uitzoeken en ‘s avonds een oude studiegenoot bellen
die gespecialiseerd is in arbeidsrecht.

“Zal ik, als mijn vermoeden klopt, een brief voor je
opstellen aan je werkgever?” Stelde ik voor. Ik heb rechten gestudeerd en dan
onderteken ik met mijn titel. Brieven die ondertekend zijn door een jurist
worden meestal serieuzer genomen.”

Ik was na mijn afstuderen een totaal andere richting
ingeslagen, maar zo kwam mijn bul nog eens van pas. Plus dat een beetje rellen
en stennis maken af en toe gewoon leuk is.

Die avond belde ik met mijn vroegere studiegenoot en ik
stelde de brief op. Willeke had me haar emailadres en mobiele nummer gegeven.
Ik stuurde haar het concept voor de brief en binnen een uur reageerde ze. Ze
vond het geweldig en of ik de brief zo wilde versturen. Het duurde drie weken
voordat ze een reactie kreeg.

Op een avond belde Willeke. Ze klonk blij. De gemiste twee
periodieken werden alsnog met terugwerkende kracht uitbetaald en ze hoefde
niet, zoals werkgever eerst geëist had, in een plaats op vijfentwintig
kilometer afstand te gaan werken. Ze had een verrassing voor me, of ze die kon
komen brengen. Uiteraard kon dat. Suze was niet thuis en ik hoopte dat ze iets
straks zou dragen, zodat ik haar fraaie kont weer kon bewonderen. Een kwartier
later stond ze voor de deur. Geen strakke broek maar een zomerjurk. Dankzij de
zomerjurk had ik nu zicht op een paar welgevormde benen. Ze hield met beide
handen een doos vast. Ik liet haar binnen. Ze had een taart voor me gebakken.
Ik nam de doos aan en zette hem op tafel om hem te openen.

In de doos lag een heel bijzondere taart Een taart in de
vorm van een paar gewelfde billen. Romige witte billen. Ik stak een vinger in
de doos en veegde voorzichtig over een van de billen.

“Even proeven.” De taart bleek afgesmeerd met witte chocola.
Ik keek Willeke vragend aan.

“Je hebt ze billenkoek gegeven en dat bracht me op het
idee.” Ze lachte er bij. “Je lijkt me nogal een billenman. Ik had best in de
gaten dat je steeds naar mijn achterste keek.”

Ik voelde me niet echt betrapt en lachte mee.

“Je hebt een lekkere kont en ja ik kan het niet laten om er
naar te kijken.”

Ik stak mijn hand uit om haar voor de taart te bedanken. Ze
negeerde mijn hand, deed een stapje naar voren, boog zich naar me toe en kuste
me op de lippen.

“Jij bedankt voor je hulp.”

Daar hadden we het bij moeten laten, maar het liep anders.
Ze bleef vlak voor me staan en keek me twijfelend aan. Ze vraagt erom, dacht ik
en ik kuste haar vol op de mond. Ze opende haar mond en even later stonden we
vol overgave te kussen. Ik greep mijn kans en pakte haar billen vast. Gelukkig
geen broek, dacht ik, mijn vingers door de dunne stof van haar jurk en slipje
in haar vlees drukkend. Voordat ik er echt van kon gaan genieten hoorde ik een
auto de oprit oprijden. Tering! Ik had er niet bij nagedacht, maar gelukkig
stonden we uit het zicht.

“Mijn vrouw,” zei ik Willeke loslatend.

Ik stelde de dames aan elkaar voor en vertelde Suze de reden
van Willeke ’s komst. Suze sprak haar bewondering uit voor de taart. Met jaren
van ervaring in onze relatie, zag ik aan haar blik en de manier waarop ze het
zei, dat ze het maar een vreemd cadeau vond.

Willeke vertrok, na een kopje koffie met een stukje taart
afgeslagen te hebben. Ik had Suze nog niet verteld over mijn hulpactie en
praatte haar bij.

“Je blijft een padvinder,” zei ze. “Interessante vrouw, pas
je op?”

“Natuurlijk,” zei ik, met de grootst mogelijke onschuld in
mijn stem. “je kent me toch.”

Willeke

Hartstikke fout natuurlijk. En toch, waar ik stiekem op
hoopte gebeurde. Na twintig jaar huwelijk, vrijen met een andere man. Ik voelde
me niet schuldig. Als er een schuld hier aan had, dan was het Nico. De laatste
twee jaar, werd ik als ik hem aanhaalde, steeds vaker afgewezen. Ik wilde
Rutger uitlokken zonder daarbij zelf het initiatief te nemen. Ik kon dan altijd
nog ‘stop’ zeggen, althans zo had ik het me zelf voorgehouden. Opgegeild en met
een nat slipje reed ik naar huis. Gelukkig was Nico die avond darten en kon ik
mezelf verwennen. Ik verbeeldde me dat Rutger met zijn kale kop tussen mijn
benen lag. Zou het kriebelen, die snor?

Rutger

Had ik gewetensnood? Ja een beetje wel. Zo veel dat ik niet
direct de volgende dag Willeke belde. Pas ‘s avonds in bed nam ik een besluit,
als ze morgen niet belt dan bel ik.

De volgende morgen werd ik tijdens een bespreking gebeld. Ik
voelde mijn telefoon trillen en onder de tafel keek ik op het scherm. Het was Willeke.
Ik hield het vijf minuten vol, voordat ik om een schorsing vroeg voor een
bezoek aan het toilet. Ik zag een jongere collega grinniken. Dat wordt straks
na de bespreking weer geleuter over een oudemannenkwaal. Ik bedacht alvast een
gevatte reactie. In plaats van naar het toilet te gaan zocht ik een rustig
plekje. Willeke nam meteen op.

“Hoi Rutger, blij dat je terug belt.”

Schijnheilig en hopend dat ze ging zeggen wat ik vermoedde,
zei ik: “Wat kan ik voor je doen?”

Ze wond er geen doekjes om. “Afmaken waar je aan begonnen
bent. Ik wil met je afspreken.”

Dat wilde ik ook, echter het plannen vergde nogal wat
overleg. Ze wilde niet bij haar thuis afspreken en bij mij thuis leek me geen
goed idee. In de horeca leek ons beide niets. Ergens met de auto opperde ik
maar niet. Ik voelde me te volwassen voor “Paradise by the dashboard light”-
achtige toestanden. Het werd de volgende middag in het appartement van mijn
moeder. Ik wist dat ze dan de hele middag naar haar quiltclub was. Ik had nog
wat langer weg moeten blijven uit de bespreking. Ik zag de aanwezigen naar me
kijken en dacht, verdomme klootzak je hebt een rooie kop.

Die avond speelde ik vals, bij het vrijen met Suze, dacht ik
aan de billen van Willeke. Suze stemde er mee in dat ik haar van achteren
neukte. Ze was alleen wat verbaasd dat ik het licht weer aan deed om haar
billen te kunnen zien. Voor de vergelijking.

‘s Middags spijbelde ik een paar uur. Ik was vroeg en
wachtte op Willeke. Er viel weinig voor te bereiden. Het was een zonnige dag en
Ma had de screenen voor de ramen al laten zakken. Haar bed was taboe. Ze zou
het vast merken als het anders was opgemaakt en de tweezitsbank was te klein
voor een liggend nummertje. Het werd improviseren. Willeke belde aan en ik liet
haar snel binnen. De deur achter haar sluitend hing ze al om mijn nek.

“Ik heb zin in je.”

“En ik in jou,” zei ik, mijn lippen op de hare drukkend en
met mijn armen om haar heen haar kont vastpakkend. Vrijend belandden we in de
woonkamer. Ze droeg die keer weer een strakke broek en gefocust als ik was op
haar billen, begon ik met haar broek. Haar borsten sloeg ik over. Het kussen
onderbrekend bukte ik me om haar broek los te maken en omlaag te stropen. Ze
werkte mee door haar schoenen uit te schoppen. Bevrijd van haar broek draaide
ik haar om. Met haar rug naar me toe trok ik haar slipje omlaag. Twee prachtige
stevige billen onthullend. Binnen de aftekening van haar badpak roomblank en
strak, zonder puisjes en putjes. Ik ging op mijn knieën zitten en drukte een
kus op iedere bil. Ik hoorde Willeke lachend, “Rutger de billenman,” zeggen.

Ze draaide zich om waardoor ik op ooghoogte kwam met haar
poes. Een keurig verzorgde poes met een kort getrimd driehoekje blonde
haartjes. Een ‘niks mis mee poes’. Overigens ben ik geen kuttenman, voor mij
lijken de meeste kutten op elkaar. Het zijn juist de borsten en vooral de
billen die het verschil maken. Omdat het van me verwacht werd, verkende ik met
mijn vingers haar spleetje. Haar kont liet ik niet los, met mijn andere hand
bleef ik een van haar billen vasthouden. Haar spleet was zompig, klaar voor de
daad constateerde ik. Ze bleek een flinke kittelaar te hebben, geen
verschrompeld erwtje maar een Kittelaar met een hoofdletter K. Met mijn
wijsvinger draaide ik er cirkeltjes omheen, wat haar deed zuchten en haar
onderlichaam deed kronkelen.

Terwijl ik haar vingerde trok ze zelf haar truitje uit en ze
haakte haar bh los.

Ze trok me overeind. Oh ja, haar borsten, dacht ik, mijn
gedachten losmakend van haar billen. Ze bleek, zoals ik al vermoedde, kleine
borsten te hebben. De potloodtest kwamen ze niet meer door, ze hingen wat. Waar
haar borsten toegaven aan de zwaartekracht leken haar tepels zich er tegen te
verzetten Haar tepels prikten wat omhoog. Ik vond dat zo’n geil gezicht dat ik
ze een voor tussen mijn lippen nam. Terwijl ik op haar tepels sabbelde maakte
ze mijn broek los en ze stroopte hem haastig samen met mijn onderbroek omlaag.
Met twee handen pakte ze mijn pik vast om er zachtjes aan te sjorren. Ik werkte
me verder uit mijn kleren en daar stonden we in mijn moeders woonkamer. Willeke
in evakostuum en ik als potloodventer. Mijn potlood had er duidelijk zin in,
geen enkel blijk van eenkennigheid. De massage door Willeke ’s handen maakte
dat ik al wat vocht verloor. Tot op dat moment hoopte ik op een standje met Willeke
voorover met haar geile kont naar me toe. Of dat nu liggend op de vloerbedekking,
geknield op de vloer of over de bank gebogen zou gebeuren, maakte me niet uit,
als ik maar tegen die billen aan mocht rijden. Willeke nam het initiatief… en
hoe!

“Ik wil met je vrijen,” zei ze, me met een ernstig gezicht
aankijkend. Ik voelde een “maar” komen. Ze schudde met haar hoofd.
“Je mag niet in mijn vagina!”

He? Dacht ik.

Ze legde het niet uit en ik drong niet aan.

“Je mag me wel vingeren en je mag als je wil ook in mijn
kontje. Wil je dat?” Alsof je aan de paus vraagt of hij rooms is. Ik vertelde,
dat ik het graag wilde en bekende dat ik anaal nog knaap was. Ze keek me met
een twijfelende blik aan, alsof ze me niet geloofde.

“Voor mij is het al een tijdje geleden, we doen het heel
rustig. Heb je aan een condoom gedacht?”

Dat had ik, ik had ze speciaal voor de gelegenheid
aangeschaft. Ik haalde er een uit mijn broekzak en Willeke stond er op om het
condoom om mijn pik te doen. Ze deed het zodanig dat ik dacht, stop maar,
anders kom ik veel te vroeg.

“We hebben een handdoek nodig,” zei ze en ze liep naar de
badkamer van mijn moeder om er een uit de kast te halen. De handdoek werd op de
bank uitgespreid.

“Ga maar zitten,” zei ze op de handdoek wijzend. Benieuwd
naar haar verdere aanpak ging ik zitten. Ze pakte haar handtas van tafel om er
een tube glijmiddel uit te halen. Ze smeerde het condoom er rijkelijk mee in.

“Zal ik?” Vroeg ik, de tube van haar overnemend. Ze draaide
haar rug naar me toe en bukte me zo de gelegenheid gevend een flinke klodder
rond haar kontgaatje te smeren.

“Ik ga nu langzaam op je zitten en jij moet hem richten.”

Ze spreidde haar benen en bukte verder voorover. Ik keek in
de spleet tussen die lekkere ronde billen. Ik zag haar kale pruim en daar boven
het lonkende sterretje. Klein gaatje, dacht ik nog, mijn eikel op het roosje
richtend.

Langzaam liet ze zich zakken tot ze contact had. Mijn eikel
in het gezalfde condoom drukte tegen haar gaatje. Nu gaat het gebeuren,
eindelijk, dacht ik. Ik voelde weerstand en wilde ongeduldig omhoog komen om
toe te stoten, toen ze zich iets meer liet zakken. Het voelde alsof mijn eikel
zich een weg moest banen, hij werd ingedrukt en toen was ik binnen. Ze bewoog
even heel voorzichtig een paar keer op en neer. Laat hem er nu niet uitfloepen,
dacht ik. Heel langzaam liet ze zich verder zakken en ik vulde haar gat. Het
voelde anders dan in een warme soppende kut. Het was strakker en het was geil.
Ze zakte door tot ze bij me op schoot zat. Ze bleef even stil zitten om mijn
handen te pakken en die om haar heen in haar kruis te leggen.

“Ik ga nu bewegen en dan moet jij me vingeren.”

Ze bereed me heel voorzichtig, terwijl ik met twee vingers
van mijn ene hand in haar kut zat en met de wijsvinger van mijn andere hand
haar kittelaar streelde. Ze sopte. Niet alleen mijn vingers werden nat, ik
voelde druppels over mijn handen lopen. Ze kreunde zachtjes. Het was
overduidelijk dat ze genoot. Ik stond op springen, gelukkig bewoog ze zo rustig
dat ik het kon volhouden. Met nog steeds drie vingers in haar druipende kut en
in mijn andere hand een tiet kwam ze klaar. Ze bleef naschokken en op mijn pik
zitten. Na haar wat rust gegund te hebben vroeg ik haar om weer te gaan
bewegen. Ze had een beter idee, ze bood aan om op haar knieën te gaan zitten.
Een Godsgeschenk.

Samen overeind komen en vervolgens met mijn pik in haar naar
de vloer gaan lukte bijna. Pas toen ze naar de handdoek reikte om die op de
vloer te leggen, floepte ik er uit. Ik kreeg er iets moois voor terug. Ze
knielde op de vloer, met haar hoofd op haar armen en haar fraaie gat schuin
omhoog naar me toe. Wat een gezicht. Haar anus stond nog gastvrij open. Ik ging
op mijn knieën achter haar zitten, boog me over haar heen en richtte opnieuw.

“Niet valsspelen,” zei ze. “Wel in het goede gaatje
stoppen.”

Alsof ik andere gedachten had. De tweede keer gleed mijn pik
bijna zonder weerstand soepel naar binnen. Ik dacht alleen nog aan mezelf,
stoten en klaarkomen. Willeke zorgde ook voor zich zelf door met haar vingers
haar kut te verwennen. Ik hoorde soppende ‘plop’ geluiden, waren het haar
vingers in haar kut of mijn pik in haar anus? Ik rook een bijzonder parfum,
niet vies maar geil. Haar gat en haar poes en mijn lekkende pik droeg er ook
aan bij. Ik doe niet aan kreunen, echter die keer kreunde ik van het zalige
gevoel van verlichting. Voor het eerst kwam ik klaar in een vrouw de ’r gat.
Mijn anale ‘ontknaping’!

Ze liet zich op de vloer zakken en ik ging met mijn pik nog
in haar mee omlaag. Steunend op mijn knieën en ellebogen bleef ik haar kontje
gevuld houden. Ik wilde er nog niet uit. Haar strakke gaatje hielp mee om het
bloed niet te snel uit mijn pik te laten terugstromen. Heel langzaam kromp mijn
pik en ik voelde hoe mijn stompje naar buiten gewerkt werd. Naast elkaar op
moeders vloer liggend keken we elkaar aan. Ik wilde ‘dank je wel zeggen’. Ik
begon met “dank,” en ze vulde aan met “je wel. Het was heerlijk.” Twee zielen,
een gedachte?

We kletsten nog wat voor we overeind kwamen. Ik leerde dat
ze met haar man af en toe anale seks had gehad en dat hij het niet meer wilde.
Hij vond het teveel gedoe en stinken. Ze miste het. Door met mij anale seks te
bedrijven had ze minder het gevoel haar man te bedriegen. Het is maar wat je
geloven Willeke, dacht ik, met Suze even in mijn gedachten.

“Met een piemel in mijn kont en vingers die mijn kittelaar
strelen kom ik veel intenser klaar… En nat”. Voegde ze er aan toe.

“Ja, dat heb ik gemerkt,” zei ik grinnikend, de natte plek
in de handdoek onder mijn heup voelend.

“Was het voor jou echt de eerste keer?”

“Ja,” zei ik, “en voor herhaling vatbaar.”

We kleedden ons aan. Willeke wilde de gebruikte handdoek
thuis wassen om hem daarna weer stiekem in de kas te leggen. Ze was net bezig
de handdoek in haar tas te proppen, toen er een busje voor de deur stopte. Ik
gluurde door een spleetje onder het screen.

“Verdorie mijn moeder.”

Willeke verstopte zich in de berging en ik opende de
voordeur voor ma. Verrast keek ze me aan.

“Jij hier?”

Jokken tegen je moeder, ik deed het. Ik vertelde dat ik
onverwacht eerder klaar was met een klusje en toen op het idee was gekomen om
haar op te zoeken.

“Ik ben er nog maar net.”

Misschien was het verbeelding, maar ik dacht mijn moeder in
de woonkamer te zien snuffelen en even een vies gezicht trekken. Om haar af te
leiden liet ik haar op mijn telefoon een filmpje zien dat mijn vrouw van een
recent familiefeestje had gemaakt. Het geluid vol aan en na een
verontschuldiging aan Ma, liet ik haar met het filmpje alleen, om naar de wc te
gaan. Ik sloot de gangdeur achter me en Willeke keek al om het hoekje van de
berging. Ik opende zachtjes de voordeur. Willeke nam de tijd om een kus op mijn
lippen te drukken en ‘tot ziens’ te fluisteren.

Ik hoefde maar een paar dagen te wachten. Willeke belde, ze
had een list verzonnen. Op een van haar werkadressen zou de bewoner met de
Zonnebloem op reis gaan. Hij had gevraagd of Willeke toch haar huishoudelijk
werk wilde doen en vol vertrouwen een sleutel aan haar gegeven. Twee dagen
later was het zo ver. Ik nam een paar uur vrij en reed naar het adres. Het
bleek een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis. Ik parkeerde
voorzichtigheidshalve maar om de hoek. Appartement 19. ‘H.J. Aarsman’ stond er
op het naamplaatje, ik schoot in de lach en belde aan. De centrale voordeur
zoemde open. Een hal door, de trap op, een gang door en de deur ging open voor
ik kon aanbellen. Een kus en “ssst zachtjes doen, deze appartementen zijn nogal
gehorig.”

Dit keer dorst ze het aan om het bed te gebruiken. Ze had
het beddengoed afgehaald en een grote handdoek op de matras gelegd. De luxaflex
had ze gesloten. Na het inleidende gekus en wat vozen kleedden we elkaar uit. Op
mijn verzoek ging Willeke op haar buik op bed liggen. Op haar bovenbenen
zittend masseerde ik haar billen terwijl ik mijn pik in haar bilspleet heen en
weer schoof. Ze zuchtte zachtjes. Ik eindigde de massage met een vette kus op
iedere bil.

“Draai je eens om?” Vroeg ik haar. Ze draaide en keek me
aan.

“Niet in mijn kutje,” zei ze.

“Nee,” zei ik. “Alleen met mijn vingers, of mag mijn tong
ook?”

Ze knikte en dat maakte dat dat ik een lange kus op haar
schaamlippen drukte. Haar bekken kwam begerig omhoog. Ik verbrak de kus en
stelde de vraag, waar ik het antwoord al op wist. “Wil je dat ik verder ga?”

Dat wilde ze en dat maakte dat ik haar befte tot ik merkte
dat ze tegen een orgasme aan zat. Denkend aan de vorige keer en hoe nat ze toen
klaarkwam vingerde ik haar naar een orgasme. Haar eerdere ‘sssst…’, was ze
vergeten.

Gelukkig werd mijn pik niet vergeten. Na het ritueel met het
condoom en het glijspul vroeg ze me op bed te gaan zitten. Ze kwam op mijn
bovenbenen zitten met haar benen om me heen. Terwijl ik met mijn handen schuin
achter me op het bed wat achterover leunde nam ze mijn pik in haar hand. Ze
stuurde en schoof naar voren. Ik voelde de nu vertrouwde weerstand, ze drukte
haar bekken nog wat meer naar me toe en ja opening… Mijn eikel kwam voorbij haar
sluitspier. Vanaf dat ze op schoot kwam zitten had ik alleen nog maar naar
beneden gekeken naar haar kruis en mijn pik.

“Kijk me eens aan?” Vroeg ze.

Terwijl we oogcontact hielden begon ze over mijn pik heen en
weer te schuiven. Onze wijsvingers ontmoetten elkaar in haar kut. Zo werkten we
elkaar naar een gezamenlijk orgasme. Ze gilde en spoot. Ik voelde hoe mijn
kruis nat werd van haar vocht. Ik zag haar gezicht vertrekken en ik kwam. Diep
in haar gat spoot ik mijn lading in het condoom. We sloegen onze armen om
elkaar heen en hielden elkaar vast tot de storm van de extase in haar was
uitgeraasd.

Ze kuste me en zei “het was heerlijk.”

Ik kuste haar terug en zei, “dank je wel.”

Ik meende het, ik vond deze nieuwe intimiteit een geschenk.
Op de een of andere manier voelde het alsof het aanbieden van haar kontgaatje
intiemer was dan gewoon neuken.

Voorzichtig schoof ze van me weg en ik deed het condoom af.
Ze zag me rondkijken.

“Geef maar hier, ik moet straks toch het vuilnis
wegbrengen.” We gebruikten de droge punten van haar badhanddoek om elkaar in
het badkamertje schoon te poetsen.

Willeke was eerder aangekleed dan ik. Ik talmde omdat ik zo
lang mogelijk van haar blote gat wilde genieten. Voordat ze haar slip omhoog
kon trekken pakte ik nog een keer haar billen vast. Ik voelde mijn pik reageren
en Willeke merkte het ook.

“Geen toegift, kom je moet opschieten. Jammer he? Vooruit,
kleed je aan, over een half uur moet ik op een ander adres zijn.” Terwijl ze
met haar schoenen in de weer was klonk er een bel. Willeke liep naar het
schermpje van de camera bij de voordeur.

Willeke

Nieuwsgierig keek ik wie er voor de deur stond. Een jonge
vrouw. Ik drukte op de spreekknop.

“Hallo.”

“Mevrouw Aarsman,” klonk het met een vreemd accent. “Ik ben
van de Zorgcentrale, schikt het als ik u wat vragen kom stellen.”

“Er is geen mevrouw Aarsman,” zei ik. “Er is alleen een
mijnheer Aarsman en die is niet thuis.”

“Oh,” klonk het teleurgesteld en ze stapte achteruit buiten
het zicht van de camera.

Ik draaide me om naar Rutger, die op een been balancerend
zijn broek stond aan te trekken.

“Wat gek,” zei ik. “Een vragenlijst, van de organisatie waar
ik voor werk. Dat hadden ze wel eens mogen zeggen.” Ik was op dat moment nog
niet wantrouwig, meer verbaasd en nieuwsgierig. Ik bleef naar het schermpje
kijken en Rutger kwam achter me staan en keek mee. We zagen hoe de vrouw weer
in beeld kwam en op een andere belknop drukte. Even later zagen we haar naar
binnen gaan. Ze werd gevolgd door een man. Mijn verbazing sloeg om in een
gevoel van ongerustheid. Het is dat Rutger me afleidde, anders was ik de gang
op gegaan om te kijken.

“Niet ons probleem,” zei hij gekscherend. “Hoe lang hebben
we nog?” Hij begon me te knuffelen en te rommelen aan de broek die ik net had
vastgemaakt.

“Volgende keer,” zei ik lachend en ik maakte me los. Ik
pakte mijn tas en maande Rutger tot spoed om op te schieten en zijn schoenen
aan te trekken. In het appartement naast ons had ik een deur horen sluiten en
ik hoorde stemmen gevolgd door geschreeuw.

“Laat me los. Vuilak! Help!”

Rutger

Willeke en ik rende de voordeur uit, de gang op. Er kwam een
man uit het buurappartement. Hij zag ons, stopte even en begon te rennen. Met
zijn hoofd als een stormram omlaag wilde hij langs ons heen naar de trap. In
een reflex deed ik of ik opzij ging en stak toen mijn been uit. In mijn
voetbalcarrière had het een rode kaart opgeleverd. Het werd ook rood,
bloedrood. Hij klapte voorover en schaafde zijn hoofd langs de wand. Ik dook op
hem en draaide zijn arm op zijn rug. Net dat ik op hem zat, kwam een jonge
vrouw, achterna gezeten door een krasse oude dame het appartement uitrennen. Ze
duwde een verbouwereerde Willeke opzij.

“Hou haar tegen,” riep ik. Willeke rende achter haar aan de
trap af. Ik bleef op de rug van de boef zitten met zijn arm in een klem. De
oude dame kwam naast me staan en ze begon me uitbundig te complimenteren. Ik
onderbrak haar en vroeg haar de politie te bellen. Ze had de alarmknop al
ingedrukt vertelde ze.

Even later gebeurde er van alles tegelijk: De boef begon te
protesteren, hij draaide zijn hoofd en ik zag toen pas zijn bebloede kop. Uit
naburige appartementen kwamen oudjes te voorschijn en er kwamen twee in
zorgkleding gestoken dames uit het naastgelegen verzorgingstehuis. Er werd van
alles door elkaar geroepen en de boef probeerde zich te bevrijden. Ik draaide
zijn arm wat verder, tot hij begon te kermen. Dat ontlokte een oudere heer de
opmerking, “u mag hem geen pijn doen hoor.” Juist wel, dacht ik, en zette wat
meer kracht op zijn arm om hem stil te laten liggen.

Een van de zorgmedewerksters vertelde dat de politie gealarmeerd
was en er aan kwam. Willeke kwam terug. Ze schudde haar hoofd en zei, “ze ging
er vandoor op een zwarte scooter. Ik kon het nummer niet lezen.”

Kort daarop kwam er een tweetal agenten, een man en een
vrouw. Iedereen in de gang begon door elkaar heen te praten en de agente
sommeerde mij op barse toon om van de boef zijn rug af te gaan. Barst nou,
dacht ik. Ik ga hem niet weg laten lopen.

“Nemen jullie hem dan over?”

“We willen eerst weten wat er aan de hand is. Laat hem los
mijnheer.”

“ Nee,” zei ik. Gelukkig luisterden ze toen naar het verhaal
van de overvallen oude dame en nam de agent de ‘zorg’ voor de boef over. De
agente die zijn bloedende schaafwond had gezien begon me de les te lezen over
buitensporig geweld.

“Pleur op,” zei ik, “kunnen jullie geen superieur bellen met
meer gezond verstand?”

Er bleek al een leidinggevende onderweg en die kwam vijf
minuten later. Een oudere man, hij kwam en overzag de situatie. Het was druk
geworden in de voorheen zo stille gang, Het was de belevenis van het jaar voor
de oudjes. Ze bleven maar komen, als strontvliegen op een mestvaalt.

De boef werd afgevoerd. Mevrouw Aarsman bleef, of de
omstanders het nu wel of niet wilden horen, vertellen dat de appartementen
gelukkig zo gehorig waren. Ze kon alles horen wat er naast haar gebeurde, vertelde
ze met een blik naar Willeke. Willeke liet zich gelukkig niet kennen.

“Zo kon ik horen dat u om hulp riep, he mevrouw?”

Willeke en ik werden door de oudere politieman geprezen. ‘Helden,’
noemde hij ons. Ik zag hem met een bedenkelijk gezicht naar mijn nog steeds schoen
loze voeten kijken.

“Op sokken,” vulde ik aan.

“Ja,” zei hij,” een voorbeeld. Ik ga zo jullie
persoonsgegevens opnemen. Misschien komen jullie wel in de krant.”

Dat was het moment, waarop ik zei, “we moeten even praten.”
en hem meevroeg bij de snaterende meute vandaan.

“Ik was hier niet vanmiddag.” begon ik uit te leggen.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



TOEVAL

TOEVAL Posted on Thu, October 04, 2018 16:25:49

TOEVAL

Tinus

Toeval bestaat. Het mooiste toeval is, wat in het Engels
“serendipity” wordt genoemd. Het vinden van iets onverwachts en
bruikbaars, terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. En dat was wat
Sanne en mij die morgen overkwam. Geen goddelijke voorzienigheid, zoals mijn
schoonzuster overal in ziet. Ook geen predestinatie waar een vervelende collega
vaak over zeurt. Gewoon stom toeval.

Hoe we elkaar kenden, leek op die tv reclame van een
uitzendbureau. De buren die lang getrouwd waren en een feestje gaven. Mijn
vrouw en ik die eigenlijk op vakantie hadden willen zijn en onverwacht toch
naar het feestje konden. Een oude vriend van de buurman, ene Piet, die
gescheiden was en zijn nieuwe vriendin meebracht. Ik die niet van polonaises
houd en de vriendin die even niet mee deed. Ik stond met een glas in de hand
aan de kant en raakte in gesprek met een vrouw die zich uit de kluwen bevrijd
had.

Veertiger schatte ik haar, een dikke 10 jaar jonger dan ik.
Niet groot, met tamelijk brede heupen en zo op het oog kleine borsten. Geen
droomfiguur. Wel een leuke verschijning met donker krullend haar en pretoogjes.
Boven de harde muziek uit probeerden we een gesprek te voeren over hoe we op
het feest terecht waren gekomen.

Sanne

Voor hij weer stram op zijn fiets stapte om naar huis te
gaan, noemde Tinus het een gelukkig toeval. Dat was het ook, alleen dat klinkt
zo rationeel. Ik las eens iets over de chaos theorie: Over de bewegingen van
een vlinder en het mogelijke gevolg. Stel nu dat het begon met een vlinder. Een
mooie fel gekleurde vlinder op een van de eilanden van de Azoren. Een vlinder
die van bloem naar bloem fladderde. De wervelingen die dat veroorzaakte bracht
de warme opstijgende lucht in beweging. Dat groeide uit tot het hogedruk gebied
dat naar Ierland trok en dagen later bij ons een toevoer van warme zuidelijke
wind veroorzaakte. Hoe het ook zij, met dank aan het hogedruk gebied was het
ongekend mooi weer voor half september. Dat maakte dat ik besloot mijn
thuiswerk op te schorten en eerst een rondje op de racefiets te gaan maken.

Tinus

Het beloofde een geweldige dag te worden en de afgelopen
zomer had ik veel te weinig op mijn fiets gezeten. Ik nam een dag vrij om er op
uit te gaan. Gewoon lekker veel kilometers maken. Veel fietsers zoeken de
bossen op, maar ik, die in een bosrijke omgeving woon, kies vaak voor de
rivierdijken. De weidsheid van het landschap, het uitzicht en ook de wind.
Stoempen met tegenwind en genieten van de snelheid met de wind in de rug.

Op de dijk tussen Amerongen en Wijk bij Duurstede zag ik
voor me een fietser. Een racefiets, mooi een mikpunt en ik zette aan.
Dichterbij komend zag ik stevige billen en smalle schouders. Een vrouw, weinig uitdaging,
dacht ik teleurgesteld. Hoewel het mens trapte stevig door.

Sanne

Ik voelde dat er iemand achter me reed. Een man, dacht ik,
een vrouw zou gegroet hebben. En zo voorspelbaar hoe het verder zou gaan. Een
paar tellen achter me blijven plakken, dan hard aanzetten en opschepperig er
vandoor. Er op en er over, noemen ze dat. Laat maar gaan. En ja hoor, precies
zoals ik verwachtte. Op het moment dat hij naast me kwam keek ik opzij. Niet zo
jong meer, verrek ik kende hem. Het was die vent waar ik op die stomme bruiloft
mee gepraat had.

Tinus

Ik had even achter haar gehangen. Het blijft een mooi
schouwspel om naar te kijken, vrouwenbillen in een koersbroek en pompende
dijen. Ze had een kont om achter te schuilen. Maar nu niet, dacht ik, een
tandje bijschakelend. Ik was haar al voorbij toen ik hoorde roepen.

“He, ik ken jou!”

Ik remde en keek naar haar gezicht. Ik zag donkere krullen
onder de helm uitkomen en er daagde wat.

“Van de bruiloft in juli.”

Ik had hallo kunnen zeggen en vervolgens weer aan kunnen
zetten. Meestal als ik me voorgenomen heb om veel kilometers te maken, dan laat
ik me niet afleiden. Die keer wel, ik besloot sociaal te zijn en ging voor een
praatje naast haar rijden.

“Leuk om je zo weer te zien,” zei ze.

“Die bruiloft was toch van je buren?”

Ik knikte.

“Dan heb je er al een flinke rit opzitten.”

“En jij?” vroeg ik.

“Rondje Rhenen. Ik ben bijna weer thuis, ik woon in Wijk bij
Duurstede.”

Op de bruiloft had ik door de harde muziek haar maar
gedeeltelijk verstaan en daarom vroeg ik hoe ze op het feestje terecht was
gekomen.

“Met mijn ex.”

“He?” zei ik haar verbaasd aankijkend, het was tenslotte nog
maar een paar weken geleden.

Ze lachte. “Kortste relatie ooit. Drie maanden.”

Sanne

Aan zijn blik zag ik dat hij nieuwsgierig was en door wilde
vragen. Mooi niet, besloot ik. Dat van die kortste relatie ooit, had ik er
uitgeflapt. Eigenlijk schaamde ik me dat ik er ooit aan begonnen was. Wat een
sukkel, alles bleek vals aan die man. Zijn verhalen, zijn geweldige baan, zijn…
Ik kon er gelukkig weer om lachen, zelfs zijn pik. De helft van de tijd was het
een dienstweigeraar. En dan mij meenemen naar een feestje van een oude
dienstmaat.

Ik was er eigenlijk al klaar mee voordat we naar dat feestje
in Oosterbeek gingen. Het is dat ik al eerder ja had gezegd. Door de manier
waar hij me daar voorstelde, werd het me helemaal duidelijk. Hij wilde pronken
met zijn jongere vriendin, de zak. Het enige dat hij goed kon was lullen. Met
zijn mond dan. Nee zelfs dat niet, terugdenkend aan die keer dat hij …

Ik keek eens opzij en dacht, de buurman is ook niet meer zo
piepjong. Hij heeft zich toen wel voorgesteld, maar hoe heette hij ook al weer?
Hij leek me een eigenzinnig type. Ook al zoals hij op die bruiloft naar de
feestende meute stond te kijken met een ‘aan mijn lijf geen polonaise’ blik.
Een eigenheimer. Niet knap, wel aantrekkelijk, maar ja te oud en getrouwd, dus
te bezet. Op mijn veertigste verjaardag had ik me, een aantal ervaringen rijker,
voorgenomen alle “te’s” verder te vermijden. Behalve met die
leugenachtige lul lukte me dat aardig.

Ik had even niet opgelet, hij vroeg iets.

“Sorry, ik hoorde je niet.”

“Ben je in je rondje Rhenen de Grebbeberg nog op geweest.”

“Ja natuurlijk,” antwoordde ik. Ik was benieuwd of hij nu
zou gaan opscheppen, over hoe vaak hij dat achter elkaar deed. Hij knikte
alleen maar en zei, “goed zo.”

Ik stak mijn hand omlaag om mijn bidon te pakken en opzij
kijkend zag ik dat hij dat ook deed. Daarop ging het mis.

Tinus

Ik had geen spijt dat ik even naast haar was gaan fietsen.
Best een leuk mens. Even rustig aan trappen en na Wijk er weer tegen aan.
Vianen de brug over en dan met de wind in de rug aan de andere kant van de
rivier terug

Ze pakte haar bidon en zonder er bij na te denken reikte ik
naar de mijne. Even later lagen we op straat. Ze lag half op me. Ik hoorde haar
kermen. Voorzichtig werkte ik me uit het fietsframe en onder haar uit. Ik
krabbelde overeind en bekeek haar. Gelukkig geen zichtbare verwondingen, dus
besloot ik haar voorzichtig overeind te helpen.

“Stomme klootzak,” zei ze en dat was ik met haar eens. Of ik
nu wel of niet de val veroorzaakt had, wist ik niet. Ik was in ieder geval zo
dichtbij geweest, dat ik mee tegen het asfalt ging en dat was mijn fout.
Bovendien was het, met de fietsen op de weg liggend, niet het moment voor een
discussie over de schuldvraag. Ik wilde eerst zeker zijn dat ze niets
mankeerde. Ze klaagde over een pijnlijke knie en een pijnlijke arm. Op mijn
verzoek boog ze haar ledematen en dat ging prima.

“Niets ernstigs gelukkig,” zei ik. “Waarschijnlijk morgen
wel stijf en blauwe plekken.”

Ik wilde de fietsen oprapen, toen ik iets langs mijn been
voelde druipen. Bloed! En niet zo’n beetje ook. Mijn knie geschaafd over het
asfalt.

Zij had het ook in de gaten en zei, “je hebt ook je elleboog
geschaafd en dat bloedt ook.”

Oh, dacht ik, dus daarom doet mijn elleboog zeer. Omdat mijn
heup ook pijnlijk was, keek ik er naar en verdomme…, mijn broek lag open en
nog een schaafwond op mijn heup ook.

Sanne

Ik schrok er van dat ik hem zo uitschold, zo ben ik helemaal
niet. Het zal wel een schrikreactie op de val of door de pijn geweest zijn.
Later twijfelde ik of hij wel de veroorzaker was. Toen hij zo zorgzaam was en
zich eerst om mij bekommerde, schaamde ik me, en bij het zien van zijn
verwondingen, schaamde ik me nog meer.

Hij vloekte en nog eens bij het zien van een afgebroken
remhendel op zijn fiets.

Met verbazing keek ik hoe hij zijn helm afdeed en de bandera
die hij onder zijn helm droeg in zijn broek propte.

“Zo dan rij ik in ieder geval niet in mijn blote kont naar
huis.”

“He!” zei ik verbaasd. “Wil je zo naar huis fietsen?”

“Ja, waarom niet. Ik moet toch thuis komen.”

“En het bloed dan?” Vroeg ik op zijn been wijzend. Het langs
zijn onderbeen druipende bloed kleurde de boord van zijn witte sok al rood.

“Oh, het zijn maar schaafwondjes. Dat droogt wel op.”

“Dat gebeurt niet,” zei ik stellig. “Je gaat met mij mee.
Die wonden moeten verzorgd worden.”

Tinus

Een beetje bazig deed ze wel. Maar na even nadenken stemde
ik in. Ondertussen was er ook een automobilist gestopt die vroeg of hij kon
helpen. Hij wees ons op een gat in het asfalt. Het sierde haar dat ze kleurde
toen ze, “oh, zo kwam het dus,” zei.

Achter haar aan reed ik het stukje naar haar woning. Het
menselijk gedrag is voor mij een continue bron van verbazing, ook mijn eigen
gedrag. De pijn in mijn elleboog en knie viel mee, maar mijn heup deed goed
zeer. Toch betrapte ik me er op, dat ik naar de forse kont voor me staarde en
dat mijn fantasie op hol sloeg. Lullo, let eens op, je bent al onderuit gegaan,
corrigeerde ik mezelf.

Ze nam me mee naar een woning in het oude centrum. Geen
achterom, mijn fiets werd in de gang gestald en ik werd op een keukenstoel
gedirigeerd. Ze ging in de weer om materiaal te verzamelen en ik keek
nieuwsgierig rond. Een echte ouderwetse keuken met een granito aanrecht en een
eettafel. Het zag er uit als een goed gebruikte keuken. Ze kwam terug met een
verbanddoos, handdoeken, een washandje en een afwasbakje.

“Ik ga eerst je wonden schoonmaken.”

Terwijl ze in de weer was met mijn knie en elleboog rook ik
haar. Een mengsel van deodorant, vers zweet en nog iets wat ik niet kon
benoemen. Al met al een lekker luchtje. Op haar hurken zittend waste ze
voorzichtig mijn knie en ik keek omlaag naar haar verrichtingen. Althans dat
wilde ik, maar ik keek zo ook in haar wat opengeritste fietsshirt. Niet dat er
veel te zien was. Gebruinde huid, een moedervlekje en een stukje zwarte sport
bh en dat was het. Het zette wel mijn gedachten in werking. Brede heupen en
kleine tieten, welke film was het ook al weer waarin de hoofdpersoon tegen zijn
maat zegt, “vrouwen met brede heupen en kleine tieten neuken het
lekkerst”? Denkend aan seks voelde ik iets ontwaken in mijn kruis. Niet
dat de haan kraaide, eerder een loom wakker worden. Mijn knie werd droog gedept
en haar aandacht verplaatste zich naar mijn elleboog.

“Ik moet je iets bekennen,” zei ze. “Ik ben je naam
vergeten.”

“Dan staan we quitte. Ik kon jouw naam op het feest niet
goed verstaan. Anne?”

“Bijna goed, Sanne. En jij?

“Tinus.”

Terwijl ze mijn elleboog schoonmaakte kletsten we door over
namen. Althans zij kletste, ik luisterde en mijn gedachten dwaalden weer af. Ik
weet niet of het van de valpartij kwam, ik was tenslotte niet op mijn hoofd
gevallen. Kijkend naar haar donkere krullen schoot me een fout grapje van lang
geleden te binnen. Over een vrouw die in haar blootje de post uit de brievenbus
wil halen. De postbode belt aan voor een pakje, krijgt geen gehoor en kijkt
door de brievenbus. Hij ziet donker krulhaar en roept: “Krullenbol is je moeder
thuis?” Zal Sanne haar krullenbol in takt gelaten hebben?

Ze onderbrak mijn stroom met diepgaande gedachten.

“Je elleboog valt mee nu het schoon is, er hoeft denk ik zo
ook geen verband op.”

Mooi, dacht ik, knie laten inpakken en naar huis.

“Nu wil ik je heup nog schoonmaken.”

“Hoeft niet, is al goed zo,” protesteerde ik. Niet omdat ik
preuts ben, maar om bij een vreemde vrouw in de keuken met mijn broek op mijn
knieën te zitten, dat ging me te ver.

“Je hoeft je niet te schamen hoor. Ik werk in de zorg en zie
zoveel bloot.”

Kletskoek, dacht ik. Ik schaam me nergens voor, maar ik vind
het niet nodig

“Ik doe het gordijn wel dicht, de achterbuurvrouw hoeft niet
mee te genieten. Ze trok een rolgordijn omlaag.

Het woord ‘genieten,’ zei ze met een lach om haar mond. Ik
voelde me uitgedaagd en stond op om mijn broek omlaag te trekken.

“Doe maar helemaal uit, dat is veel makkelijker en die broek
is toch kapot.” Helemaal uit was me een station te ver, maar ik stroopte wel
mijn broek omlaag.

Sanne

Terwijl ik zijn knie en elleboog schoonmaakte was hij er met
zijn gedachten duidelijk niet bij. Als mannen hmm, hummen, dan weet ik dat ze
niet echt luisteren. Daarnaast had ik het gevoel dat hij me observeerde als ik
niet keek. Ik vroeg me af, waar hij met zijn gedachten zat. Waarschijnlijk bij de
valpartij dacht ik naïef. De wond op zijn heup leek me door de flarden van zijn
broek heen erger dan de wond op zijn knie. Zo kon ik hem niet weg laten gaan.
Gelukkig dacht ik er aan het rolgordijn te laten zakken. Mevrouw Janssen, mijn
achterbuurvrouw, had er anders weer een mooi verhaal van kunnen maken.

Ik dacht niet aan seks en bekeek zijn onderlichaam terloops,
met niet meer dan onschuldige belangstelling. Het werken in de zorg, daar was
geen woord van gelogen. Echter door allerlei managementtaken, had ik de
afgelopen tien jaar weinig blote billen meer gezien, laat staan gewassen. Hij
bleek normaal geschapen en niet van het scheren. Ik had niet anders verwacht.
Hij had ook geen haarloze benen, zoals sommige van die “would be”
coureurs. Wel een kromme stelde ik vast en het ding vertoonde tekenen van
leven. Ik besloot dat maar als een compliment op te vatten. Daarop schoot ik in
lach. Hij keek me verbaasd aan. Misschien ging ik hem in verlegenheid brengen,
maar ik besloot hem toch maar te vertellen wat ik zo lachwekkend vond.

“Ik moet even een spiegel pakken dan snap je het.”

Ik haalde de spiegel van het toilet en gaf die aan hem. Hij
bekeek zichzelf in de spiegel en moest gelukkig ook lachen. Halfnaakt in een
wielershirt op fietsschoenen, zijn broek op zijn enkels en een half harde
piemel.

“Niet sexy?” Vroeg hij.

“Nee,” zei ik. “Je kan je beter helemaal uitkleden. Ik ga
straks in de fietswinkel een nieuwe broek voor je kopen en een droog shirt kan
je van mij lenen. Het lachen zorgde er voor dat zijn piemel weer slap werd. Wel
zo normaal, als je gewond bent, dacht ik tevreden over mijn
afleidingsmanoeuvre. Hij kleedde zich verder uit en ik liet hem staan om de
wond op zijn heup te inspecteren. Het zag er gemeen uit, het kon best een
tijdje duren voordat daar nieuw vel op zat. Voorzichtig depte ik met het
washandje om de wond schoon te maken. In plaats dat hij blijk gaf van pijn zag
ik vanuit een ooghoek dat zijn piemel weer groeide. Ik keek er naar en het leek
of mijn blik het apparaat nog meer deed groeien. Dit leidt te veel af, dacht
ik, hem vragend aankijkend.

“Sorry,” zei hij, “normaal gedraagt hij zich zo nooit.”

“Als jij dat geval nu eens opzij buigt, dan kan ik je wond
verder schoonmaken. Zonder dat ding voor mijn gezicht.”

Hij pakte hem vast en boog hem opzij.

“Blijf zo even staan dan pak ik mijn leesbril en een pincet.
Er zit denk ik nog vuil in de wond.”

In de woonkamer zoekend naar mijn leesbril, dacht ik aan de
erecties in mijn leven. Dit was een fraai exemplaar. Niet super groot of super
dik, gewoon een goeie stijve. Terwijl ik dat dacht voelde ik de vertrouwde
lekkere tinteling in mijn kruis. Er fladderde een vlinder. Ik stopte mijn hand,
die al op weg was om in mijn broek te voelen. Niet doen stomme muts, hij is
getrouwd. Afhouden! Terug in de keuken bleek dat zijn erectie niet onder het
wachten geleden had. Wel boog hij hem weer keurig weg, terwijl ik een stukje
grind en stukjes los vel weg peuterde.

“Dit is niet eerlijk.”

“Wat niet?” Vroeg ik met een voorgevoel.

“Ik bloot en jij niet.”

“Oh,” zei ik. “Zo te zien heb jij geen blote vrouw nodig. Je
fantasie werkt prima”.

“”Niet eerlijk, je klinkt net als Donald Trump, als hij
het over handelsbarrières heeft.”

“Barrières, ja. Als jij nu je shirt uittrekt, dan heb je nog
genoeg barrières over.” ‘Uit de kleren praten’. Dat overkomt jonge meiden geen
vrouw van vierenveertig. En zeker niet als je, zoals ik, met je kont in een
koersbroek zit en een met zweet doordrenkt fietsshirt draagt. Er kwam een valse
gedachte in me op. Laat hem maar drooggeilen. Het idee dat ik een man nog gek
kon maken stond me wel aan. Zeker na het mislukte avontuur met Bert. De
opschepperige lul, die hem maar moeizaam en kortstondig overeind kreeg. Ik had
me afgevraagd of het door mij kwam. Tinus met zijn erectie bewees in ieder
geval dat ik nog begeerlijk was. Mijn shirt uit, dat kon geen kwaad.

Tinus

Ik loog niet toen ik zei dat mijn jongeheer zich normaal
niet zo gedroeg. Helaas al lang niet meer. Wel toen ik een jaar of twintig was
en bijna overal een harde plasser van kreeg. Wat me met Sanne overkwam kon ik
niet verklaren. Ze was niet knap, ze had geen super figuur en toch vond ik haar
erg aantrekkelijk. In mijn hoofd ontstonden fantasieën en in die fantasieën was
een hoofdrol ingericht voor haar kont. Kijkend naar hoe ze mijn wonden
schoonmaakte vroeg ik me af hoe die kleine borsten eruit zouden zien. Geen
meloenen, ook geen peren, als halve kleine appels vermoedde ik. Het liefste
wilde ik haar aanraken, maar ik twijfelde. Ze wees me niet nadrukkelijk af.
Maar ze ging, behalve toen ze om me moest lachen, niet in op mijn naakte
waarheid. Mijn zo duidelijke belangstelling voor haar. Ik vond dat mijn
kinderachtige, ‘dit is niet eerlijk’ en het voorstel om haar shirt uit te
trekken er nogal slap uitgekomen waren. Gebrek aan versier ervaring. Ik rekende
nergens op… Toch gebeurde het. Ze trok haar shirt uit.

“Zo tevreden?” Vroeg ze terwijl mijn ogen haar lichaam
verkenden. Zwarte sportbeha en een stevig lichaam. Een lichaam dat liet zien
dat ze in vorm was. Ze raadde mijn gedachten.

“Iedere week een uur Pilatus en een uur cardiofitness.”

“Lekker lijf,” zei ik gemeend. Ze keek me onderzoekend aan
en toen verraste ze me. Ze ging een stap verder, ze haakte haar bh los.

Geen halve appels, wel een paar fraaie kleine borsten. Ze bogen
maar iets door en haar tepels wezen een beetje naar buiten. Eigenwijze en
wonderlijke tepels. Echte puntjes, als mini vulkaantjes. Tepels die er om
vroegen om gekust te worden.

Ik boog mijn hoofd langzaam naar haar borst. Sanne trok niet
terug, ik interpreteerde dat als een impliciete toestemming om een tepel tussen
mijn lippen te nemen.

Sanne

Ik stond daar in mijn bh en zag hoe hij met zijn ogen mijn
lichaam verslond. Ik zag hem een hand op tillen om iets te ondernemen… en
weer terug laten vallen. En ik, plat gezegd, ik stond te soppen. Lang leven een
absorberende kunstzeem in een koersbroek.

‘De dood of de gladiolen’. Ik voelde dat het bij Tinus de
gladiolen zouden worden. De gladiolen die ik al maanden miste. Hij pronkte met
zijn erectie, ik wilde zien hoe hij op mijn blote borsten reageerde. Niet de
mooiste en zeker niet de grootste borsten van de wereld. Er was een tijd dat ik
me voor mijn vreemde tepels schaamde. Die schaamte verdween toen ik leerde dat
mannen ze juist prachtig vinden.

Tinus dus ook. Hij nam direct een tepel in zijn mond. Ik
beloonde dat door zijn harde kromme penis vast te pakken. Het ding had lang
genoeg vrijuit voor mijn ogen heen en weer gezwaaid. Zijn eikel was vochtig en
de vlinder in mijn onderbuik dreigde een verdronken vlinder te worden. Het
geval liet zich recht buigen, dus het kon passen. Kon, neen moest. Ik wilde hem
in me voelen, ik wilde gevuld worden. Zijn mond liet mijn tepel los. He, ik heb
er nog een. Oh ja een kus. Zijn hand probeerde in mijn broek te komen. Het
lukte niet, de koordjes werden los geknoopt en zijn hand gleed over mijn buik
naar beneden. Geen aarzeling, heel voortvarend voelde ik een vinger penetreren
en doel treffen. Ik vond het onhandig zo en wilde meer, dus trok ik mijn broek
omlaag.

Tinus

Tot ze haar shirt uittrok was het alsof alle initiatief van
mij moest komen. Om in wielertermen te blijven, ze ‘nam ze de kop over’. Een
harige kut, daar hou ik van en gelukkig niet zo’n strak Barbie kutje maar een
echte flamoes met naar buiten krullende schaamlippen. Een natte gulzige kut die
mijn vingers leek op te slokken.

Sanne

Vaardige vingers en een mond zuigend en likkend aan mijn
tepels. Daar had ik die morgen bij het wakker worden niet op durven hopen. Maar
ik wilde meer, ik wilde zijn harde pik in me voelen. Ik wilde geneukt worden en
dan echt. Niet zoals dat gedoe met Piet Pollepel, zoals ik hem in gedachten was
gaan noemen. De pollepel die hij bij wijze van spreken nodig had om het half
zachte ding naar binnen te proppen. Dit zou beter passen. Bijna had ik Tinus
mee naar boven, naar mijn comfortabele bed, genomen. Met zijn nog niet
afgedekte wonden, zou dat een grotere was opgeleverd hebben dan een enkel
spermaspoortje. In plaats daarvan maakte ik me los en draaide ik mijn billen
naar hem toe.

Tinus

Voor mij is het toppunt van genot een naar me toegestoken
blote vrouwenkont. En wat Sanne betreft, wat een kont! Lekker stevig met ronde
billen. Gelukkig niet zo’n plat kontje, maar een paar billen waar broeken op
blijven hangen. Ze ging wat wijdbeens staan en boog zich voorover. Ik bukte me
en had ruim zicht op haar pruim. Eigenaardigheid van me, ik vind de vrouwelijke
vagina het mooist van achteren bekeken. Het zal wel onzin zijn, maar ik ruik
hun vrouwelijkheid dan ook beter. Voor mij werkt dat geweldig. Ik heb eens
uitgezocht hoe dat zit. Onze neus is direct verbonden met het oudste deel van
onze hersenen, het zogenaamde reptielenbrein. Het reptielenbrein is gericht op
overleving en voortplanting. Ik koester dat wilde beest in mijn hoofd. Op dat moment
dacht ik daar niet aan. Ik dacht helemaal niet, ik deed. Ik richtte, drukte en
werd ontvangen. Hartelijk ontvangen, in haar warme vochtige pulserende schede.
Ik neukte en Sanne neukte mee door terug te veren. Steeds weer er in en bijna
er uit, met mijn buik tegen die volle kont kletsend en mijn kloten heen en weer
slingerend. Mijn armen om haar heen, met mijn handen op haar borsten en haar
vulkaantjes Etna en Vesuvius tussen duim en wijsvinger.

Sanne

Tinus bleek geen tedere voorzichtige minnaar. Dat had ik ook
niet verwacht en het voelde goed. Kennelijk had ik dit nodig. Gewoon snoeihard
geneukt worden. Zijn handen op mijn borsten knepen niet zachtzinnig in mijn
tepels, toch deed het geen pijn. Ik voelde al snel een orgasme opkomen en moest
steun zoeken tegen het aanrecht. Hij liet mijn borsten los en sloeg zijn armen
om mijn buik om me zo te helpen overeind te blijven. Bijna was ik er en toen
stopte hij.

Later er over nadenkend, leek het wel een ‘surplace’. Het
stilstaan bij het baanwielrennen, het elkaar aftasten en dan een zinderende
eindsprint. Toen hij stopte werd ik pissig.

“Doorgaan,” snauwde ik.

“Dan hou ik het niet meer.”

“Jawel doorgaan. Nog een paar harde stoten.”

De stoten kwamen en ze duwden me over het randje. Even was
ik van de wereld. Hij hield me keurig overeind. Ik voelde hem niet spuiten,
maar toen een minuut of wat later zijn pik uit me glibberde droop er wat sperma
achteraan.

Tinus

In tijden had ik niet zo lekker heftig geneukt. Ik had maar
van een ding spijt en dat was, dat het maar zo kort duurde. En dan Sanne, wat
kwam die heftig klaar. Ze haalde een nieuw washandje voor me om mijn pik schoon
te maken en ze bracht een badjas mee. Zelf ging ze douchen.

Sanne

De trap oplopend naar de badkamer rook ik mezelf. Ik rook
naar zweet en seks. Ik streek over mijn schaamharen en voelde hoe ze plakten.
Harsen, daar was ik nooit aan begonnen, er was wel een tijd geweest waarin ik
alles afschoor. Nu knipte ik het alleen nog maar bij, veel gemakkelijker. Tinus
leek het niet deren. Een cijfer, dacht ik onder de douche. Geen tien of een
negen, daarvoor was staande te ongemakkelijk. Wel een geweldig orgasme, het
beste sinds lange tijd. Een acht, besloot ik.

Tinus

Opgefrist en omgekleed kwam ze weer de keuken in met de
mededeling dat ze speciaal verband ging kopen. Ze wees me hoe ik koffie kon zetten
en verdween het stadje in. Ze bleef maar een kwartier weg en toonde bij
terugkomst haar aankopen: Metaline gaas voor op de wonden en ‘kijk,’ zei ze. Ze
had een fietsbroek met ‘Bike Totaal’ er op voor me gekocht. Ik vond het prima,
zolang er maar geen naam van een bank op stond. Alhoewel, als ik ‘s winters
mijn DSB muts opzet, lijkt iedereen al weer vergeten hoe Scheringa en zijn
trawanten hele volksstammen naaiden. En zo kwamen, via een omweg mijn gedachten
toch weer op naaien. Het was lekker en goed geweest en smaakte naar een vervolg.

Sanne

Bevredigd, gelaafd, verbonden en gevoed stapte hij weer op
zijn fiets. Van zijn stijve verlost, toch stapte hij niet echt soepel op de
fiets. Eerder wat stijfjes. Geen droog shirt van mij aan. Het zat te strak en ‘roze
is niet helemaal mijn kleur’. Ik zwaaide hem na. We hadden niets afgesproken,
toch wist ik zeker dat ik hem weer ging zien. De volgende dag was een zaterdag.
Ik probeerde uit te slapen, maar om negen uur al werd er gebeld. De
plaatselijke bloemist en toevallig een goede bekende, met een grote bos rozen. Grote
grijns.

“Je hebt een bewonderaar. Er zit een kaartje bij.”

‘Dank je wel pleegzuster Sanne. Nog eens samen fietsen en
dan langs routepunt 69?’ tinusboot@outlook.com.

Pas weer binnen en nog eens het kaartje lezend, drong het
tot me door: Routepunt 69!

Ik stuurde hem een bericht.

“Op de knooppuntenkaart, zie ik meerdere nummers 69,
welke bedoel je? In Nooitgedacht zijn we al geweest. Paal lijkt me wel aardig
als bestemming. Stampersgat wil ik vermijden.”

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



WRAAK

WRAAK Posted on Thu, September 13, 2018 16:01:06

WRAAK

Visserslatijn

Het kwam door Jelle. Jelle was al weer veel langer vrijgezel
dan ik en bleef maar doorzagen over zijn scharrels, of zoals hij het uitdrukte ‘willige’
dames. Vrouwen waarmee hij in contact kwam op dating sites.

“Moet je ook doen man”.

In het begin liet ik hem maar kletsen. Ik vond het prima zo.
Baukje en ik waren na bijna vijfentwintig jaar uit elkaar gegaan. De chemie was
weg, ons seksleven was ingedut en we waren zelfs geen maatjes meer. Ik weet
niet eens meer wie het als eerste voorstelde, zo gezamenlijk was de wens om er
een punt achter te zetten. Geen ruzie, geen verwijten. Gelukkig niet. En
ondanks of juist door de ‘gemeenschap van goederen’ verliep de boedelscheiding
heel soepel.

Het alleen zijn viel me niet zwaar. Het gaf me meer tijd
voor mijn hobby ’s en om vaker te sporten. Ik had ook geen behoefte om op zoek
te gaan naar een vervangster. Mooi niet, het was prima zo. Als de druk te hoog
werd dan was er wel een filmpje op Internet. Afwisseling genoeg zo en zeker met
een linker- en een rechterhand. Overigens was dat een voortzetting van de
laatste jaren van het huwelijk.

Uit vissen.

Ik weet niet waarom Jelle bleef door zaniken over
datingsites. Was het uit bezorgdheid over mijn welzijn of wilde hij opscheppen
over zijn veroveringen? Ik vermoedde het laatste.

“Zal ik je helpen met tips voor je profiel?”

Dat was mijn eer te na en hij kwam daarmee ook veel te dicht
op mijn huid. Het maakte wel dat ik op een regenachtige zaterdagmorgen mijn
laptop openklapte. Jelle had in ieder geval gelijk dat er veel zoekende zielen
waren. Overigens aanzienlijk meer mannen dan vrouwen. Ik zocht en vond een site
met op het oog een ruim aanbod en gelukkig niet al te duur. Voor ik er geld in
ging pompen wilde ik eerst wel eens weten of het werkte.

‘Uw privacy is gewaarborgd’. Ha, ha, dacht ik. Laat ik eerst
maar eens de kat uit de boom kijken met een fantasie profiel.

Mijn buurman Karel is een ongelofelijke lul en daarom leende
ik zijn voornaam. Gecombineerd met ‘de Boer’, een gemakkelijke veel voorkomende
achternaam en ‘wat een boer niet kent, dat vreet hij niet’. Dat gold zeker voor
mij.

Karel de Boer, met wel de juiste leeftijd. Ik zat al
helemaal niet te wachten op jonge huppelkutjes. Als woonplaats koos ik Hengelo,
de dichtstbijzijnde grote plaats. Ik betaalde en besloot de volgende dag na
ontvangst van een verificatiecode verder te gaan.

Het werd dinsdagavond voor ik de volgende stap zette.
Klikkend langs profielen van nooddruftige leeftijdsgenoten zag ik niet direct
waar Jelle zo geïnspireerd door raakte. Lelijk, ver weg wonend, bla bla
profiel, ik zag weinig interessants. Sleetse types en types, waarvan ik bij
voorbaat al moe werd. Wat moest ik in vredesnaam met: ‘Filosofisch ingesteld’
of ‘brede culturele belangstelling’? Lange wandeltochten, yoga, veganistisch,
antroposofisch, geloof in de Heer, met een hoofdletter, Alsjeblieft niet, dacht
ik, almaar doorklikkend.

Ik was al een profiel verder toen het tot me door drong. De
naam en ook het gezicht, het had iets bekends. Ik ging terug. Corrie, verrek,
dacht ik, dat is ze, het kreng. Corrie van Zanten, uit mijn middelbare
schooltijd. Zeventien was ik, bleu en waarschijnlijk ook een beetje een nerd.
Ik deed aan worstelen en sleutelde dagenlang aan bromfietsen en de oude motor,
waar ik officieel nog niet op mocht rijden. Ik hoorde op school bij geen enkel
groepje en ik denk, met de wijsheid van nu, dat mijn schoolgenoten me maar een
vreemde snuiter vonden. De vreemde snuiter had al lang een oogje op Corrie van
Zanten. Niet eens het mooiste meisje van de klas, maar wel populair.

Ik zie het nog zo voor me hoe het gebeurde. Het was
sportdag, Sport, naast wis- en natuurkunde de enige interessante activiteit op
school. Ik deed iets wat ik leuk vond, sporten en de zon scheen. Waarschijnlijk
gaf dat me de moed om haar te benaderen. Ik hield haar een tijdje in de gaten
en toen ze even alleen stond, stapte ik op haar af.

“Wil je met me uitgaan?” Vroeg ik zenuwachtig. In mijn
herinnering keek ze met een blik vol afgrijzen aan en begon ze te lachen.
Antwoord gaf ze niet, ze keerde zich om en liep naar een groepje vriendinnen.
Ik hoorde ze boven het geroezemoes op het sportveld uit.

“Wat moest hij nou?”

“Hi, hi, hij vroeg of ik met hem uit wilde. Nou mooi niet,
met zo’n rare”.

“Wat een ongelofelijke eikel”. Gevolgd door hard gelach.

Het duurde meer dan een jaar, ik was van school af en
studeerde in Enschede, voor ik weer een meisje durfde te benaderen. Ik had mijn
afgang aardig weggestopt, maar haar beeld bracht het weer helemaal terug. Wat
een takkenwijf.

Nieuwsgierig bestudeerde ik haar foto.

Een foto van een forse vrouw in een wijdvallende rode jurk op
een Italiaans ogend plein. Ze was er niet knapper op geworden. Lelijk
opgedroogd en nogal uitgedijd stelde ik tevreden vast. Ze werkte in het
onderwijs, was gescheiden en in Zaltbommel blijven wonen.

Het aas.

Er ontstond een idee in mijn hoofd. Eerst koffie en even
laten broeden.

Wraak!

Onder het genot van een kop koffie werkte ik in gedachten
het idee uit. Als mijn alter ego Karel de Boer reageren op haar profiel. Een
foto er bij dorst ik wel aan. Tijdens mijn schooltijd in Zaltbommel droeg ik
een bril en had ik lang haar. Nu dertig jaar verder, met een kaal geschoren
hoofd en lenzen, leek ik niet meer op de Bob van toen. Mijn gebroken neus en
een bloemkooloor, aandenkens uit mijn sportverleden, hebben mijn uiterlijk ook
veranderd. Stel dat ze hapte en het kwam tot een ontmoeting, dan was er weinig
meer dat aan de jongen uit de Bommelerwaard herinnerde. Na mijn studie ben in
Twente blijven wonen en dat is hoorbaar in mijn uitspraak van het Nederlands.

Over het hoe van de wraak maakte ik me nog geen zorgen.
Eerst contact en dan ontstond er vanzelf een gelegenheid. Die avond viel ik in
slaap denkend aan, hoe mooi het zou zijn als ik haar zo ver zou krijgen dat ze
seks wilde. Haar dan helemaal opgeilen en op het laatste moment zeggen, dat ik
haar onaantrekkelijk vond en opstappen. Of haar neuken en daarna niets meer van
me laten horen, dan zou ze zich pas genaaid voelen. Ik besloot om er voor te
gaan. De volgende dag poetste ik mijn profiel op en reageerde ik op het profiel
van het kreng.

Er wordt aan het aas
geknabbeld.

Een week ging voorbij zonder reactie. Jammer, dacht ik en
toen ik er over nadacht vond ik het wel best. Eigenlijk wel kinderachtig een
wraakpoging na zo veel tijd. Tot maandagavond, precies een week na mijn
bericht. Bericht van Corrie. Ze schreef genoten te hebben van mijn bericht.
Genoten? Dacht ik. Dat is niet de bedoeling, wacht maar af. Ze wilde graag meer
over me weten. Tering, dacht ik, nog meer fantaseren. Ik verzon een carrière en
hobby ‘s. Bijna had ik mijn motoren genoemd, maar daar was ik op school al mee
bezig geweest, dus niet doen. Impulsief kwam ik op golf, dat werd het. Ik had
het nog nooit gedaan en was het ook niet van plan. Nadat ik op de verzendknop
drukte, twijfelde ik. Stel dat ze een golfster is, dan val ik mooi door de
mand.

Het antwoord kwam en heel uitgebreid. Ze speelde tennis en
bleek les te geven op een ROC in Den Bosch. Ze keek graag naar romantische
films en was gek op kermisattracties. Mooi, dacht ik, dan kan ik je van een koude
kermis thuis laten komen. Verder ging ze door over hoe belangrijk vertrouwen in
een relatie was. Dus waarschijnlijk al een keer goed besodemieterd, was mijn
conclusie.

We pingpongden wat berichten heen en weer. Ik bedwong de
neiging om te hard van stapel te lopen en liet het initiatief om een ontmoeting
voor te stellen aan haar over. Des te harder kan ik haar laten vallen, dacht ik
met binnenpret. Van mailen kwam het tot bellen. Tijdens het eerste gesprek zei
ze, “ik kan wel horen dat je uit Twente komt”. Goed zo dacht ik, dan heb ik het
niet voor niets zo zwaar aangezet.

Na het telefoongesprek mailde ze dat ze genoten had van ons
gesprek en ze vond dat ik een prettige stem had. Ze wilde me graag ontmoeten,
of ik een voorstel had. Ik had er vooraf over nagedacht. Zeker niet in
Zaltbommel, ik had er nog familie wonen en het moest iets anders wezen dan de
geijkte afspraak in een horecagelegenheid. Ik nodigde haar uit voor een bezoek
aan de dierentuin in Amersfoort. Ongeveer halverwege tussen mijn woonplaats en
Zaltbommel. Ze verraste me door te bellen. Ze vond het een geweldig leuk idee.
Een week later had ze herfstvakantie of ik dan kon. Ja, ik kon, ik had ook
herfstvakantie, maar dat vertelde ik niet. In mijn profiel had ik alleen vermeld
dat ik werktuigkunde gestudeerd had en niet dat ik naast mijn werk voor een
ingenieursbureau twee dagen in de week les gaf op een hogeschool.

De dobber beweegt.

Het was een mooie zachte en zonnige herfstdag en bijna ging
ik in de fout door op de motor naar Amersfoort te rijden. Vooral niet te vroeg
komen had ik mezelf voorgenomen. Ik wachtte om de hoek en precies op het
afgesproken tijdstip reed ik de parkeerplaats op. Ze stond al te wachten. Ik
stak mijn hand op en parkeerde rustig de auto. Ze liep enthousiast naar mijn
auto toe. Ja, zeker stevig, dacht ik. Maar niet dik, moest ik toegeven. Ik
stapte uit en stak mijn hand uit. Ze negeerde mijn hand en trakteerde me op
drie kussen op mijn wangen.

“Ik heb me hier al dagen op verheugd”.

Ja, ja, dacht ik en ik deed mijn best om net zo enthousiast
te kijken.

Ik had bij me zelf het knopje ‘aardig en charmant zijn’
ingedrukt en ik deed mijn best. Het werkte, ze was vrolijk en enthousiast en
dat was zo aanstekelijk dat ik naast haar wandelend ontdooide.

Ongemerkt probeerde ik, als het zo uitkwam, haar op te
nemen. In haar gelaatstrekken was het meisje van vroeger nog herkenbaar, vooral
als ze lachte. Ze droeg een spijkerbroek en een shirt met een jasje er over.
Dat jasje ging al snel uit. Het meisje met de kleine puntige tietjes en het
smalle kontje was getransformeerd in een veel forsere vrouw. De billen waren
gedivergeerd naar directoire formaat en de kleine puntige borsten waren,
vermoedde ik, grote rijpe peren geworden. Haar zware boezem deinde af en toe
als ze bewoog.

Onwillekeurig vergeleek ik haar met Baukje mijn ex. Corrie
bleek open en heel direct, dat laatste was Baukje zeker niet. Baukje was tenger
en door haar fanatieke hardlopen afgetraind. Aan Corrie zaten veel meer kilo ‘s.
Doordat we gelijk op, met een groepje pubers, door de schemering bij de
nachtdieren liepen, begon ze over haar schooltijd en hoe fijn ze die had
gevonden. Tering, dacht ik, daarom lopen we hier en mijn op de achtergrond
rakende wraakgedachten kwamen weer terug. Buiten het aquarium keek ze naar mijn
gezicht. Misschien was er, ondanks mijn poging neutraal te kijken, iets aan af
te lezen. Het kan ook toeval geweest zijn, maar dat was het moment dat ze me
een arm gaf.

“Kom dan gaan we naar de apen”. Stelde ze opgewekt voor.

Gearmd liep niet gemakkelijk en ik voelde me nogal
opgelaten. Wat ik ook voelde was af en toe een borst tegen mijn arm. Door het
gearmd slalommen tussen de andere bezoekers, was dat niet te vermijden.
Gelukkig leek ze het ook te lastig te vinden, ze haakte zich weer los. Bij het
voeren van de apen, stond er een grote groep voor ons. Corrie klaagde dat ze
niets zag.

“Klim maar op mijn rug,” zei ik.

“He, meen je dat?”

Als antwoord zakte ik iets door mijn knieën en spreidde mijn
armen. Ze deed het. Minstens vijfenzeventig kilo, dacht ik. Met haar borsten in
mijn nek en mijn armen om een paar stevige dijen, negeerde ik het gelach van
een stel kinderen.

“Kan je me houden?”

“Ja,” antwoordde ik. “Ken je het liedje van Boudewijn de
Groot over tante Julia?” Ze reageerde door met haar bovenlichaam over mijn rug
heen en weer te schuiven.

“Dank u Julia,” zei ik en ik liet haar zakken. De show was
afgelopen. Al rondwandelend en kletsend merkte ik dat ik genoot, ondanks het
doel van de afspraak. Komt door het mooie najaarsweer, dacht ik. Straks geniet
ik nog meer als het moment komt, om haar als een baksteen te laten vallen. Likkend
aan een ijsje gebruikte ze het verrekte g- woord.

“Gezellig he? Zo samen”.

Dat bracht me weer terug bij de les en het doel van mijn missie.
Hoezo gezellig? Het is een wraakoefening, trut!

“Je hebt iets vertrouwds, iets bekends,” Oei, dat gaat
verkeerd, dacht ik.

“A ‘j dr bunt, mojje dr ok wean”. Ze keek me vragend aan.

“Twents voor, dat als je iets wilt, je er je best voor moet
doen. Ik wil dat dit een geslaagde dag wordt,” slijmde ik, zo de aandacht
afleidend. Bij het afscheid op de parkeerplaats bleek dat mijn missie voor die
dag geslaagd was. Ze drukte een snelle kus op mijn lippen en zei “tot ziens”.
Tevreden reed ik naar huis. Die avond zocht ik een filmpje van een wat forsere
vrouw met peervormige borsten. Niet mijn gewone genre, maar het had wel wat
voor de afwisseling, dikke tieten en een forse kont. Er volgden dagen met
meerdere berichten per dag en na een week een telefoontje. Wat een zegen, die
nummerherkenning. Bijna had ik opgenomen met Bob. Ze had een idee.

“Ken je Den Bosch?”

“Nee, niet echt,” loog ik. “Niet meer dan van een enkel
bezoek”.

Ze bleek pas met collega ‘s een uitgebreide stadswandeling
met een gids gemaakt te hebben. Ze wilde het moois dat ze gezien had en wat ze
geleerd had over de geschiedenis van de stad, met me delen.

“En daarna gezellig samen uit eten”.

Weer dat vermaledijde g-woord. Als ik gezelligheid wil dan
ga ik na de training wel aan de bar zitten. Ik ging akkoord en op een
zaterdagmorgen reed ik naar Den Bosch. Als ontmoetingsplaats had ze een
parkeergarage in het centrum genoemd. Niet echt romantisch, maar dat zocht ik
ook niet. Toen ik aan kwam rijden, stond ze voor de inrit al te wachten. Ze zwaaide
enthousiast. Auto parkeren, twee trappen af en wat ik verwachtte kwam uit. Ik
werd begroet met een kus op mijn lippen. Naar mijn gevoel iets langer en waar
ze de vorige keer met haar hoofd naar me toe gebogen afstand gehouden had,
voelde ik bij deze kus haar borsten drukken. Ik voelde ook hoe ik daarop
reageerde. In gedachten sprak ik mijn jongeheer vermanend toe: Niet te
enthousiast jij, ik weet nog niet of er alleen figuurlijk of ook echt genaaid
gaat worden.

Ik veinsde dat alles nieuw voor me was en toonde
enthousiasme bij alle met me gedeelde weetjes over de stad. Het werkte en bijna
te goed. Samen gezeten achter een kop koffie met de obligate Bossche Bol, legde
ze haar hand op mijn hand op tafel.

“Ik ben zo blij dat ik jou op heb leren kennen. Ik was mijn
vertrouwen in mannen kwijt en wilde mijn profiel al verwijderen”.

Het overdonderde me en ik wist even niet hoe te reageren.
Werd dit niet te heftig? In de Sint Jan zocht ze mijn hand en bleef die lang
vasthouden.

“Weet je waar ik zin in heb?” vroeg ik haar in een rustig
hoekje van de kerk. Ze draaide zich naar me toe en keek me verwachtingsvol aan.
Ik deed wat ik al een paar uur wilde. Ik kuste haar en het werd een lange
gedeelde kus.

“Oef,” zei ze toen ik haar losliet.

Even later volgde er nog een kus, nu al meer vertrouwd. Ze
vlijde haar weelderige lichaam tegen me aan en dat voelde goed. Als reactie op
mijn, voor haar voelbare stijve, schuurde ze met haar onderlichaam tegen het
mijne. Geschuifel van voetstappen en gekuch deed ons de kus afbreken. Hand in
hand liepen we de kerk uit. Bah, dacht ik, oudere echtparen hand in hand, had
ik altijd net zo triest gevonden als van die stellen met identieke
trainingspakken. Ik miste mijn boosheid en sprak me zelf vermanend toe. Kop er
bij houden Bob, je bent een man met een missie.

Aan de haak

Corrie was stil toen we de stad weer inslenterden. Ze leek in gedachten. We kwamen op een
kruispunt en ik keek haar vragend aan.

“Ehh, weet je? We kunnen ook naar mijn huis gaan, dan kook
ik vanavond voor je”. Ja, ja, dacht ik, koken? Ik weet wat voor hoofdgerecht
jij in gedachten heb.

“Prima idee,” antwoordde ik, met een grijns. Ze kneep in
mijn hand en dat hield een belofte in. Na nog een hartstochtelijke kus in de
parkeergarage reed ik achter haar aan naar Zaltbommel.

In mijn wraakplan was een van de opties, haar nu laten
zitten. Corrie de afslag Zaltbommel laten nemen en zelf gas geven en doorrijden
naar huis. Het profiel van Karel de Boer verwijderen om zo niet alleen uit de
digitale wereld maar ook uit de hare te verdwijnen. Ik kon het niet. Ik zat met
een bobbel in mijn broek achter het stuur en wilde met haar vrijen. De brug bij
Zaltbommel torende in de verte boven de weg uit. Hoe was dat gedicht ook al
weer?

“Ik ging naar Bommel om de brug te zien. Ik zag de
nieuwe brug. Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden, worden
weer buren. ” Corrie en ik zijn wij als die twee overzijden?

Gelukkig woonde ze in een andere wijk dan mijn familie. Ze
nam me mee naar een appartement in een wooncomplex. We parkeerden voor de deur
en ik liep achter haar aan het gebouw in naar haar voordeur. De deur was nog
niet dicht gevallen of we stonden te vrijen. Mijn eigen hartstocht verraste me,
maar meer nog de gretigheid van Corrie. Terwijl we kusten duwde ze haar lichaam
tegen me aan en ze schuurde met haar buik tegen de bobbel van mijn erectie.
Niet speels, zoals in Den Bosch maar dwingend, met haar handen klauwend in mijn
billen. Ze trok me strak tegen haar aan, me zo geen ruimte latend om haar
borsten te pakken. Dat maakte, dat ik ook haar billen vastpakte en ze kneedde.
In gedachten verwenste ik de stugge stof van haar broek. Ik ging met mijn
handen tussen ons in op zoek naar de sluiting van haar broek.

Ze verbrak de kus, “niet hier,” en ze nam me mee naar haar
slaapkamer. Ze sloot de gordijnen en daarna kleedden we elkaar uit. Ik
koesterde haar zware borsten in mijn handen en verwende haar tepels tussen mijn
lippen. Zij streek met haar handen over mijn bovenlichaam en zei.

“Je bent zo hard. Je bent denk ik heel sterk”.

Als reactie zakte ik wat door mijn knieën en sloeg mijn
armen om haar benen. Ik tilde haar op tot haar onderbuik voor mijn gezicht kwam
en ik mijn neus in het kruis van haar slipje kon duwen. Ik rook haar opwinding.
Voorzichtig zette ik haar weer neer om haar slipje omlaag te doen.

“Vind je me niet te dik?” Dik? Dacht ik, wat een weelde. Na
al mijn verzinsels sprak ik de waarheid.

“Ik vind je geweldig!”

Borsten te groot voor mijn, toch niet al te kleine, handen.
Bekroond met spenen om op te sabbelen. Een gewelfd, maar stevig buikje,
vrouwelijke heupen en billen. Een vrouw met houvast. Houvast had zij gevonden
door mijn jongeheer uit mijn onderbroek te bevrijden. Ze hield hem stevig vast
en ook zonder dat ze haar hand bewoog voelde ik dat ik al vocht verloor. Ik
probeerde door mijn knieën te zakken om haar van onderen te bewonderen. Doordat
ze vast bleef houden lukte dat maar deels. Ze giechelde als een jonge meid toen
ze begreep wat ik wilde en ze liet los. Ik ging op mijn hurken zitten. Gelukkig
was ze niet geschoren. Wel licht behaart en met een lekkere sappige kut. Niet zo’n
strak lippen loos pseudo mondje, gewoon een echte kut met flinke naar buiten
krullende schaamlippen. Ik was nooit een kuttenkijker geweest, maar het
afgelopen lamlendige jaar met porno websites had mijn blik verruimd. Ik
weerstond de impuls om mijn neus nog eens in haar kruis te duwen. Ik kwam niet
om te verwennen, maar om te naaien.

Benieuwd naar haar billen vroeg ik haar om te draaien. Ze
aarzelde, “ik heb putjes”.

Ik gaf geen antwoord, maar pakte haar heupen vast, draaide
en ze werkte mee. Twee roomwitte stevige billen. Heel anders dan de schonkige
kont van Baukje. Impulsief drukte ik een kus op iedere bil. Ze draaide terug en
trok me overeind.

“Nu ik”. Ze bukte. In de verwachting dat ze mijn gezwollen
vriend in haar mond zou nemen duwde ik mijn bekken naar voren. Ze deed het
niet. Wel pakte ze hem weer stevig vast en ze smeerde met haar vinger mijn gelekte
vocht uit over mijn eikel. Ze hield hem vast en trok me zo mee naar haar bed.
Het dekbed werd niet teruggeslagen. Ze ging op haar rug liggen en doordat ze me
nog steeds vast hield kon ik alleen maar volgen. Ik knielde over haar heen met
mijn pik boven haar borsten. Ze streelde zelf met mijn eikel over haar tepels
en zuchtte diep. Ze liet me los en ik boog me voorover voor een kus. Ik hoopte
op niet nog meer voorspel, ik stond op springen. In haar hand al klaarkomen was
mijn eer te na. Had ik me die morgen onder de douche toch maar afgetrokken.

Ze verbrak de kus voor de verlossende woorden, “kom
alsjeblieft in me”. Ik knielde tussen haar benen en ze liet het aan mij over om
hem voorgaats te brengen. Ik drukte en schoof naar binnen. Ze zuchtte en ik
dacht, goddomme, waarom heb ik al die maanden verspeeld met gekloot? Heel
voorzichtig begon ik te bewegen. Niet om haar te sparen, daar was ik niet voor
mee gegaan. Het tegendeel, ik stond op springen en wilde het genot zo lang
mogelijk rekken.

Dat lukte maar even, mijn uitsteltrucs waren al snel
uitgeput en niet opgewassen tegen de druk. Ik had me op dat moment ook gewoon
kunnen laten gaan. Zaad lozen, afscheid nemen met een kutsmoes en uit haar
leven verdwijnen. Missie voltooit. Ze genoot merkbaar en fluisterde
aanmoedigingen en zei lieve dingen, zoals. “Ik wist dat je het lief en
voorzichtig zou doen. Toe maar, nu mag het harder”. Het duveltje dat me
gedreven had, liet me op dat cruciale moment in de steek. De vuile lafbek!

Ik trok me terug en vertelde haar dat ik op springen stond
en dat ik haar eerst wilde laten genieten. Naast haar liggend en afwisselend
kussend en sabbelend op haar tepels, vingerde ik haar. Ondertussen hield ze
mijn pik als een trofee vast. Ze was zo verstandig om haar hand niet te veel te
bewegen. Heel rustig gleed ze naar een orgasme. Toen ze zachtjes kreunend kwam
liet ze mijn pik los en pakte ze mijn vingerende hand vast. Ze drukte om mijn
hand op zijn plaats te houden en steunde, “zo houden, niet meer bewegen”.

Langzaam ebde haar schokjes weg. Ze keek me stralend aan en
zei, “ pjoeiii, dat was heerlijk. Kom alsjeblieft in me. Laat je maar gaan”.

Het lukte me om het vol te houden tot ze weer kwam en toen
viel er niets meer te stoppen. Met de armen om elkaar heen lagen we in de
intimiteit van de afterseks met onze gezichten bij elkaar. Ze bedankte me op
een heel ontwapende wijze.

“Dank je, je bent lieverd”.

Bij mij drong het besef door dat we nu niet direct veilig
gevreeën hadden. Toen ik me daarvoor verontschuldigde zei ze dat het niet gaf, “het
was goed zo”. Voor haar was het maanden geleden, vertelde ze. “En toen wel
veilig”.

Ze keek me aan en ik zei “idem,” Mijn jaar celibaat en mijn
avonturen met mijn linker- en rechterhand verzweeg ik maar. We douchten samen.

Ze kookte niet en we gingen ook niet uit eten. We kletsten
over het leven en seks en we keken een film. Het eten lieten we thuis bezorgen.

“Veel intiemer zo,” zo noemde Corrie het. En daar was ik het
mee eens.

Voor Corrie was het vanzelfsprekend dat ik bleef slapen.
Toen we naar haar slaapkamer liepen vroeg ze tot mijn verrassing of ik een
voorkeursstandje had.

“Van achteren op zijn hondjes,” zei ik naar waarheid. Haar
blik leerde me dat het niet haar voorkeursstandje was.

We kleedden elkaar weer uit en knuffelden en vreeën. Toen ik
bij haar naar binnen ging was het gewoon missionaris.

“Ben je vergeten, dat je van achteren wilde?

“Nee hoor, maar straks pas”. Door mijn eerdere lozing kon ik
het goed volhouden. Ik stootte en Corrie kwam me tegemoet. Heel rustig werkten
we samen tot ze klaar kwam. Het licht dat ze had uitgedaan, had ik weer
aangeknipt om haar tijdens het orgasme in de ogen te kijken. Pas daarna vroeg
ik haar om te keren. Ze liet haar hoofd op de matras zakken en haar lekkere kont
stak schuin omhoog naar me toe. Haar benen wat wijd en haar pruim glinsterend
nat en uitnodigend. Ik kuste haar billen weer voordat ik over haar heen leunde.
Met haar borsten in mijn handen drukte ik naar voren en voelde ik hoe mijn pik
de weg terug vond. Haar eerdere orgasmen waren vrij geluidloos verlopen. Dit
keer niet, ze krijste toen ik in haar borsten knijpend in haar spoot.

De volgende morgen douchten we weer samen. We ontbeten,
Corrie in een ochtendjas en ik in mijn onderbroek.

“Huiselijk knus,” noemde ze het. Gevolgd door, “en zo kan ik
je lijf bewonderen”. Dat bracht haar op mijn scheve neus en bloemkooloor. Ik
vertelde haar de ware geschiedenis van deze aandenkens.

‘s Middags moest ik weer in Twente zijn en toch stelde ik
het vertrek zo lang mogelijk uit. Het afscheid nemen werd een terugkeer naar
haar slaapkamer. Na een paar stoten kreunde ze en het klonk niet als uit genot.
Bezorgd keek ik haar aan. Haar gezicht was vertrokken.

“Wat is er lieverd,” vroeg ik.

“Het schrijnt, het doet zeer”.

Ik trok me voorzichtig terug en ging naast haar liggen.

“Gebrek aan oefening,” grapte ze, maar ik zag de
teleurstelling op haar gezicht.

Daarna verraste ik me zelf. Ik die nooit een liefhebber van
beffen was geweest. Ik schoof wat naar onderen op het bed en drukte mijn lippen
op haar kut.

“Dat hoeft niet,” klonk het. De handen op mijn achterhoofd
bewezen het tegendeel. Mijn tong vond haar kittelaar en ik hoorde haar spinnen
als een poes. Na een minuut of zo protesteerde ze. Niet dat ze het niet verder
wilde, “ik wil jou ook verwennen”.

Ze werkte zich onder me vandaan en vroeg me om op mijn rug
te gaan liggen. Met Corrie boven likte ik verder en werd mijn pik in haar warme
mond genomen. Hij voelde zich daar direct thuis, het duurde niet lang voor ik
op barsten stond. Alsof we al jaren ervaring met elkaar hadden, zo voelde we
elkaar aan. Corrie stopte steeds als de druk bij mij te hoog werd en keurig op
het moment dat ik hoorde, voelde en proefde dat ze kwam, liet ik me gaan. Niet
wetende of ze mijn zaadlozing in haar mond kon waarderen, probeerde ik nog mijn
eikel tussen haar lippen vandaan te krijgen. Ze liet niet los en ik hield het
niet meer.

De visser ligt in het
water

In een prettige roes nagenietend, rij ik weg. Ik zie haar
zwaaien in de spiegel. Het prettige gevoel duurt nog geen vijf minuten.
Zaltbommel uit, de brug oprijdend, slaat de vertwijfeling toe. Ik heb bereikt
wat ik wilde bereiken. Als ik nu uit haar leven verdwijn, dan heb ik mijn wraak
dubbel en dwars. Maar verdomme, dat wil ik niet. Ik wil Corrie, maar hoe kom ik
in godsnaam weg met mijn leugens?

Een ding weet ik zeker en dat is dat opbiechten haar enorm
veel pijn zal doen en dat wil ik ook niet. Wat ben ik toch een godvergeten
stomme klootzak.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal of
rechtstreekse mail.



Deel 1 Julia

BEDEVAART 1 Julia Posted on Sat, August 25, 2018 11:44:07

Deel 1 Julia

Met een klap gooit ze de deur achter me dicht als ik naar
mijn fiets loop. Uitgezwaaid wordt er niet op deze vroege morgen.

Het begon zeker niet als een bedevaart en dat werd het ook
nooit. Het begon met opgekropte frustratie en een stuwmeer aan opgespaarde
verlofdagen. De kinderen waren de deur uit en met hun vertrek ook ons
huwelijksgeluk. Het lukte Julia en mij niet om ons in te stellen op de nieuwe
situatie. De irritaties namen wederzijds toe. De ergernis over en weer mondde uit
in ruzies en waar vroeger een ruzie beëindigd kon worden met goedmaakseks,
bleef dat steeds meer uit. Het lege nest syndroom. We herkenden het, we lazen
er over en spraken er met elkaar over. We beloofden herhaaldelijk om geduldiger
met elkaar te zijn. Helaas werkte het niet.

Het begon vaak met kleine dingen, zoals mijn kleding. Julia
had zich er nooit zo mee bemoeid, tot het laatste jaar. Naar mijn werk. Als we
uitgingen of gewoon bij de deur, het maakte niet uit. Alsmaar dat zinnetje.

“Kan je niet iets anders aantrekken?” Die had ik op nummer 1
staan van mijn top vijf van meest irritante commentaren. Overigens als ik er
even over nadacht zou ik een top 20 kunnen vullen.

Ik merkte dat ik het huis ontvluchtte door langer te werken
en vaker te gaan sporten. Julia klaagde dat ik haar in de steek liet en daar
had ze gelijk in. Ik deed het uit zelfbescherming en dat kon ik niet uitleggen.
Ondanks talrijke goede voornemens lukte het ons niet om ons gedrag te
veranderen. Met nadruk ons, ik was minstens net zo schuldig aan het uit elkaar
groeien. Samen afwassen was, vanaf het begin van ons samenwonen, een dagelijks
overlegmoment geweest. Een moment dat we koesterden en om die reden is er ook
nooit een afwasmachine gekomen. Het overleg was veranderd in zwijgen, we hadden
elkaar weinig meer te vertellen. Met het afwaswater leek iedere avond een
stukje verbondenheid weg te spoelen. Het leek of ons huwelijksgeluk door het
gootsteenputje verdween.

“We moeten praten.”

Die zin daar was ik ook helemaal klaar mee. Wat zij praten
noemde, was voor mij luisteren naar een lijst van alles waarin ik te kort
schoot. Het ergste vond ik dat onze intimiteit weg was. Een ooit bloeiend
seksleven was ingedut tot eens per twee weken en dan nog als ik aandrong. Julia
klaagde over pijn bij het vrijen en ik wilde niet steeds aandringen. Als we dan
toch seks hadden dan voelde ik me na de afloop klote in plaats van bevrijd. We
hadden het al eens over een soort van time-out gehad. Toen mijn werkgever
moeilijk begon te doen over het vele verlof dat ik nog te goed had, viel het
kwartje. Op reis en alleen.

Het plan sluimerde een paar dagen en spookte door mijn
hoofd. Ik dacht lang na over hoe ik het zou brengen. Die moeite had ik me, naar
bleek, kunnen besparen. Ze was direct voor. Voor mij een bewijs, hoe ver we het
laatste jaar uit elkaar gegroeid waren. Ik kon niet eens haar reacties meer
goed inschatten. Julia wilde een paar weken naar haar zusje in Engeland en ze
verwelkomde het idee van ieder voor zich.

Een fietsreis moest het worden. Niet, zoals ieder jaar met
een groep vrienden, op de racefiets een paar dagen op pad. Nee, een lange tocht
van weken. Dat vergde bagage. Mijn racefiets en mountainbike vielen daardoor
af. Ik ging op zoek en op Marktplaats vond ik een randonneur met de juiste framemaat
en uitrusting. Een fiets met veel versnellingen en veel tassen. Niet duur,
zeker niet na wat onderhandelen.

“Pakezel,” doopte ik het gevaarte.

Wat nog restte was een reisdoel of een traject. Het toeval
hielp met een artikel in de krant over bedevaarten naar Santiago de
Compostella. Dat werd mijn doel. Niet uit geloofsoverweging. Ik ben niet
gelovig en heb niets met religies. Gewoon uit nieuwsgierigheid en om een doel
te hebben. Drie weken wilde ik er over doen, even rondkijken in het oord en dan
naar huis vliegen. De fiets ging ik in Spanje proberen te verkopen

De route, niet te moeilijk, ongeveer een rechte lijn op de
kaart en verder zou ik onderweg wel zien. Na wat voorbereidende weken kwam de
zaterdagmorgen van het vertrek. Ik had besloten niet langer op seks aan te
dringen en Julia verraste me compleet. Ze wilde de avond voor het vertrek
vrijen. Al snel merkte ik dat haar hele handelen er op gericht was om me zo
snel mogelijk te bevredigen. Ik had de stellige indruk dat ze zo haar best deed
om mij snel te laten komen dat ze zich zelf vergat en er niet van genoot.
Spuiten, slapen en vertrekken, dat was mijn eer te na. Ik trok me uit haar
terug, werkte me naar onderen en drukte mijn hoofd tussen haar benen. Het
laatste jaar was er weinig van gekomen, maar vijfentwintig jaar ervaring is
niet zomaar uitgewist. Mijn tong wist nog feilloos de weg naar haar
genotsplekje en het werkte. Het was maanden terug dat ik haar zo hoorde
klaarkomen. Ik trok mijn tong terug en kroop weer omhoog, mijn beurt. Mijn pik vond
glijdend zijn weg in haar schoot en terwijl haar orgasme aanhield pompte ik
mijn zaad in haar.

In onze vroeger zo vertrouwde lepeltje-lepeltje positie, met
mijn arm om haar heen en mijn natte kleverige pik genesteld in haar bilspleet,
vielen we in slaap. Was het altijd maar zo, was een van mijn laatste gedachten
voor ik insliep.

Het was niet altijd zo. De volgende morgen ging ze zich
bemoeien met wat ik mee moest nemen. De fietstassen waren al ingepakt en ik
reageerde te kortaf, dat alles al lang klaar was en dat de tassen dicht zouden
blijven.

Op weg

Het is nog koud op deze vroege morgen begin mei. Het
afscheid en mijn reactie op Julia ‘s bemoeizucht hebben mijn humeur verpest.
Vanuit Baarn fiets ik zuidwaarts, het lukt me niet om van de tocht te genieten.
De fietst ook anders dan ik gewend ben. Zwaarder en langzamer. Oude reflexen,
zoals achter een bromfiets stayeren, komen boven en het lukt niet. Afleren! Op
de pont bij Wijk bij Duurstede klets ik met een ouder echtpaar op e-bikes en
pel ik een eerste laagje kleding af Fietsend door de Betuwe verbetert gelukkig
mijn humeur. Julia ‘s gezeur ligt veertig kilometer achter me. Er is nog wat
resterende bloesem aan de fruitbomen en overal klinken vogel geluiden.

Vriend Willem, die weet dat ik een hekel heb aan geld
uitgeven, heeft voor de eerste overnachting gezorgd. Ik mag slapen in het
vakantiehuisje van zijn schoonouders in Baarle Nassau. De sleutel haal ik op
bij de beheerder. De eerste avond en nacht alleen. Er is een televisie en die
blijft uit. Rust, alleen met mijn gedachten. De e-reader en twee in een
supermarkt gekochte biertjes volstaan.

Verbaast kijk ik rond bij het wakker worden. Geen Julia en
een vreemde omgeving. Wel gewoontegetrouw om half zeven, blijkt uit een blik op
mijn telefoon. Ik voel me uitgerust. Bij het ontbijt realiseer ik me dat ik,
sinds we gingen samenwonen, nooit meer dan een week zonder Julia naast me heb
geslapen.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 2 Claire

BEDEVAART 2 Claire Posted on Sat, August 25, 2018 11:43:07

Deel 2 Claire

Voor zover ik de tweede dag een doel heb, is dat kilometers
maken. Veel van de route door België is nog vertrouwd terrein en de nieuwe
horizon in Frankrijk lokt. Vandaag zo ver mogelijk België door en dan ergens in
de buurt van de Franse grens overnachten.

Het is een bewolkte dag en de buienradar voorspelt voor het
eind van de middag een berg aan ellende. Trappen maar en voordat het gaat
regenen een slaapplaats zoeken, met dat voornemen ga ik op weg.

Stedelijke omgeving zo veel mogelijk mijdend zoek ik mijn
weg. De kasseienstroken doen op de randonneur nog net zo zeer als op de
racefiets en de paar korte klimmetjes in de Vlaamse heuvels beloven weinig
goeds voor de Pyreneeën. Wat een zware rotfiets!

In de buurt van Kortrijk zie ik een bord met Moeskroen. Waar
ken ik dat ook al weer van? Langzaam begint het te dagen. Ooit was er een band
met de naam “Pater Moeskroen”. Roodkapje heette een van hun nummers.
Ik peins over de tekst en het refrein schiet me te binnen. Moeskroen ligt vlak
voor de Franse grens, het lijkt me een mooi einddoel voor vandaag. Er is daar
vast wel een camping. Helaas lijkt Buienradar gelijk te krijgen. De lucht was
al betrokken en wordt steeds grauwer. In een poging om voor de bui ergens
binnen te zijn, neem ik impulsief een onverharde weg die me korter lijkt. Het
blijkt een slechte ingeving. Het begint te regenen en dan niet gewoon een bui,
maar een plensbui. Het pijpt regenstelen, grap ik in gedachten. Het water
druipt langs de kraag van mijn regenpak naar binnen. Ik trap zo hard mogelijk
door, zonder daarbij snel vooruit te komen. De regen heeft het onverharde pad
veranderd in een modderpoel. Soepel fietsen is er niet meer bij, het is zwoegen
geworden. Om de moed er in te houden zing ik het zojuist herinnerde refrein van
Roodkapje:

“Roodkapje, Roodkapje, Roodkapje

Waar ga je heen?”

“Naar oma, naar oma, naar oma

Dat zeg ik net”

“Naar Spanje, naar Spanje, zo is het maar net!”

De plensbui gaat na een minuut of vijf over in een miezerig
buitje. Het fietsen wordt er niet beter van. De harde regen hield me nog
schoon, de tot borsthoogte opspattende modder bedekt nu langzaam maar zeker
mijn fiets, de tassen en mijn kleren.

Camping zoeken en in de regen mijn tentje opzetten? Dat
wordt niets. Aan de rand van Moeskroen stop ik bij een tankstation. Schuilend
onder de luifel zoek ik tevergeefs op mijn telefoon. Alleen maar hotels en dure
B&B ‘s. Binnen weten ze raad, “Chambres de Claire” en maar een
paar straten verder.

Claire blijkt een kleine mollige veertiger in een broekpak.
Niet moeders mooiste, maar op het oog een vriendelijk mens. Voordat ze
bevestigend antwoord op mijn vraag of ze een kamer vrij heeft, kijkt ze eerst
aarzelend naar mijn uitdossing en mijn fiets. Gelukkig spreekt ze Vlaams, zo
kan ik het opfrissen van mijn roestige schoolfrans nog een dag uitstellen.

Madam Claire wijst me waar ik de fiets kan stallen en gaat
me voor naar de kamer.

Ze loopt voor me uit de trap op en biedt me zo een goed
zicht op haar aanzienlijke billen. Haar broek spant er om heen en bij het
traplopen wiebelt de hele handel. Ik betrap me erop dat ik automatisch mijn
stappen aanpas om zo op ooghoogte met haar kont te blijven. Nieuwsgierigheid,
zeg ik tegen me zelf.

Na gedoucht en mijn bemodderde kleren gewassen en te drogen
gehangen te hebben, loop ik de stad in op zoek naar een eettent. “When in
Rome, do as the Romans do”, Het wordt een bezoek aan een frietkot. Het smaakt prima en het is goedkoop.

Terug in huize Claire besluit ik de fiets schoon te maken.
Aankloppend bij Claire blijkt die zich omgekleed te hebben. Het broekpak is
verwisseld voor een jogging broek en een ruimvallend shirt. Ik doe mijn best om
niet te nadrukkelijk staren, maar het is duidelijk dat haar borsten uit het
tuig bevrijd zijn en vrij hangen. Rijpe vruchten, maar wel laag aan de boom. Claire
gaat mee naar buiten om me de tuinslang te wijzen en kijkt toe bij het
afspuiten. Ze biedt aan om een emmer met sop te halen. Uiteraard stem ik in met
zo’n hulpvaardig aanbod en even later komt ze met een volle emmer, een borstel
en wat oude lappen naar buiten. Terwijl ik van boven naar beneden de fiets en
de tassen schrob, begint ze met een van de lappen het frame droog te wrijven.
Ik kijk naar de lap in haar handen. Is dat geen…! Ja, het is een afgedankte
damesonderbroek. Een flinke, een directoire. Praktisch mens, die Claire. Ze had
Hollands kunnen zijn met haar zuinigheid. Er schieten me allerlei associaties
op het thema damesonderbroek in gedachten, waaronder: Sommige mensen leven op
grote voet en Claire leeft in een grote broek.

Op mijn hurken zittend om de wielen schoon te maken, valt er
een schaduw over me heen. Ik kijk omhoog om te zien wat ze doet. Ze staat
voorover gebogen te boenen en haar borsten hangen in het ruime shirt verticaal
omlaag. Normaal niet zo impulsief, verras ik mezelf. Zonder er bij na te denken
steek ik brutaalweg een hand uit om een tiet op te vangen. Zodanig dat de tepel
van een van haar borsten op de palm van mijn hand komt te rusten. Claire poetst
verder of er niets gebeurd is en door haar beweging gaat de tepel heen en weer
over mijn hand. Als ik me realiseer wat ik doe, twijfel ik tussen mijn hand
terugtrekken en me verontschuldigen of haar tiet vastpakken.

“Ik heb er twee,” klinkt het wat schor. Dat was me niet
ontgaan en het leidt tot een bizarre situatie. Ik op mijn hurken in een
Belgische achtertuin met op iedere handpalm een hangende tiet. Net als ik er in
wil gaan knijpen, verlies ik mijn evenwicht en duikel ik achterover. Ze lacht
me zachtjes uit en als ik overeind krabbel en oogcontact zoek, knikt ze.

“Kom, dan gaan we naar binnen,” zegt ze zacht”. “De buren,”
voegt ze er op fluistertoon aan toe. Net Julia, die maakt zich ook altijd veel
te druk over wat de buren kunnen horen, zien of vinden. Ze gaat me voor naar
binnen.

“Even wachten,” commandeert ze en ze laat me staan terwijl
ze een deur gemerkt met Privé in gaat.

Als ze even later terug komt wenkt ze me om haar te volgen.
Het valt me op dat ze met een gesloten hand de ‘volg me’ beweging maakt. Ze
fluistert opnieuw dat we stil moeten zijn. Ik knik, hoewel ik geen andere
gasten gezien heb. Ook voor de buren? Weer loopt ik achter haar schommelende
billen de trap op. Dit keer leg ik mijn hand op haar kont en knijp er in. Ze
lijkt het te waarderen, want ze schut met haar gat. Wel zachte billen,
duidelijk geen fietsster. Ze voert me naar mijn kamer. Slim, zo hoeft ze morgen
alleen maar dit bed te verschonen.

Neuken noemen ze in Vlaanderen soms “poepen”. Ik
ben benieuwd of zij dat woord ook gaat gebruiken. Als het kan wel van achteren,
lekker tegen die dikke kont aan rijden, maar niet in haar poeperd. Ik realiseer
me dat zij, vanaf het moment dat ik mijn hand uitstak om een bungelende tiet op
te vangen, de leiding heeft genomen. Nieuwsgierig, naar wat ze van plan is
besluit ik mee te spelen en haar initiatief te volgen. Zodra ik de deur achter
ons sluit opent ze haar hand, om te laten zien wat er in zit. Een condoom! Dat
is wel heel lang geleden dat ik zo’n ding om mijn pik had. Ze laat het condoom
op het bed vallen en trekt haar shirt uit. Grote hangers, bijna tot op haar
navel en ze pronkt er mee. Niet de mooiste borsten van de wereld, maar
misschien wel in de Moeskroen grote tieten top tien. Ze tilt ze uitnodigend op
en ik buk me om met mijn lippen haar tepels te verwennen. Roze knoppen omgeven
door grote tepelhoven. Ik sabbel er beurtelings op en voel ze tussen mijn
lippen verharden. Terwijl ik me aan haar borsten wijd, maakt ze mijn broek los
en probeert die samen met mijn onderbroek omlaag te stropen. Het lukt haar
niet, de band van mijn onderbroek blijft achter mijn pik haken. Ik staak mijn
gesabbel om haar te helpen. Ze knikt goedkeurend als mijn bevrijdde pik ‘acte
de préséance’ geeft. Ze test de stevigheid door er met twee handen in te
knijpen. Goedgekeurd, want ze kleedt zich snel verder uit. Dat uitkleden doet
ze zelfverzekerd en zonder een spoor van gene. Ze blijkt trots op haar mollige
lijf met de grote hangende memmen. Nieuwsgierig staar ik naar poes, die heeft
een flinke vacht, een echte poezenvacht.

Ze heft haar mond op voor een kus en ik druk mijn lippen op
de hare en voel hoe haar tong de mijne ontmoet. Ze smaakt naar pepermunt. Ik
vermoed dat ze bij het sop halen snel haar tanden gepoetst heeft. Al kussend
pakt ze mijn hand en brengt die naar haar kruis. Ik woel door haar schaamhaar
op weg naar haar spleet. Vochtige haren en een natte spleet. Niet kierend, maar
wijd open. Mijn vinger penetreert niet, hij wordt opgeslokt. Na vijfentwintig
jaar met mijn vingers in een vreemde kut! Ze heeft een veel grotere kittelaar
dan ik gewend ben, bijna een minipikkie. Ik streel dat minipikkie en als
reactie wordt mijn dikke pik vastgepakt. Ze sjort er aan en niet al te
zachtzinnig. Zo ruw ben ik het niet gewend.

Het vingeren is soppen geworden en ik stop drie vingers in
haar spleet. Hoewel het rukken aan mijn pik af en toe pijnlijk is, laat ik haar
begaan en ik wacht af. Wat zal ze verder willen en het voorkomt dat ik te snel
ga spuiten. Ze kronkelt op mijn vingers en geconcentreerd op haar eigen genot
gunt ze mijn pik wat rust. Gelukkig, dit was geen aftrekken maar er af trekken.
Tot mijn verrassing bereikt ze door mijn vozen een orgasme. Bij Julia is
vingeren altijd voorspel, tot ze aangeeft dat het genoeg is en tijd voor het
echte werk. Claire blijkt een stille genieter. Geen gekrijs, geen gilletjes,
alleen wat onderdrukt gekreun en schokken van haar onderlichaam. Zwaar op me
leunend hijgt ze uit met mijn vingers nog in haar kut. Pas als haar orgasme is
weggeëbd pakt ze mijn hand en trekt die uit haar kruis. Ze zoekt oogcontact en
brengt dan mijn hand naar haar neus om er aan te ruiken.

“Nu jij,” zegt ze. Ik twijfel, maar wil geen spelbreker
zijn, temeer omdat ik haar nu eindelijk wil naaien zoals het hoort, met mijn
pik zo diep mogelijk in haar warme zompige flamoes. Ik doop mijn wijsvinger in
haar kut en houd die onder mijn neus. Een mengsel van de vissershaven van
IJmuiden en geiligheid. Ze knikt dat het zo goed is en beloont mijn
volgzaamheid door het condoom te pakken. Oh, ik mag hem er zelf omdoen. Verdomme,
mijn lul in rubber verpakt. Mijn prachtige gezwollen paarse eikel aan het zicht
onttrokken en mijn lul bekroond met zo’n belachelijk tuutje.

Wat een gek mens! Ze opent haar mond en mijn eikel verdwijnt
tussen haar lippen. Dat heb ik nog nooit gehad, gepijpt worden met een condoom.
Gadver dat smaakt toch naar rubber. Haar tong cirkelt over het puntje, dat zou
ik liever voelen als het mijn blanke sabel was. Helaas duurt het maar even. Net
als ik overweeg haar hoofd vast te pakken om zo mijn pik verder in haar mond te
drukken, trekt ze haar hoofd terug. Mijn pik steigert als hij uit haar mond
veert.

Op haar verzoek ga ik op mijn rug liggen. Ze gaat op haar knieën
over me heen zitten en het bed zakt vervaarlijk door. Zal het houden? Claire
heeft er vertrouwen in of ervaring mee, ze werkt mijn pik bij haar naar binnen.
Ik voel geen weerstand, ze glijdt er zo over heen. Strak en nauw is ze niet.
Het maakt niet uit, ze berijdt me zodanig dat mijn pik goed aan zijn trekken
komt. Eerst op haar knieën op en neer wippend en dan herschikt ze zich door op
mijn bovenbenen te zitten en heen en weer te schuiven. Haar bungelende tieten
hou ik vast. Ze schuift over de volle lengte heen en weer en ik voel hoe mijn
kruis nat wordt van haar sappen.

Alles gaat woordeloos in een betrekkelijke stilte. Ze gilt
niet, ze kreunt niet, alleen soppende geluiden en het bewegende bed vertellen
van onze activiteit. Het bed volgt haar beweging en kraakt vervaarlijk. Tot ik
ze vast pakte, was er nog het kletsende geluid van haar heen en weer zwiepende
borsten. Ik zweef heerlijk op het randje als ze begint te hijgen en ik zie haar
gezicht vertrekken. Haar onderlichaam begint te schokken. Ik knijp in haar
borsten terwijl ze komt. Overeind komend sla ik mijn armen om haar heen tot
haar ademhaling weer rustig is. Mijn beurt, ik laat haar los. Het blijkt twee
zielen en een gedachte te zijn. Ze fluistert of ik van achteren wil en of ik
weer haar borsten wil vasthouden. Een vraag van het soort, “hou je van
bier?”

Claire knielt op de rand van het bed, Haar benen
buitenboord, haar hoofd op de matras en haar volle kont naar me toe. Een
putjeskont met puistjes, het maakt me niets uit. Ik zak door mijn knieën om
haar pruim goed te bekijken, een rijpe vrucht omgeven door nat kleverig haar. Tussen
haar benen staand richt ik mijn pik op haar lonkende spleet. Iets door mijn
knieën en mijn pik glijd terug in de vochtige warmte van haar gastvrije kut.
Zintuigen strelend neuken vind ik dit standje. Ik ruik onze seks, haar kut
maakt “plop” geluiden en de wand van haar schede streelt, ondanks het
condoom, mijn pik. Over haar heen gebogen met haar bungelende tieten in mijn
handen begin ik te bewegen.

“Kom maar, menneke.”

Het worden grote lange halen, zo diep mogelijk in haar. Met
gefluisterde aanwijzingen spoort ze me aan.

“Ja, toe. Ga door. Ja, jaaaaaaaaa.” Ze schokt.

Ik laat haar borsten los en pak haar heupen beet, vlees zat.
Drie machtige stoten en dan, met haar achterste strak tegen me aangetrokken,
kom ik. Voor het eerst sinds heel, heel lang, stroomt mijn zaad over een andere
akker dan die van Julia. Nou ja, in het puntje van het condoom. Ze beweegt haar
onderlichaam en wringt zo de laatste druppels uit me. Na de seks laat ze me,
zonder veel te zeggen, alleen op mijn kamer. Alleen met mijn gedachten. Ik denk
aan Julia en hoe goed we het hadden. Schuldig voel ik me niet, eerder
verdrietig over wat verloren is gegaan.

De volgende morgen bij het ontbijt blijken er nog twee Polen
in huis te zijn. Uit hun conversatie met Claire leid ik af dat ze al lang bij
haar verblijven. Met een van de Polen is ze heel amicaal, het is een en al
“chérie”. Zou hij ook? De Polen vertrekken direct na het ontbijt. Na
mijn laatste spullen gepakt te hebben, klop ik aan op de deur met Privé. Voor
de deur staat een rollator. Ik hoor de stem van Claire en een mannenstem, niet
de Pool. Claire komt naar buiten en neemt me mee naar de eetkamer.

Ze vraagt of alles naar wens was en waar ik me afvroeg hoe
het met afrekenen zou gaan, lost Claire het op door me een keurige rekening te
geven.

“Kamer met ontbijt € 49.” Claire ziet me de
rekening bekijken en zegt, “vrijen was service.” Ik voel dat ik rood wordt.
Sukkel.

Voor ik vertrek geeft ze me een zakje mee met twee belegde
broodjes voor onderweg.

“Ik heb er ei op gedaan, dat is goed voor je.”

Al trappend denk ik na over mijn overspel en met verbazing
constateer ik dat ik me totaal niet schuldig voel. Niet zeuren, zeg ik tegen me
zelf, lekker geneukt en je zaad geloosd. Per slot van rekening is er al twee
dagen lang, sinds mijn vertrek, radiostilte tussen Julia en mij. Het eerste
stuk net over de Franse grens is saai. Voor afleiding zorgt het in mijn hoofd
afspelen van de film met Claire. Het werkt te goed. Een harde plasser fietst
niet makkelijk. De mollige dame bleek een onverwachte verleidster. Er is toch
een liedje over een Claire. Ik peins, het zit vooraan in mijn hoofd en toch kan
ik er niet bij. Na ruim twee uur fietsen met Rijsel al achter me krijg ik trek.
Ik stop op een landweg. Een stapel boomstammen lijkt me een geschikte fauteuil
om even te rusten. Kauwend op een
broodje ei zoek ik op mijn telefoon, ‘Claire songtekst’.

Ja natuurlijk, Gilbert O Sullivan.

Met het geluid vol aan zing ik mee

“Clair

The moment I met you, I swear.

I felt as if something, somewhere,

Had happened to me, which I couldn”t see.

And then, the moment I met you, again.

I knew in my heart that we were friends.

It had to be so, it couldn”t be no.”

“Claire,

Het moment dat ik je zag en dacht,

wat een kont, wat een pracht.

Je zat op mijn pik en je reed,

waardoor ik heen en weer in je schede gleed.

We neukten elkaar en kwamen klaar…

Oh Clair. Clair…

Clair.”

Al zingend zwaai ik naar een passerende man op een tractor,
hij kijkt verbaasd naar me. Je ziet hem denken, “buitenlander.”

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 3 Mandy

BEDEVAART 3 Mandy Posted on Sat, August 25, 2018 11:41:26

Deel 3 Mandy

De derde dag op de fiets is de dag dat ik me verzoen met
pakezel, mijn fiets. Of eigenlijk de dag, waarop ik accepteer dat dit het is,
met deze fiets. De naam blijkt goed gekozen. Een fiets koppig als een ezel. Ik
mis het wendbare en het lichte van mijn racefiets, ik mis de snelheid. 2300
Kilometer naar Santiago. Met ruim honderd per dag moest dat gemakkelijk kunnen,
zo had ik vooraf bedacht. Op de derde dag geef ik toe dat, met de heuvels en de
Pyreneeën in het verschiet, het wel eens langer dan drie weken kan duren. Het
zij zo. In het Noord Franse landschap worden Pakezel en ik langzaam maar zeker
een eenheid. De derde dag is ook de dag dat ik een eerste appje van Julia
krijg.

“Waar ben je?” Het klinkt niet liefdevol of
hartelijk, dus antwoord ik “onderweg”.

Na Moeskroen trap ik vier dagen stevig door. Het fraaie
lenteweer werkt mee. In het overwegend vlakke landschap lukt ruim honderd
kilometers per dag nog goed. Echter de vooraf geschatte reisafstand blijkt
tegen te vallen. Het mijden van steden en drukke wegen maakt dat de 2300
kilometer waar ik oorspronkelijk mee rekende er meer gaan worden. Het lukt me
gelukkig wel om iedere avond een overnachtingsplek in mijn tentje te vinden. Zo
blijft het goedkoop. Julia laat per app weten dat ze in Engeland bij haar zus
is en dat ik de groeten moet hebben. Ik besluit het voor kennisgeving aan te
nemen. En die groeten? Zus en ik waren nooit zo dik, overigens Julia en haar
zus ook niet.

Laat in de middag van de zesde dag kom ik aan in Saumur, een
plaatsje aan de Loire. Er is een camping en die is op wat campers en een
smoezelige caravan na verlaten. Een van de campers heeft een Nederlands
kenteken. Terwijl ik mijn tentje opzet komt er uit de caravan een vrouw
aanlopen voor een praatje. Midden dertig schat ik haar, sigaret in de mond,
mager en kort roodachtig haar in een onnatuurlijke teint. Ze is rijkelijk
voorzien van metalen voorwerpen in haar gezicht. Ze blijkt Engels en ze lijkt
zich nogal te vervelen. We kletsen wat, waarbij zij het gesprek gaande houdt. Ik
vind het mooi hier en zij vind het ‘boring’. Ze is samen met haar ‘mate’ Chris
in Frankrijk en Chris is even terug naar Engeland, “to do some business.” Ik
kijk opzij en zie dat er bij de caravan geen auto staat. Met mijn tentje
gebruik gereed, verontschuldig ik me om nog was te gaan eten in het stadje. Ze
steekt een nieuwe peuk op en slentert weg, op zoek naar een nieuwe
gesprekspartner?

Later die avond ga ik douchen. In een van de douchecabines
hoor ik gerommel en gefluister.

“Nee Henk, straks, … Niet hier, er is iemand.”

“Ze verstaan ons toch niet.” Gelach.

“Nee straks, in bed vind ik het veel lekkerder.”

Op de terugweg van de douches zie ik voor de Hollandse
camper een stel van rond de zeventig zitten. Ze kijken naar me. Ik twijfel over
een begroeting. Goedenavond of Bonsoir? Ik besluit tot het laatste. De Engelse
staat voor de caravan te roken. Ik groet, ze begint een gesprek en al snel
vraagt ze of ik iets wil drinken. Dat maakt dat ik even later, met een laf lauw
biertje in mijn handen, in de caravan zit. Door wat kledingstukken te
verschuiven heeft ze een plaatsje voor me vrij gemaakt. Ze stelt zich voor als “Mandy.”
Zij en haar Chris zijn in Frankrijk op zoek naar werk en handel. Op mijn
nieuwsgierige vraag, “wat voor handel?” krijg ik een vaag antwoord.

Onder het praten tel ik haar piercings, ik kom tot zes. Ze
ziet me kijken en onderbreekt haar beklag over de Fransen met hun rare taal, om
te vragen of er iets is. Ik vertel haar dat ik haar piercings aan het tellen
was.

“Hoeveel denk je dat ik er heb?”

“Ik zie er zes.”

“Elf,” zegt ze. Vervolgend met, “de laatste twee zijn van
een week terug.” “Wil je ze zien?” Niet echt mijn ding, maar nieuwsgierig zeg
ik “ja”. Ze neemt me kritisch op.

“Alleen maar kijken, ja?”

“Uiteraard!”

Ze schopt haar slippers uit en maakt haar broek los. Broek
omlaag, gevolgd door een zwart slipje en daar staat ze in haar blote gat. Ik
zie een kale kut met in iedere grote schaamlip een ringetje.

“En?” Vraagt ze.

“Fraai,” lieg ik. En na even nadenken, “kan je daarmee
fietsen?”

Ze keek me aan alsof ik compleet zot ben. Ze fietst zeker
nooit. De situatie leidt er wel toe dat mijn jongeheer wakker is geworden en
dan niet gewoon wakker maar klaarwakker. Ze is zeker niet mijn type, maar sinds
Claire? Claire overkwam me, maar het heeft me wel wakker geschut. Neuken kan
ook buiten de deur. Mandy verdient een koekje van eigen deeg. Ik maak mijn
broek los en bevrijd mijn beknelde pik. De dagenlange massage van mijn scrotum
door het fietszadel heeft duidelijk niet tot schade geleid. Als een
vlaggenmastje, hij priemt fier schuin omhoog. Ze kijkt er naar.

“Alleen maar naar kijken,” zeg ik. En er een schepje boven
op doend “solid as a rock, look!” Ik pak een van haar slippers van de vloer en
hang die aan mijn pik. Hij buigt niet, ook niet als ik uit de opzij geschoven
kledingstukken een vestje pak en dat er bij hang.

“Oh, shit,” zegt ze. “You”re a mean basterd.” Ja, denk ik en
niet te oud om te leren.

Ze likt over haar lippen “Chris , won”t like it,”

“Nee,” zeg ik wetend dat ze zal zwichten, “maar jij wel.”

“Bugger all, Chris.” En daar ben ik het mee eens.

Na me van broek en onderbroek bevrijd te hebben til ik Mandy
met haar magere kont op de tafel. Terwijl ik haar vinger, ontdoet ze zich van
haar hemd en bh om zo nog drie piercings te onthullen. Doorboorde tepels op
kleine schriele borsten en een navelpiercing. Dat laatste had ik wel verwacht,
maar die tepel piercings? Ik kijk er even bevreemd naar en neem dan
onderzoekend het vrije puntje van een gepiercete tepel in mijn mond. Het blijkt
een lekker hard knopje. Ze tilt mijn hoofd op om te kussen. Ze ruikt naar
sigaretten en haar tongpiercing kan me niet bekoren. Ik besluit mijn mond
verder aan haar tepels te wijden. De intimiteit van kussen spaar ik maar voor
andere gelegenheden. Voor Mandy blijkt het genoeg voorspel. Ze spreidt haar
benen wat verder en pakt mijn stijve vast. De hoogte is goed, ze buigt mijn
snikkel en plaatst het puntje van mijn eikel tussen haar geopende schaamlippen.
Ik druk en glij naar binnen. Ze is nauw, het vergt wat extra druk om mijn pik
helemaal in haar te krijgen. Daarna wordt het heerlijk. Als ik ooit eerder in zo’n
strakke schede ben geweest, dan is dat heel lang geleden. Met mijn armen om
haar heen hou ik haar magere kont vast, zo zorg ik er voor dat ze niet over het
formica tafelblad glijdt. Geen afwisseling in fantasierijke standjes, gewoon zo
neuken.

Mandy blijkt een krijser. Voor mij maakt het niet uit, ik
ben morgenvroeg weer op pad, maar zij blijft hier op haar Chris wachten. Ik
snoer haar toch maar de mond met mijn lippen op de hare. Dat ze weer wilt
kussen vind ik maar niets. Het helpt wel om me af te leiden, zodat ik niet
voortijdig kom. Ik neuk haar “ad fundum”, tot op de bodem. Ik heb het
idee dat ik in dat magere lijf haar grot helemaal vul en met mijn eikel tegen
haar baarmoeder bons. Ze gilt dat ik niet in haar mag spuiten. Ik hou me er
aan. Ik ram heftig door tot ze begint te schokken. Daarna trek ik met spijt
mijn pik terug en duw twee vingers in haar kut. Vingerend hou ik haar orgasme
gaande, terwijl ze me met haar hand op de vloer laat spuiten. De vloerbedekking
oogde toch al niet fris.

Na Mandy verlaten te hebben loop ik terug naar het sanitair
gebouwtje. De Nederlander zit met een borreltje voor zijn camper. Hij grijnst
en knipoogt naar me. Pas in mijn slaapzak komt het besef dat ik zonder condoom
geneukt heb, sukkel! Ik neem me voor om morgen condooms te kopen.

De bedevaart is een schedevaart geworden en het bevalt me
prima. Lang leve de vrijheid. Misschien had ik wel vrijgezel moeten blijven. Voor
ik ga slapen controleer ik mijn telefoon. Een app van Julia.

“Gaat het goed met je?”

Zal ze bezorgd zijn? Ik besluit tot een dwars antwoord. “Als
god in Frankrijk.”

Na net lekker mijn zaad geloosd te hebben, is dat nog de
waarheid ook. In mijn slaapzak gerold krijg ik spijt en stuur ik een nieuw
appje.

“Saumur aan de Loire, mooie omgeving hier. Fietsen gaat
goed.”

De volgende morgen word ik vroeg wakker. Het is stil op de
camping. Wel staat er naast de caravan van Mandy een busje met een Engels
kenteken. Chris? Tijdens het afbreken van mijn tentje en het inpakken zie ik
niemand. Langs de caravan van Mandy rij ik de camping af, er beweegt een
gordijntje en er verschijnt een hoofd achter de ruit. Ik kan niet zien of het
Mandy is. Ik zwaai en het gordijntje gaat dicht.

Later die dag stop ik in een stadje om condooms te kopen. Je
weet maar nooit

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 4 Louise

BEDEVAART 4 Louise Posted on Sat, August 25, 2018 11:40:19

Deel 4 Louise

Dagen later en kilometers verder. Bij het binnenrijden van
een dorpje aan de voet van de Pyreneeën geeft de kilometerteller precies 1400
afgelegde kilometers aan. Mijn kont doet zeer. Het is nog maar net na de
middag. Wat forse klimmetjes in de heuvels die morgen en het vooruitzicht van
de bergen de volgende dag maken dat ik besluit om te stoppen. Ik vind dat mijn
pijnlijke kont en ik een rustmiddag verdiend hebben.

Helaas toont Google Maps geen camping en navraag in de
dorpswinkel leert dat er ook geen B&B of hotel is. Ik overweeg
wildkamperen, maar na nachten op het dunne matrasje, verlang ik naar een echt
bed. Aandringend met de vraag, of er in de omgeving een andere
overnachtingsmogelijkheid is, komt er als antwoord, “le couvent.” Het wordt
lacherig verteld en ik kan het niet helemaal volgen. Ik begrijp dat er buiten
het dorp een soort van klooster is, met een groep vreemdelingen. Ze laten wel
eens mensen overnachten. Er wordt nog aan toegevoegd dat het vreemde lui zijn,
een soort van zwervers. Nou ja, denk ik, dat past. Per slot van rekening ben ik
als namaak pelgrim ook een soort van zwerver.

De route is simpel. Het dorp uit en de derde weg rechts
omhoog. Zo kom ik bij een oud landhuis met wat bijgebouwen en omgeven door
tuinen en akkers. Op het land zie ik zowel mannen als vrouwen aan het werk. Ze
kijken op als ik aan kom fietsen. Het valt me op dat de meeste mannen een baard
hebben. Ik stop en een van de baardmannen komt naar me toe. Voor ik iets kan
vragen zegt hij in het Frans, “welkom ik ben Rogier.”

Ik stel me voor en vraag of hij Engels spreekt. Dat blijkt gelukkig
een beetje het geval. Hij spreekt het als een Engels sprekende Fransoos in een
komische film. Ik bedwing een opkomende lach. Ik leg hem uit, dat ik in het
dorp gehoord heb dat hier een mogelijkheid is om te overnachten. Gevolgd door
de vragen of het kan en wat het kost. Hij glimlacht bij de laatste vraag en
aarzelt even voordat hij antwoord.

Ze hebben wel eens gasten, vertelt hij. Maar dat zijn altijd
gelijk gestemde geesten, die komen helpen met werkzaamheden. Hij vraagt of ik
bereid ben om te werken voor mijn onderdak. Deels uit nieuwsgierigheid en deels
uit zuinigheid, knik ik ja. Hij vraagt of ik bijzondere vaardigheden heb.
Rondkijkend over het terrein, vertel ik dat ik van tuinieren weinig sjoege heb,
maar bouwkundige van beroep ben en een handige klusser. Hierdoor ontstaat een
match tussen vraag en aanbod. Er moet een oude schuur gerepareerd worden. Hij
neemt me mee naar een bijgebouw en wijst me waar ik mijn fiets kan laten en
waar ik later kan slapen. Daarna neemt hij me mee naar het hoofdgebouw op zoek
naar zoals hij het noemt mijn ‘workmate’. In mijn gedachten wordt dat een van
de baardmannen die ik buiten aan het werk zag. Tot mijn verrassing stelt hij me
voor aan een vrouw. En wat voor een vrouw. Een grote donkere vrouw met kort kroeshaar.
Ze is langer dan ik. Niet knap, maar wat een figuur. Ze straalt seks uit! Niet
slank en niet dik, maar met grote bolle borsten, dan een taille en daaronder
vrouwelijke heupen en billen. Zelfs de werkbroek die ze draagt kan niet
verbergen dat ze een lekkere kont heeft. Ik denk er gelukkig bijtijds aan om
mijn mond niet open te laten hangen.

Rogier stelt ons aan elkaar voor. Ze heet Louise. Ze komt
van het Franse deel van Sint Maarten en spreekt naast Engels ook een beetje
Nederlands. Rogier vertelt dat Louise mij gaat assisteren en dat zij weet wat
er moet gebeuren en waar het gereedschap is.

“Ze is heel vaardig met haar handen en je kan met haar
praten.”

Ik luister maar half naar zijn verhaal, ik ben afgeleid door
de spontane gedachte, “met jou wil ik neuken”. Een gedachte die ik
niet vaak, bij een eerste kennismaking met een vrouw, krijg. De reis doet me
goed, ik voel me een roofdier. Met Louise als tolk wordt duidelijk wat de
bedoeling is. Ze hebben een houten schuur waar planken van vervangen moeten
worden. Als ik al bedenkingen had tegen een middag werken dan zijn die nu, met
Louise er bij, weg.

Louise toont me de klus en voorziet me van een overall en
min of neer passende werkschoenen. Helaas trekt ze zelf ook een overall aan.
Gelukkig zijn ze goed voorzien van professioneel gereedschap. Dat en het
gezelschap van een praatgrage en goedlachse Louise maken dat ik geniet van de
klus. Van Louise hoor ik dat ze een leefgemeenschap zijn van, zoals zij het
noemt “vrije geesten.” Oh, denk ik, ik kan me er niet veel bij voorstellen. Als
ze al werkend vraagt, waar ik naar onderweg ben, vertel ik over mijn reisdoel.

Ze zegt het me na, met verbazing in haar stem. “Santiago de
Compostella? Ben je katholiek?” vraagt ze een vies gezicht trekkend.

“Nee,” antwoord ik naar waarheid.

Ze slaakt een zucht. “Religies wijzen wij hier af,” zegt ze
nadrukkelijk. “Religies beperken je vorming.”

Ik vertel haar over een artikel dat ik gelezen heb, over de
aanhangers van het vliegende spaghetti monster en dat ze als hoofddeksel een
vergiet dragen. Het is grappig bedoeld. Louise lacht er niet om, ze kijkt me
streng aan om nog eens te benadrukken dat alle religies fout zijn. Ik zie haar
nadenken, voordat ze met een bezorgd gezicht vraagt of ik “misschien iets
ernstigs mankeer?” He? denk ik en dan valt het kwartje. Ik vertel haar dat ik
op reis wilde en een bestemming zocht en toen toevallig over Santiago las. Ze
moet er om lachen.

We werkten eerst in de schaduw van de schuur en naarmate de
middag vordert komen we meer in de zon en wordt het steeds warmer. Louise lost
dat op door het bovenstuk van haar overall omlaag te doen. De mouwen gebruikt
ze om de overall om haar middel vast te binden. Ik doe mijn best niet te veel
naar haar grote bollen te staren. De knoopjes van haar blouse staan als ze
beweegt onder spanning. De blouse heeft korte mouwen en als ze tijdens het
werken haar armen optilt zie ik iets wat je niet vaak meer ziet bij vrouwen,
okselbeharing. Niet zo’n beetje, maar een flinke bos. Dat doet me uiteraard
afvragen hoe het er op haar onderbuik uitziet. Waarschijnlijk een flinke bos
zwart kroeshaar. Ik wil het zien.

Met haar rug naar me toe houdt ze een plank, die ik vast ga
schroeven, op zijn plaats. Ik wil langs haar heen reiken en zie zweetpareltjes
boven het boordje van haar blouse in haar nek. Nieuwsgierig hoe ze ruikt, buig
ik mijn hoofd en ik snuif. Teleurgesteld stel ik vast dat ze gewoon ruikt, ik
had iets exotisch gehoopt.

“You are funny,” zegt ze. Heeft ze ogen achter in haar hoofd?
“Hoe ruik ik?”

Ik lieg, “als een exotische bloem.”

Ze lacht me uit en zegt “leuk geprobeerd, maar ik ruik nu
naar zweet, net als jij.” Het wordt etenstijd en ik ga mee aan tafel. Eten doen
ze gezamenlijk. Rogier stelt me voor als timmerman gast. Zeventien volwassenen
tel ik en zestien kinderen. De gemeenschap lijkt me een toevluchtsoord voor
vreemde snoeshanen. Hoewel de mannen overwegend een baard dragen zie ik ook
punkkapsels en geschoren hoofden. De kleding is een mengelmoes van confectie en
huisvlijt.

Bij het eten wordt niet zoals ik verwacht wijn, maar cider
geschonken. Een eigen product en het smaakt voortreffelijk. Tijdens het eten
vertelt Louise over mijn reis naar Santiago en dat ik geen pelgrim ben maar
nieuwsgierig. “Une bonne histoire,” noemt ze het.

Er wordt om gelachen en Rogier vraagt of ik over mijn
reiservaringen wil vertellen. Ik kies voor een gekuiste versie en Louise
vertaalt voor degenen die geen Engels verstaan. Mijn tafelbuurvrouw, een vrouw
met konijnentanden, informeert of het niet eenzaam is zo alleen op reis. Voor
ik kan antwoorden reageert Louise met een opmerking dat ik zo wel interessante
mensen ontmoet.

“Of niet,” vraagt ze met een glimlach. Ik beaam het.

De klus is nog niet klaar. Ik schat nog een uur of twee werk
te hebben en daarom ga ik, nog steeds geholpen, door Louise na het eten verder.
In antwoord op mijn vragen over het gezelschap aan tafel vertelt Louise dat er
in de gemeenschap vier echtparen wonen. “Hun keus,” zegt Louise. “Niemand is
een anders bezit en in huwelijken is dat vaak anders.”

Gevolgd door, “vind je niet?” Ik ben het daar hardgrondig
mee eens. “Vrije liefde?” vraag ik.

“Als je daar voor kiest,” zegt ze.

Ze vertelt, zonder naar mijn status te vragen, getrouwd
geweest te zijn. Ze had het heel beklemmend gevonden. Al kletsend werken we
stug door. Om een wat kromme plank aan te duwen terwijl ik de schroeven er in
draai, komt ze dicht achter me staan en voel ik haar borsten tegen mijn rug drukken.
Bijna een omgekeerde herhaling van mijn snuifpoging eerder die dag. Ik vermoed
dat het opzet is, haar armen zijn lang genoeg. Ik doe extra lang over het
schroeven en laat twee keer een schroef uit mijn handen vallen. Helaas, als ik
me langzaam omdraai veert ze weg. Ik kijk naar haar gezicht, ze glimlacht. Is
dat een belofte?

De laatste planken zitten op zijn plek, de klus geklaard. Ik
steek mijn hand op voor een “high five”. Zo van, dat hebben we goed
gedaan. In plaats van tegen mijn hand te slaan, grijpt ze mijn hand en houdt
hem secondenlang vast. Ze is sterk en dat vermoedde ik al doorhaar gespierde
lichaam. “Ik bedank je hartelijk,” zegt ze heel vormelijk. Ze nodigt me uit om
na gedoucht te hebben, een aperitief in het hoofdgebouw te komen drinken.

Het blijkt een dubbele verrassing. De eerste is Louise die
zich heeft omgekleed. Vrouwen in een legging, ik heb het altijd geassocieerd
met ordinair, maar Louise! Als een tweede huid omspant het haar benen en
billen. Ze loopt naar me toe om te begroeten. Het lijkt of de legging haar
soepele bewegingen accentueert. Ik zie haar beenspieren bewegen en ik zie hoe
de stof haar venusheuvel laat uitkomen. Ik kom ogen te kort, want haar
bovenlijf is nu gehuld in een strak hemdje met een V-hals. Mijn god, denk ik
als heiden, wat een vrouw. Ze ziet me staren en er krult een lachje om haar
mond. Achter me klinkt een “ahum”.

Het is Rogier die mijn aandacht vraagt voor de tweede
verrassing, het aperitief. De trots van de leefgemeenschap. Het blijkt een uit
cider gestookte soort Calvados. Het smaakt geweldig en Rogier is een gulle
schenker. Een vervelend stemmetje in mijn hoofd zeurt over de bergen die ik
morgen op de fiets over moet. Ik geef het stemmetje deels zijn zin en laat het
bij drie glaasjes. Afscheid nemend van het gezelschap loopt Louise mee om,
zoals ze zegt, “te zien of alles naar wens is.” Ze begeleid me naar het
gastenverblijf en ik laat haar steeds voorgaan. Niet uit beleefdheid.

Ze kijkt hoe ik me installeer en vraagt plagerig of ik me
niet zal vervelen. Ik toon mijn e-reader. Ze glimlacht en zegt “bon nuit.” Ik
speel het spel mee en wens haar ook een goede nacht. Na me nog eens goed
gedoucht te hebben, met extra aandacht voor mijn edele delen, duik ik in bed en
wacht lezend af, met alleen het lampje van de e-reader aan. Anticiperend op wat
komen gaat ben ik bloot in bed gaan liggen en steeds als ik aan Louise denk
voel ik mijn pik reageren. Ik knijp er af en toe in. Nog even geduld, jouw
beurt komt zo.

Ze laat me lang wachten. Ik betwijfelen of ik de signalen
wel goed begrepen heb. Daar komt bij dat het fietsen en het harde werken me
dreigen op te breken. Ik vecht tegen de slaap en verwens de drie borrels. Net
als ik voor de vierde keer kijk hoe laat het is en constateer dat ik al een uur
wacht, gaat de deur zonder kloppen open, Louise eindelijk.

“Chėrie,” noemt ze me op het bed toelopend. Ik knip het
licht aan. Daar heb ik over nagedacht. Met deze vrouw geen gerommel in het
donker. Ik wil haar bewonderen, in volle glorie, haar donkere huid en de ronde billen
en dikke tieten. Ik heb nog nooit met een negerin gevreeën, ik wil haar zien.
Rationeel weet ik, dat er geen verschil is, alleen een andere huidskleur. Maar
een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik het moet onderzoeken.

Ze is op slippers en in een badjas. De slippers schopt ze
uit en de badjas laat ze me aankijkend van haar schouders glijden. Mijn mond
zakt bijna open. Wat een lijf! Haar borsten zijn twee, de zwaartekracht
trotserende, halve bollen. Om de een of andere bizarre reden schiet een natuurkunde
les van vroeger door mijn hoofd, over de ‘Maagdenburger halve bollen.’

“Draai je eens om?” Vraag ik om haar billen te bewonderen.
Ze draait niet alleen om, ze komt met haar billen naar me toe gestoken naast
het bed staan. Overeind komend pak ik ze vast. Bij Claire kon ik mijn vingers
er in drukken. In deze bruine gespierde weelde lukt dat niet. Harde billen, de
dwaze gedachte dat je er een hard gekookt ei op stuk kan slaan, komt in me op.
Ze wiebelt even met haar kont en draait zich dan om. Op ooghoogte met haar poes
komt mijn verwachting uit, een driehoekige mat van zwart kroezend haar siert
haar onderbuik. Ik druk mijn neus er in. Ze giechelt en ik ruik… vrouw. Niet
anders dan bij blanke vrouwen…, gewoon geil naar vrouw. Ze trekt het dekbed
weg om zo mijn attente vriend onthullen.

“Gelukkig, je bent nog klaarwakker.”

Voordat ze bij me komt liggen haalt ze twee condooms uit een
zak van een badjas.

“d Accord?” vraagt ze.

“Okay,” antwoord ik, waarop ze de condooms op het kastje
naast het bed legt. Ze komt naast me liggen op de smalle eenpersoons matras. We
kussen en ik voel haar dikke vlezige tong ver in mijn mond. In mijn beperkte
ervaring ben ik altijd degene geweest die zijn tong in de ander zijn mond stak.
Is dit de opmaat naar nieuwe sensaties? Ze smaakt voortreffelijk. Ik kus haar
borsten en knabbel op haar harde tepels terwijl ze mijn pik vasthoud en kneed.
Zachtjes duwt ze mijn mond weg van haar borsten. Ze buigt haar hoofd naar mijn
pik en hopend op haar lippen om mijn eikel, druk ik mijn bekken omhoog. Helaas,
ze is iets anders van plan. Ze inspecteert mijn pik heel nauwgezet van boven
naar onder. Kennelijk tevreden mompelt ze iets dat ik niet versta en komt weer
naast me liggen.

Met mijn vingers door haar kroezige haar ga ik naar haar
spleet. Met mijn wijsvinger veeg ik tussen haar schaamlippen. Ik voel hoe ze
haar benen wat spreidt en vat dat op als een uitnodiging om met een vinger in
haar natte grot te gaan. Haar genotsplekje, ze zucht als ik het vind en legt
haar hand op de mijne om mijn vinger daar te houden. Ik vinger haar terwijl ik
haar kus. Weer die dikke geile tong en dat brengt me, ingegeven door haar
eerdere inspectie, op een idee. Nog niet erin, ik heb geleerd dat geduld het
genot kan verhogen en ik ben nieuwsgierig. Mijn eerste seks met een vrouw met
donkere huidskleur. Ik wil van dichtbij zien waar ik mijn pik in ga stoppen. Ik
strijk haar kroezige oerwoud opzij. Donkere vlezige schaamlippen worden
zichtbaar. Niet van die rimpelige slappe flapjes, nee als echte vollen lippen.
En aan de binnenkant zie ik haar vochtige donkerroze huid. Ik ruik haar nu nog
beter, de lucht van een opgewonden vrouw.

Ze trekt me omhoog en reikt naar een van de condooms. Met
haar tanden scheurt ze de verpakking open en ze rolt met een geconcentreerde
blik het condoom over mijn pik. Ze kiest voor gemak en gaat op haar rug liggen.

“Kom, schiet op,” spoort ze me aan. Missionarisstand, niet
super creatief maar wel lekker. Mijn pik glijdt, niet alleen moeiteloos naar
binnen, hij lijkt wel opgeslokt te worden. Helaas kan ik zo niet goed zien hoe
hij tussen haar schaamlippen heen en weer glijdt. Ik wil zien hoe mijn roze
blanke lul in die donkere kut beweegt. Straks een ander standje proberen. Ze
neukt geweldig. Ik stoot en Louise doet iets met haar bekken waardoor mijn pik
gekneed wordt. Waar ik verwachtte mijn trukendoos open te moeten te trekken om
haar eerder te laten komen, verrast ze me. Haar eerste orgasme komt snel. Is er
ooit een studie verricht naar de geluiden die vrouwen naken als ze klaar komen?
Louise is een stille met onderdrukt gegrom en diepe zuchten. Het bijna gebrek
aan geluiden wordt meer dan gecompenseerd door heftig schokken van haar
onderlichaam.

Ik weet hoe ik verder wil, van achteren op onze zij. Tegen
haar billen aanbonzen met mijn hand op haar bolle borsten. Ze begrijpt me
direct en werkt mee bij het op onze zij rollen. Ze tilt een been hoog op en
tast tussen haar benen om mijn pik terug in haar warme gleuf te stoppen. Zonder
hulp had mijn blinde vriend de weg ook wel teruggevonden, ze is zo nat dat ik
al drukkend gewoon weer naar binnen geglibberd was. Of wilt ze er zeker van
zijn dat ik in het goede gaatje ga?

Waar het op elkaar liggend lekker was, is het nu goddelijk.
Ze heeft haar knieën wat opgetrokken en met mijn buik tegen haar billen stoot
ik met lange grote halen. Ik voel mijn kloten slingeren en tegen haar
aankletsen. Ze krijgt een nieuw orgasme en spoort me aan om ook te komen. Het
valt ook niet meer te stoppen.

We blijven dicht tegen elkaar aan liggen tot we weer op adem
zijn en mijn verslappende pik uit haar glibbert. Ik doe het condoom af. Louise
kust me en zegt dat ze naar het toilet gaat. Nieuwsgierig naar het vervolg
wacht ik af. Ze komt terug en tot mijn verrassing kruipt ze weer bij me in bed.
Ze nestelt zich opnieuw met haar billen tegen me aan. Ik knip het licht uit en
zo vallen we in slaap.

Gedesoriënteerd word ik wakker. Een kloppende ochtenderectie
en warme billen. Het duurt even tot het indaalt waar ik ben en met wie. Het
voelt ongelofelijk vertrouwd om zo wakker te worden. In de goede jaren met
Julia vielen we vaak in lepeltjeshouding in slaap en dan werd ik wakker met
mijn ochtenderectie verankerd in haar bilspleet. Louise slaapt nog. Voorzichtig
kruip ik uit bed voor een gang naar de badkamer. Het duurt lang. Mijn apparaat
is hard en laat zich niet naar de pot buigen. De gedachten aan gisteravond
versoepelen het proces niet. Als het eindelijk gelukt is poets ik alvast maar
mijn tanden, je weet maar nooit.

Terug op de slaapkamer zit Louise rechtop in bed. Ze schenkt
me een stralende lach en een opgewekt goedemorgen. En wat voor een morgen, denk
ik, naar haar bruine blote borsten starend. Soepel komt ze uit bed en met de
mededeling, “eerst naar de badkamer,” loopt ze in Eva’s kostuum op me toe. Ze
kust me en tikt tegen mijn geval, die na het plassen slap was en nu weer blijk
geeft van toenemende belangstelling. “Jammer, net was hij harder.”

Ze was dus wakker en hield zich stil. Ik blijf naast het bed
staan wachten tot ze terug komt. “Bon matin, chėrie,” zegt ze opnieuw, als ik
mijn armen om haar heen sla. We kussen en ik proef dat ze mijn tandenborstel
gebruikt heeft. Al kussend voel ik in haar kruis. Ze is nat en dat is niet van
het plassen. We vozen staand naast het bed en dan vraagt ze me om op bed te
gaan liggen.

“Mijn beurt, “ zegt ze, als ik lig. Ze stapt op het bed en
komt ter hoogte van mijn hoofd wijdbeens over me heen staan. Ze biedt me een
geweldig uitzicht op haar harige kruis. Langzaam laat ze zich zakken, tot in
hurkhouding, met haar gat vlak boven mijn gezicht. Na de beurt van gisteravond
heb ik geen enkel bezwaar. Ik til mijn hoofd op en duw mijn neus in haar
schaamhaar. Het blijkt een plaagstootje, of ze bedenkt zich. Ze komt weer
overeind en pakt het overgebleven condoom van het kastje. Met mij voorzien van
condoom, herhaalt ze de gymnastiek van zonet, maar nu boven mijn pik.

Kijk mama, met losse handen, die rare gedachte schiet door
me heen als het haar lukt om zich over mijn pik te laten zakken. Ze steekt haar
handen naar me uit en met haar handen in de mijne begint ze me te berijden. In
mijn ervaring de beweging waarbij mijn pik het best gemasseerd wordt. Ergens in
de evolutie moet het fout gegaan zijn, anders hadden vrouwen wel sterkere
beenspieren gekregen. Louise houdt het knap vol en ik help haar. Ik laat haar
handen los en met mijn handen onder haar lekkere kont help ik haar bij haar
bewegen. Zij geeft het ritme aan en in dat ritme dansen haar borsten. Ze hijgt
en kreunt en net als ik denk, nu komt ze, laat ze zich op me zakken.

Teleurgesteld wil ik een ander standje voorstellen en dan
doet ze iets wat me nog met geen vrouw is overkomen. Het lijkt wel magie en het
is fantastisch. Bijna stilzittend, met mijn pik diep in haar, pulseert haar
schede om mijn pik. Iedere puls is een knijpbeweging. Een knijpbeweging die
mijn sappen doet stromen. Ik voel hoe de druk in me opbouwt en weet dat ik het
niet kan stoppen. Ik geef me over aan het genot. Ik kom klaar. Ik hoor mezelf
grommen en kijk naar haar gezicht dat grimast. Ze kijkt me aan. Haar mond hangt
open en ze kreunt. Haar bekken schokt en zo perst ze me leeg.

Een uurtje later, na een stevig ontbijt en nagezwaaid door
Louise fiets ik weg.

Met dank aan het logies en Louise met een licht gemoed en
een lege zak. Wel is mijn fiets ruim een kilo zwaarder door het bedankcadeau
van Rogier. Een literfles cider, voor mijn goede werken. Weigeren zou onbeleefd
geweest zijn. Nog een kilo meer bergopwaarts. Al trappend ga ik in gedachten
het gebeuren met Louise na. De seks was geweldig en staat zeker in de top vijf
van mijn beste seks ooit. Het vreemde is dat ik me wat schuldig voel. Niet over
de seks, maar over de intimiteit van het samen in slaap vallen en wakker
worden.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 5 Maria

BEDEVAART 5 Maria Posted on Sat, August 25, 2018 11:38:35

Deel 5 Maria

De bergen over is zwaar en dat is een ‘understatement,’ Het
is allejesus zwaar. De fiets, de bagage en misschien word ik te oud voor dit
soort gekkigheid. Het is me op mijn racefiets in de Alpen nooit overkomen, maar
nu loop ik stukjes. Er zijn stukken, zo steil, dat mijn hart zo te keer gaat dat
het voelt alsof het uit mijn borstkast zal barsten. Lopen! Ik die vijf jaar
terug boven op de Mont Ventoux een kwartier zat te wachten tot mijn vrienden
boven waren. Tijdens een stop zie ik een appje van Julia. “Engeland nu wel
gezien. Gaat het goed met je? Ik mis je wel!”.

Ik antwoord met, “alles prima hier.”

Later die dag heb ik daar spijt van. Onmiddellijk antwoorden
terwijl ik vermoeid zat uit te hijgen, was stom geweest. Ik denk er over om nog
een app te sturen, dat ik haar mis. Over de Julia van vroeger nadenkend voelt
het zeker zo. Ik stuur geen bericht. Het is tenslotte door de vermoeidheid
ingegeven sentiment. Te veel testosteron verstookt berg op?

Er is later die dag nog wel een lichtpuntje. Plassend langs
de rand van de weg op een vlak stukje in de …tigste haarspeld kijk ik naar
mijn zakie. Misschien omdat de zon er op schijnt, of gewoon geluk. Ik zie
tussen mijn donkerblonde sluike schaamhaar een dikke zwarte kroeshaar zitten.
Voorzichtig vis ik de zwarte haar er uit. Die moet van Louise zijn. Ik ruik er
aan, helaas… Als een kostbare schat, of om in de sfeer van de reis te blijven
een relikwie, berg ik het souvenir voorzichtig in mijn portemonnee.

De Pyreneeën over kost me twee dagen en hoewel minder
steil, houdt daarna het klimmen en dalen
niet op. Dat is overigens niet mijn enige probleem. Het is begonnen met jeuk,
jeuk in mijn kruis en mijn reet. ‘s Avonds, in mijn tentje, merk ik dat ik
steeds vaker moet krabben. Overigens, ik hou er van om af en toe heerlijk aan
mijn zak te krabben, echter deze jeuk is anders en krabben helpt niet. De
volgende dag fietst het lastig met zo af en toe een hand in mijn broek. Dit is
niet normaal. Ik stop bij een bosje en ga van de fiets af. Broek omlaag en
inspectie. Ik ontdek kleine rode vlekjes tussen de schaamharen en kleine zwart
bruine puntjes op de haren. Platjes?. Ik wil het googelen, verdomme geen
bereik.

Een uur later, uitpuffend na een beklimming heb ik
verbinding. Ja, het moeten platjes zijn. Ik lees het artikel op Wikipedia, hoe
lang die beesten er over doen om zich te vermenigvuldigen en over bruine
hoopjes in je haar. Ongeveer tien dagen, Dat sluit Louise uit. Mandy was
geschoren, het is dus een souvenir van Claire. Heb ik ook nog een souvenir van
Mandy tegoed? Ik maak me zorgen.

Een half uur later in de afdaling naar beneden suizend,
blijven de zorgen over soa ’s door mijn hoofd spoken. Je kunt beter op de weg
letten, vertel ik me zelf. Om de nare gedachten te verdrijven, besluit ik te
gaan zingen. Het lied over Claire maar weer.

“Claire

Op je kut een grote bos

Nu ben ik de klos

Je schaamhaar vol vee

Je gaf ze me mee.”

Nog op een uur of drie fietsen van Pamplona. Dit keer geen
grote steden mijden, maar in Pamplona op zoek naar middelen. Een
apotheek-achtige zaak is snel gevonden en het Engelse woord voor platjes komt
na even nadenken boven drijven.

“Crabs,” zeg ik tegen een verkoopster. Ze kijkt me
schaapachtig aan.

“Crabs,” zeg ik opnieuw, tussen mijn duim en wijsvinger iets
heel kleins aangevend en op mijn kruis wijzend. Ze keek me aan of ik gestoord
ben en schudt haar hoofd. Ik wijs nogmaals op mijn krijs en maak met mijn
handen klauwtjes, tevergeefs. Wel kijkt ze me nu angstig aan en ze doet een
stapje achteruit.

De cheffin komt erbij en ik herhaal mijn pantomime. Er komt
een brede, begrijpende grijns op het gezicht van de cheffin en even later staan
de twee in het Spaans te ratelen en pakt de verkoopster een flacon met een
crème. Bij het afrekenen zie ik dat het kreng naar mijn in koersbroek gestoken
onderlijf staart en moeite heeft om niet te lachen.

Ik vind een goedkoop hotelletje en smeer mijn schaamhaar, de
haren op mijn kont, mijn bovenbenen en mijn buik rijkelijk in. Nogmaals
googelend op platjes lees ik dat scheren aanbevolen wordt. Tering, hoe verklaar
ik een kaal kruis als ik thuis kom? Irritatie bij het fietsen in de warmte en
daarom afgeschoren, lijkt me de meest aanvaardbare smoes. Mijn schaamhaar er
af, daar kan ik goed bij, maar mijn behaarde kont en mijn kloten? Ik heb
weliswaar scheerzeep en mesjes bij me, maar dit vraagt om meer en grover
geschut.

De stad in op zoek naar een winkel. Ik loop rond in een tippelwijk.
Dat brengt me op een idee. Ik koop extra mesjes, een schaartje en huishoudhandschoenen
en ga op zoek.

Zelf kan ik er niet goed bij en ik heb geen zin om me in
mijn kont of mijn kloten te snijden en zeker niet met de kilometers die nog op
het fietszadel doorgebracht moeten worden. Waar en hoe vind je iemand om je gat
te scheren? Met een beeld voor ogen, waarin ik met mijn broek omlaag
voorovergebogen in een drukke kapperszaak sta, loop ik glimlachend over straat.
Op zoek naar een hoer. Het blijkt met hoeren net als met benzinepompen, als je
ze niet nodig heb dan struikel je er over en andersom…

Ruim een uur en twee mislukte pogingen later, vind ik er een
die, en voldoende Engels spreekt om me te begrijpen en die tegen betaling van
twee uur van haar tijd, mee wil naar het hotel. De jongedame in kwestie, “je
mag me Maria noemen,” is een opgewekt type. Ze heeft duidelijk schik in haar
opdracht. Vrolijk pratend loopt ze met me naar het hotel. Met haar mond dicht,
ziet ze er aardig uit. Haar borsten lijken echter te groot voor haar magere
lichaam. Siliconen? In dat geval had ze het geld beter aan de tandarts kunnen
besteden. Haar gebit ziet er niet uit en ze heeft een bijzonder onfrisse adem.

Wat ik al vreesde gebeurt, Maria wordt herkend als vakvrouw.
Ik zie de receptionist naar ons kijken en voel dat ik ga blozen. Gelukkig, hij
knipoogt.

Naakt sta ik in de douchebak en Maria voorzien van de
huishoudhandschoenen gaat gezeten op een krukje aan de slag. Eerst met de
schaar en dan smeert ze flinke klodders scheerschuim over mijn onderlichaam. Al
scherend neuriet ze een liedje. Ze had altijd al kapster willen worden, vertelt
ze. “Maar het betaalt zo slecht.”

Ik wil het niet, maar ondanks mijn angst voor de schaar en
het scheermes is mijn pik toch gegroeid.
Bij het knippen bleef hij nog keurig in zijn schulp gekropen, maar hij
blijkt niet bestand tegen de wijze waarop ze hem vasthoudt om mijn scrotum te
scheren Ze maakte er lachend in het Spaans een opmerking over die ze niet wil
vertalen. Het ging over een “burro,” een ezel, dat begreep ik nog wel.

Ze wrijft met een handdoek de resten scheerschuim weg en in
de spiegel kijk ik naar het resultaat. Wat een stom gezicht, zo’n kale buik en
dan nog met een stijve ook.

“Je hebt nog tijd over,” zegt ze.

Tegen bijbetaling wil ze me met een “handjob” van mijn
stijve afhelpen of me met een condoom pijpen. Ik bedank. In gedachten zie ik
haar, met nog steeds de huishoudhandschoenen, aan mijn pik sjorren. Laten
pijpen is verleidelijk, maar dat gebit!

Daar komt bij dat het platjes gedoe, met een dure hotel
overnachting en Maria ’s honorarium, me al genoeg geld gekost heeft. Na het
vertrek van Maria ruk ik me af, met Louise voor ogen. Ik hoop dat ik die lieve
Louise niet besmet heb.

Die avond belt Julia. Ze is weer thuis en ze vindt het
zonder mij stil in huis. “Hoe lang wil je nog wegblijven?”

Ik vertel dat ik nog ongeveer een week nodig heb. Er valt
een ongemakkelijke stilte. Net als ik wil zeggen dat ik naar huis begin te
verlangen, zegt ze met teleurstelling in haar stem dat ze gerekend had op drie
weken.

“Kan je niet wat harder fietsen of een stukje afsnijden?”

Die avond in bed denk ik aan Julia. Hoorde ik een opening,
terug naar de oude intimiteit of is de wens de vader van de gedachte? Zal ik
vaker bellen en appen? Piekerend val ik in slaap.

Eindelijk Santiago in zicht. Nog een paar kilometer. Ik
schakel terug, de laatste kilometers mogen lang duren. Niet zo als vroeger
tijdens trainingsritjes met een sprintje naar ieder plaatsnaambord.

De laatste ruim 700 kilometer vergden zes dagen stevig
doortrappen. De schaamluis is afdoende bestreden. Echter met het afscheren van
mijn schaamhaar is mijn eerdere ‘geluk’ op de schedevaart met bereidwillige
dames voorbij. Ik ben een soort van Samson geworden, zoals in het
Bijbelverhaal. ‘s Avonds bij het douchen kijk ik steeds hoopvol omlaag.
Gelukkig zijn er weer stoppeltjes zichtbaar.

Tinus
Boot

Graag jouw
waardering als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



Deel 6 Janny

BEDEVAART 6 Janny Posted on Sat, August 25, 2018 11:36:42

Deel 6 Janny

Santiago binnen fietsend ben ik niet onder de indruk. Het
ziet er nogal morsig uit. Ik twijfel over mijn eerdere voornemen om er een paar
dagen te blijven. Misschien valt het in het centrum nog mee. Julia belt nu
dagelijks en ik heb opgebiecht dat ik ook naar huis verlang. Het ging tenslotte
om de reis en niet om de bestemming.

Maar eerst moet ik mijn fiets kwijt en de thuisreis regelen.
Een camping buiten de stad lijkt me onpraktisch en ik vind dat ik ondanks de
kosten een echt bed verdiend heb. Temeer omdat te lang doorrijden met een natte
broek een blaar op mijn kont heeft veroorzaakt. De laatste twee dagen heb ik
met een blarenpleister op mijn reet gereden. Een geluk bij een ongeluk, denk ik
steeds als ik de pleister vervang voor een nieuwe. Met reetharen zou die
operatie een stuk pijnlijker zijn.

Ik vind een hotel, weliswaar niet goedkoop, maar voor een
paar dagen moet het kunnen. Derde etage met uitzicht op een plein. Ik sjouw
mijn spullen naar de kamer om te douchen en de fietskleren te verwisselen voor een
toeristen plunje. Hoewel al half tien, is het restaurant nog open. Spanjaarden
eten laat. Het is druk in de eetzaal, alleen in een hoekje is nog een plekje
vrij. Wachtend op mijn bestelling, kijk ik de eetzaal rond en luister naar het
geroezemoes. Aan een lange tafel dicht bij de mijne zit een gemengd gezelschap
van tien personen. Ze zien er Hollands uit en ik spits mijn oren. Mijn intuïtie
blijkt te kloppen, ik vang flarden van hun gesprekken op. De ruim drie weken
zonder landgenoten zijn me goed bevallen. Ik maak me niet bekend als landgenoot
en luister naar wat ze te vertellen hebben. Uit, wat ik hoor, maak ik op dat
het wandelaars zijn en dat ze acht dagen gewandeld hebben. Zij liever dan ik,
wandelen gaat me te langzaam.

Terug op de kamer bel ik Julia en stel haar gerust met het
bericht dat ik op mijn bestemming ben. Ik vertel haar dat ik hier hooguit twee
dagen wil blijven en dat ik het laat afhangen van de beschikbare vluchten. Ze
blaast een kus door de telefoon. De matras en de vermoeidheid hebben voor een
lange en diepe nachtrust gezorgd. Ik word wakker van muziek buiten op het
plein. Na het ontbijt fiets ik de stad in om Pakezel te verkopen. Nog één maal
met mijn zere kont op het zadel. Ik twijfel nog, het is een trouwe metgezel
geworden, is er geen manier om hem naar Holland te krijgen? Ach nee, met een
racefiets een mountainbike en een stadsfiets heb ik genoeg fietsen. De eerste
fietsenzaak, die ik probeer, heeft geen belangstelling, wel een tip. De tip
blijkt een goede, een zaak buiten het centrum heeft zich gespecialiseerd in
sportfietsen. Gelukkig kijken ze door de modder en andere viezigheid heen. Het
kost wat tijd om te onderhandelen, maar we worden het eens voor een prijs, die
maar tweehonderd euro lager is dan wat ik voor de fiets betaald heb. Ik neem
nog een laatste foto van Pakezel. Hij heeft me trouw gediend. Volgens de teller
hebben we samen 2689 km afgelegd.

Teruglopend naar het centrum maak ik de hoofdrekensom. De
fiets heeft me ongeveer 7,5 eurocent per kilometer gekost. En doorrekenend
66,67 euro per wip.

Terug in het centrum boek ik op een reisbureau een vlucht
naar huis voor over twee dagen. Eerder kan niet en het komt goed uit met wat ik
Julia vertelde. Wat nog rest is een rugzak of een rolkoffertje voor mijn
bagage. Lang leve de circulaire economie, ook Spanje blijkt kringloop winkels
te kennen. Voor vijftien euro word ik eigenaar van een smerige en ranzig
ruikende rugzak. Ik besluit hem terug in het hotel onder de douche te
schrobben.

Na de rugzak naar het hotel gebracht te hebben staat niets
me meer in de weg om de stad te gaan verkennen en het pelgrimsgebeuren te
aanschouwen. Ik besluit met de kathedraal te beginnen. Uit een, in de
kathedraal opgepikte folder, begrijp ik, dat voor pelgrims de staat van de ziel
belangrijk is. Door het schuren van mijn broek over de blaar, ben ik echter
meer bezig met de staat van mijn zitvlak. Ik stuur een selfie naar Julia en app
“Overmorgen naar huis.”

Ze antwoord bijna direct.

“Gelukkig! Hoe laat en zal ik ophalen?”

“Half elf ‘s avonds, zie nog wel. Heb een rugzak voor
mijn bagage gekocht.”

De kathedraal is mooi, met de bijbehorende roomse overdaad
aan pracht en praal. Julia is van huis uit katholiek en steekt bij een bezoek
aan een kerk vaak een kaarsje aan. Ik pak zonder te betalen een kaarsje en
steek het aan. Zal het werken voor teruggevonden huwelijksgeluk? Ik besluit
toch maar een euro in de gleuf te stoppen. Verder wandelen en cultuur snuiven
of een pilsje in de schaduw? Ik hoef niet te kiezen, mijn benen zijn al op weg
naar het dichtstbijzijnde terras.

Genietend van de eerste hap hopschuim, zie ik een vrouw op
me af komen. Ik herken haar als een van de groep Hollanders uit het hotel.
Slank, pezig en gespierde benen onder haar shorts. De bouw van een
duurloopster. Gisteren in het gedimde licht van de eetzaal had ik haar begin
dertig geschat. Nu dichterbij en bij daglicht zie ik dat er minstens tien jaar
bij moet. Fraai exemplaar en goed opgedroogd, maar de lijntjes om haar mond en
bij haar ogen verraden haar leeftijd. Ze kijkt bozig en begint in rap Spaans
tegen me uit te varen. Ik kan het niet volgen en kijk haar dommig aan.

“Zie je wel, je bent Hollander,” zegt ze in mijn landstaal.

Ze blijkt de avond te voren gemerkt te hebben dat ik naar
hun gesprekken luisterde en ze had zich afgevraagd of ik een landgenoot was.

“Kinderachtig dat je niet zei dat je ook uit Nederland komt.”

“Wil je wat drinken?” Vraag ik. Ik zie haar twijfelen, maar
met een zuur gezicht zegt ze.

“eh, vooruit dan maar.” Ze nipt van haar ijsthee en ze
vertelt dat ze haar groep ontvlucht is. “Ik heb nu wel genoeg kerken gezien.”

Dat leidt tot mijn vraag over het hoe en waarom van hun
wandeltocht. Ze aarzelt met antwoorden. Om het ijs te breken vertel ik hoe ik
in Santiago terecht ben gekomen. De huwelijkse aanleiding vervang ik door ‘er
even uit willen’. De schedevaart en de platjes laat ik ook maar weg. Ze lacht
er niet om, ze kijkt me alleen maar wat meewarig aan. Ook mijn beschrijving van
het leed van mijn blaar laat haar niet lachen. De enige reactie die ik krijg is
een vies gezicht. Gelukkig staat ze er wel op om nog wat te drinken te
bestellen, “op mijn kosten nu,” benadrukt ze.
We stellen ons aan elkaar voor. Ze heet “Janny.”

Janny blijkt door een vriendin overgehaald te zijn, om mee
te gaan op een achtdaagse voettocht over het laatste deel van de pelgrimsroute.

“Nee,” ze is niet katholiek.

Ze zat in een dip en haar vriendin An vond dat ze er uit
moest.

“Ook omdat ik Spaans spreek.”

Terwijl ze praat neem ik haar op. Zeker niet
onaantrekkelijker en een strak lijf. Jammer dat ze zo zuur blijft kijken. Komen
daar die lijntjes om haar mond vandaan.

Ze heeft iets chique over zich. Luisterend naar haar, vraag
ik me af waarom ik haar chique vind. Het is niet haar vrijetijdskleding. Het
komt door haar stem en haar dictie. Ze spreekt heel bedachtzaam in een wat
geaffecteerd Nederlands. Ze draagt geen trouwring. Misschien valt ze wel op
vrouwen, ze heeft het opvallend vaak over haar vriendin An. Ze stopt met
praten, “is er wat?”

“Nee, hoezo?”

“Je zit zo naar me te staren.”

“Ik vind het leuk om naar je te kijken, als je praat,” jok
ik. Ik kan haar moeilijk vertellen waaraan ik dacht.

Ze bloost. “Ach, schiet op.”

Om van onderwerp te veranderen vraagt ze of ik op de dagen
dat ik door Spanje fietste nog wat Spaans geleerd heb.

Ik knik bevestigend en zeg, “vamos, allegria.”

He, he, dat brengt zo waar een voorzichtige glimlach op haar
gezicht. “Wat voor plezier heb je in gedachten?”

Oei, denk ik, beet? “We kunnen samen nog een
bezienswaardigheid bezoeken of naar het hotel gaan op zoek naar plezier of voor
ontspanning”.

Bezienswaardigheden had ze genoeg gezien. Ontspannen vindt
ze een prima idee. “Maar,” zegt ze erbij, “ieder op zijn eigen kamer.”

Tijdens de wandeling terug naar het hotel ontdooit ze
verder. Ze vertelt Spaans gestudeerd te hebben en eerst in het onderwijs
gewerkt te hebben en dat ze nu zelfstandig vertaalster is.

“Ik was het onderwijs zat, maar ik geef nog wel Spaanse les
aan groepjes volwassenen.”

Terwijl ze praat over haar werk, vraag ik me af waar ik mee
bezig ben. Het contact met Julia is weer goed en er lonkt een herstart. Wil ik
eigenlijk wel seks met deze vrouw? Ik besluit een poging te wagen. Ter bekroning
van de schedevaart en benieuwd of ik het nog kan. “Een vrouw versieren”. Per
slot van rekening groeien mijn stoppeltjes. In het hotel gaat ze in de lift mee
naar boven. Zij en haar vriendin delen een kamer op de zelfde verdieping als
ik. In de gang bedankt ze me voor het gezellige gesprek en ze neemt afscheid
met een kusje op mijn wang.

Dat was het dan, leuk geprobeerd, denk ik op het bed
ploffend. Ik voel geen spijt, misschien is het maar beter zo. Overmorgen ga ik
terug naar huis en naar Julia.

De rugzak laat ik die maar gaan schoonmaken, dan kan het
ding nog een dag drogen. Uitgekleed begin ik onder de douche aan het karwei.
Het valt niet mee en ik ben er ruim een kwartier druk mee. Ik heb hem net te
drogen gehangen als er op de deur wordt geklopt. Negeren of toch Janny? Met een
om mijn middel geslagen handdoek open ik de deur. Janny! Ze heeft een kamerjas
aan en is op slippers.

“Ik wilde me eerst even douchen,” zegt ze. “Ik ben blij dat
jij ook gedoucht hebt.”

Verrast laat ik haar binnen en ik zie dat ze nadrukkelijk
naar mijn handdoek kijkt. Ik sluit de deur en ze stapt met een ernstige blik in
haar ogen naar me toe. Ik zie nu niets zuurs meer aan haar.

“Eens zien wat voor vlees er in de kuip zit.”

Ze maakt mijn handdoek los en onthult mijn vriend. Het gaat
zo snel en plotseling dat hij het nog niet heeft kunnen volgen. Hij hangt nog.
Het blijkt voor Janny geen belemmering. Ze pakt hem vast en in haar hand komt
hij tot leven. Nou ja leven, tot volle wasdom. Ze knijpt er in.

“Hm…, stevige knaap.”

Daarna pakt ze mijn ballen vast, alsof ze die ook wilt
keuren. Kennelijk valt de keuring goed uit, want ze vraagt of ik een condoom
heb. Komen ze toch nog van pas. Nieuwsgierig kijk ik toe, hoe ze zelf de badjas
uittrekt. Ze heeft een slank afgetraind lichaam. Kleine wat hangende borsten
met donkerroze rozenknopjes en een platte getrimde onderbuik. Tot mijn verrassing
zie ik dat ze een soort van Hitlersnorretje heeft laten staan.

“Zum Befehl,” ik kan het nog net inhouden.

Ik steek mijn handen naar haar uit.

“Zo,” zegt ze, “ik moet je eerst nog wat vertellen.” Bah,
denk ik, wat nu weer. Wat daarna volgt verrast me compleet. Met haar
geaffecteerde deftige stem vraagt ze of ik schuttingwoorden wil gebruiken. Ik
kijk haar verrast aan. Schuttingwoorden tijdens de seks? Julia wordt al kwaad
als ik het over haar kut heb in plaats van haar poesje.

“Zoals kut en pik?” vraag ik.

“Nee sterker,” zegt ze met een serieus gezicht en me
nadrukkelijk aankijkend. “Zoals, zal ik mijn dikke worst in je geile gleuf
stoppen?”

Het lukt me maar net om mijn gezicht strak te houden en wie
ben ik om een bereidwillige vrouw iets te weigeren? Ik die, zo vaak
bekritiseerd word om mijn onverbloemd taalgebruik. En zij vraagt er om. Ik denk
na en gek genoeg kost het me, nu het niet spontaan gebeurd, moeite om iets met
schuttingwoorden te vinden dat ook nog origineel is.

“Wil je me kussen? En dan met je tong in mijn mond voordoen
hoe mijn dikke snikkel zo in die natte gleuf van je moet stoten?”

Het is kennelijk een zin die geapprecieerd wordt, want ze
drukt haar lippen op de mijne en haar tong dringt in mijn mond. Apart, denk ik
als haar tong heen en weer in mijn mond gaat. Ik breek de kus af en vraag haar,
“wil je dat ik je lekkere natte kut ga vingeren?” Ze knikt. Haar kut voelend
valt het tegen. Ze is helemaal niet nat, ze is hartstikke droog. Ik zeg er maar
niets van, ik wil neuken en droog als ze is, gaat dat niet.

“Zo,” zeg ik, “nu ga ik die kut van je zo verwennen dat het
geil langs mijn vingers druipt.” Voorzichtig met een vinger beginnend, merk ik hoe ze zich langzaam maar zeker voor
me opent. Na even vingeren voel ik dat ze vochtig wordt. Tweede vinger erbij en
dieper er in.

“Goddorie Janny, wat heb je een lekkere neukgrot.”

Het werkt, haar kut is nu goed toegankelijk en ze is nat
geworden. Nog geen soppen maar toch. Ze hangt aan me, met mijn pik in haar
hand. Ze is zo geconcentreerd op mijn vozen, dat ze hem alleen maar stevig als
een handsvat vasthoudt. Ze steunt, “doorgaan!” Ik smoor al vingerend haar
aanmoediging met een kus. Ze lijkt me gereed voor de volgende actie.

“Zo, en nu wil ik die soppende kut van je van dichtbij zien.”

Ik kniel voor haar. Geen strak kutje maar een flamoes met
grote uitstekende schaamlippen, als flaporen. Schaamflappen!

“Hm…,” lieg ik, “wat een lekkere strakke neukdoos.” Ze ruikt
geil. “Je ruikt ongelofelijk geil, je ruikt als een vrouw die lekker geneukt
wil worden.” Met mijn gezicht zo voor haar kut, voelt ze goed aan wat ze kan
verwachten. Ze gaat wat meer wijdbeens staan en kantelt haar bekken naar me
toe. Met mijn vingers spreid ik haar schaamlippen, haar clitoris wordt
zichtbaar. Ik lik een paar maal over het zout smakende knopje. Ze legt haar
handen op mijn hoofd om het op zijn plaats te houden. Jammer voor haar, maar ik
heb een ander plan. Ze wilde toch grove taal horen. Ik maak me los en kom
overeind om haar te kussen

“Zo smaakt jouw geiligheid.” Het werkt nog ook, Ze likt mijn mond af. “Als
jij nu mijn dikke leuter in je pijpbekkie neem, dan ga ik je straks met mijn
tong diep in die lekkere natte gleuf van je beffen.” Zo dat gaat goed, ze kijkt
me stralend aan en knielt om mijn jongeheer diep in haar mond te nemen. Geen
voorzichtige halfslachtige poging met alleen mijn eikel tussen haar lippen.
Niets van dat, gewoon zo veel mogelijk pik in haar mond. Dus toch een
pijpbekkie. Terwijl ze pijpt moedig ik haar aan. “Kom op Janny, doorgaan tot ik
bijna kom. Daarna ga ik met mijn tong je kittelaar likken tot je het
uitschreeuwt.”

Ze gaat door en ze pijpt goed. Eigenlijk te goed, te snel
voel ik mijn zaad opborrelen. Ik heb veel meer voor ons in petto en duw
zachtjes haar hoofd weg. Ze kijkt me vragend aan. “Het is heerlijk, als je nog
even doorgaat dan spuit ik je mond vol en dat wil ik niet. Ik wil straks in je
kut spuiten en dan samen met jou voor de spiegel kijken hoe mijn sperma uit je
kut druipt. Wil je dat ik je van geiligheid druipende kut lik?”

“Schiet op, lik me klaar.”

Ik dirigeer haar op het bed met ‘haar geile kont’ op het
randje en haar benen buitenboord. Tussen haar benen knielend duw ik ze ver uit
elkaar. Ze is nu wel goed nat en haar genotsknopje puilt naar buiten

“Ja, ja, schiet op, lik mijn spleetje.”

Van een spleetje is geen sprake meer, wel van een gapende
wijde opening. Ik ben ook niet van plan om met mijn tong diep in haar kut te
gaan. Haar kittelaar likken moet volstaan. Met het puntje van mijn tong
omcirkel ik haar kittelaar. Luisterend naar haar toenemend gekreun probeer ik
in te schatten wanneer ze op het randje komt. Daar stop ik. Overeind komend
leun ik over haar heen en veeg met een overdreven gebaar mijn mond af. Ik hou
mijn vingers voor haar mond. Ze doet het!. Ze likt mijn vingers af en komt
overeind om over mijn lippen te likken. Om haar op het randje te houden heb
twee vingers in haar gestoken. Ze kust me en kreunt in mijn mond.

“Wil je dat ik je verder lik of wil je mijn pik nu in je
geile doos voelen?”

“Likken! Lik me klaar.” Ik help haar om languit op bed te
gaan liggen en kruip daarna boven op haar. Op mijn ellebogen leunend met mijn
gezicht in haar natte kruis en mijn voeten op het hoofdeind. Zo hang ik boven
haar en mijn pik wijst naar haar mond. Ik voel hoe haar lippen zich om mijn pik
sluiten. Al likkend neuk ik haar in haar mond. Steeds als de druk te hoog wordt
trek ik mijn pik terug om hem even later weer in haar geopende mond te steken.
Ze kreunt met haar lippen om mijn pik en haar onderlichaam begint te bewegen.
Haar benen gaan omhoog en mijn hoofd wordt bijna tussen haar dijen geplet. Ik
kan haar zo niet meer horen, maar ik blijf likken tot ze mijn hoofd weer
loslaat

“Oh, oh stop.”

“Wil je nu mijn pik in je kut hebben?” Ze knikt.

“Hoe wil je dat ik hem er in steek?”

“Zo,” zegt ze en ze trekt heel lenig haar benen op, tot in
een hoek van negentig graden met haar romp. Ik kniel op het bed en trek haar
benen tegen mijn borst. Ja, denk ik, zonder hulp van haar of mijn handen, naar
binnen stotend, zo is het heerlijk. Diep er in en strak. Het voelt als in een
warm bad stappen na een lange dag buiten in de kou. Even denk ik aan Julia en
hoe we vroeger dit standje ook deden.

“Kom op neuk me klaar.”

Julia verdwijnt uit mijn gedachten en ik neuk Janny zonder
enige reserve. Ik hou me niet in. Ik pak haar zo hard en diep als ik kan.
Bonken, rammen, stoten op weg naar verlichting. Janny jammert zachtjes en ik
grom als de ontlading komt. Als we op adem gekomen, rustig nagenietend naast
elkaar liggen, veegt ze met een vinger over de stoppels op mijn onderbuik.

“Je mag je wel weer eens scheren.”

Dat nooit meer, denk ik zonder op haar opmerking te
reageren. Daarop maak ik een fout. Nog in de ban van onze seks zeg ik, “dit was
godvergeten lekker. Janny, mens wat heb jij een lekkere kut en je krijgt een
tien voor pijpen.” Ze draait haar hoofd naar me toe, de zure blik is weer
terug. Met een bestraffend toontje zegt ze.

“Die taal kan je nu wel voor je houden, het was goed zo.”

De spiegel en het druipende sperma aanschouwen lijkt ze
vergeten en ik herinner er haar niet aan. Rond haar mond zie ik grote rode
vlekken. Ik hoop dat het geen kneuzingen zijn en dat het wegtrekt voordat haar
vriendin terugkomt. Voordat ze haar badjas aantrekt en weg gaat, gebruikt ze
mijn handdoek om haar kruis en benen af te vegen.

Pas na Janny ’s vertrek komt de realisatie dat het condoom,
waar ze om gevraagd had, niet gebruikt is.

Die avond gaat Janny met haar groep, als afsluiting van hun
reis, in de stad uit eten. En ik? Ik lees een boek. Nog een keer zie ik haar,
uit de verte. De volgende morgen als ik wakker wordt van geluiden buiten op
straat. Ik kijk uit het raam omlaag en zie Janny en haar reisgenoten in een
busje stappen. Ze kijkt niet omhoog.

Ik heb nog een dag in Santiago. Tijdens het ontbijt appt
Julia. “Mis je en verlang naar je.”

Zo, denk ik en ik app terug, “Nog één nachtje
slapen.”

Ik slenter die dag langs de bezienswaardigheden, zonder veel
te zien. Op een plein tegen de muren van een museum hangen spandoeken, met in
drie talen de uitnodiging om het “Cultuurfeest” te bezoeken. Er
tegenover is een ijssalon. Ik kies voor een ijsje. Ik heb het niet naar mijn
zin. Later die dag in de schaduw op een terras denk ik na over het hoe verder.
In ieder geval naar huis en naar Julia. Vijfentwintig jaar schut je niet
zomaar, als een paar waterdruppels, van je af. Wat zal ik doen? Kiezen voor
eerlijkheid en alles opbiechten. Ik zie het al voor me, de huilbuien en later
de verwijten. De laatste contacten zijn hoopvol. Ik kies er voor om Julia onwetendheid
te laten. Ik ga er aan werken om samen de draad van ons leven weer op te pikken
en zo te ontdekken waar de draad ons heen leidt.

Het is tijd om naar huis te gaan.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering
als reactie onder dit verhaal of rechtstreekse mail.



HITSIGE KADE

HITSIGE KADE Posted on Fri, August 17, 2018 11:53:39

HITSIGE KADE

Hoe ik er in stonk.

“Je laat je gebruiken”, zei mijn vrouw Truut. Daar had ze
gelijk in. Echter mijn uitleg dat ik dat niet erg vond, wilde ze niet
begrijpen. Logisch, want ik kon haar niet het hele verhaal vertellen.

Het begon op een avond begin oktober. Ik had net een afspraak
gemaakt om onze boot de volgende week uit het water te laten hijsen. Veilig op
het droge voor de winter. Patrick belde. Patrick is een vage kennis van de
jachthaven. Hij handelt in tweedehands boten. Zo af en toe maken we een praatje
en soms drink ik een biertje met hem. Patrick is een kei in praatje pot, met
twee hoofdonderwerpen, boten en vrouwen. Of ik hem wilde helpen.

“Ik zit in nood man. Ik heb direct aan jou gedacht en de
havenmeester om je nummer gevraagd.”

“Oh”, dacht ik.

Hij bracht het leuk, “jij bent een man die ik met boten
vertrouw.”

“Voor jou leuk, samen met het vrouwtje een reisje in het
najaar.” Nou nee, dacht ik, daar trapt Truut niet in.

“Ik betaal je voor je tijd, hoor,” en hij noemde een bedrag,
dat ik maar niet aan Truut vertelde. Dan had ze me helemaal uitgelachen. Hij
was zoals hij het noemde, ‘door zijn rug gegaan en kon niet meer op of neer.
Zelfs niet voor weetje wel, laat staan om te varen.’

Hij had een boot gekocht in Nieuwpoort in België en hij had
er ook al een potentiele koper voor.

“Een ouwe Nicholson 38, een boot die jij heel mooi vind.
Daar wil je graag mee varen.”

Daar had hij gelijk in.

“Leuk tochie voor je.”

Herfstvakantie tijd. Rustig op het werk en de lange termijn
weersvoorspelling was gunstig. Daar kwam bij dat ik met een probleem worstelde,
waar ik rustig over na wilde denken. Ik zei, “ja, mits het een betrouwbaar
schip is en ik geen gereedschapskist hoef mee te sjouwen.”

“Puntgave boot en ik heb een keuringsrapport.”

“Ja,” spotte ik, “zeker van een oud omaatje geweest, die er
alleen op zondag mee naar de kerk voer.”

Patrick, die ooit in de autohandel had gezeten, kon er niet
om lachen. “Vertrouw me maar, die boot is in perfecte staat.”

Ik trapte erin. Na nog drie dagen werken vertrok ik naar
Nieuwpoort. Zes uur reizen met het openbaar vervoer. Met mijn laptop werkte ik
zo goed en kwaad als het ging in de trein. Patrick had geregeld dat de oude
eigenaar me oppikte en naar de haven bracht. Het bleek een prettige oude baas,
die met pijn in zijn hart afscheid van zijn boot nam. De boot was, vertelde
hij, vernoemd naar zijn vrouw Christine. Zijn Christien was een jaar terug
overleden en nu had hij geen ‘goesting’ meer om te varen.

“Zij heeft hem gedoopt, mijnheer, nu ruim veertig jaar
geleden. Met echte champagne.” Hij hoopte dat de nieuwe eigenaren de naam
zouden handhaven.

“Denkt u dat ze dat zullen doen?”

Hij had de boot altijd goed onderhouden vertelde hij.
Uiterlijk klopte dat. Voor een boot uit 1969 zag het er allemaal geweldig uit,
tot ik de motorruimte opende. Een antieke Faryman diesel en nog een bonk roest
ook.

“Prima karretje, mijnheer. Start hem maar.”

Amechtig puffend, lukte dat na heel wat omwentelingen van de
startmotor. Tering, dacht ik, nee toch, slechte compressie. Ik kreeg een
visioen van naderende ellende tijdens de reis. Het kreng rookte ook nogal. Met
opgetrokken wenkbrauwen keek ik de oude
baas aan.

“De monteur heeft gezegd dat het roken niet erg is, dat
hoort bij deze motoren.”

Oh, dacht ik.

“Uw vriend Patrick vond het ook OK.”

De lul, dacht ik.

Ik wilde me niet laten kennen en eerlijk gezegd zag ik er
ook tegen op om weer helemaal met de trein terug te gaan. Er bleek gelukkig een
gereedschapskistje met het hoognodige en wat reserve onderdelen aan boord. Toch
maar mee gaan varen, besloot ik, het is per slot van rekening een zeilboot. Het
weerbericht voor de volgende dag was gunstig, zuid west drie tot vier.

Onderweg

Na een rustige eerste nacht aan boord word ik wakker van het
ingestelde alarm. Zes uur, vroeg op want vanaf half zeven loopt de stroom op
zee mee. Slechts een keer werd mijn nachtrust onderbroken als gevolg van de ‘s avonds
genoten Belgische biertjes. Een snel ontbijt en een half uur later vaar ik met
een rookwolkje achter me aan de monding van de IJzer uit. Tussen de staketsels
van de pieren gaan de zeilen omhoog en de motor, rust en onderweg. Bij het
hijsen van de zeilen komt de tweede tegenvaller, de stuurautomaat werkt niet.
Hardop vervloek ik Patrick. Gelukkig blijkt de boot met het kits tuig prima te
trimmen en kan ik af en toe het roer loslaten.

Het is fris, met een graad of acht, maar verder prima
zeilweer. Dik aangekleed en met een muts over mijn oren geniet ik van het
zeilen. Ik stuur gelijk maar een flink eind uit de kust. Zo fraai is de
Belgische kust niet, met zijn aaneenschakeling van hoogbouw. Plus dat ik straks
met een ruime boog om de ver in zee stekende havendam van Zeebrugge heen wil.
Zonder de zorgen over de motor, een perfecte dag. Overigens is de motor van
later zorg, mijn eerste aandacht verdient de stuurautomaat. Het lukt me, om met
wat gesleutelde stuurautomaat aan de praat te krijgen. Het blijkt een kapotte
zekering, die ik vervang door een stukje koperdraad. Een opluchting om niet
constant te hoeven opletten. Het roer loslaten om snel een boterham klaar te
maken of te pissen is nog te doen, maar poepen doe ik graag op mijn gemak. Uren
later Zeebrugge voorbij zie ik in de verte de kust van Walcheren.

Zeeland ‘s zomers, de lucht van de vers geoogste uien op de
akkers en de zilte lucht boven droogvallende schorren. Denkend aan zilte lucht
denk ik aan… kut. Freudiaans? En zo kom ik toch op het weggestopte probleem.

Jannie onze nieuwe afdelingsassistente. Ik heb haar
aangenomen en haar proeftijd loopt af. Haar inzet is goed en op haar werk valt
niets aan te merken. Ook de klanten zijn enthousiast over haar. Er is maar een
probleem en dat zijn zij en ik samen. Vanaf het begin broeide er iets tussen
ons. Het begon met wat toespelingen van haar kant en ik sukkel ging er op in.
Tegen beter weten in. Ze stelde ook al snel allerlei persoonlijke vragen.
Achteraf stom, maar ik voelde me gevleid met haar aandacht en vertelde haar
veel te veel, onder andere over mijn huwelijk. Als het nu maar bij woorden was
gebleven.

Twee weken terug ben ik in de fout gegaan en hebben we
gezoend en gevoosd. Het was lekker en ik heb spijt. Zo dubbel als maar kan. Dat
zo’n jonge vrouw in me geïnteresseerd is streelde mijn ego behoorlijk. Maar aan
de andere kant voel ik me nu de spreekwoordelijke oude bok met het jonge
blaadje. Vijftien jaar jonger is ze. Gescheiden, en eigenlijk is ze alles wat
Truut niet is of doet. Ze draagt uitdagende kleding; vertelt schuine grappen en
ze heeft een geweldig strak figuur met forse borsten en kleine ronde harde billen.
Toen haar interesse steeds duidelijker werd had ik er al over nagedacht en een
besluit genomen. Levensgevaarlijk en afhouden. Niet verliefd, het is alleen
maar geiligheid was mijn conclusie.

Tot die middag. Het was al na werktijd en bijna alle collega
’s waren naar huis. Ik liep het magazijn in om een monster te pakken dat ik de
volgende dag aan een klant wilde tonen.

“He Bert, loop je me achterna?” Ik schrok, omdat ik niemand
in het magazijn verwachtte.

Lachend kwam ze van achter een stelling te voorschijn. Even
wist ik me geen houding te geven en dat maakte dat ik er een slap antwoord
uitflapte.

“Een vrouw als jij loop ik graag achterna.”

Wat volgde was de vraag, “wat ik zo interessant aan haar
vond,”

Ik, lul die ik ben, begon over haar billen. Nog geen minuut
later stonden we, verscholen tussen twee stellingen, te kussen en kneedde ik
met mijn handen die opgehemelde billen. Kussend proefde ik dat ze rookte, maar
haar dikke tieten tegen mijn borst deden me de rooksmaak vergeten. Ze waren als
magneten die aan mijn handen trokken. Terwijl ze met haar onderbuik tegen mijn
erectie schuurde, liet ik haar billen los, maakte ruimte en pakte haar borsten
vast. Wat een stevige joekels, dacht ik.

“Lekkere tieten, he. Daar heeft mijn ex nog voor betaald”.

Oh shit, dacht ik. Ik kon er niet te lang over nadenken,
want ze had door mijn broek heen mijn pik vast gepakt. We maakten elkaars broek
los met wat gehannes van kruisende armen. Ze bleek een string te dragen en even
dacht ik aan Truut, die zo iets nooit aan zou trekken.

“Het lijkt me zo naar zitten,” zei ze soms als ze vrouwen in
een string zag.

Mijn onderbroek werd omlaag getrokken en ze begon mijn pik
te kneden. Ik beantwoordde dat door de stof van de string opzij te trekken en
met mijn vingers haar poes te verkennen. Een kale kut, dat had ik bij haar wel
verwacht en… een ringetje. Mijn vingers speelden er mee.

“Geil he? Die heb ik direct na mijn scheiding laten zetten.
Mijn ex was er steeds op tegen.”

Voor ik kon reageren ging de deur open.

“Hallo is hier nog iemand? Ik ga afsluiten.” Shit,
dacht ik, de bewaker op zijn sluitronde.

“Ik ben er nog.” Riep ik van achter de stelling, “Bert van
der Zwet van Verkoop. Ik moet even iets opzoeken. Over twee minuten ben ik
klaar en kunt u afsluiten”.

Die avond kreeg ik spijt. Wat moest ik in vredesnaam met zo’n
jong ding? Eigenlijk nog een huppelkut die naar rook ruikt en valse tieten
heeft. Ik had mijn eigen wet overtreden, de wet van Bert. “Nooit
vreemdgaan in het dorp, op het werk of binnen de vereniging. Sukkel!

De dagen daarna, tot mijn vertrek, was ik gelukkig veel
buiten de deur. Als ik op kantoor was zorgde ik er voor dat we nooit samen
waren. Ze keek me af en toe wel vreemd aan. Met haar inzet op het werk verdient
ze een vast contract, daar wil ik niet aan tornen. Maar verdorie, ik wil geen
relatie met haar. Dat moet toch uit te leggen zijn. Ik besluit om eerlijke te
zijn. Zodra ik terug ben met haar in gesprek. Geen seks, wel een baan.

Vanaf Cadzand krijg ik de stroom tegen en de wind neemt af.
Breskens wordt mijn bestemming van vandaag. Dat komt me eigenlijk wel goed uit.
Mijn oorspronkelijke idee was Vlissingen door de sluis en dan verder binnendoor
naar Dordrecht. Echter tussen de Westerschelde en Dordrecht liggen vijf sluizen
plus het Kanaal door Walcheren en dat is heel veel op de onbetrouwbare motor
varen. Het alternatief, om de volgende dag over zee verder te gaan en bij
Stellendam het Haringvliet op te gaan, lijkt me nu aantrekkelijker. Dan heb ik
maar twee hindernissen, de sluis bij Stellendam en de Haringvlietbrug. De
windvoorspelling voor morgen is gunstig voor zo’n tocht, met een Zuidwesten
wind kracht drie tot vier.

Gelukkig start het kreng voor Breskens weer. Met een moeizaam
puffende en rokende motor vaar ik de haven in. Appje naar Truut dat ik met wat
mazzel morgenavond thuis kan zijn. Tegen beter weten in wandel ik ‘s avonds
Breskens in op zoek naar gezelligheid. Die vind ik niet in het café waar ik een
biertje drink. Een vaste kliek dialect pratende stamgasten negeert me volkomen.
Verder zijn er nog twee vrouwen, ze lijken niet direct oud maar zien er wel
versleten uit. De vreemde eend in de bijt houdt het bij een biertje en duikt
vroeg in zijn kooi.

Het is koud bij het vertrek uit Breskens. Het weerbericht
belooft voor wat betreft de temperatuur vandaag weinig goeds. Dik aangekleed
steek ik de Scheldemonding over naar het Oostgat, de vaargeul langs Zoutelande
en Westkapelle. Ik kan het niet laten, ter hoogte van Zoutelande blèr ik het
lied. Niet omdat ik van Blöf hou, meer om warm te worden.

Ter hoogte van Domburg trekt de wind aan. Meer wind dan
voorspelt. Even schrik ik. Met meer dan windkracht vier uit Westelijke richting
is het Slijkgat, de geul vanaf zee naar Stellendam, slecht te doen. Dan maar de
Oosterschelde op en deels binnen door? Het marifoon weerbericht van post
Ouddorp stelt me gerust. “Wind West vier tot vijf, in de middag afnemend
naar windkracht drie, krimpend naar Zuidwest.”

Doorgaan dus. Er schiet me een spreuk te binnen die ik ooit
van de havenmeester op Terschelling hoorde. “Krimpende wind en uitgaande
vrouwen zijn niet te vertrouwen.” Ik vertrouw er maar op dat de spreuk
vandaag niet klopt.

Ik prijs de stuurautomaat, zodat ik af en toe even de kajuit
in kan. Uit de wind en opwarmen. De pakjes soep, waarvan Truut, ondanks mijn
protest, vond dat ik ze mee moest nemen, komen goed van pas. De vuurtoren op de
kop van Goeree bij Ouddorp is in zicht. Hoewel het al jaren terug gebeurd is,
kan ik de vuurtoren nog steeds niet zien, zonder dat de herinnering boven komt.

Ruim dertig jaar geleden op een zomerse namiddag. Als
student werkte ik die zomer als taxichauffeur voor oom Bert. Ik moest een vrouw
ophalen in een bungalowpark dicht bij de vuurtoren. Ze stond al boos kijkend
met een grote koffer bij de ingang te wachten. Een kleine mollige vrouw. Dat ze
knap was zag ik pas later, bij de eerste indruk viel alleen haar boosheid op.
Nee, ze wilde niet naar het dorp of naar Rotterdam. Ze wilde naar Neuss in Duitsland.
Ze wilde naar huis en zoals ze er aan toevoegde, “weg van het varken.”
Echtelijke ruzie begreep ik. Ik reed haar eerst naar de dichtstbijzijnde
telefooncel om oom Bert te bellen. Die was akkoord met de lange rit.

Het eerste deel van de reis keek ze alleen maar boos en ‘ze
wilde geen gesprek.’ Gevolgd door ‘keine Anschluss’. Alsof ik dat in gedachten
had, ze liep volgens mij al tegen de veertig. Later, we waren Arnhem al
voorbij, hoorde ik haar zachtjes snikken. Ik keek in de spiegel, zag haar huilen
en wist me met de situatie geen raad. Troosten maar hoe? Ik bood aan om bij een
Raststätte te stoppen en iets te drinken te halen.

“Nee doorrijden.”

Het had kennelijk wel het ijs gebroken of ze wilde gewoon
praten, want ze droogde haar tranen en begon te vertellen. Over haar huwelijk
en over Ludwig het varken. Af en toe in de spiegel kijkend, probeerde ik haar
verhaal te volgen. Ik zag, toen ze niet meer zo kwaad keek, dat ze best een
aantrekkelijk gezicht had. Ik hmmde zo af en toe maar een reactie, zonder te
begrijpen wat nu het probleem met Ludwig was, behalve dat hij oud en gemeen
was. Of het kwam, omdat we de Duitse grens gepasseerd waren weet ik niet, maar
ze klaarde steeds meer op. Ze begon lachend een verhaal te vertellen over een
vriendin die gescheiden was, “misschien moet ik dat voorbeeld maar volgen?”

Waar ik tot dan toe steeds u en mevrouw had gezegd stond ze
er op dat ik haar Ute ging noemen. Vanaf de afslag Neuss wees ze de weg naar
een villawijk. Oude, gemene Ludwig bleek in goede doen. Ik hielp haar door de
koffer naar binnen te sjouwen, waarop zij er op stond om koffie te maken. “Om
je wakker te houden op de terugreis.”

Gezeten op een kruk aan een eetbar keek ik toe hoe ze koffie
zette en voor zichzelf een groot glas met iets alcoholisch inschonk. Ze zette
de koffie voor me neer en liep om de bar heen naar me toe. Met mij op de kruk
en zij staand waren onze hoofden bijna op gelijke hoogte. Ze boog haar hoofd
naar me toe en kuste me vluchtig op mijn lippen.

“Dank je wel, dat je zo aardig voor me bent.”

Verrast keek ik haar aan.

“Beviel je dat? Ja he?”

En weer kuste ze me en langer die keer. Zo lang, dat ik
reageerde en mijn lippen opende en het een echte tongzoen werd. Al kussend trok
ze me van de kruk. Ik moest flink voorover buigen om mijn mond op de hare te
houden. Ik voelde haar borsten tegen me aan. Ze zag me omlaag kijken en drukte
wat harder tegen me aan. Een overdaad aan weelderig vlees. Al mijn vriendinnen,
tot dan, hadden geen grote borsten. Ik twijfelde nog een beetje, getrouwd en
veel ouder. Of ze mijn twijfel in mijn ogen zag of voelde, ik weet het niet.
Wat ik wel weet, is dat ik door haar volgende actie verloren was.

“Pak ze maar vast,” zei ze. Daar stond ik in een Duitse
keuken, met mijn handen op de borsten van een mollige dame. Borsten, te groot
voor mijn handen. Ik kneedde ze door de stof van haar zomerjurk en bh heen. Ik
wilde meer en begon haar zomerjurk omhoog te sjorren.

“Voorzichtig,” zei ze, het overnemend om de jurk over haar
hoofd heen uit te trekken. Haar ondergoed bestond uit een blauw geruite
bikinislip en bh. Ze haakte de bh los. Grote borsten met kleine roze tepels. Ze
tilde haar borsten op en bood ze aan om gekust te worden. Dat deed ik, maar
daarna wilde ik die grote blote borsten in mijn handen voelen. Weelderig en
zacht. Ik stak mijn handen uit naar haar slipje, maar ze stapte opzij.

Ze wilde mijn ‘Schwanz’ zien, zei ze.

Verbaasd keek ik haar aan, dat woord had ik op school niet
geleerd.

“Deiner Penis.”

Ja, zo verlegen was ik nu ook weer niet. Ik stroopte mijn
broek en onderbroek samen omlaag. Ze vond het een “schoner Schwanz.” Hoewel ik
geen verstand van pikken had, was ik het daar wel mee eens. In de verwachting
dat er geneukt zou worden schopte ik mijn schoenen uit en kleedde me verder
uit. Opnieuw tastte ik naar haar slip en weer weerde ze me af. Er ging niet
geneukt worden legde ze uit, maar ze ging me wel verwennen en ik mocht haar
strelen. Ik werd argwanend, straks trekt ze me af en dan zegt ze dat daarmee de
taxirit betaald is. Nou, mooi niet. Zo veel verdien ik in een week niet.
Weggaan?

Tussen denken en doen is een groot verschil en zeker als je
eenentwintig ben en met een erectie voor een bijna naakte vrouw staat. Ik liet
het gebeuren. Ze begon mijn pik te strelen en wilde dat ik haar borsten kuste.
Mijn hand op haar slipje in haar kruis werd toegestaan. Gek mens, dacht ik, het
kruis van haar slipje was nat. Ze had er dus zin in. Terwijl ik al bijna kwam
stopte ik toch een hand in haar broekje. Ze protesteerde niet. Ook niet toen ik
haar vingerde. Ze hijgde en kronkelde op mijn vingers. Ik had wel door willen gaan,
maar ze bleef maar zachtjes trekken. Ik hield het niet meer en spoot deels op
haar hand en een flinke klodder landde op haar bovenbeen. Ik was klaar en wilde
ophouden met vingeren. Ze voelde dat ik wilde stoppen en legde haar hand op de
mijne en vroeg me om door te gaan. Dat deed ik en ze trok zelf haar slipje
omlaag om me meer ruimte te geven. Een echte blondine zag ik. Op een tepel
sabbelend vingerde ik haar klaar.

Dat was het dan, dacht ik en ik vroeg me af hoe je afscheid
neemt van een vrouw waar je net mee heb staan vozen. Een vrouw met je sperma
nog op haar hand en die je nooit meer terugziet. Ute had andere gedachten. Ze
keek naar het spermaspoor op haar bovenbeen en nodigde me uit om mee te gaan
douchen. Ik liep achter haar aan en bewonderde haar billen met kuiltjes. Toen
was ik al een billenman. Van achteren met haar vrijen, dacht ik, dat zou
geweldig zijn. Een grote luxe badkamer. Het hokje dat wij thuis hadden paste er
wel zes keer in. Ze wilde de lieve jongen inzepen en dat mocht ik ook bij haar
doen. Ik vond het geweldig, ik herinner me nog de sopgeluiden bij het inzepen
van haar borsten en kont. Ook het elkaar afdrogen staat nog steeds helder op
mijn netvlies, vooral door de aandacht die ze aan mijn al lang weer stijve pik
schonk.

Ze nam me mee naar de slaapkamer om zoals zij het noemde
verder te “kuschelen.”

Het echtelijk bed van Ute en Ludwig bleek een lits-jumeaux.
Ik vroeg me nog af op wiens helft we lagen.

Ze legde me haar spelregels uit. Ik mocht haar weer strelen
en vingeren en met mijn pik tegen haar borsten en haar “Muschi” aankomen,
maar ik mocht er niet in. “Omdat ze getrouwd was.” Nooit van een Muschi
gehoord, maar ik snapte het. Geschifte bedoeling, verder vrijen zonder te
neuken! Maar ik was geil en nieuwsgierig waar het toe zou leiden. Zou ze me
willen pijpen? Ik hoopte het, maar haar beffen, dat nooit. Op die leeftijd vond
ik het maar niets om een vrouw met mijn tong te bevredigen.

Het werd strelen en vingeren, ieder op zijn zij met de
gezichten naar elkaar toe. Tot ze mijn pik vastpakte en met mijn eikel over
haar spleetje begon te wrijven.

“Niet drukken,” zei ze. Prima dacht ik, als ik maar klaar
kom. Het beviel haar goed want haar mond hing half open en ze begon zachtjes te
kreunen. Het beviel zo goed dat ze op haar rug ging liggen en mij vroeg om
tussen haar benen te knielen. Ze spreidde haar benen en ze pakte mijn pik
stevig vast. Ze gebruikte mijn pik om met mijn eikel haar kittelaar te strelen.
Later als ik dit bij andere vrouwen deed, om zelf niet te snel te komen, dan
noemde ik het in gedachten ‘standje Ute.’

Zo streelde ze zichzelf met het puntje van mijn eikel naar
een hoogtepunt en net toen ik dacht, en ik dan? Zei ze iets gedeeltelijk
onverstaanbaar over “Scheiss Egoist
Ludwig”, gevolgd door “duw maar door.” Dat deed ik, voor ze zich kon bedenken.
Ik ramde door en het enige wat ze naast gezucht en gesteun nog uitte was, “niet
in me spuiten.” Ze kwam klaar en ik, ik trok me netjes terug voor een ontlading
op haar mollige buikje.

Kort daarop werd ik de deur uitgewerkt. Terwijl ik me
aankleedde trok ze een badjas aan. Ik begon me al aankledend weer zorgen te
maken over de betaling. Zou ik er om moeten vragen?

Ze loste het perfect op door haar portemonnee te pakken. Ze
betaalde me met… vijftig gulden fooi. Ik keek haar verbijsterd aan.

“Omdat je zo’n lieve jongen bent.”

En ik, zak die ik toen was, nam de fooi aan en daar schaam
ik me nog steeds voor. Een paar weken later die zomer leerde ik Truut kennen.
Door een taxirit vanaf de disco naar een camping. Truut is drie jaar ouder dan
ik. Komt het door Ute dat ik voor ervaring en mollig koos? Oom Bert vond dat ik
lang over de rit gedaan had en zat te vissen. Hij vermoedde denk ik wat. Niet
dat het hem veel uitgemaakt had. Oom Bert was zo’n beetje het zwarte schaap in
de familie. Hij was gescheiden en waar de hele familie trouw ter kerke ging,
liet oom Bert er maar af en toe zijn gezicht zien. “Goed voor de klandizie op
het eiland,” noemde hij het.

Al mijmerend over vroegere vriendinnen en scharrels ben ik
al zo ver gevorderd dat ik de betonning kan volgen het Slijkgat in. De zeilen
bijstellen en opletten. Buiten de geul is het hier ondiep en het is eb aan het
worden. Er staat gelukkig wind genoeg om tegen de ebstroom in te komen. Twee
zeehonden kopjes vlak voor de boot. Een grote en een kleinere, moeder met jong.
Ze duiken weg. Een oud puberaal grapje schiet me te binnen.

“Wat is het geilste dier? Een zeehond. Die naait tegen de
klippen op.”

Klopt niet, weet ik. Zeehonden paren onderwater en na een
minuut raggen komt het mannetje uitgeput klaar. Aan naspel doen ze niet, zodra
het mannetje bijgekomen is, gaat hij op zoek naar een nieuwe prooi. Lijkt me
wel iets voor Patrick zo’n zeehondenbestaan.

Bij de sluis naar het Haringvliet heb ik geluk. De deur
staat open en de sluiswachter lijkt te wachten. Gelukkig start de motor dit
keer vlot en met de inmiddels vertrouwde rookwolk achter de boot race ik naar
de sluis.

Er liggen twee viskotters in de sluis. De Goederede 28,
Klazina Johanna en de Goederede 16, Deo Volente. Ik maak vast aan de wil van
god. Tijdens het schutten maak ik een praatje met de mannen aan dek en al
pratend krijg ik een idee. Het lukt, voor een paar euro ben ik drie scholletjes
rijker. Voor straks, of als het me lukt Dordrecht te halen, voor thuis.

Na de sluis, de zeilen omhoog en de motor uit. Vijf en een halve
knoop loopt de boot en ik sla aan het rekenen. Als de wind zo aanhoudt dan haal
ik de laatste opening van de Haringvlietbrug en kan ik vanavond in Dordrecht
zijn. Ter hoogte van het pontje naar het eiland Tiengemeten kakt de wind in.
Vier knopen loopt de boot nog maar en even later drie knopen. Ik meet nog eens
op de kaart en reken. Zo ga ik het niet redden, de motor moet aan. Moeizaam
komt het kreng op gang. Gelukkig hij loopt. Nu verder gewoon maar aan laten tot
in Dordrecht.

Ik ben Tiengemeten bijna voorbij als er in eens iets begint
te piepen. Nee toch!

Een rood lampje op het bedieningspaneel van de motor ‘high temperature’.
Ik vloek en kijk naar de uitlaat. Ik zie alleen maar rook en geen koelwater. Ik
zet de motor uit. De brugopening ga ik niet meer halen. Wat nu, voor anker gaan
en proberen de motor te repareren, of naar een haven? Iets verder ligt een haventje,
Hitsertse kade. Jaren terug ben ik er wel eens geweest. Ik besluit voor de
haven, dan kan ik altijd nog, als het mij niet lukt, Patrick bellen om een
monteur te regelen.

Gelukkig is de kade van het jachthaventje vrij, zo moet het
lukken zonder motor. Ik hang alle stootkussens uit en strijk de zeilen op de
fok na. Op de fok vaar ik tussen twee strekdammen de haven in. Fok wegrollen en
zachtjes glijdt de boot op het laatste beetje snelheid naar de kade. Landvast
om een bolder, schrap zetten en ik lig stil. Ik kan het nog. Op deze najaar
avond is de haven van god en iedereen verlaten.

Ik kies om de scholletjes nog maar niet te bakken en me
eerst aan de motor te wijden. Het koelwaterfilter blijkt schoon, is de pomp de
oorzaak? In het gereedschapskistje dat aan boord is, heb ik een reserve
waaiertje voor de pomp gezien, dus sleutelen maar. Ik vervloek de wijze waarop
de motor is ingebouwd. Grote boot en om de motor nergens ruimte. Verdomme nog
Amerikaanse boutmaten ook. De oorzaak van de koelwaterellende blijkt inderdaad
de pomp. Het rubberen waaiertje is totaal versleten. Een kwartier later draait
de motor weer en komt er een keurig straaltje koelwater uit de uitlaat. In een bui
van overmoed, vieze handen heb toch al, besluit ik de motor verder na te
kijken. Voordat ik me in een bergruimte kan wringen, om bij het brandstoffilter
te komen, zie ik een motorjacht de haven binnenvaren. Niemand aan dek en een
vrouw aan het roer. Ik stap de kade op om te helpen met afmeren.

Ze vaart keurig op de kade af en als de boot bijna stil ligt
gooit ze me een landvast toe. Ik leg de landvast om een bolder en rem de boot
af. Terwijl ik met de landvast in mijn hand wacht om het vrije eind terug te
geven, stuurt ze de boeg van de boot met de boegschroef naar de kade. Bonk,
klinkt het.

“Sukkel” roept ze.

Oh, zeker als dank voor het helpen. Zoek het maar uit, denk
ik en ik laat de landvast uit mijn handen op de kade vallen. Als ik terug aan
boord stap hoor ik haar ‘mijnheer’ roepen. Ik negeer haar.

Verder met mijn motorinspectie. Shit, het kijkglas van het
dieselfilter is voor een derde gevuld met water en de diesel oogt als smurrie.
Ik tap het filter af en omdat ik er niet goed bij kan zitten even later mijn
handen onder de dieselsmurrie. Vervuilde brandstof, zal dat de oorzaak zijn van
het slecht starten en het roken? Ik besluit het fijn filter op de motor ook te
inspecteren. Zelfde verhaal. Patrick maar bellen dat hij morgen een monteur
regelt met lege jerrycans voor de vervuilde brandstof en een jerrycan met
schone diesel. Plus, als Patrick voldoende herstelt is, een lift voor mij naar
huis.

Ik stink een uur in de wind naar dieselolie en besluit om te
gaan douchen en schone kleren aan te trekken. Het havengebouw zit op slot en de
buitendeur van het sanitair heeft een codeslot. Ik probeer tevergeefs wat
makkelijke cijfercombinaties.

Op de waterslang op de kade blijkt nog druk te staan. Dan
maar een koude douche op de kade. Het is inmiddels donker en er is, behalve de
vrouw op de boot achter me, niemand. Ik zie haar niet. Ik kleed me aan boord
uit en stap met een handdoek en shampoo de kade op. Nog steeds niemand te zien.
Kraan open, tering wat koud en douchen maar.

Terwijl ik de zeep uit mijn ogen spuit hoor ik achter me, “uhum.
De code van het slot is 8765.”

Verrast draai ik me om. Het is hare chagrijnigheid. Ze
bekijkt me van top tot teen en zegt dan. “Je kan denk ik nog wel een warme
douche gebruiken.”

Ik sluit de kraan af en met de handdoek omgeslagen loop ik
rillend naar het gebouw. Achter me hoor ik.

“Dank je wel he? Dat sukkel was overigens niet voor jou,
maar tegen me zelf.”

“Ja bedankt,” roep ik over mijn schouder.

De code werkt en net zo belangrijk, er is nog warm water.
Onder de weldadige warme straal denk ik na over de buurvrouw. Ongeveer mijn
leeftijd, schat ik. Rond koppie en half lang donkerblond haar met krullen. Op
het oog, nogal mager met weinig tiet.

Als ik tien minuten later aangekleed aan het bakken van mijn
scholletjes wil beginnen wordt er tegen de boot geklopt. He, wat nu?

Het blijkt de buurvrouw. Ze heeft koffie gezet en vraag of
ik een kop warme koffie wil. Ik moet nog eten en twijfel even. Aan de andere
kant. Ze heeft me geholpen met de code en ze kijkt nu vriendelijk. Koffie bij
haar aan boord. Met een neut.

We kletsen over boten. De boot blijkt van haar en een
vriendin te zijn. Ze is op weg naar de winterstalling in Hellevoetsluis. Janny
heet ze en ze biedt aan om nog eens in te schenken. De koffie smaakt goed, maar
ik herinner me mijn scholletjes.

“Dan bakken we ze toch samen,” stelt ze voor.

Dat samen, blijkt even later, dat zij bakt en ik kijk hoe
handig ze dat doet. Ze had al gegeten, maar zoals ze zegt, “een visje gaat er
altijd wel in.”

Op haar vraag of ik al gegeten heb, antwoord ik dat ik daar
nog niet aan toegekomen ben. Ze blijkt ook nog vers brood te hebben.

Terwijl ze bezig is bel ik Patrick over mijn reilen en
zeilen. Ik vertel wat er nodig is benadruk dat hij een monteur mee moet
meebrengen.

“Ja, ja,” zegt hij en hij belooft de volgende morgen te
komen. Ik ben benieuwd.

Even later zitten we tegenover elkaar, zij met een
scholletje en ik met de andere twee, uitgespreid over een paar boterhammen. Janny
heeft een kacheltje aan gedaan en het wordt behaaglijk warm in de kajuit. Ik
voel me met een volle maag, na de lange dag op het water, wat slaperig worden.
De twee neutjes werken sterker dan de cafeïne in de koffie. Hoewel gezellig,
denk ik aan opstappen en mijn kooi opzoeken.

“Warm he?” zegt ze. “Zal ik je nog eens inschenken.”

Ik aarzel.

“Wacht even, dan trek ik eerst mijn trui uit.”

Ik kijk toe, hoe ze haar trui over haar hoofd trekt. Onder
de trui heeft ze een strak rood thermo
shirtje aan. Helly Hansen staat er op. Maar dat is niet het meest in het oog
springende, dat zijn haar tepels die tegen de stof drukken. Geen bh, die heeft
ze zo te zien niet nodig. Nauwelijks tieten maar wel grote tepels. Ik kijk en
denk, hoe zal dat er zonder dat hemdje uitzien. Kennelijk staar ik te
opvallend, want ze zegt.

“Klein maar fijn.”

Ik voel me betrapt en waar ik met het ouder worden steeds
minder last van heb gebeurt. Ik voel dat ik bloos en mompel “sorry.”

Ze begint te lachen en op mijn linkerhand wijzend zegt ze, “je
bent getrouwd he?” Zonder een antwoord af te wachten vraagt ze, “zullen we
vrijen?”

We kussen en ze smaakt naar vis. Ze kust lekker en met veel
meer tonginitiatief dan Truut. Al kussend trek ik haar shirtje omhoog, ik wil
die kleine borsten zien en vasthouden. Het shirtje zit strak, ze verbreekt de
kus en trekt het zelf verder uit. Ze is nog gebruind van de zomer en haar
borsten zijn kleine witte kegels, gekroond met roze tepels. Niet van die kleine
waarbij je met je lippen nauwelijks houvast krijgt, nee echte spenen. Ik, de
man die vanaf zijn pubertijd op grote borsten is gevallen, vind haar kleine
borsten ontzettend geil. Ik buk me om haar tepels een voor een te verwennen en
om te voelen hoe ze verharden tussen mijn lippen. Al sabbelend komt het idee op
om een heel tietje in mijn mond te nemen. Als ik haar daarna aankijk glimlacht
ze naar me.

“Lekker?” Vraagt ze.

“Je hebt gelijk, klein en fijn.”

Ik bekijk ze nog eens. Ondanks haar leeftijd heeft de
zwaartekracht er nog maar nauwelijks grip op. Nu valt me ook op dat, ondanks
dat ze mager is, ze toch een gewelfd vrouwelijk buikje heeft. Ze vraagt of ik haar
uit wil kleden, en of ik dat wil. Ik doe het op mijn gemak. Eerst kus ik haar
nog, dan maak ik haar broek los. Ik laat me op mijn knieën zakken om haar broek
verder uit te trekken. Ha, ze draagt een boxershort en nog een kleurrijke ook.
Ze helpt me door een voor een haar voeten op te tillen. Nu het broekje, voordat
ik het uittrek pak ik haar bij haar billen. Een lekker stevig kontje en ik duw
mijn neus in haar kruis. Ik hoor haar zachtjes lachen en ze legt haar handen op
mijn hoofd om mijn neus op zijn plek te houden. Ik ruik haar. Ze trekt me
overeind.

“Nu ik”, zegt ze.

Ze helpt me uit mijn trui en uit mijn T-shirt en dan gaat ze
met haar neus door mijn borsthaar.

“Lekker,” zegt ze om vervolgens mijn broek los te maken. Ze
gaat op haar hurken zitten om mijn broek uit te stropen. In plaats van verder
te gaan met mijn onderbroek, aait ze met een vingertopje over het puntje van
mijn eikel dat boven de rand van mijn slip uitsteekt.

“Ik zie een nieuwsgierig ventje.”

Vooruit denk ik, mijn bekken naar voren duwend, haal hem er
uit en pak hem vast. In plaats daarvan draait ze haar hoofd en bijt ze door de
stof van mijn slip heen zachtjes in mijn pik.

“Au,” zeg ik, niet naar waarheid.

Ze laat los en trekt mijn slip omlaag. “Dat ziet er
levendiger uit dan hiervoor op de kade,” zegt ze plagend.

Ze houdt hem even vast en houd hem voor haar gezicht. ‘Zal
ze …’ denk ik.

Nee, ze komt overeind en trekt haar boxer uit. Nieuwsgierig
kijk ik toe. Ze is niet geschoren en maar licht behaard. “Genoeg gespeeld, zegt
ze. “Je moet wel een condoom om.” Ze raapt haar broek op en haalt een condoom
uit een van haar broekzakken. Oh, denk ik, slimme meid, goed voorbereid. Ze
pakt me bij mijn stijve en leidt me zo naar een bed in het voorschip. Ze gaat
zitten en scheurt met haar tanden de verpakking open en rolt het condoom over
mijn pik.

“Ga jij maar liggen.”

“Amazone, zal ik haar waarschuwen dat ik dan meestal heel
snel kom? Ik besluit te genieten en af te wachten. Voor ik ga liggen veeg ik
met mijn wijsvinger nog even over poes. Ze is nat, meer voorspel is kennelijk
niet nodig. Ik vlij me op het bed en ze komt op mijn bovenbenen zitten. Ze wipt
omhoog, schuift wat naar voren en met haar hand stuurt ze hem zo naar binnen.
Ik kijk met opgetild hoofd toe. Ze is niet van het halve werk, eerst alleen de
eikel en dan langzaam verder. Het is direct, “bulls eye”. Ze laat
zich direct helemaal over mijn pik heen zakken. Ze zoekt oogcontact en zegt, “lekker
he.”

Ik knik en denk, kom op, nu bewegen.

Ze berijdt me als een volbloed amazone. Er zit spierkracht
in haar magere benen. Ze zucht, ze kreunt en ik sta op springen. Ik ben gestopt
om naar haar te kijken, veel te geil. Om me af te leiden denk ik aan het gesleutel
aan de motor. Dat helpt lang gelukkig. Ik hou het vol tot ze zich op me laat
zakken.

“Jouw beurt en een paar goede harde stoten.”

Even kom ik de verleiding om haar met mijn handen onder haar
billen op te tillen en zo op en neer over mijn pik te schuiven. Zo zwaar is ze
niet, maar ik doe het niet in de wetenschap dat ik dan direct ga komen. Ik help
haar om te gaan liggen en kniel tussen haar benen voor de gevraagde stoten.
Goed en hard zijn ze, zo goed dat ze kermt, maar ze komt nog niet. Ik hou het
niet meer, ik stop met stoten en ga over tot standje Ute. Met mijn eikel streel
ik haar kittelaar. Eerst kijkt ze verbaasd en dan kreunt ze gevolgd door een
gesmoorde gil.

“Ja, ja, ja… ha… ah… ja… nu er weer in.”

Dat doe ik maar al te graag, maar eerst til ik haar benen op
en leg die op mijn schouders. Hard wilde ze, dat krijgt ze en diep er bij. Haar
orgasme houdt aan en ik stop diep in haar en laat me door het samentrekken van
haar schede leeg melken.

We liggen gezellig naast elkaar te keuvelen. Ze vertelt dat
ze ooit getrouwd is geweest en daarna lang een relatie heeft gehad met een
vriendin. De vriendin waarmee ze de boot deelt, begrijp ik uit haar verhaal.

“Nu we geen geliefden meer zijn, zijn we betere vrienden.”

Ze wilt geen relaties meer en met een lachje, “getrouwde
mannen, zoals jij zijn veilig. Gewoon lekkere seks en geen verplichtingen,
zoals dit.” De laatste twee woorden zegt ze met nadruk. Ik mag blijven slapen,
of zoals zij het uitdrukt, “dan kan ik zien wanneer je weer puf hebt.”

Ik word wakker door een vreemd gevoel in mijn kruis. Het
duurt even voordat tot me doordringt waar ik ben. Het is een hand die met mijn
pik speelt. Janny, haar naam komt boven na even nadenken. Ik moet in slaap
gevallen zijn.

“Oh, je bent nu helemaal wakker,” klinkt het. Dat klopt en
nog letterlijk ook. Mijn pik is hard en dik en ik voel het kloppen van mijn
bloed. Ik reik naar haar, maar ze rolt opzij en stapt uit de kooi.

“Wacht even, eerst een condoom.” Ik hoor haar rommelen in het
donker en even later is ze terug en rolt ze een condoom om mijn pik. “Kom maar,”
zegt ze en ze gaat wijdbeens liggen.

Geen voorspel, of heeft ze dat in haar eentje al gehad
terwijl ik sliep. Ze is kleddernat en in het donker vindt mijn pik zonder
begeleiding zijn weg. We neuken heel rustig en ze vraagt me om haar borsten
weer te verwennen.

“Net zo, als gisteravond.” Bedoelt ze het tepel sabbelen of
toen ik zo’n kleine borst in zijn geheel in mijn mond nam. Zachtjes doorstotend
hap ik weer een hele borst op. Geen protest, wel een tevreden klinkende “hm… mm”,
dus het is goed zo. Dankzij de eerdere lozing kan ik het nu langer volhouden.
Ik geniet en dat doet Janny hoorbaar ook. Ze vraagt om nog wat harde stoten.
Prima, die krijgt ze. Ze kermt en drukt haar bekken omhoog. Ik blijf stoten en
ze blijft komen. Pas als ze vraagt om te stoppen hou ik me in.

“Als ik van achteren mag,” zeg ik me terugtrekkend en haar
ruimte gevend. Ze geeft geen antwoord maar draait zich op haar zij, met haar
billen naar me toe. Ik ga ook op mijn zij liggen. Ze tilt een been op, ik druk
en glibber zo weer terug in haar. Nu ga ik voor mijn eigen plezier. Heerlijk zo
van achteren. Janny heeft haar benen wat opgetrokken en laat horen dat ik niet
alleen aan mijn eigen plezier werk. Bij iedere stoot voel ik haar kont tegen
mijn onderbuik en mijn kloten slingeren tegen haar aan. Met mijn arm over haar
heen hou ik een borst vast. Ik hou het niet meer en kreunend spuit ik. Janny
gilt zachtjes en drukt haar billen naar achteren om me diep in haar te houden.

Als ik weer wakker wordt is het door gerommel in de kajuit
en ik ruik koffie en broodjes. Ze heeft afbakbroodjes in een oventje gedaan.
Gelukkig, want ik heb alleen nog maar oud brood aan boord. Hoe gedraag je je
aan de ontbijttafel bij een vrouw die je nog geen twaalf uur kent en waarmee je
heerlijk gevreeën heb? Ik heb er geen ervaring mee en voel me wat verlegen met
de situatie. Janny lijkt minder verlegen en opent heel ongedwongen een gesprek.
Het is ook Janny die over onze seks begint. “Evaluatiegesprek,” noemt ze het
met een glimlach. Gevolgd door, “jij eerst.”

“Een negen,” zeg ik welgemeend.

Ze lacht, “zeg je dat omdat je het meent of uit beleefdheid?”

Voordat ik kan antwoorden, worden we gestoord door een busje
dat met getoeter het parkeerterrein bij de kade oprijdt. Verrast kijken we op. Patrick
en hij is nog vroeg ook. Met een mok koffie in mijn hand loop ik naar buiten.
Ik zie geen toegezegde monteur. Wel zie ik dat de man, die nog geen week
geleden, “niet op of neer” kon, soepel beweegt.

“Ha, lekker koffie,” zegt Patrick.

“Laten we maar beginnen,” zeg ik. “Des te eerder ben ik
thuis Zijn beteuterde blik doet me goed.

Behalve de monteur, heeft hij mijn boodschappenlijstje
uitgevoerd. We halen de volle en de lege jerrycans uit de auto, plus het
meegebrachte gereedschap en een pompje. Janny is ook van boord gestapt en komt
nieuwsgierig kijken. Ik zie hoe Patrick opfleurt met vrouwelijke aandacht.

“Ik ga vertrekken,” zegt ze.

“Ik help je wel even met de landvasten,” zeg ik, voordat
Patrick kan reageren.

Hulp die overigens nergens voor nodig is, op zo’n rustige
windstille morgen. Het geeft me de gelegenheid om zonder nieuwgierige oren
gedag te zeggen.

Geen kus, wel een hand en “tot ziens op het water.” Voor ze
aan boord stapt zegt Janny heel zachtjes, “oh ja, de evaluatie. De vis werd
goed betaald,” He? Denk ik.

Ze is al aan boord. Ze start de motor. Ik haal haar
landvasten van de bolders en leg ze in het gangboord. Ze zwaait en weg vaart
ze. Ik kijk haar na en denk na over haar opmerking. Patrick, die gestopt is met
sjouwen en naar me toe loopt, stoort me in mijn overpeinzing.

“Leuk vrouwtje! Hebben jullie geketst?”

“Neen, natuurlijk niet lullo, ik ben getrouwd.”

“Hm… mm,”

De drab uit de tank en de leidingen, verse diesel in de
tank. Wat een tering-werk. Ik ben chagrijnig en reageer het op Patrick af. Hij
komt, om me op te vrolijken, met een typisch Patrick verhaal.

“Weet je hoe ik het hier noem?” Hij wacht mijn reactie niet
af. “Hitsige kade!”

Leuk, denk ik, zonder te antwoorden.

“De Hitsertse kade… Hitsige kade,” verduidelijkt Patrick.

“Oh,” zeg ik.

“Die naam heb ik verzonnen nadat ik hier een keer met een
vrouwtje was. Heb ik je wel eens verteld over Anja?”

“Nee, maar geef me sleutel dertien eens aan.”

Twee uur later loopt de motor weer. Niet als een zonnetje,
maar toch. In ieder geval heb ik voldoende vertrouwen in het kreng om me tussen
de drukte van de beroepsvaart op het Hollands Diep en de Dordtse Kil te wagen.
Patrick zijn aanbod, dat hij het laatste stukje gaat varen en ik met de auto
naar Dordrecht rij, sla ik af. Ik wil nog even rustig nadenken over de
afgelopen nacht.

Onderweg valt het kwartje. “De vis werd goed
betaald.”

Ja natuurlijk, een verbasterde versie van de gevleugelde
uitspraak, “de vis wordt duur betaald.” uit het toneelstuk ‘Op hoop
van zegen’.

Viel de evaluatie positief uit of bedoelde ze dat de vis
lekker was?

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



PAASBEST

PAASBEST Posted on Mon, April 02, 2018 11:35:03

PAASBEST

Het besluit kwam op een ochtend alleen in bed. Bob de Vries
had een thuiswerkdag en zijn vrouw was vertrokken voor een vroege dienst. Na
haar vertrek had hij zich nog eens omgedraaid en hij was weer in slaap
gevallen. Bij het wakker worden voelde hij een reuze erectie. Hij vroeg zich af
of hij die nu vaker had omdat ze zelden meer vreeën. Zijn vroege ochtend
erecties leken ook harder en groter de laatste tijd. Dat klopte niet wist hij.
Met het ouder worden hoorde ze minder vaak voor te komen en minder groot te
zijn.

Hij haalde zijn erectie tevoorschijn, keek er naar en sprak
hem toe.

“Godsamme arme knul. Daar sta je dan, in volle pracht. Met
je paarse gezwollen eikel en dikke schacht met pulserende aderen. In plaats van
aanbeden wordt je versmaad. Je hoort in een warme vrouwenschoot te penetreren.
Je dient een vrouw te behagen door met je dikke kop langs haar verwenplekje te
glijden en diep in haar tegen haar baarmoeder te bonzen. Je verwacht
fluweelzachte strelingen door een vaginawand en in plaats daarvan sta je hier
eenzaam stijf te wezen. Je wilt geen eeltige knuist die je vel heen en weer
stroopt.”

Hij had het er vaak met zijn vrouw over gehad.

“Ik hou nog zielsveel van je,” zei ze dan keer op keer, “maar
ik heb er niet zo’n zin meer in.”

“We zijn net twee van die suffe panda’s, die één keer per
jaar paren,” had hij gezegd.

“Ja, lieve beesten,” was haar reactie geweest.

“Maar zo’n panda mannetje is maar een keer per jaar geil en
ik wordt bijna iedere ochtend met een stijve wakker.”

“Gewoon de druk van je volle blaas op je prostaat. Drink ‘s
avonds wat minder.”

Denkend aan de ronde billen van een jonge vrouwelijke
collega’s fantaseerde hij hoe ze er zonder broekje uit zou zien. Hij nam zijn
erectie in de hand en deed wat hij de laatste maanden steeds vaker gedaan deed,
hij begon te masturberen.

‘Nee, verdomme nee,’ dacht hij na een paar rukjes. ‘Dit is
het niet, dan maar vreemd’.

“Alea iacta est”. De teerling is geworpen. Hij had
dat lang geleden op school geleerd en de zin spookte die dag door zijn hoofd.
Twijfelend, dacht hij nog even, lul je kan nog terug. Je herhaalt die zin, om
je zelf voor de gek te houden, het is geen onomkeerbaar besluit.

Het hielp niet. Hij wilde neuken en de week er na deed hij
tevergeefs marktonderzoek. Vrouwen op het werk, vrouwen in de buurt, in de
supermarkt. Met wie zou hij willen, zouden zij willen en hoe benader je ze? De
tijd dat hij uitging om vrouwen te ontmoeten lag meer dan twintig jaar achter
hem. Hij had wel eens gehoord van iemand die plompverloren op vrouwen afstapte
met.

“Ik ben geil, wil je neuken?” Zonder een idee te hebben hoe
wel, besloot hij dat die aanpak voor hem niet zou werken. Een zegening in vermomming,
was een telefoontje dat hij een week later van zijn loopmaat Peter kreeg. Peter
was al jaren Sinterklaas op de dorpsschool. Hij speelde geen Sinterklaas. Hij
was het, wist Bob, die zich een keertje had laten ompraten om voor Zwarte Piet
te spelen. Peter lag ziek in bed en hij had toegezegd die middag Paashaas te
zijn.

“He?” vroeg Bob.

“Ja man, een idee van een van de leerkrachten. De paashaas
is neutraal en niet aan een religie gebonden. Die onderwijzer was er helemaal
lyrisch over. – Pasen dat symboliseert de lente en dat gaan we vieren -” zei
hij. “Samen met de kinderen vieren we het feest van de vruchtbaarheid die de
natuur doet ontwaken en vruchtbaar maakt.”

“En jij bent daar ingetrapt?”

“Nee joh, het is toch geweldig dat zo’n onderwijzer enthousiast
is en openstaat voor vernieuwing.” Bob voelde hem aankomen.

“En nu ga je mij vragen om voor paashaas te spelen?”

“Ja, leuk he?”

Tering dacht Bob, hoe kom ik hier onderuit? Na veel
aandringen en na verzekerd te zijn dat er niets speciaals van hem werd verwacht,
zegde hij toe.

“Gewoon het pak aantrekken en met een mand
“Fairtrade” chocolade-eitjes de klassen rond.”

“Neen! je hoeft niets te zeggen.”

Bob ging op de fiets naar de school. Het leek eindelijk
voorjaar te worden. Het was na dagen van koud weer en regen droog en boven de
tien graden. De zon liet zich af en toe tussen de wolken door zien en de warmte
was dan voelbaar. Ik zou hier vrolijk van moeten worden, dacht Bob. Het
vooruitzicht van een uur of wat paashaas spelen, boven op zijn frustratie over
zijn seksleven, werkte niet mee.

Hij hoorde vogel geluiden. Allemaal geiligheid, de hele
natuur neukt, behalve ik, dacht hij chagrijnig. Met Pasen zijn de gelovigen vol
van het lijden van de zoon van God en ik? Ik lijd goddomme aan een volle zak.

Hij liep de school in op zoek naar de directeur. Sinds zijn
optreden als Piet was er iets veranderd, er was een directrice en ze keek niet
blij.

“Oh, u bent de man die…?”

“Nee, ik ben de vervanger, die er ingestonken is.” Hij stak
zijn hand uit, “Bob.” Achter haar bureau vandaan komend gaf ze hem een hand.

“Katinka.”

Bob onderdrukte met moeite de neiging om het liedje over de
kleine kokette Katinka op te rakelen. Hij begon wel te lachen en ze keek zo
zuinig dat hij vermoedde dat ze door had waarom hij lachte.

“De echte paashaas voelt zich vandaag niet zo vruchtbaar,
hij ligt met buikgriep op bed.”

De zuinige blik bleef, terwijl ze vertelde dat ze akkoord
gegaan was met de paashaas, omdat het team er achter stond. Als nieuwe
directeur wilde ze geen spelbreker zijn. Haar gezicht drukte uit dat ze het
maar niets vond.

“Wat is er mis met de paashaas?” vroeg Bob.

“Met de paashaas niets, maar het geleuter er om heen.”

“Oh over vruchtbaarheid en zo?” Zei Bob met een grijns,
ondertussen de directrice eens goed opnemend. Klein als de Katinka in het
liedje. Ze was licht geteint en had half lang zwart haar. Indisch bloed? Vroeg Bob
zich af. Koket? Wel aantrekkelijk, met een geil lijf, dacht Bob, ongegeneerd
naar haar forse boezem starend. Denkend aan zijn besluit, vroeg hij zich af of
er iets met haar te beginnen viel. Hij miste haar antwoord op zijn opmerking.

“Pardon,” zei hij, “Ik lette even niet op.”

“Volgens mij lette je heel goed op. Je bleef maar naar mijn
boezem staren.”

Bob, voelde zich niet echt betrapt. Zijn besluit om vreemd
te gaan maakte dat hij een “wat maal ik er om houding” had.

Het paashaaspak bleek in haar kantoor klaar te liggen. Bob
bekeek het pak en dacht, als ik dat over mijn kleren aantrek dan smelt ik.

“Kan ik me hier omkleden?”

“Ga je gang,” zei ze en ze ging op haar bureaustoel zitten. Prima,
dacht Bob, dan maar zo. Hij zag dat ze toekeek bij het uittrekken van zijn
schoenen, overhemd en broek. Hij twijfelde even, hemd wel of niet uit. Uit
besloot hij.

“Meer de vacht van een gorilla dan van een haas.” hoorde
hij. Zonder te reageren trok hij het pak aan. Het bleek een rits aan de
achterzijde te hebben, die de directrice bereidwillig dicht trok.

“Buk eens.”

Bob bukte en ze de trok de capuchon met de hazennoren over
zijn hoofd en schikte die.

“Zo, nu nog de snorharen. Ga eens zitten.”

Na Bob helemaal paasbest opgetuigd te hebben deed ze een
paar passen terug om hem te monsteren. Ze begon te lachen.

“Zo, dit moet dus een vruchtbare rakker verbeelden?”

“Het pak past wel in de huidige trend. Het is zo wijd dat
het gender neutraal is. Je bent geen rammelaar en geen voedster maar een “Het haas”.”

Dat kan van jou niet gezegd worden, dacht Bob, nogmaals naar
haar dikke tieten starend. Bij haar hulp om in het pak te komen had hij haar
achterste bewonderd. Een echte kont met stevige ronde billen. De zonde waard,
dacht hij, ik ga er voor. In een slechte Elvis imitatie maakte hij wat
schokkende heupbewegingen.

“Een echte vruchtbare rammelaar, kijk maar.”

“Nou nee,” zei ze. “Ik hoor niets. Kom maar mee dan halen we
je mand en dan draag ik je over aan meester Jan Kees. Dit hele gedoe was zijn
idee.”

Waar Bob hoopte op een snel rondje langs de klassen en dan
klaar, viel dat zwaar tegen. Er bleek een stukje tuin omgespit en geharkt te
zijn. Onder leiding van meester Jan Kees en met een toespraak van de meester,
mocht de paashaas zaadjes in de grond stoppen. Volgens meester Jan Kees, “was
het een van de dagen aan het begin van de wassende maan en daarom erg gunstig
om bloemgewassen te zaaien. Na het ontkiemen van de zaadjes zouden de
sapstromen… ,”

Bob liet gegeneerd de zaadjes in de vooraf geprepareerde
zaaibedjes vallen. Hij was gestopt met luisteren, hij dacht aan zijn eigen
haperende sapstroom en de borsten en billen van kleine stevige Katinka. Katinka
was terug in haar kantoortje toen Jaap na gedane arbeid binnenliep. Ze keek hem
glimlachend aan.

“En?”

“Alle eitjes zijn uitgedeeld en de zaadjes zijn geplant.”

“Beviel het?”

“Ehh, veel geleerd. Onder andere gehoord dat dit een
gunstige periode is voor sapstromen, en nu vraag ik me af of dat ook voor mij
geldt.”

Ze trok haar wenkbrauwen op. “Hoezo?”

“Sap moet vrijelijk kunnen stromen en volgens meester Jan
Kees hebben we nu een gunstige maanstand.”

Met een geamuseerd gezicht informeerde ze naar zijn sap
productie en of die ergens door gehinderd werd. Bob legde uit dat de productie
en kwaliteit prima in orde waren, dat het echter schortte aan de afzetkant. Ze
reageerde daar niet op maar bood aan om zijn rits open te maken zodat hij het
pak kon uittrekken.

De warmte van het pak, haar nabijheid, zijn opgekropte
behoefte aan seks, het gepraat over zijn sap en de borst die even langs zijn
arm streek, het werkte. Zich uit het hazenpak bevrijdend voelde hij een stijve
opkomen. De Bob van een week eerder zou snel het pak opgetrokken hebben om de
erectie in zijn onderbroek te verbergen. De Bob, die een besluit had genomen
dacht, prima een plaatje zegt meer dan duizend woorden. De stof van zijn
boxershort werd flink uitgerekt en dat ontging Katinka niet.

“Pas maar op dat je geen sap verliest. Je kan je maar beter
even omdraaien, je wilt toch niet de kinderen choqueren?” Ze reikte hem zijn
broek aan en terwijl hij op een been balanceerde om zijn broek aan te trekken
streek ze even met haar hand over de bobbel in zijn boxer.

“De haas lijkt me vruchtbaar.”

Met het idee dat ze dan dicht bij hem moest staan, vroeg Bob
om hulp voor het verwijderen van de snorharen. Hij ging zitten en ze kwam voor
hem staan met haar borsten bijna tegen hem aan. Hij leunde al iets naar voren
toen de deur open ging.

Meester Jan Kees.

“Oh, je bent al omgekleed. Ik wil je nog bedanken. Heb je
hulp nodig om de snor er af te krijgen? Wacht maar dan doe ik het wel.” Zonder
op een antwoord te wachten boog hij zich, Katinka opzij duwend, naar Bob.
Pulkend aan de snorharen begon hij een verhaal over de kinderen in zijn klas,
die hij ook wel eens vergeleek met kleine eitjes, die hij mocht helpen uitbroeden.
Lul, dacht Bob en langs de meester heen kijkend zag hij Katinka een braakgebaar
maken. Ze toonde ook een heel vileine kant door Jan Kees in zijn verhaal te
onderbreken met.

“Zeg Jan Kees, je gaat wel heel erg door over Pasen, maar
weet je waarom het juist een Paashaas is die de vruchtbaarheid symboliseert?…
Nee, dat dacht ik al. Omdat konijnen en hazen heel goed zijn in kezen. Die
beesten lusten er wel pap van, Jan Kees!”

Jan Kees keek even gepijnigd. Helaas liet hij zich niet uit
het veld slaan en ging hij verder met zijn verhaal. Dan maar weg besloot Bob.
Katinka accepteerde zijn aanbod om zijn telefoonnummer te geven.

“Voor het geval ik nog eens iets voor ‘de school’ kan doen.”

“Leuke man, weet je wat hij tegen de kinderen in mijn klas
zei?” hoorde Bob, Jan Kees bij het weglopen zeggen.

Op weg naar huis wist Bob dat ze zou bellen en denkend aan
haar grote borsten hoopte hij dat het snel zou zijn. Omdat het lastig fietste,
herschikte hij zijn pik in zijn broek.

Het telefoontje kwam nog sneller dan hij hoopte. Hij was nog
niet thuis of hij hoorde zijn ringtone vanuit zijn broekzak. De altstem van
Katinka.

“Spreek ik met de paashaas, de brenger van vruchtbaarheid? Hij
kan nog iets voor de school doen.” Ze wilde het graag bij haar thuis bespreken
of het over een half uur schikte? Het kwam Bob voortreffelijk uit. Halverwege
de middag en zijn vrouw kwam niet voor zes uur thuis.

Na Jan Kees haar kantoortje uitgewerkt te hebben, had ze
direct Bob gebeld. Het ijzer smeden als het heet is. Ze glimlachte bij die
gedachte. Heet? Ze voelde zich geil en als ze hem nu belde en iets afsprak, kon
ze niet meer terugkrabbelen. Het plan om vreemd te gaan sluimerde al maanden en
bijna had ze het gedaan. Tijdens een tweedaagse cursus met overnachting in
Noordwijk had ze ‘s avonds zitten borrelen aan de bar en was ze ingegaan op de
versierpoging van een mede cursist. Ze waren al op weg van de bar naar de lift,
toen ze zich bedacht en met een smoes afscheid nam.

Joost had haar een paar jaar terug besodemieterd, nota bene
met iemand van het koor en dat had ze hem vergeven. In zijn schaarse vrije tijd,
iedere week oefenen voor de Mattheus. Met passie, de klootzak. Wat ze hem niet
vergaf, was dat hij nu weer in de fout ging. Hij ontkende het, maar de signalen
waren duidelijk. De hele week in Den Haag en dan ook nog het weekend weg met
stomme smoezen. De klootzak had geen belangstelling meer voor haar. Hij kon het
krijgen.

De belangstelling van Bob was duidelijk in zijn onderbroek
te zien geweest en hij schaamde zich er niet voor. Maar goed ook, dat die rare
Jan Kees binnenkwam, anders had ze misschien domme dingen op school gedaan. Bellen
en als hij hapte, snel naar huis en nog even douchen. Of zou ze zich
belachelijk maken door te bellen?

Katinka bleek in een naburig dorp te wonen. In een rustige
straat met vrijstaande woningen aan de rand van het dorp. Bob aarzelde, auto op
de oprit zetten of op straat laten staan, misschien toch maar beter om de hoek
parkeren. Waarschijnlijk was ze net als hij getrouwd. Verdorie, dacht hij, best
ingewikkeld dat vreemdgaan.

De deur ging al open voordat hij kon aanbellen. Ze had zich
omgekleed. Het mantelpak van de directrice was vervangen door een spijkerbroek
en een shirt, dat haar borsten nog groter deed lijken.

“Kom er snel in.” Hij schoof langs haar heen naar binnen en
ze sloot de deur. Bob greep zijn kans. Hij boog zijn hoofd en kuste haar. Zijn
kus werd beantwoord en hij voelde haar tong tussen zijn lippen. Ze kuste lekker…
ze kuste geil. Bob realiseerde zich dat hij in geen twintig jaar met een andere
vrouw getongd had. Nou ja twintig jaar, de laatste jaren stelde het weinig meer
voor.

Dat ging goed, dacht Katinka onder het kussen. Ze had in
gedachten geworsteld met de aanpak. Als ik hem binnenlaat, hoe dan verder?
Eerst iets te drinken aanbieden en moet ik dan afwachten of het initiatief
nemen? Het woord “goedkoop” was in haar opgekomen. Goedkoop en slet.
Ja, zo zou haar moeder het genoemd hebben. Toch was het dat niet. Ze voelde
zich verwaarloosd en de erectie van Bob, plus het geklets over vruchtbaarheid
hadden haar geil gemaakt. Al langer speelde ze met het idee van wraak nemen. En
haar moeder, ach die was altijd snel geweest met veroordelende grote woorden.
Later was ze er achter gekomen dat haar moeder minder heilig was dan ze zich
voordeed.

Ze voelde hoe hij zijn onderlichaam tegen haar aandrukte en
met zijn handen haar billen vastpakte. Haar ‘dikke kont’ zoals Joost het
noemde. Bob leek haar dikke kont wel te waarderen, ze voelde zijn vingers door
de stof van haar spijkerbroek in haar vlees. Had ze wat anders moeten aantrekken?
Naar boven, dacht ze, hier in de hal zijn we als silhouetten zichtbaar door het
figuurglas van de deur.

Ze ging hem voor naar boven. Bob had zo goed zicht had op
haar achterste. Haar broek spande om haar billen en hij fantaseerde, wat hij zo
met die lekkere kont zou mogen doen. Dat ze seks zouden hebben was duidelijk,
maar waar, had hij zich afgevraagd. Op een bank in de kamer, logeerbed of het
echtelijk bed? Tot zijn verrassing nam ze hem mee naar de echtelijke
slaapkamer. Voordat ze zich omdraaide voor een nieuwe kus zag hij een trouwfoto
hangen. Een foto met een jongere Katinka en een lange man. Hij had iets
bekends, maar hij kon het niet plaatsen. Jammer dan, voor die kerel dat ik zijn
vrouw ga naaien.

Kussend verkende ze, zover de kleding dat toeliet, elkaars
lichaam. Katinka verraste zichzelf door het initiatief te nemen. Ze brak de kus
af en maakte zich los. Ze ging zich voor hem uitkleden. Ze trok haar shirt uit,
een groot formaat zwarte bh onthullend. Daarna maakte ze haar broek los en trok
die uit. In haar slipje en bh keek ze hem aan.

“Nu jij,” zei ze.

Bob aarzelde even met uitkleden. Hij genoot van de aanblik
van Katinka met haar grote borsten, flinke heupen en daartussen een smalle
taille. Als een zandloper met bolle glazen. Hij schopte zijn schoenen uit en
volgde haar voorbeeld. Zijn pik was hard en smachtte naar bevrijding. Hij trok
al zijn kleren uit en keek tevreden omlaag naar zijn schuin omhoogstekende pik.
Actiebereid, snoeihard en de voorhuid helemaal teruggetrokken. Je mag jochie,
zei hij in gedachten.

Katinka keek geboeid toe. Ze was benieuwd naar zijn stijve
pik. Als getrouwde vrouw zag ze alleen maar het exemplaar van haar man. Een
paar maal had ze nieuwsgierig naar een pornofilm gekeken, de films wonden haar
wel op, maar de gedachte dat het acteurs waren stoorde haar.

Ja, dacht ze, toen zijn erectie zichtbaar werd. Bij Joost
miste ik dit de laatste jaren. Hooguit half hard en dan moet ik hem helpen om
hard te worden. Ze kon het niet nalaten om te vergelijken. Die van Joost was
langer dacht ze, vroeger ten minste. Maar de stijve van Bob leek dikker. Vooral
zijn gezwollen eikel leek enorm dik. Ze haakte haar bh los.

Tsjonge, dacht Bob, wat een joekels! Het vlees golfde
letterlijk tevoorschijn. Haar borsten overtroffen zijn verwachting. Bekroond
met grote tepelhoven en haar tepels bleken echte spenen, die er om smeekten om
in de mond genomen te worden. Haar borsten hingen, maar ze hingen prachtig. Hij
pakte ze in zijn handen, tilde ze omhoog en hij bukte zich om een tepel in zijn
mond te nemen.

Katinka genoot van de aandacht en de duidelijke waardering
voor haar borsten. Terwijl hij met haar borsten in de weer was had ze zijn pik
vastgepakt en ze begon die zachtjes te kneden. Ja, zeker dikker, dacht ze de
eikel omvattend. Ze wilde hem in haar voelen. Ze haakte haar vingers in haar
slipje om het omlaag te trekken. Bob staakte het liefkozen van haar borsten en
keek nieuwsgierig toe, hoe ze haar slipje uittrok.

Ze deed niet aan scheren of waxen, ze was maar licht
behaard. Soms, als haartjes haar hinderden, pakte ze de schaar. Wetende dat
veel vrouwen tegenwoordig met kale of getrimde poezen rondliepen, was ze
benieuwd hoe hij zou reageren. Hij stak direct zijn hand uit en streelde over
haar vachtje om daarna met zijn wijsvinger over haar spleetje te aaien.

“Hm…, lekker nat.” zei hij. Gevolgd door een verrassend, “draai
je eens om.”

Even schrok ze, hij zal toch niet afknappen op mijn dikke
kont?

Bob wilde die lekkere geile billen bloot zien. Hij merkte
dat ze aarzelde voordat ze zich omdraaide. Hij stapte om haar heen en liet zich
op zijn knieën zakken om haar kont te bewonderen. Hij legde zijn handen op haar
billen en masseerde het stevige vlees.

“Wat een heerlijke kont,” zei hij en hij drukte een
smakkende kus op iedere bil.

Toen hij haar na het kussen van haar billen vroeg om
voorover te bukken aarzelde ze niet. Ze vertrouwde hem, ze bukte niet alleen
maar ze ging ook wat wijdbeens staan.

“God, wat een lekkere pruim,” zei hij en ze voelde hoe hij
een vinger in haar schoof om haar kut te verkennen.

De vinger werd teruggetrokken en ze merkte dat hij overeind
kwam. Van achteren? Dacht ze. Gevolgd door, oh nee, we moeten een condoom
gebruiken. Ze kwam overeind en draaide zich om.

“Heb je een condoom bij je.”

Verdorie, dacht Bob, stomme zak. Dat ik daar niet aan
gedacht heb.

“Nee, sorry, stom van me.” Wat nu, dacht hij, vingeren en
aftrekken?

Katinka dacht na en herinnerde zich dat er nog condooms in
huis waren. Ze was ze liever vergeten en had ze al een paar maal bijna
weggegooid. Ze waren van ruim een jaar terug, uit de periode van de verzoening
na zijn vreemdgaan. Hij had bekend dat hij al jaren fantaseerde over anale seks
en aangedrongen om het te proberen. Ze wilde hem niet teleurstellen en had
ingestemd, “zolang het geen pijn doet.”

Voor die poging had hij glijmiddel en extra stevige condooms
gekocht. Het was niets geworden. Het deed niet pijn, het deed verschrikkelijk
zeer, toen hij probeerde zijn lul erin te persen. Ze had gegild van de pijn en
geweigerd om het met meer glijmiddel nog eens te proberen.

Haar in haar blote gat heen en weer zien lopen om de
condooms te halen was een lust voor zijn ogen. Het bewegen van haar borsten en
die lekkere geile ronde billen. Maar een condoom? Het was lang geleden dat hij
met rubber om gevreeën had.

“Extra safe”, stond er op de verpakking, dat zou
wel heel dik rubber zijn.

Komen die rot dingen toch nog van pas dacht Katinka Ze
giechelde om het stomme puntje van het condoom boven op zijn omhoogstekende
pik. Ze pakte zijn in rubber gehulde geval vast en trok hem zo mee naar het
bed. Ze had geen behoefte aan meer voorspel, ze wilde hem in haar voelen. Ze
ging liggen en keek tevreden toe hoe hij op zijn knieën tussen haar benen kwam
zitten. Ze voelde hoe hij die dikke eikel tegen haar spleetje drukte en hoe ze
verder geopend werd toen hij naar binnen gleed.

Zo, die heeft er zin in. Met die gedachte liet Bob zich aan
zijn pik meesleuren naar het bed. Daarna dacht hij minutenlang niet meer, hij
neukte. Hij vergat het condoom en stootte op en neer. Ze kreunde zachtjes bij
iedere stoot. Hij begon pas weer te denken toen hij voelde dat hij op springen
stond. Zij eerst, dacht hij en hij vertraagde zijn ritme om het langer vol te houden.
Zijn langzamere stoten en zijn afgewende blik,
maakte dat ze in de gaten had dat hij zijn best deed om niet te snel te
komen.

“Laat mij maar boven.”

Op zijn rug liggend, genoot Bob van haar ruiterkunst. Ze
bereed hem rustig en zo kan hij het volhouden. Hij ving haar zwaaiende borsten
in zijn handen en liet zich verwennen. Zwevend op het randje, keek hij toe hoe
ze zich naar een orgasme werkte. Haar gezicht vertrok en ze gilde zachtjes tot
ze haar bovenlichaam op hem liet zakken. Nu ik dacht Bob met zijn bekken omhoog
stotend tot hij de ontlading van zijn stromende zaad voelde. Ze ging mee en
gilde opnieuw.

Met het, door haar zorgzaam dichtgeknoopte condoom, op de
vloer naast het bed, lagen ze stil naast elkaar. Bob worstelde met zijn
gedachten. Geen spijt, maar wat zeg je in godsnaam, zonder dat het banaal
klinkt, tegen een vreemde vrouw naast je in bed. Een vrouw die je net ontmoet
hebt en waarmee je heerlijk hebt geneukt. Was het lekker?

Katinka, verbrak het zwijgen.

“Zo paashaas, doe je dit vaker?”

Dat maakte, dat Bob vertelde dat hij voor het eerst in zijn
huwelijk vreemd gegaan was en dat hij ervan genoten had.

“Op deze manier wil ik het vaker doen.”

Zonder over haar huwelijk te praten vertelde Katinka dat het
voor haar ook de eerste keer was dat ze vreemd ging en dat ze haar redenen had.
Voordat Bob daarop kon reageren stelde ze voor om te douchen. Het werd samen
douchen, waarbij Bob het initiatief nam om haar in te zepen.

Katinka liet het gebeuren en genoot van de aandacht voor
haar lichaam die ze lang gemist had. Op haar beurt waste ze zijn edele delen en
zijn billen. Hij had nog een verrassing, met extra aandacht voor haar poes. Hij
draaide de douchekraan dicht en knielde voor haar. Na haar tussen haar
schaamlippen gestreeld te hebben drukte hij een kus op haar poes. Ze rilde even
van genot en keek omlaag. Ze zag zijn glunderende blik en ze knikte ja. Hij
boog zijn hoofd weer naar haar toe en begon haar te likken. Ze genoot en had
moeite om te blijven staan. Ze wilde gaan liggen en terwijl hij haar likte
wilde ze zijn pik voelen.

Ze droogden elkaar af en tijdens het afdrogen nam ze even de
eikel van zijn half harde pik tussen haar lippen. Het effect kwam direct, hij
werd weer hard.

“Vrolijk paasfeest,” zei ze. “Jan Kees zou dit moeten zien,
de verrijzenis van Jezus.” Ze likte over zijn paarse eikel voordat ze hem mee
terug naar de slaapkamer nam.

Ze vroeg Bob om te gaan liggen en ze schikte zich boven op
hem. Ze pakte zijn pik vast en sloot haar lippen over zijn eikel. Daar liet ze
het bij tot ze voelde hoe hij zijn hoofd onder haar bekken bewoog en met zijn
tong haar spleet zocht. Het bewegen van het puntje van zijn tong door haar
spleetje beantwoordde ze door met haar tong om zijn eikel te cirkelen. Dat
spoorde Bob aan om met zijn tong haar genotsknopje te zoeken en te likken. Hij
stootte omhoog om meer van zijn pik in haar mond te krijgen. Ze werkte mee, ze
opende haar mond en met zo veel mogelijk van zijn pik in haar mond begon ze hem
te pijpen.

Hij deed het goed. Katinka genoot van zijn vaardige tong en
liet zich meevoeren naar een nieuw orgasme. Ze voelde dat het een heftig
orgasme ging worden en ze ging er zo in op dat ze vergat om verder te pijpen.
Met haar lippen om zijn pik gilde ze bij de golven van genot die door haar
lichaam schoten. Haar bekken schokte en Bob proefde hoe ze de controle verloor.
Op zoek naar zijn verlichting begon hij omhoog te stoten in haar mond. Ze
merkte dat hij ging komen en net op tijd trok ze haar mond terug. Na een
laatste handbeweging kwam Bob. Hij spoot op haar hand en op zijn eigen buik.

Minuten later, op hun zij naar elkaar toegedraaid knuffelden
ze elkaar. Bob vroeg zich af of er een vervolg in zou zitten en vertelde haar
dat hij haar graag vaker zou zien. Katinka reageerde niet direct en toen ze
reageerde was het heel behoedzaam.

“Het was lekker en goed zo.” “Ze wilde het laten bezinken,”
zei ze “en rustig nadenken.”

Op weg naar huis dacht Bob aan het behaarde kruis van
Katinka. Pasen en kruizen, het was een lekkere kruisgang geweest. Veertien
statiën had de kruisgang, herinnerde hij zich ooit gelezen te hebben. Hij had
er nu drie gehad. Hij boven, zij boven en likkend. Hij haalde het beeld terug,
hoe ze voorover gebogen stond en hij naar haar sappige pruim keek. Als er een
vervolg kwam dan werd de volgende halte van achteren.

Nog maar net thuis werd Bob gebeld door Peter, met de
vraag, of het goed was gegaan met het
Paashaas spelen.

“Vond je het leuk om te doen?”

“Nou nee.”

“Heb je je dan helemaal niet vermaakt?”

“Ach, sommige dingen waren wel leuk.”

En of hij de nieuwe directrice op de school ontmoet had.

“Leuk mens, vind je niet?”

“Ja wel aardig.”

“Wist je dat ze getrouwd is met Joost van Dijk, dat kamerlid
van de SGP. Je weet wel, die fijne moraalridder die advertenties van overspel
websites wil verbieden?”

“Nee,” dat wist Bob niet.

Na Bob’s vertrek wilde Katinka het bed weer netjes opmaken.
Ze zag een paar vlekken. Haar eerste impuls was schoon beddengoed pakken. Ze
dacht na en nam een besluit. Laten liggen en als hij morgen thuis komt en het
ziet, dan…

“Joost mag het weten”.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



HET WAK

HET WAK Posted on Thu, March 15, 2018 12:17:50

HET WAK

“Kald docht?” Vroeg ze aan Bob, die druipend op het ijs
stond. Hij verstond geen Fries, maar begreep wat ze bedoelde.

Het was vrijdag 2 maart en het had de hele week hard
gevroren. Helaas had de straffe Oostenwind de ijsvorming afgeremd.
Woensdagmiddag had hij al even op natuurijs gereden. Donderdag overdag was het
met min 5 en windkracht 6 gewoon te koud. Hij had er geen spijt van dat hij
moest werken. Vrijdag met iets minder wind en een extra nacht strenge vorst
moest het gebeuren. Hij nam vrij, reed naar Friesland en lapte alles wat hij
anderen altijd adviseerde aan zijn laars. Ga nooit alleen; rij waar al
schaatssporen op het ijs staan en neem prikkers mee voor het geval je uit een
wak moet klimmen. Voor alle drie de ‘zonden’ had hij excuses, zoals zijn maten
die geen vrij konden nemen en dat het zo lekker ging met de wind in de rug. Die
excuses hielpen hem niet toen hij in een wak reed en er niet uit kon komen. De
vaart was niet diep, nog geen anderhalve meter. Echter de paar decimeter zachte
blubber waar hij in wegzonk, maakte dat
hij niet kon afzetten. Het dunne ijs rond het wak brak onder zijn steun
zoekende handen en ellebogen af. Vertwijfeld begon hij zich af te vragen of het
zo en hier zou eindigen.

“Hjir, ophelje,” klonk het en er verscheen een stok voor
hem. Gretig pakte hij de stok vast. Het andere eind van wat een lange stok
bleek, werd vastgehouden door een dik aangeklede vrouw met een oranje Unox
muts. Ze zette zich schrap en trok. De eerste poging mislukte. Bob probeerde
nog eens wanhopig tegen de zachte bodem af te zetten. Ze trok en over
afbrokkelend ijs gleed Bob uit het wak.

Op steviger ijs gekomen krabbelde hij moeizaam overeind. De
vrouw keek toe en begon hem in het Fries uit te foeteren. Hij verstond het
niet, maar de toon maakte hem duidelijk dat ze kwaad was. Hij gaf geen antwoord,
hij kon het ook niet. Hij was gaan rillen en hoe hij ook probeerde hij kon het
klappertanden niet bedwingen. Ze had de stok op de kant gegooid en haar armen
over elkaar geslagen. Triomfantelijk grijnzend keek ze naar hem.

“Kald, docht?” Vroeg ze spottend. Hij reageerde niet. Ze
aarzelde even en toen zei ze.

“Binne jo komme”. Hij begreep de bedoeling “komme” zou wel
komen betekenen. Ze draaide zich om en klom de wal op. Hij wilde achter haar
aan. Met zijn schaatsen aan en zijn verstijfde ledematen lukte dat maar deels.
Gelukkig had ze zich omgedraaid en hem een hand toegestoken. Boven liet ze hem
los en ze stak zonder om te kijken de weg over. Hij wilde achter haar aan en
bedacht zich op het laatste moment. Zijn dure ijzers! Zijn schaatsbeschermers
waren in het wak achter gebleven. Hij bukte zich om zijn schaatsen uit te
trekken. Zijn handschoenen uittrekken ging moeizaam. Het ritsje van zijn
schoenhoes en de veters bleken een onmogelijke opgave. De vrouw had zich
omgedraaid en ze snauwde, “stomme haelwiis”.

Ze kwam terug en hielp hem om zijn schaatsen uit te trekken.
De schaatsen nam ze van hem over. Op blote voeten hobbelde hij achter haar aan.
Over de weg en een tuinpad met grind, naar een kleine oude woning. Ze opende de
deur van wat een soort van bijkeukentje bleek te zijn en ratelde nog wat in het
Fries. Toen hij niet reageerde daagde het bij haar dat hij geen Fries sprak. Ze
ging in het Nederlands verder door op dwingende toon, “hier uitkleden” te
zeggen. Hij deed zijn best. Zijn jack lukte met moeite. Het kleine lipje van de
rits van zijn schaatspak vergde hulp van haar vingers. Met af en toe wat
ondersteuning stond hij twee minuten later bloot te rillen op de tegelvloer.
Hij was te ver heen om zich het bloot zijn en het rillen aan te trekken. Het raakte
hem op dat moment zelfs niet dat ze onbedaarlijk begon te lachen. Ze had naar
zijn kruis gekeken en ontdekt dat wat daar normaal hoort te bengelen of te
staan… ontbrak. Zijn zaakje had zich grotendeels teruggetrokken in de
veiligheid van zijn buik.

“Gaatjesweer,” wilde hij zeggen, naar een oud grapje over
wat kou met je pik doet. Met een van kou vertrokken mond en klappertandend
lukte het hem niet om verstaanbaar te articuleren. Ze keek hem met een niet
begrijpende blik aan, waarschijnlijk dacht ze dat hij raaskalde. Ze dirigeerde
hem door een keuken naar een gang en een trap op naar een badkamertje boven.

Een badkamer zoals hij zich herinnerde van zijn grootouders.
Een wastafel en een granito douchebak. Boven de wastafel een elektrische
kachel, die ze voor hem aandeed. Ze draaide de kranen open en hij hoorde een
geiser aan de muur aanslaan. Ze regelde de temperatuur en zei, “schiet op, niet
te lang douchen. Mijn gas is bijna op”.

Onder de warme straal kwam hij langzaam weer tot leven en
dat was pijnlijk voelbaar. Stomme klootzak, noemde hij zichzelf, toen de
pijnlijke tinteling in zijn vingers, tenen, oren en pik begon. Hij had wel
eeuwig onder de douche willen blijven. Helaas kwam ze al na een minuut of vijf
met een handdoek de badkamer in. Ze keek naar hem en het viel hem op dat ze
aandachtig naar zijn kruis keek.

“Je ziet er weer levendiger uit,” zei ze. “Genoeg gedoucht.
Droog je maar af, dan breng ik je zo nog een badjas”.

De badjas bleek bij het aantrekken voorzien van het logo van
een bekende hotelketen. Nog maar gedeeltelijk opgewarmd, ging hij terug de trap
af naar de keuken. Hij rook soep. Zijn gastvrouw bleek ook wat ontdooit. Ze
draaide zich om van het fornuis, waar ze in een pan met soep roerde.

“Zo Bob, voel je je beter?”

He, dacht hij, hoe kent ze mijn naam? Langs haar heen
kijkend zag hij op het aanrecht zijn portemonnee liggen. De kleine portemonnee,
die hij bij het sporten aan een koordje om zijn nek droeg. De inhoud lag er
naast, keurig uitgespreid om te drogen, zijn bankpasje, zijn rijbewijs en wat
klein geld. Daarnaast lag zijn deels gedemonteerde telefoon te drogen. Ze had
de batterij en de simkaart er uit gehaald. Praktische vrouw, dacht hij. Ze gaf
hem een hand.

“Baukje Dijkstra. Ik heb maar een blik soep opgewarmd. Iets
warms zal er wel in gaan”.

Ze schepte een diep bord vol met soep. “Geniet er van. Ik
ben even weg. Je kleren stonken naar modder. Ik heb ze uitgespoeld en ik breng
ze naar een vriendin in het dorp. Ze heeft een droger en dat gaat sneller dan
hier bij de kachel drogen”. Ze wees naar een snorrende houtkachel in een hoek
van de keuken. Ze liet hem alleen en even later zag hij haar door het raam op
de fiets vertrekken. De ijsmuts over haar oren getrokken en een boodschappentas
met zijn wasgoed op de bagagedrager van haar opoefiets. Hij schoof een stoel
naar de kachel en ging met zijn bord op schoot van de warme soep genieten.

Bijna op de kachel zittend genoot hij van de hete gloed en
het warme voedsel. Hij voelde dat zijn lichaam weer op temperatuur kwam. Hij
doezelde wat weg, tot hij wakker schrok doordat hij bijna van de stoel viel.
Oeps, wakker blijven vermaande hij zich zelf. Hij dacht na over zijn
stommigheid, de redding en de reddende engel. Hij corrigeerde zich in
gedachten. Een engel was het niet. Het beeld dat hij van engelen had, was van
tere frêle wezentjes. Zijn redster…, hij moest even nadenken, Baukje had ze
gezegd, was geen teer wezentje. Meer een dijk van een vrouw. Ze was groter dan
hij, met brede heupen, stevige billen en een forse boezem. Heel veel vrouw! Dacht
hij. Rossig lang krullend haar en een open vriendelijk gezicht. Nou ja
vriendelijk? Ze deed in het begin wel chagrijnig, alsof ze spijt had van zijn
redding. Ze was met een minuut of tien terug.

“Gelukt zei ze, je kleren zitten in de droger. Wil je een
boterham? Het pakje met boterhammen dat in de kontzak van je jack zat was nat,
ik heb het brood buiten voor de vogels gestrooid. Ze smeerde boterhammen en ze
zette thee.

Bob bekeek haar terwijl ze in de weer was. Groot, fors,
gekleed in een dikke ruimvallende Noorse trui en een om haar billen en dijen
spannende spijkerbroek. Geen knappe vrouw, wel een vrouw met uitstraling. Een
vrouw voor een man die van borsten en billen houdt, was zijn conclusie. Een
vrouw om kinderen te baren, een Friese oermoeder, fantaseerde hij. Aan de
keukentafel aten ze hun boterhammen. Ze opende het gesprek door hem te
vertellen dat hij een enorme klootzak was.

“Alleen gaan schaatsen op zulk onbetrouwbaar ijs. Je lijkt
wel gek”.

Bob kon dat alleen maar beamen. Dat brak het ijs tussen hen
en er ontstond een geanimeerd gesprek. Ze vertelde dat ze zelfstandig
vertaalster was en dat de opdrachten de laatste tijd wat schaars waren. Het
laten vullen van mijn gastank heb ik maar even uitgesteld en gelukkig voorziet
een buurman me van brandhout”.

Ze vertelde over haar werk als vertaalster en dat ze
drietalig was opgevoed. Fries, Nederlands en Zweeds. Haar moeder was een
Zweedse. Oh, dacht Bob, een beetje teleurgesteld, toch geen volbloed Friese
oermoeder.

“Trouwens,” zei ze, “ Ik heb eerst nog een tijdje culturele
antropologie gestudeerd en daar moest ik net aan terugdenken”. Bob keek haar
niet begrijpend aan.

“Tussen een geredde en de redder ontstaat een band. Bij oude
volkeren, die in een veel gevaarlijker wereld dan nu leefden, was die band
sterk. Er zijn ook mythes rond zo’n band. Mythes, zoals dat de geredde een
stukje van zijn ziel afstond aan de redder. Een stukje dat hij pas terug kon
krijgen door een weder daad. Bob keek haar aan en dacht na. Zou hij in de
badjas, buiten in de kou moeten houthakken? Ze zag hem denken en ze lachte naar
hem.

“Er is nog een andere mythe. Sjamanen leerden het volk dat
een redder verantwoordelijk werd voor het welzijn van de geredde. Sta eens op,
dan ga ik me overtuigen van je welzijn”.

Tegenover elkaar staand pakte ze zijn handen vast. Ze kneep
een voor een zachtjes in zijn vingers.

“Als je door kou in gevaar komt dan gaat je lichaam eerst je
organen beschermen. Je bloed wordt uit je ledematen getrokken en naar het
centrum van je lichaam gestuurd. Je vingers hebben er niet onder geleden”.

Dat klopt dacht Bob en aan zijn pikkie denkend, er wordt nog
meer ingetrokken. Ze pakte eerst zijn oren en toen zijn neus vast.

“Deze uitstekende delen zijn ook in orde”.

Het begon bij Bob te dagen waar dit onderzoek naar zou
kunnen leiden en er ontwaakte een lichaamsdeel.

“Til je voeten eens op”. Ze inspecteerde zijn tenen en
keurde ze goed. Met een ernstig gezicht keek ze hem aan.

“Tot zover lijkt alles in orde. Dat had ik ook wel verwacht.
Er is een lichaamsdeel dat me ernstig zorgen baarde, toen ik je hielp uitkleden”.
Ze keek omlaag en deed net of ze bolling in zijn badjas niet zag.

“Ik dacht nog, dat komt nooit meer goed. Doe je badjas eens
open”.

Bob knoopte de ceintuur los. Als een potloodventer, dacht
hij. Tot zijn teleurstelling pakte ze hem niet vast. Ze keek er naar en liet
zich op haar hurken zakken om zijn apparaat van dichtbij te inspecteren.

“Net Lazarus,” zei ze, “uit de dood weer opgewekt. Zo op het
eerste gezicht lijkt het in orde. Maar dat weet je nooit, als het niet getest
is”. Ze kwam overeind. Verdomme mens, pak hem vast, dacht Bob. Haar aandacht
ging van zijn pik naar de klok aan de muur. Ze aarzelde even en toen zei ze op
commanderende toon:

“Neem hem eens in je hand. Ja, goed zo en nu bewegen”.

Verdomme, dacht Bob, wil ze dat ik me voor haar aftrek?
Nieuwsgierig naar waar het op uit zou draaien, begon hij zijn hand te bewegen.
Belangstellend en met haar mond een beetje open keek ze toe. Ze liet hem
stoppen toen ze een druppel zag ontsnappen. Ze veegde de druppel af en rook er
aan.

“Hoopvol,” zei ze. “Het ding lijkt nog in orde. Ga maar door”.

Bob was al te ver heen om te stoppen. Krijg de hik maar,
dacht hij. Als jij er van geniet om te kijken hoe een man zich bevredigd, dan
kan je het krijgen. Het kwam, alsof er geen ijskoude onderdompeling was
geweest, spoot zijn kwakkie er uit. Deels wist hij het op te vangen en deels
druppelde het op de linoleum vloerbedekking. Ze legde een vinger op een klodder
op zijn hand en probeerde een sperma draad te trekken.

“Het plakt goed, het zit vol met spermatozoïden. Je hebt
daar geen schade opgelopen”.

Gelul, dacht Bob, die zich weer op de operatietafel zag
liggen voor het doorknippen van zijn zaadleiders. Ze liep naar het aanrecht om
een rol keukenpapier te pakken, die ze hem toewierp met de woorden, “zelf
opruimen”.

Het viel Bob op dat ze weer op de klok keek voordat ze hem
met een ernstige blik aankeek en “wij sillen ficken,” zei. Daar hoefde hij niet
over na te denken. Het werkwoord “ficken” begreep hij. Hij knikte en
volgde haar met nog steeds openhangende badjas de trap op naar haar slaapkamer.
Het bleek een verrassend ruime kamer. Twee samengevoegde kleinere kamers
concludeerde Bob. Ze bekommerde zich niet om de gordijnen en liet hem op het
bed zitten. Ze zette een elektrische radiator aan en voor hem staande begon ze
zich uit te kleden. Ze trok de dikke trui uit en gooide die op een stoel. In
haar T-shirt staken haar grote bolle borsten meer af. Bob registreerde dat en
zijn pik reageerde door weer te ontwaken. Het T-shirt ging over haar hoofd en
een gewone degelijke groot formaat bh werd onthuld. Bob zag dat ze voor een
forse vrouw een strakke middel had, fors maar zeker niet dik. Ze ving zijn blik
en bleef hem aankijken terwijl ze haar spijkerbroek losmaakte en uittrok. Geen
sexy lingerie, gewoon een degelijke lichtblauwe boxershort. Het maakte Bob niet
uit. Zijn erectie priemde trots schuin omhoog. Ze haakte haar bh los en
onthulde een paar grote peervormige borsten. Dat ze wat hingen deerde Bob niet.
Bob genoot en wilde overeind komen om ze vast te pakken.

“Zitten blijven,” zei ze en ze bewoog haar bovenlichaam om
haar borsten heen en weer te laten zwaaien. Het kostte hem moeite om te blijven
zitten. Als gebiologeerd keek hij toe hoe ze haar vingers in de rand van de
boxer stak en de broek tergend langzaam omlaag schoof. Een couplet uit een
liedje van vetklep Henk Westbroek schoot hem te binnen.

“Als jij je kleren aantrekt… zonder haast

en haast zonder erbij na te denken

kijk ik naar een omgekeerde striptease

van een volmaakte schoonheid

elke handbeweging: een gedicht

elke buiging als een roos die sluit”.

Alleen was dit niet omgekeerd en veel spannender.

Hij vergat het lied toen een weelderige bos rossig haar
zichtbaar werd. Ze zette een paar passen naar voren om vlak voor zijn neus haar
broek verder uit te trekken. Hij rook haar vrouwelijkheid en zijn pik was zo
stijf geworden dat het pijn deed. Ze stapte weer achteruit. Hij kwam overeind
om de badjas uit te trekken. De badjas op de stoel werpend hoorde hij een auto
op de weg voor het huis stoppen. De auto draaide en knerpte het grindpad op.
Een autoportier opende en sloeg dicht. Verdomme, dacht hij. Tot zijn verassing
zag hij haar glimlachen. Hij hoorde geluiden van beneden en toen klonk er een
vrouwenstem.

“Bauk, hier is de wasvrouw met droge kleren”.

“We zijn boven, kom maar,”

Hee? dacht Bob. Hij hoorde de bezoekster de trap op komen en
roepen.

“Ik ben toch niet te laat? Ik moest eerst een oppas regelen”.

Een kleine donkere vrouw kwam de kamer in met een grote
boodschappentas.

“Mijn vriendin Annejet,” zei Baukje.

“Ze komt kijken. We zijn jeugdvriendinnen. Het is een oude
afspraak van ons dat we elkaar vertellen over onze seks en soms elkaar laten
meekijken. Al vroeger deden we dat met vriendjes. Soms stiekem en soms gewoon
openlijk. We vinden dat heel stimulerend.

Annejet trok haar jas uit en haalde Baukjes kleren van de
stoel om te gaan zitten.

“Zo luitjes, ga maar verder waar jullie gebleven waren”.

Bob aarzelde en zijn pik aarzelde mee, die had wat van zijn
fierheid verloren.

“Fraai exemplaar, heb je daar uit het water gevist Bauk. Hij
lijkt alleen wat te verslappen”.

“Let op,” zei Baukje zijn pik vastpakkend.

Het werkte en Bob realiseerde zich dat de hele situatie met
de toekijkende Annejet hem niet deerde. Het tegendeel, hij vond het geweldig.
Zou ze mee gaan doen? Vroeg hij zich af?

Baukje liet zijn pik los. “Weet je nog wat ik je vertelde
over het stukje van je ziel dat je terug moet verdienen? Lik me maar eens
lekker”. Ze ging dwars op het bed liggen met haar benen over de rand en
spreidde haar benen. Bob ging op zijn knieën tussen haar benen zitten. Rustig
bekeek hij eerst het doelwit voor hij begon te likken. De kroezige bos rossig
haar, de geopende schaamlippen en de roze binnenkant van haar geopende
spleetje. Hij duwde zijn wijsvinger in haar vochtige spleet, op zoek naar haar
kittelaar. Pas nadat hij die gestreeld had drukte hij zijn lippen op haar poes.
Rustig begon hij door haar spleetje te likken, waarbij hij haar kittelaar
negeerde. Een ongeduldig sturende hand op zijn achterhoofd maakte dat hij
verder ging en met zijn tong haar kittelaar opzocht.

“Ja, goed zo,” hoorde hij. “Zo doorgaan”.

Er zijn slechtere manieren om een stukje van je ziel terug
te krijgen, dacht Bob, al likkend. Baukje kreunde van genot en hij voelde haar
bekken onder zijn mond bewegen. Ze gilde zachtjes en Bob proefde een
ontsnappend golfje vocht toen ze klaar kwam.

“Kussen” zei ze, haar lichaam verplaatsend naar languit op
het bed. Bob ging op haar liggen en kuste haar lang en intens. Ze verbrak de
kus en zei.

“Hm…, dat was lekker”.

Bob die de aanwezigheid van Annejet vergeten was, hoorde een
geluid en keek opzij naar de stoel. Annejet, had haar broek los gemaakt en zat
zich met haar hand in haar slipje te vingeren. Ze grijnsde naar hem. Tering wat
geil, dacht Bob, nu ik. Hij ging verleggen en Baukje kwam hem tegemoet door
zijn pik vast te pakken en in de goede richting te buigen. Het was meer dan
naar binnen glijden, het was of hij door haar omhoog stotende bekken naar
binnen gezogen werd. Ze begonnen samen te bewegen. Dank zij het eerdere rukken
in de keuken kon hij het goed volhouden. Hij stootte en Baukje ving hem op.
Zachtjes jammerend werkte ze zich naar een nieuw orgasme. Voordat ze goed bij
kon komen greep Bob zijn kans. Hij wilde klaarkomen met haar grote tieten in
zijn handen. Hij werkte haar op haar knieën en keek naar haar achterste met de
nat glanzende geopende pruim. Verdorie, wat een geil gezicht dacht hij, voordat
hij zijn pik er weer in stak.

Met zijn handen op haar heen en weer zwaaiende borsten
neukte hij haar. Het eerdere zachte jammeren ging over in zachtjes krijsen. Na
een laatste harde diepe stoot hield hij zijn pik diep in haar en spoot. Hij
voelde hoe de samentrekkende bewegingen van haar kut zijn pik leegmelkte. Hij
kreunde van genot en kneep hard in haar borsten. Baukje liet zich met zijn pik
nog diep in haar voorover op bed zakken en hij veerde, nog steeds haar borsten
vasthoudend, mee omlaag. Terugkerend op aarde liet hij haar los en tilde hij
zijn gewicht van haar rug. Opzij kijkend zag hij dat Annejet tijdens het
eindspel op haar knieën naast het bed was komen zitten. Ze knipoogde en
overeind komend zei ze.

“De wasvrouw heeft straks weer een slipje te wassen”.

Ze dronken koffie, voordat Annejet Bob een lift naar zijn
auto zou geven. De dames vroegen hem uit over zijn leven en wat hij voor de
kost deed. Bob zag, tussen het vertellen door, een kans om zijn
nieuwsgierigheid te bevredigen.

“Jullie vriendschap… eh… , zijn jullie ook”. Ze begonnen
te lachen.

“Wil je weten of we het ook samen doen?” Vroeg Baukje.
Zonder een antwoord af te wachten ging ze door. “We hebben het een keer
geprobeerd. Toen we nog tieners waren. Het werkte niet, we moesten ontzettend
giechelen”.

“En samen met een man?”

Annejet reageerde daar fel op. “Uiteraard hebben we daar
over nagedacht. We hebben afgesproken dat niet te doen. Het zou te veel gedoe
geven en dit is minstens zo spannend”.

“Ja,” zei Baukje, “het is heel inspirerend om af en toe
toeschouwer te zijn, of niet Anne?”

“Vandaag, vond ik wat saai,” zei Annejet met een ernstig
gezicht. “Alleen maar de gebruikelijke standjes “

Onhandig bij het afscheid nemen vroeg Bob zich af of hij
Baukje moest kussen of een hand moest geven. Hij stak zijn hand uit en bedankte
haar voor zijn redding. Ze negeerde zijn hand en zei.

“Jij en ik zijn nog niet klaar! Ik voel dat er nog een
stukje van je ziel in me zit. Kom volgende week vrijdag maar terug”.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



CARNAVAL

CARNAVAL Posted on Thu, March 01, 2018 16:07:26

CARNAVAL

Carnaval, ik had er niets mee en nu nog minder. Vaak heb ik
horen zeggen dat het beeld dat Noorderlingen zoals ik van carnaval hebben niet
klopt. Het gaat niet om dronkenschap, liederlijkheid of benevelde seks. Het zal
allemaal wel waar zijn, maar toch maakte ik het mee. Het overkwam me en
indirect was het de schuld van de buurvrouw, als zij niet…

In het plaatsje waar mijn vrouw en ik wonen is een
carnavalsvereniging en er wordt een optocht gehouden. Ik had niets met carnaval
en van de optocht was ik per ongeluk een keer toeschouwer geweest. Ik vond het
maar een zielige vertoning, met vier of vijf wagens en een verbaasd kijkend
publiek. Het hele gedoe zou, net als andere jaren, aan me voorbij zijn gegaan,
ware het niet dat we nieuwe buren hadden. We waren verhuisd en onze nieuwe
buren bleken fanatieke carnavalsvierders. Ieder zijn meug, dacht ik, toen ze
vertelden over hun lidmaatschap van de carnavalsvereniging. Dit jaar liep het anders
en hoe.

De buurvrouw had met de nieuwjaarsborrel al vol trots
verteld dat zij dit jaar Prinses Carnaval zou zijn. Ik hoorde het aan en dacht,
dat komt of door dat nieuwe gender-neutrale gedoe, of er zijn geen mannen meer
die in zo’n zottenpak willen lopen. Ik vergat het voorval tot ik op een avond
thuis kwam en mijn vrouw me verraste.

“Ik heb slecht nieuws voor je, we gaan dit jaar carnaval
vieren.”

“Hee?”

De buurvrouw bleek ons uitgenodigd te hebben voor het
plaatselijke feest en mijn vrouw had geen “nee” willen zeggen. Zo kwam het dat
we ons in carnavalshemden van de Lidl hulden en naar het “feest”
gingen. Bij het binnenlopen van de feestzaal voelde ik me behoorlijk opgelaten.
Allemaal verklede mensen, in een vrolijke roes die ik niet deelde. Een blije
steeds weer “Alaaf” roepende meute, die opgetogen applaudisseerde voor de Dansmariekes.

De buurvrouw kwam ons speciaal welkom heten. Ze bleek een
knappe truc met haar borsten uitgehaald te hebben. Ik had haar in badpak in de
gezien en zo ontdekt dat ze ongelofelijke hangtieten had. Het geheel bleek nu
ingebonden en opgestuwd tot een imposant decolleté. Ondanks een paar snel
achterovergeslagen pilsjes lukte het me niet om in de collectieve vrolijkheid
mee te gaan. Alleen de tenenkrommende toespraak van buurvrouw, prinses ‘Marianne
de Eerste’, kon me doen glimlachen. Een glimlach die snel verdween toen ik op
het verkeerde moment “alaaf” riep en de mensen om me heen me verwijtend
aankeken. Ik voelde me als de spreekwoordelijke kat in een vreemd pakhuis.

Mijn vrouw paste zich beter aan. Ze is geboren tussen de
grote rivieren, dicht bij Brabant en ze heeft roomse ouders, dat leek te helpen.
Ze huppelde vrolijk mee in de zoveelste polonaise. Ingeklemd, tussen een naar
oud zweet ruikende man en een oudere dame liet ik me nog eens meeslepen. Ergens
brak het lint en zo kwam ik achter een ongelofelijke dikke vrouw terecht. De
vetrollen op haar heupen boden goed houvast. Achter me voelde ik handen die
mijn kiel vasthielden. Bij een zoveelste slinger door de zaal zag ik achter me
een aapje. Nieuwsgierig draaide ik mijn hoofd om het dier goed te bekijken. Het
bleek een kleine vrouw in een apenpak. Er viel niet veel van haar te zien. Wel
veel imitatie apenhaar, het pak liet alleen haar gezicht vrij. Een rond koppie
met een spits neusje. Ze lachte naar me en schreeuwde, “gezellig he?” boven de
muziek uit. “He Jacqueline, waar is de vaseline”. Lafbek die ik was,
knikte ik ja. Haar adem rook naar sigaretten en wijn.

Ik moest pissen en maakte me los. Voor de urinoirs stond een
rij en de vloer verried dat niet alle bezoekers zorgvuldig konden richten. Ik
besloot het een verdieping hoger in het feestcomplex te zoeken. Bukkend onder
een lint over de trap, kwam ik boven bij een schone en heerlijk rustige
herentoiletruimte. Terwijl ik stond te plassen en me afvroeg, hoe ik
onopvallend voor het einde van het feest al naar huis kon gaan, ging de deur
open. Ik plaste door en schudde op mijn gemak de laatste druppels er af, toen
achter me een vrouwenstem klonk.

“Lukt het een beetje of heb je hulp nodig? Je staat je toch
niet af te rukken he?”

Ik borg mijn pik op en draaide me om. Het was de apin en ze
keek me lachend aan. Ik bekeek haar nu beter dan beneden in de feestzaal. Ze
had iets vaags bekends, dat ik niet kon plaatsen. Was ik haar eerder
tegengekomen? Haar lichaamsvormen werden door het apenpak verhuld. Wat voor aap
was ze eigenlijk, Chimpansee of Baviaan? Ik stapte naar haar toe om de
achterkant te bekijken. Geen rode billen, wel een staart. Vast een chimpansee.
Zonder nadenken en waarschijnlijk ingegeven door mijn bierconsumptie flapte ik
het er uit, “hulp nodig? Je mag best mijn staart vasthouden, dan hou ik jouw
staart vast.”

Ze vroeg of mijn staart wel groot genoeg was om vastgehouden
te worden zonder pincet. Ik keek naar haar kleine handjes en stelde voor om het
te proberen. Het gevoel van beroering in mijn kruis maakte dat ik er vertrouwen
in had. Het blijft een wonder hoe snel een pik zich met de juiste stimulans kan
oprichten. Ondanks de achterover geslagen sloot bier voltrok zich het wonder.
Ik maakte mijn net dichtgemaakte broek weer los en toonde mijn trots.

“Rock solid,” zou mijn Amerikaanse collega Kevin gezegd
hebben.

Zonder iets te zeggen pakte ze mijn leuter vast en begon ze
er aan te sjorren. Het was niet romantisch en zeker niet teder. Het was
letterlijk afrukken. Op dat moment deerde me dat geenszins. De absurde
situatie, om op een toilet door een wildvreemde vrouw in een apenpak bevredigd
te worden, was erotiserend. Het maakte dat ik, ondanks het pijnlijke gesjor, snel
kwam. Het kwam niet in me op om iets wederkerigs aan te bieden of te
ondernemen, net zo min als waarschuwen. Ik spoot een paar forse klodders, die
op haar hand, pols en de vacht op haar onderarm landden.

“Zo,” zei ze, “hij is klaar” en ze verdween in een
toiletruimte. Ik hoorde hoe ze de deur afsloot. Beter als “dank je wel” roepen
wist ik niet te verzinnen. Er kwam geen reactie. Bonobo, geen Chimpansee, dacht
ik de trap aflopend. Terug in de zaal was er een nieuwe toespraak gaande met
veel alaaf. Ik was klaar met het gedoe en zocht mijn vrouw op.

“Waar was je?”

“Even plassen.”

“Drink je niet te veel?”

Ik had al lang geleerd op dit soort retorische vragen geen
reactie te geven. Mijn vrouw wilde nog niet naar huis, ze vond dat we dat niet
konden maken. Gelukkig wilde ze nog wel wat drinken en zo kon ik op weg naar de
bar een nieuwsgierig rondje door de zaal maken. Op zoek naar de hulpvaardige
apin. Ik zag haar niet direct, wel zag ik een aap in Bokito formaat. Met wel
een opvallend verschil, bij Bokito zit de massa in de schouders en bovenbenen,
bij deze imitatie zat het in zijn buik. Nieuwgierig werkte ik me door de meute
naar de gorilla. Dichterbij gekomen zag ik achter de gorilla mijn aapje, zoals
ik haar in gedachten noemde. Ik was benieuwd of er nog witte vlekken in haar
vacht zaten. Achter het stel langs lopend zag ik wat bleeks op de bruine vacht
van haar arm glinsteren. Tevredengesteld wilde ik doorlopen naar de bar, tot ik
een duw kreeg en tegen Bokito op botste. Het bier vloog uit zijn glas en ik zag
de apin onthutst kijken.

“He Bokito, ouwe reus. Leuk apinnetje heb je,” stamelde ik,
me snel omdraaiend op weg naar een nieuw pilsje.

In de koude nacht liep ik gearmd met mijn vrouw naar huis.

“Het was toch niet zo erg?” vroeg ze.

Nou, dacht ik, wat zachter was nog fijner geweest. “Nooit
meer,” zei ik worstelend met de gedachte of het wel of geen overspel was, om je
door een vreemde vrouw te laten aftrekken. Ik besloot dat het een incident was
en geen overspel. Ik had haar niet aangeraakt en ik hoefde dus ook niets op te
biechten. Trouwens biechten daar doe ik als ongelovige niet aan.

“In ieder geval een ervaring rijker,” zei ik naar waarheid.

Het was een paar weken later dat ik me laat op de
zaterdagmiddag door mijn vrouw naar de supermarkt liet sturen.

“Als je daar toch bent koop dan gelijk bij de Kruidpleister
een doosje Paracetamol.”

Na de boodschappen in de auto geladen te hebben liep ik naar
de drogist. Na even zoeken vond ik het goede schap. Voorzien van een doosje
Paracetamol sloot ik aan in de rij voor de kassa. Bijna aan de beurt keek ik
naar de caissière. Verdomme, dacht ik, het is de apin. Aan de beurt gekomen
legde ik het doosje voor haar neer. Zonder me aan te kijken begon ze haar
verhaal af te steken.

“Bent u op de hoogte
met het gebruik van dit…”

Ze keek me aan stokte en kleurde.

“Ja,” zei ik, “ik ben op de hoogte van het gebruik.” Met een
dikke vette nadruk op de hele zin. Ze noemde het bedrag. Ik betaalde en na een
niet beantwoordde knipoog liep ik gniffelend naar buiten. Jammer, dacht ik, dat
ik dit niet met mijn vrienden kan delen.

Je leest het wel eens in de krant. “Edelachtbare, ik
was me zelf niet. Het was of er een duivel in me was gevaren.”

Het duiveltje in mij fluisterde me bij het starten van de
auto een plannetje in. Ik stopte de motor, stapte uit en ging terug naar de
winkel. Gelukkig zat ze nog achter de kassa. Met een pak van 12 stuks Classic
condooms ging ik opnieuw in de rij staan. Er waren nog twee klanten voor me en
ze had me gezien en zich kunnen voorbereiden.

“Mijnheer, mag ik u attenderen op onze 2+1 actie. Als u nu
twee pakken “Feather Lite” condooms koopt krijgt u een derde pak
gratis.”

Ik bedankte haar voor het advies en ging terug de winkel in,
op zoek naar de grootverpakking actie condooms. Terug bij de kassa was ik de
enige klant.

“Ga je een feestje bouwen?” vroeg ze bij het scannen van het
artikel.

“Ja, ik heb pas een leuke vrouw leren kennen. Een vrouw met
apenstreken.” Een oudere vrouw kwam naar de kassa geschuifeld.

“Mevrouw kunt u me helpen?”

Voordat ze antwoord gaf, fluisterde mijn hulpvaardige
aapvrouwtje.

“We gaan zo dicht, over een kwartier op de magazijndeur
kloppen.”

Na afgerekend te hebben liep ik in gedachten terug naar de
auto. “Was dit verstandig, kon ik niet beter instappen, de motor starten en
naar huis gaan? Mijn verstand zei “kappen,” maar het duiveltje in mijn hoofd
werkte niet mee. Uit de verpakking haalde ik twee condooms, voor alle zekerheid
en je weet maar nooit. De rest verstopte ik bij de reserveband. Ik wachtte een
krap kwartiertje, voordat ik op de deur aan de achterzijde klopte. Er werd
direct open gedaan.

“Je bent me nog wat verschuldigd,” zei ze. In het midden
latend wat er van me verwacht werd, een potje vingeren, omdat ze me afgetrokken
had of meer? Ze sloot de deur achter me af en dat gaf me eindelijk de
gelegenheid om haar goed te bekijken. In het apenpak en achter de kassa was dat
niet gelukt. Klein, tenger gebouwd met kort blond krullend haar. Ik vertelde
haar dat ik graag mijn schuld wilde voldoen en vroeg of ik haar mocht kussen. “Ik
ben nog nooit door een vrouw bevredigd die ik niet gezoend heb,” voegde ik er
aan toe.

Na haar, “wat let je,” kuste ik haar. Eerst voorzichtig en
toen de kus beantwoord werd intenser. Ze smaakte naar kauwgom en ze had een
speels spits tongetje. Het werd een geil spel van twee tongen. Op een schaal
van 1 tot 10 verdiende ze zeker een 8. Al tongend hadden we onze lichamen, voor
zover ons lengteverschil dat toeliet, tegen elkaar gedrukt. Dat moest beter
kunnen. Ik verbrak de kus, keek rond en tilde haar met haar billen op de rand
van een paktafel. Ze begreep de bedoeling en ging wijdbeens zitten. Tussen haar
gespreide benen staande bleken we keurig op gelijke kruishoogte te zijn. Ik
kuste haar opnieuw en met mijn armen om haar middel, trok ik haar onderlichaam
tegen de bobbel in mijn broek. Ze werkte mee door haar bekken te bewegen en dat
voelde goed. Onder haar ruimvallende Kruidpleister blouse en giletje vermoedde
ik een paar kleine borsten. Al tongend ging ik met mijn hand op onderzoek.
Blouse uit de broek, hand er onder en zo kwam ik uit bij een paar in minicups
verpakte borsten. Mijn poging om met mijn hand in haar bh te gaan werd
afgebroken, doordat ze haar mond terugtrok en “wacht even,” zei. Ze knoopte
haar blouse los en trok haar bh omhoog.

Meisjesborsten, dacht ik, naar een paar parmantige puntige
kleine tietjes starend. Maar wel geil, met roze harde knopjes. Heel anders dan
mijn vrouw die nogal voluptueus is. Ik bukte me om haar tepels een voor een in
mijn mond te nemen en smaakte het genoegen om ze te voelen verharden. Ik likte
er aan, zoog er op en rolde ze tussen mijn vingers. Ik trok mijn trui en
T-shirt uit om de harde priemende knopjes tegen mijn borst te voelen. Dat ze
mijn broeksriem losmaakte begreep ik als wederzijdse instemming. Ik keek haar
aan.

Ze knikte “ja” en zei, “ik wil dat je me neukt. Maar schiet
alsjeblieft op, we hebben niet veel tijd.” Onder andere omstandigheden zou ik
nagedacht hebben of gevraagd hebben, “hoeveel tijd?” Maar ja, het geilheidsduveltje
had nog steeds de leiding. Ik schopte mijn schoenen uit en trok mijn broek en
onderbroek uit. Ze was bijna net zo snel als ik met het uittrekken van haar
broek. Ik kon haar nog net helpen met haar slipje. Klein en dun was ze, met
gelukkig wel een gewelfd vrouwelijk buikje en daaronder een licht behaarde
pruim. Donkere haartjes, dus geen echte blondine.

Ze wipte zelf weer op de tafel en ik kwam tussen haar
gespreide benen staan. Ze schoof wat naar de rand en ik boog mijn pik voor
gaats.

“Ho,” zei ze, “waar heb je de condooms gelaten?” Tering,
dacht ik mijn broek oprapend.

Voorzien van condoom lukte de tweede poging en hoe! Met mijn
hand boog ik mijn leuter met dat stompzinnige condoom tuutje naar haar geopende
spleetje. Ik stopte even om te kijken en te genieten van het langzaam
binnendringen in een nieuwe omgeving. Ze had haast. Ze duwde haar bekken naar
voren en mijn eikel verdween “floeps” in haar gulzige gleuf. Ook goed, dacht
ik, mijn hele geval naar binnen duwend. In drie woorden samengevat: Nat en
strak. Het was eeuwen geleden dat ik met een kapotje had geneukt en het idee
stond me tegen. Maar eerlijk is eerlijk, ik vergat het condoom, het was heerlijk.

Om lekker diep in haar te stoten en haar daarbij niet over
de tafel te duwen had ik mijn armen om haar magere lijf geslagen met mijn
handen op haar billen. Haar kont vasthouden bracht me op een idee. Een standje
van heel lang geleden. Uit de tijd dat ik meer trainde en mijn vrouw minder
volume had. Ik schoof mijn handen onder haar billen. Ze begreep me direct, want
ze sloeg haar armen om mijn nek, zodat ik haar kon optillen. Ze klampte zich
aan me vast. Als een aapje, dacht ik. Geholpen door mijn ondersteunende handen
begon ze op mijn pik op en neer te wippen. Met mijn vingers in haar billen
geklauwd tilde ik haar op… en neer. Over de volle lengte van mijn apparaat
schoof ze met die lekkere strakke masserende kut over mijn pik.

Ik was vergeten hoe geil en lekker dit standje was. Jammer dat er geen spiegel is, dacht ik.
Alhoewel, kijken naar haar billen en hoe ze over mijn pik schoof, zou me
waarschijnlijk direct hebben doen komen. We werkten ons beiden naar een
orgasme. Ik deed mijn best om niet te vroeg te spuiten. Dat was moeilijk met de
heerlijke massage die mijn pik door de wand van haar schede kreeg. Ze begon te
kreunen. Om me even af te leiden en het zo langer vol te kunnen houden, keek ik
over haar schouder naar kar met “Lady”s Ultra Plus” maandverband. Net
toen ik dacht, nu komt ze en dan spuit ik, werd er op de deur van het magazijn
gebonsd.

“Tanja! Ik ben het, doe eens open.”

“Shit! Mijn man.” Ze begon te worstelen om van mijn pik af
te komen. Met nog maar een paar stoten te gaan probeerde ik haar tegen te
houden. Onberekenbare apin, ze haalde uit en gaf me een klap in mijn gezicht.

“Laat me los klootzak,” siste ze. Om vervolgens met een lief
stemmetje, “ogenblikje, ik kom er aan,” te roepen.

Ik liet haar los en ze werkte zich van mijn pik af. Ze trok
haar bh omlaag en knoopte haar blouse dicht. Ze wees naar een hoek van het
magazijn en op een commanderende toon fluisterde ze. “Schiet op, naar de wc en
neem je kleren mee.”

Met mijn kleren onder mijn arm en een heen en weer
slingerende dikke onbevredigde pik, blies ik de aftocht. Ik trok me terug in
een van de twee toiletruimtes. In de haast liet ik de deur van de voorruimte
open staan. Ik hoorde de magazijndeur openen.

“Ha, schatje van me, wat ben je vroeg,”

“Ja, het verkeer zat mee en ik kon snel lossen.”

Het was even stil en toen hoorde ik Bokito, zeggen. “Ik heb
je gemist, kom eens.”

“Nee laat me snel even opruimen, dan kunnen we naar huis.”

Ik hoorde wat gerommel en toen.

“He Tan, heb je nu een mannelijke collega?”

“Nee hoezo?”

“Er staan hier een paar herenschoenen.”

“Ja, raar verhaal, die stonden van de week ‘s morgens buiten
voor de deur. Ik heb ze toen maar binnen gezet, voor als iemand er om komt
vragen.”

“Dure schoenen, zo te zien en … mijn maat. Ik ga ze
passen… Mooi die zijn voor mij.”

Een tijdje later.

“Tan kom eens, ik heb zin in je.”

“Laat me nou even.”

“Nee kom eens. Weet je nog dat we het hier gedaan hebben?”

Wat snibbig antwoordde ze. “Ja, maar toen waren we vijftien
jaar jonger en deden we het vaker.”

Ik hoorde voetstappen en wat gerommel.

“Nee Kees, laat dat.”

“Goddomme Tan. Zie je wel, je hebt er zin in. Je bent
hartstikke nat. Wacht even.”

Ik hoorde wat gerommel.

“Keeeeeees! Nee, straks thuis, misschien.”

“Kom op Tan, ik ben in maanden niet zo geil geweest. Voel
eens. Ouderwets hard.”

Stilte en daarna opnieuw gerommel en het geluid van dozen
die op de grond vielen.

“Je buik zit in de weg.” Er viel nog wat.

“Zie je wel, zo gaat het.”

Stilte. Ik vroeg me af in welk standje ze bezig waren. Hoe
neuken een klein dun vrouwtje en een grote aap met een dikke pens?

“Oh Tan.”

“Ja neuk me Ben. Goed hard, zoals in het begin.”

Waarschijnlijk van achteren, besloot ik, maar dan moet ze
wel ergens op staan.

Met gespitste oren en nog steeds met mijn kleren in mijn
handen op de pot gezeten, volgde ik het gebeuren. Af en toe hoorde ik het
geluid van op elkaar kletsende lichamen. Gadverdamme, hij wel de klootzak,
dacht ik. Plus al snel veel gesteun en gehijg. Bokito Kees ging te keer als een
beest. Nee meer als het spreekwoordelijke “hijgende karrepaard”. Ja lul, dacht
ik met jaloers leedvermaak, dat komt er van als je altijd maar met je vette
reet in een vrachtwagen zit. Straks begeeft je hart het. Mijn onbevredigde pik,
die op de pot zittend gekrompen was, groeide weer. Verdomme!, dacht ik, hem in
de hand nemend. Dan maar zo.

“Toe Ben, nog een paar harde stoten.

Hardere geluiden van op elkaar stotende lichamen.

“Oh, oh. ooooooh.”

Ze komt dacht ik, terwijl ik een laatste ruk aan mijn pik
gaf en mijn sperma op de toiletvloer spoot.

Ik hoorde ze uithijgen en aankleden en ik hoorde hem zeggen
dat ze het vaker moesten doen. Ze gaf geen antwoord, maar lachte wat schamper.

“Ik moet nog even pissen,” zei hij voordat ze weggingen.
Snel deed ik de deur op slot en ik ging op mijn hurken op de pot zitten. Even
later rammelde hij aan mijn deur.

“He Tan…”

“ Ja, een van de wc’s is kapot. Die houden we maar op slot.”

Terwijl naast me de pis in de pot kletterde dacht ik, pleur
nu eindelijk eens op klootzak, ik moet naar huis. Het stel vertrok. Gelukkig,
dacht ik, tot ik hem hoorde vragen.

“Moet je het alarm er niet op zetten?”

“Oh ja,” zei ze. “Bijna vergeten en op luide toon, “ze
hebben pas nieuwe bewegingsmelders geïnstalleerd. Alles wat groter is dan een
muis en beweegt wordt gedetecteerd.”

“Pieeeeeeeeeeep”

Klik, … stilte.

Daar zat ik op de wc. Ik kreeg het koud en kleedde me aan. Ze
zou nog wel terug komen. Maar hoe laat? Mijn telefoon lag in de auto lag. Niet
dat het wat uitmaakte, want wie had ik kunnen bellen? Het gaf me ruim de tijd
om na te denken over een goede smoes en hoe, zonder dat het opviel, op sokken
thuis te komen.

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



JIJ BENT TOCH…

JIJ BENT TOCH... Posted on Thu, March 01, 2018 15:40:37

JIJ BENT TOCH…

Vroeger thuis bij Harrie hadden ze een buurman, Piet
Verkerk. Piet had een timmerbedrijf en naast zijn werk had hij maar een hobby,
begrafenissen. Piet stond er om bekend, dat als hij de kerkklok hoorde, hij
zijn gereedschap liet vallen en achter de stoet aanging. Piet was
waarschijnlijk daarmee de regelbevestigende uitzondering. Harrie had een
pesthekel aan begrafenissen en crematies en moest, toen zijn moeder belde, aan
de buurman van vroeger denken.

Zijn moeder belde en vertelde dat ze een probleempje had.
Een nicht van haar was overleden en ze wilde naar de uitvaart plechtigheid.
Door haar knieoperatie van een paar weken daarvoor was ze minder mobiel en ze
vroeg of Harrie haar wilde brengen. Harrie wilde en hij kon het met zijn werk
regelen. Dat maakte dat hij op een woensdagmiddag met zijn moeder naar het
crematorium in Bilthoven reed.

Vooraf in de wachtruimte raakte zijn moeder op de
gebruikelijke fluistertoon in gesprek met wat verre familie en Harrie keek om
zich heen. Zo kwam het dat hij een vrouw naar zich zag kijken. Ongeveer zijn
leeftijd en iets vaags bekends, dat hij niet kon plaatsen.

Tijdens de dienst, waar geen eind aan leek te komen, zat ze
schuin voor hem en hij zag dat ze zich een keer omdraaide en glimlachend naar
hem keek. Tevergeefs teisterde hij zijn geheugen, op zoek naar een ingeving of
hij haar kende en zo ja waarvan.

Lang blond haar met een spoortje grijs in een vlecht. Ze
droeg een donker broekpak en in de wachtruimte had hij gezien dat ze stevig
was, maar zeker niet dik. Hij had haar jasje zien bollen over een stel
opvallend grote borsten. Rond gezicht, blauwe ogen en een klein neusje. Geen
uitgesproken knappe vrouw, wel een vrouw met uitstraling. Zelfverzekerd type en
interessant, dacht hij. Harrie hield niet zo van grijze muisjes, hij vond haar
aantrekkelijk.

Nadat de dienst eindelijk afgelopen was, probeerde hij zijn
moeder snel mee naar de auto te krijgen. Helaas, ze was in gesprek met een
kennis of verre verwant en ze stond op een kop koffie.

“Gezellig,” zei ze.

Jakkes, dacht Harrie, die het zat was en die zich een vorige
gelegenheid herinnerde waarin hij de kleffe crematorium cake niet had
afgeslagen. Met zijn moeder, achter een kop koffie, in een geanimeerd gesprek
verwikkeld, verontschuldigde hij zich om naar het toilet te gaan. Op de
terugweg naar zijn moeder stond ineens de blondine voor hem.

“Jij bent toch… Harrie?”

“Ook hallo,” zei hij, haar vragend aankijkend.

“Herken je me niet?”

“Help me eens.”

“Jopie de Klerk.”

Oei, dacht hij, ja natuurlijk. In gedachten verving hij het
lange blonde haar door een kort kapsel. Haar verder opnemend, vielen vooral
haar grote borsten weer op. Flinke borsten had Jopie aan het eind van de
middelbare school ook al gehad, maar daarna waren ze zo te zien nog gegroeid.
Nadat hij haar zo gemonsterd had, keek ze hem met een geamuseerde blik aan.

“En?”

“Verrek Jopie, dat is lang geleden. Laten we…”

Op dat moment tikte zijn moeder hem op de schouder. “Kom we
gaan.”

“Ma, dit is Jopie de Klerk.”

“Ja, dat weet ik. Dag mevrouw,” en hij werd bijna
meegetrokken door zijn moeder, die opeens een stuk beter ter been was. Verbaasd
en lichtelijk geïrriteerd door het gedrag van zijn moeder handelde hij
impulsief. Hij haalde een kaartje uit zijn zak en gaf dat met een ‘tot ziens’
aan Jopie. Zijn moeder had geen geduld tot ze het crematorium uit waren. In de
gang barstte ze al los.

“Tot ziens! Ik mag toch hopen van niet. Die vrouw deugd
niet.”

Naar de auto lopend dacht Harrie na. Jopie was de dochter
van een autosloper. Op de basisschool had ze bij hem in de klas gezeten. Daarna
gingen ze zonder nog klasgenoten te zijn naar de zelfde middelbare school. In
die tijd maakte ze, net als hij, deel uit van een groep die gezamenlijk van het
dorp naar de school in de stad fietsten. Hij herinnerde zich Jopie als een
rustig meisje. De uitstraling van zelfverzekerdheid, die had ze toen zeker
niet, ze was eerder wat bedeesd. Als hij het zich goed herinnerde, dan had hij
eenmaal met haar gekust. Op zo’n puberaal feestje met spelletjes hadden ze
getongd en daar was het bij gebleven. Hij was benieuwd wat zijn moeder over
Jopie te vertellen zou hebben. Zijn moeder kennende en wetende wat voor
verhalen ze oppikte, gokte hij op losbandigheid of overspel. Hij woonde
weliswaar al lang niet meer in het dorp, maar via zijn moeder en zijn zussen
bleef hij redelijk op de hoogte van de laatste roddels. Tot nu toe echter nooit
over Jopie. De autosloperij bestond nog steeds, daar kwam hij vlak langs als
hij op familiebezoek in het dorp ging.

Ma wilde haar verhaal kwijt. Ze trok het portier dicht en al
voor ze haar gordel vast had begon ze te vertellen. Jopie bleek twee
echtgenoten versleten te hebben. Een meer dan ik, dacht hij.

“De eerste, dat was die aardige jongen van de Bruin. Je weet
wel?”

“Jan Willem?”

“Ja die. En terwijl ze getrouwd was hield ze het met een
ander.”

Komt vaker voor, dacht hij, met zijn ex voor ogen.

“Die jongen van de Bruijn werkte bij haar in de zaak en toen
ze gingen scheiden heeft ze hem de deur en de zaak uitgezet. Hij had toen van
de een op de andere dag, geen huwelijk, geen huis en geen werk meer.”

“Wat voor zaak?”

“Weet je dat niet? Ze heeft de sloperij van haar vader
overgenomen.”

Stoer, dacht hij, een vrouw met een sloopbedrijf.

Zijn moeder vervolgde met: “Er werken alleen nog maar
buitenlanders. Ze schijnt ook in duistere zaakjes te zitten en met criminelen
om te gaan.”

Harrie begon te lachen, “hoe weet jij dat?”

“Het hele dorp heeft het er over.”

Op zijn vraag of zijn moeder wist waarom Jopie bij de
uitvaart was kreeg hij nog een stukje familiegeschiedenis te horen. Jopie bleek
een tantezegger van de overledene en daarmee nog heel verre familie ook.

Met, “toch netjes dat ze er was,” deed hij een poging iets
positiefs over zijn moeders lippen te krijgen. Ze reageerde er niet op. Wel zei
ze even later, met een zuinig mondje “Ze is ook nog lepsies.”

“He?” zei hij

“Je weet wel, vrouwen die het met vrouwen doen.”

Hij begon te lachen, waarop zijn moeder kwaad werd en tot
hij haar afzette demonstratief haar mond hield.

Na zijn moeder thuis gebracht te hebben voerde Harrie wat
zakelijke telefoontjes. Op een rustige
A1 met uitzicht op een nog saaie winters grauwe Veluwe dwaalden zijn gedachten
af. De seizoenen wisselden, maar in het dorp was de roddel een constante factor.
Dat maakte dat hij nadacht over de ontmoeting met Jopie. Leuke, aantrekkelijke
vrouw geworden. Hoe zou ze er met die grote tieten in haar blootje uitzien en
hoe stevig zouden die grote joekels zijn? Zou ze iets met zijn kaartje gaan
doen? Harrie probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn, als hij in het
dorp was blijven wonen. Wat voor verhalen zouden er dan over hem verteld
worden. Het verhaal over Jopie had ongetwijfeld ook een andere kant. Met haar
forse boezem voor ogen schoot hem een uitdrukking uit zijn jeugd te binnen,
“een flinke bos hout voor de deur”. Had hij tijdens het zoenen? Nee,
dat zou hij zich zeker herinnerd hebben. In Harrie zijn ritme van werk en sport
vervaagde de herinnering aan de ontmoeting. Het was twee weken later dat tegen
de avond zijn mobiele telefoon rinkelde, onbekend nummer.

“Goedemiddag met Brands.”

“Hallo Harrie met Jopie.”

Omdat hij net bezig was een diepvries pizza uit de
verpakking te halen, viel het kwartje niet direct.

“Met Jopie de Klerk.”

“Ha Jopie, leuk dat je belt.”

Ik ben nu in Deventer. Op je kaartje zag ik dat je hier
woont. Ik heb hier een congres gehad en na een dag luisteren en praten heb ik
zin om wat te gaan drinken. Heb je zin om…”

Zonder na te denken viel hij haar in de rede. “Ik kom er
aan, waar spreken we af?”

Jopie bleek bij een vergadercentrum te zijn en ze bleek
Deventer te kennen. Ze stelde voor om af te spreken in de “Heeren op de
Brink”. Harrie kende het eetcafé en vond het een prima keus. Pizza terug
in de vriezer. Tanden poetsen en op naar de stad. Harrie besloot de fiets te
nemen. Onderweg vroeg hij zich af wat voor ontmoeting het zou worden. Kletsen
over vroeger, school, leraren en gemeenschappelijke bekenden? Eigenlijk had hij
daar geen zin in. Er over nadenkend kwam hij tot de conclusie dat hij impulsief
“ja” had gezegd in de hoop dat het op seks zou uitdraaien. Zijn laatste langere
relatie was al een half jaar voorbij en het gedoe met daten had hij er aan
gegeven. Hij was er helemaal klaar mee, om een avond te spenderen aan kansloze
gevallen en belangstelling te veinzen bij maar doorzeurende types. Afgezien van
een “one night stand” met zijn slechtste seks ooit, stond hij al maanden droog.
Even nog dacht hij aan zijn moeder en haar opmerking. ‘Die vrouw deugt niet.’
Hij realiseerde zich dat de afspraak met Jopie daardoor extra aantrekkelijk
werd.

Ze stond niet voor de deur van het café. Buiten wachten of
naar binnen gaan? Fiets op slot en naar binnen. Ze zat al binnen, aan een
tweepersoons tafeltje met een telefoon aan haar oor. “Ja dat is goed, ja dat
zeg ik toch. Gewoon doen!”

Ze beëindigde het gesprek en stond op om hem een hand te
geven. Een stevige handdruk. Hij constateerde tevreden dat het niet zo’n
handdruk was, waarbij je op afstand werd gehouden. Dit keer droeg ze geen
zakelijk broekpak, maar een jurk in herfsttinten. De jurk accentueerde haar
grote borsten. Hij deed zijn best om er niet te lang naar te staren.

Jopie beet de spit af door, al voordat ze wat besteld
hadden, te beginnen over het op zijn kaartje vermeldde beroep. ‘Actuaris,’
gelukkig hoefde hij niet uit te leggen wat een actuaris doet. Ze vroeg hoe hij
in zo’n beroep terecht was gekomen.

“Is dat geen saai werk?” Voegde ze er nog aan toe.

Harrie vertelde haar de korte versie. Hoe hij na een studie
wiskunde niet briljant genoeg was voor een academische carrière en een leven
als wiskundeleraar, voor een klas met pubers, niet zag zitten. Zo was hij bij
een verzekeringsmaatschappij terecht gekomen. Hij vertelde haar niet dat hij
daar zijn ware roeping had ontdekt. ‘Problemen oplossen,’ dat is wat hij de laatste
tien jaar deed. Op zijn kaartje stond nog steeds actuaris en als zodanig liet
hij zich soms nog inhuren. Vaker werd hij echter ingehuurd voor lastige zaken,
zoals vermoedens van fraude bij schades. Een van zijn opdrachtgevers noemde hem
‘de klusjesman’. Zolang ze zijn riante uurtarief betaalden vond hij dat prima.
Sommige van zijn opdrachtgevers stelden het op prijs als hij op zijn facturen
niet de ware aard van de uitgevoerde werkzaamheden vermeldde. Actuarieel advies
was dan een mooi eufemisme. Voordat hij wat kon vragen kwam ze terug op hun
ontmoeting in het crematorium.

“Ik zag je moeder lelijk kijken. Ze zal wel geen aardige
dingen over me verteld hebben.”

Hij begon te lachen. “Nee dat zeker niet. Wil je weten wat
ze vertelde?” Jopie knikte.

“Daar komt het, in volgorde. Twee gestrande huwelijken,
overspel, arme Jan Willem en louche contacten.”

Ze keek hem onthutst aan. Gelukkig begon ze daarna te
lachen. “Het is nog erger dan ik dacht. Ik wist dat er veel over me gekletst
werd, maar dit…”

Hij brandde van nieuwsgierigheid om te vragen hoe het echt
zat, maar wist zich in te houden. Ze zag of de nieuwsgierigheid in zijn gezicht
of ze wilde haar verhaal kwijt.

“Wil je weten wat er van waar is?”

Hij knikte.

“Mijn scheiding van Jan Willem.”

Daarop volgde Jopie ’s verhaal. Na de middelbare school had
ze een HBO opleiding laboratoriumtechniek gedaan en was ze gaan werken. Jong
getrouwd en Jan Willem was bij haar vader in de zaak gekomen. Ze had nooit
verwacht dat ze de sloperij zou overnemen. Haar broers hadden geen
belangstelling voor de zaak en met Jan Willem in de zaak leek het goed te gaan.
Tot haar vader plotseling overleed en ze bij de afhandeling van de nalatenschap
zicht kreeg op de financiën van het bedrijf.

“Weet je,” zei ze,
“Jan Willem had de zaak jarenlang besodemieterd. Hij was de boekhouding voor Pa
gaan doen en had veel geld uit het bedrijf gehaald.”

“En jij had niets gemerkt?”

“Nee,” zei ze. “Als hij dure dingen had gekocht of zo, dan
was het me wel opgevallen. Wel was hij veel ‘voor de zaak’ op pad. Toen ik
alles ging uitzoeken en hem confronteerde met het verdwenen geld bleek hij een
gokverslaving te hebben.”

Hij knikte, zo iets had hij wel vaker gehoord.

Ze vervolgde haar verhaal en vertelde, dat toen Jan Willem
aan het opbiechten was er nog veel meer uitkwam. “De klootzak ging ook nog naar
de hoeren. En dat in de tijd dat ik pillen slikte om zwanger te kunnen worden.”
Ze had een scheiding geëist en hem gedwongen om ontslag te nemen in ruil voor
geen aangifte. Daarna vroeg ze naar zijn
leven. Ze bleek te weten dat hij gescheiden was. Ook dorpsroddel?

Op dat moment waren ze al een tweede drankje toe en ze besloten
om ook eten te bestellen. Al pratende legde Jopie af en toe haar hand op zijn
arm om iets te benadrukken. Harrie herinnerde zich dat niet van hun schooltijd,
ze was toen veel afstandelijker. Hij merkte dat hij het prettig vond. Sterker
nog, haar hand op zijn blote onderarm maakte dat hij het warm kreeg. Ze aten,
ze dronken en ze kletsten. In de loop van de avond vertelde ze dat ze geen twee
keer gescheiden was. Wel was er een vriend geweest en dat was uitgeraakt.

Over haar bedrijf vertelde ze over de forse schulden waar ze
mee begon en dat de bank de stekker er uit wilde trekken. Ze wilde niet, dat
wat haar vader had opgebouwd, zo zou eindigen. Ze had haar baan opgezegd, een
tweede hypotheek op haar huis genomen en was de sloperij gaan leiden. De
schulden waren nu afgelost en ze had haar broers uitgekocht. Harrie zag haar
stralen, toen ze dat vertelde.

Geboeid door haar verhaal, vroeg Harrie, “en nu.”

“Nu heb ik twee nieuwe problemen. Ik wil uitbreiden en
daarin word ik enorm tegengewerkt en ik kan geen goede medewerkers vinden.”

Ze bleek die dag in Deventer een bijeenkomst gehad te hebben
met haar branche vereniging over de opleiding op de ROC ‘s voor autotechnici en
een specialisatie voor auto-demontage. Ergens in dat deel van het gesprek had
ze haar hand even op de zijne gelegd. Harrie voelde beroering in zijn kruis en
de opmerking van zijn moeder over haar geaardheid schoot hem te binnen. Toen ze
haar hand terugtrok keek hij haar aan. Iets te nadrukkelijk, ze onderbrak haar
verhaal en vroeg: “Is er iets.”

Geheel naar waarheid zei hij dat hij het leuk vond om,
terwijl ze praatte, naar haar te kijken.

“Wat ben jij een charmeur geworden, zeg. Waar was ik met
mijn verhaal?”

Jopie had geen spijt dat ze hem wat impulsief gebeld had. Ze
had behoefte aan gezelschap en ze was na de ontmoeting nieuwsgierig naar hem.
Ze genoot van hun gesprek. Waar het haar soms stoorde als mannen naar haar
borsten staarden vond ze leuk om te zien hoe zijn blik soms afdwaalde en hoe
hij dan zijn best deed om haar weer aan te kijken. Vroeger al vond ze hem stoer
en dat had hij behouden en in contrast daarmee had hij af en toe nog iets
jongensachtig. Dan zag ze de puber die ze vroeger kende. De avond vloog voorbij
en Jopie leegde haar wijnglas in het zelfde tempo als Harrie zijn bierglas. Het
was een uur of elf toen ze aankondigde dat ze naar huis ging. “Eerst nog even
naar het toilet,” zei ze.

Ze stond op en greep de tafel vast. “Oeps, iets te veel
wijn.”

Die gaat geen auto rijden, dacht Harrie.

Hij stond op en liep met haar mee naar de toiletten. Galant,
dacht ze toen hij de deur van het damestoilet voor haar opende. Daarna verraste
hij haar. Hij keek naar binnen en zag niemand in de voorruimte. Hij stapte
achter Jopie aan naar binnen en kuste haar onverwacht op haar mond.

“Sorry, dit wilde ik al een uur doen.”

Ze hoorden een toilet doortrekken en gemorrel aan de
sluiting van een van de toiletten. Met een knipoog liet hij haar los om terug
naar hun tafel te gaan. Jopie nam er de tijd voor en op de pot zittend dacht ze
na.

Stel dat hij wil vrijen, ga ik dan met hem mee? Ze dacht aan
haar voornemen van jaren terug. Nooit op de eerste afspraak. Nou ja, dacht ze met
Petra was ik ook niet zo consequent. Ze nam een halfslachtig besluit, afwachten
wat hij zou doen en dan besluiten. Laffe muts, dacht ze. Terugkomend van het
toilet vertelde Jopie dat ze besloten had om niet te rijden. Ze wilde een
hotelkamer boeken.

“Onzin,” zei Harrie. Ik heb ruimte zat, je kan bij mij
slapen.”

Jopie dacht na, met een rimpel in haar voorhoofd. Na een
paar seconden zei ze, “dat is aardig van je. Heb je dan een logeerkamer?”

“Twee,” antwoordde Harrie. “Je kan kiezen.”

De auto van Jopie bleek nog bij het zalencentrum te staan.
Nadat Harrie, onder protest van Jopie, afgerekend had, stapten ze op de fiets.
Jopie zat schrijlings achterop met, voor steun, een arm om Harriezijn middel.
Na een paar minuten klonk het vanaf de bagagedrager, “Ik heb koude handen.”

“Je mag ze onder mijn jas opwarmen.”

Jopie aarzelde niet. Harrie voelde hoe ze haar handen onder
zijn jas schoof en dat een van haar handen laag op zijn buik kwam te rusten. De
snelle kus, haar mee naar huis nemen, de hand onder zijn jas en denken aan haar
borsten, zijn pik werd er wakker van.

Zijn stille fantasie werd verstoord door een vraag.

“Of Harrie zich nog herinnerde dat ze eerder bij hem
achterop de fiets had gezeten.”

“Nee,” zei Harrie, “wanneer was dat?

Jopie vertelde over een lekke band op weg naar school en dat
ze toen bij hem achterop mocht. Hij herinnerde het zich niet, maar ingegeven
door de hand op zijn buik zei hij.

”Ik herinner het me niet, maar als je me toen net zo had
vastgehouden, dan had ik het me zeker herinnerd.”

“Zo?” vroeg ze, zijn shirt uit zijn broek trekkend en met
haar vingers door het haar op zijn buik woelend.

“Ja, zo zeker.”

Ze wilde haar hand weghalen.

“Laat daar maar, je kan je handen zo beter opwarmen.”

Met haar beide handen onder zijn shirt reden ze, ieder in
gedachten, verder.

Niks logeerkamer, dacht Harrie.

Logeerkamer of zijn bed, dacht Jopie. “Nooit de eerste
afspraak”, het refrein zat nog in haar hoofd. Nou ja, eerste afspraak, ik
ken hem al veel langer.

Zo’n zestig kilometer daarvandaan reed Jozef Venema over de
provinciale weg langs het dorp. Bijna thuis dacht hij. Hij hoopte dat zijn
vrouw al naar bed was dan hoefde hij minder uit te leggen. Tevreden dacht hij
terug aan de afgelopen avond. De vergadering met het provinciaal partijbestuur
was goed verlopen. Zoals hij zich had voorgenomen, was het hem gelukt om met
een smoes eerder weg te komen. Dat had hem de tijd gegeven om langs Club Privé
te rijden. Hij had er naar uitgekeken en vooral naar de magere Roemeense. Ze
was er en ze had tijd voor hem. Het was heerlijk geweest. Alleen al die kleine
harde puntige tieten met die grote bruine tepels, daar werd hij geil van. De
hangende borsten van Martha deden hem na tien kinderen niets meer. Als hij zijn
mond wijd open sperde dan kon er een heel Roemeens tietje in. Ze zei altijd in
haar gebroken Nederlands dat ze dat fijn vond. En dan haar lekkere kale strakke
kutje. De schaarse gelegenheden dat hij het nog met Martha deed, dan was het
alsof zijn pik een zwemdiploma nodig had. Hij moest er in zichzelf om lachen.
Jammer dat ze zo moeilijk over een condoom deed, zelfs bij het pijpen wilde ze
dat hij een condoom om had. Haar aanmoedigen maakten het wel goed. Hij
probeerde hardop haar hoge stem en accent te imiteren.

“Voouittt Josefff stoooten. Ohhhh Josefffff, wat
lekkerrrrr.” Martha hield tijdens de seks altijd haar kaken op elkaar.

Hij overwoog om het Roemeense sletje samen met een vriendin
bij hem thuis uit te nodigen. In een vakantie als Martha met de kinderen bij
haar ouders ging logeren. Een feestje met twee hoeren, zo’n triootje zoals hij
wel eens op Internet bekeek. De wijven moesten dan wel in het donker komen en
vertrekken. Niet meer dan twee, hij moest ze in de gaten kunnen houden. Dat
soort vrouwen steelt als de raven. In gedachten verzonken miste hij bijna het
zijweggetje langs de autosloperij. Die verrekte sloperij, het verstoorde zijn
fijne herinnering aan het neuken met de Roemeense. Het was hem een paar jaar
terug gelukt om een vergunning te krijgen om op agrarische grond te bouwen. Hij
had slim gebruik kunnen maken van de regeling voor landgoederen. Hij was toen
nog gewoon raadslid, maar hij wist de weg. Nu als wethouder deed hij zijn best
de sloperij weg te krijgen. Het bedrijf verpestte zijn uitzicht en soms hoorde
of rook je wat luchtjes als je in de tuin was. Het viel nog niet mee om ze weg
te krijgen. Hij was nog maar net wethouder, toen hij hoorde dat de vergunning
voor een uitbreiding al bijna klaar lag. Hij had de verantwoordelijke ambtenaar
op zijn flikker gegeven en opgedragen om uit te zoeken hoe ze de uitbreiding
konden stoppen. Milieu effect rapportage bleek de toverformule, daar was dat
wijf een tijd mee bezig geweest. Trouwens, dat hij haar hand in hand met een
andere vrouw had zien lopen hielp ook mee. De gemeenschap hier hield niet van
homofielen. Hij had het ijverig rond verteld. Hij was er. Gelukkig was het
licht al uit, als Martha sliep, hoefde hij ook haar gezeur over die late
vergaderingen niet aan te horen.

Harrie opende zijn deur en ging opzij om Jopie voor te
laten. Hij keek naar haar rug en haar vlecht. Hij probeerde zich voor te
stellen hoe ze er bloot uit zou zien. Haar stevige billen, haar slanke middel
en dan die vlecht op haar blote rug. Hij had een stijve en die wilde hij graag
met haar delen. Jopie had op de fiets haar besluit genomen. Bij het plagen met
haar hand onder zijn shirt vermoedde ze dat hij een stijve hand. Met moeite had
ze zich ingehouden om dat te onderzoeken. Laat hem maar komen.

Harrie wist zich nog te beheersen tot nadat ze hun jassen
opgehangen hadden en de woonkamer inliepen. Hij sloeg zijn armen om haar heen
en kuste haar. Het was geen voorzichtige gestolen kus zoals in het restaurant.
Er was geen aarzeling. Hij hield haar stevig vast en ze voelde zijn tong tegen
haar lippen. Ze opende haar lippen en hun tongen vonden elkaar in een tango,
waarin ze om de beurt leidden. Zijn handen gingen over haar lichaam en het
waren geen halfslachtige strelingen, maar een stevig vastpakken van haar
borsten en haar billen. Haar handen deden niet voor de zijne onder, ze pakte
zijn kont vast en haar handen klauwden door de stof van zijn broek in zijn
billen. Toen hij ruimte maakte om haar borsten te pakken en ze door de stof van
haar kleding heen te kneden, had ze zijn stijve pik vast door de stof van zijn
broek heen. Ze deelden de zekerheid dat ze seks met elkaar wilden en dat het
hevige hartstochtelijke seks moest worden.

Ze kleedden elkaar uit, waarbij Jopie een voorsprong nam.
Waar Harrie nog in de weer was, om onder haar omhoog geschoven jurk, haar panty
en slip omlaag te stropen, had zij zijn riem al los. Zijn gulp ritste ze open
en ze trok zijn broek, samen met zijn onderbroek omlaag om met twee handen zijn
stijve vast te pakken. Het ging Jopie niet snel genoeg. Ze toonde haar haast
door hem even los te laten en al haar kleren uit te trekken. Harrie volgde haar
voorbeeld. Hij stopte met zijn shirt nog aan om haar ontblote borsten te
bewonderen. Groot, lichtjes hangend, met grote tepelhoven en priemende roze
puntjes. Hij legde zijn handen onder haar borsten, lichtte ze op en nam
beurtelings haar tepels tussen zijn lippen. Daarna trok hij snel zijn shirt uit
om de blote joekels tegen zijn borst te voelen.

Hij wist precies wat hij met haar wilde en zij deelde zijn
zekerheid, neuken. Ze voelde zich ongelofelijk geil en vrij om aan te geven hoe
ze geneukt wilde worden. Er was geen twijfel. Ze liet zich zachtjes naar de
bank duwen en daar nam ze het initiatief over. Ze liet hem zitten om zich
vervolgens schrijlings over zijn pik te laten zakken. Ze bereed hem. Harrie genoot
van de voor zijn ogen bewegende borsten en de streling van de wand van haar
schede over zijn pik.

Jopie, met sinds lange tijd, weer een warm kloppend lid in
haar, genoot door heen en weer over zijn pik te schuiven. Rustig aan doen om
het heerlijke gevoel te rekken lukte haar niet. Op zoek naar een bevrijdende
climax bewoog ze steeds wilder.

Harrie voelde zijn zaad borrelen, het leek wel of ze het uit
hem pompte. Hij wendde zijn blik van haar borsten af, hij probeerde aan een
rotklus te denken. Het werkte niet en toch wilde hij niet voor haar klaarkomen.
Het lukte hem net op tijd haar wat naar achteren te duwen en zijn pik uit haar
heerlijke gulzige zompige kut te trekken. Hij zag haar teleurstelling. Hij
kuste haar en legde zijn probleem uit. Jopie liet zich nieuwsgierig naar wat
hij plan was overreden om te gaan liggen.

Tussen haar benen knielend pakte hij zijn pik vast en
stuurde de gezwollen eikel tussen haar schaamlippen en tegen haar kittelaar.
Hij gebruikte zijn eikel om haar kittelaar te strelen. Jopie vond het heerlijk,
ze liet zich wegglijden in het genot, dat nog verhoogd werd door zijn vrije
hand die een tepel streelde. Ze voelde dat ze op het randje van een orgasme
zat.

“Nu er in en stoten.”

Ze gilde en daarna was er een explosie van genot. Ze was
zich niet bewust dat ze krijste. Het leek of er iets diep in haar ontplofte en
het ging als een schokgolf van genot door haar hele lichaam. Als vuurwerk, een
raket die opstijgt, explodeert en vurige kleurrijke ballen de hemel instuurt.
Ballen die op hun beurt weer explodeerden en…

Heel langzaam ebde het weg.

Ze keek hem aan en wilde iets zeggen. Ze slikte het in toen
ze voelde dat hij weer begon te stoten. Ze zag zijn gezicht vertrekken en ze
voelde hoe het vuurwerk terugkwam.

Harrie hoorde haar weer gillen en na een laatste diepe stoot
hield hij het niet meer. Er kwam een geweldige eruptie, gevolgd door een gevoel
van bevrijding. Hij liet zich op haar zakken om zo na te genieten. Het was
Jopie die het eerste sprak.

“Hm…,” zei ze. “Ik wist het! Weet je nog dat we een keer
gekust hebben?”

Harrie vertelde dat hem dat in het crematorium te binnen was
geschoten.

“Je was wel een ongelofelijke zak toen.”

“Hee?”

“Ja! De dagen daarna keek je me niet meer aan. Je kletste
alleen maar met de jongens over brommers en voetbal.”

Harrie kuste haar. “Dat spijt me nu met terugwerkende kracht
enorm.”

In het landhuis was het Josef niet gelukt om stilletjes
thuis te komen en naast een slapende Martha in bed te kruipen. Martha wachtte
hem in de woonkamer met een boek op schoot op.

“Eindelijk!” zei ze. “Waarom duren die vergaderingen altijd
zo lang?” Ezra ‘s tandjes komen er door en ik heb de hele avond met hem
opgezeten. Hij bleef maar doorgaan. “Waar is mijn papa, ik wil mijn papa.”

In Deventer was Harrie wat overeind gekomen om zijn gewicht
van Jopie te tillen. Op zijn vraag “douchen of slaapkamer?” reageerde ze met,
“en je twee logeerkamers dan?”

Hij liet haar voorgaan zijn slaapkamer in. Haar achterzijde
was net zo geil makend als hij verwachtte. De blonde vlecht op haar blote rug.
De aftekening van de zomerzon rond haar badpak was nog net zichtbaar. Haar
smalle taille met daaronder haar stevige ronde billen. Op de slaapkamer van
Harrie werd het een ontdekkingstocht van handen en monden. De druk was van de
ketel en ze genoten van de zoektocht naar elkaars genotsplekjes. Ze gaven en
namen om uiteindelijk heerlijk rustig de liefde te bedrijven.

Voor het inslapen lagen ze lepeltje lepeltje met Harrie ’s
arm over haar heen en zijn hand op een borst. Hij kon er geen genoeg van
krijgen om ze te koesteren.

“Jopie?”

“Hm…”

“Als ik toen geweten had.”

“Wat geweten?”

“Dat het zulke joekels zouden worden.”

Jopie lachte. “Ik moet je wat bekennen.”

“Nee, ze zijn puur natuur, dat voel ik.”

“Iets anders. Als ik toen geweten had dat hij zo zou
groeien.”

“He?”

“Je pik!” Anneke de Vries en ik hebben Peter Swarts, jou en
nog een jongen een keer beslopen bij het zandgat. Het was in de eerste of
tweede klas en jullie waren je daar achter de bosjes aan het aftrekken.” Anneke
begon toen hard te giechelen en ik was bang dat jullie ons in de gaten hadden.
Gelukkig waren jullie te druk met jezelf.”

De volgende morgen ontbeten ze na een gezamenlijke douche
met een voortgezette ontdekkingstocht. Jopie naar haar auto brengend zette
Harrie een vervolgstap met de vraag.

“Hoe gaan we verder.”

Jopie, dacht even na. Door ‘hoe’ te zeggen ging hij er
vanuit dat er een vervolg kwam. Dat wilde ze ook, maar eerst moest ze eerlijk
zijn en zijn verwachtingen temperen. Ze vertelde hoe ze twee jaar terug Petra had
ontmoet. “Een leuk wijf, die onderdelen voor een oude Saab kwam kopen.”

Hoe ze aan de praat raakten en dat Petra nog een keer terug
kwam. Dat ze nooit seksuele gevoelens voor vrouwen had gehad en pas door Petra
ontdekt had dat ze bi was. “We laten elkaar vrij. Petra noemt dat polyamorie.”

De bekentenis weerhield Harrie er niet van zich voor het
komende weekend te laten uitnodigen. Sterker nog het intrigeerde hem. ‘Polyamorie,’
hij had de term nog nooit eerder gehoord, maar waarom niet. Met monogamie en
huwelijkstrouw had hij geen goede ervaring.

In haar auto dacht Jopie aan de voorgaande nacht. Het was
heerlijke seks geweest en ze dacht aan Petra. In hun relatie was het een
ongeschreven regel om niet te praten over de seks met andere partners. Ze ging
die regel breken, ze ging Petra over de seks met Harrie vertellen. Sterker nog,
ze dacht er over om Harrie met haar te delen. Hoe zou het zijn om met zijn
drieën te vrijen. De gedachte maakte dat ze nat werd. Ze ging wat achter het
stuur verzitten. Niet naar de zaak, eerst maar thuis langs om schoon ondergoed
aan te trekken. In de drukte van het ochtendverkeer fantaseerde ze over wat ze
met hem wilde doen, als hij zaterdag op bezoek kwam. Bij Amersfoort in de file
tot stilstand gekomen keek ze opzij. In de auto naast haar staarde een man naar
haar. Je moest eens weten waar ik aan dacht.

De zaterdag daarop ging Harrie ‘s middags bij zijn moeder op
zoek. Hij ging bijtijds weer weg om vroeg bij Jopie te zijn. Ze had beloofd
voor hem te koken. “Met toetje,” had ze met nadruk gezegd. In plaats van een
opgewekte Jopie trof hij haar in een duidelijke mineurstemming aan.

“Oh, je bent er al.”

Zijn begroetingskus, plat op de mond, werd niet beantwoord.
Harrie vroeg zich af wat er na hun hevige seks en het afscheid gebeurd was. Had
hij iets nagelaten? Hij kon niets bedenken. Hooguit dat het galant geweest zou
zijn, als hij met bloemen of zo op de stoep had gestaan. Hij vroeg het en tot
zijn verbazing zag hij tranen in de ogen van de sterke zakenvrouw komen.

“De klootzak!” zei ze en toen kwam het hele verhaal er uit.

De aanleiding van haar stemming was een brief die ze die
morgen van de gemeente had ontvangen. Een afwijzing op haar uitbreidingsplan.
Ze liet hem de brief lezen. Volgens Jopie kwam het allemaal door ene Jozef
Venema. Rijk geworden in de ICT, met software die hij vooral aan christelijke
instellingen sleet. Hij was een jaar of tien terug in het dorp komen wonen.
Eerst in een villa aan de rand van het dorp en later had hij iets protserigs
nieuws gebouwd. Hij was voor een christelijke partij direct actief in de
plaatselijke politiek. Eerst als gemeenteraadslid en sinds een jaar als
wethouder.

“Toen die smerige fijne klootzak een paar weilanden achter
mijn zaak voor zijn landgoed kocht en wilde gaan bouwen, toen had ik bezwaar
moeten maken. Ik dacht toen, leven en laten leven. God wat stom van me.”

Waar eerst Jopie ’s vader en later Jopie altijd medewerking
van de gemeente hadden gehad, was dat veranderd sinds Venema wethouder was.
Haar uitbreidingsplan werd nu aan alle kanten gesaboteerd. Via een bekende op
het gemeentehuis wist ze dat de wethouder er achter zat. Ze had echter moeten
beloven dat ze de naam van die klokkenluider nooit zou noemen.

“Die Venema wil me daar weg hebben.”

Achteraf had ze ontdekt dat rond de tijd dat Venema zijn
bouwvergunning had, de roddels over haar begonnen waren.

“Oh, vroeg Harrie, heeft hij je misschien ooit met je euh…,
vriendin Petra gezien?”

“Ja en nu vertellen ze dat ik lesbisch ben. Waarom vraag je
dat?”

“Nu weet ik waar mijn moeder haar wijsheid vandaan komt.”

“Dat had je me nog niet verteld.”

“Nee, ik geloof niet alles wat mijn moeder vertelt.”

Uit Jopie ’s verhaal bleek dat Jozef een goed christen was
door goed voor zijn akker te zorgen. Het grote landhuis werd gedeeld met een
bijna constant zwangere vrouw en 10 kinderen. In leeftijd variërend van een
jaar tot een jaar of achttien. Haar verhaal delen had geholpen. Ze vrolijkte
wat op en ging koken. Met een biertje in de hand keek Harrie toe en hij dacht
na.

“Heb jij een pc die ik mag gebruiken?”

Hij verdiepte zich op Internet in de regelgeving voor bouwen
in het buitengebied en landgoederen.

“He Joop. Kan je vrij wandelen op het terrein van die
Venema?”

“Nee, er staat een hek om en de poort is altijd dicht.
Hoezo?”

Harrie vertelde haar dat hij gelezen had dat landgoederen
deels voor wandelend publiek opengesteld moeten zijn. “Hij ging zich er verder
in verdiepen”, zei hij.

Het eten was klaar en Jopie bleek een prima kok. Onder het
eten vertelde Harrie wat hij bedacht had om Venema aan te pakken. “Allereerst
de openstelling van zijn terrein. Als dat voor hem van toepassing is, dan kan
je hem daarop pakken.” Harrie stelde voor dat hij dat zou doen met een
ingezonden brief onder zijn naam bij een regionale krant. Vervolgens het stukje
uitknippen en verspreiden onder de plaatselijke politici. Dat moest geheid heibel
voor Venema gaan opleveren. Hij vertelde iets meer over zijn opdrachten van de
laatste jaren en sloot dat af met. “Mijn mensbeeld is er niet rooskleuriger van
geworden. In mijn ervaring schuilt er in veel mensen een sjoemelaar. Dat zal
zeker gelden voor die Venema. Die heeft vast wel iets te verbergen. We moeten
alleen ontdekken wat. Als je nu eens camera ’s laat plaatsen? Vanaf jouw
terrein, een gericht op de toegangsweg naar zijn huis en een op zijn huis. Ik
heb wel een relatie die dat kan doen en die je dan ook nog een nette prijs
rekent.”

Jopie klaarde helemaal op en zei, “ja. Het is lief van je
dat me wilt helpen, maar waarom doe je het?”

Harrie begon te lachen. “Omdat je een vriendin ben en omdat
ik een hekel aan onrecht heb. Plus een pesthekel aan huichelende christelijke
politici, die vooraan in de kerk zitten en ondertussen alles doen wat hun lieve
heer en de wet verboden heeft.

Jopie ’s gezicht begon te stralen. “Harrie ontpopt zich tot
“Dirty Harry”.”

Ze aten rustig, ze dronken wat en er kwam geen toetje op
tafel. Dat had Harrie goed ingeschat. Hij hielp afruimen en de vaatwasser
vullen en terug in de woonkamer vroeg Jopie of hij al trek in zijn toetje had. Harrie
glimlachte en knikte.

Jopie verontschuldigde zich met de woorden “dat ze zich even
wilde opfrissen.” Het duurde een kwartiertje. Hij hoorde water stromen en
geluiden boven, tot Jopie hem riep.

Ze stond boven aan de trap in haar blootje. Hij liep de trap
op en stopte met zijn gezicht ter hoogte van haar kruis. Voorover leunend met
zijn neus bijna in haar driehoekje met kroezig blond haar, zei hij, “Dus, dat
is het toetje, een blonde krullenbol.”

Jopie drukte haar bekken naar voren. “Tast toe.” Haar kutje
stond licht open. Tussen haar naar buiten krullende schaamlippen was het roze
binnenste van haar spleetje zichtbaar. Hij drukte zijn neus in haar schaamharen
en snoof de geuren op van zeep en vrouw. Hij likte door haar spleetje. Ze
smaakte naar vrouw.

“Lekker toetje.”

“Zot, kom mee, ik heb een verrassing.”

Ze nam hem mee naar de badkamer en hielp hem met uitkleden.
Na een paar waarderende kneepjes in zijn schuin omhoog priemende stijve, trok
ze hem aan zijn pik naar de wastafel. Ze waste hem en ze droogde hem af. Het
vervolg kwam op haar slaapkamer waar ze hem vroeg om te gaan liggen. Het werd
een geweldige 69. Jopie had na hun vorige seks besloten dat ze het zo wilde.
Het was lang geleden dat ze door een man gelikt was. Na het stranden van haar
huwelijk had ze een wilde periode met experimenteren gehad. Uit die tijd wist
ze dat een gezwollen pik in haar mond en stimulering van haar klitje haar
heftig deed klaarkomen. Ze wilde dat gevoel terug. Met Petra was het lekker en
ze had wel eens geprobeerd om gelijker tijd op een dildo te zuigen, maar dat
werkte niet zo heftig. Ze had alleen even getwijfeld of hij als man net zo
kunstig met zijn tong zou zijn als Petra. Petra had de lat hoog gelegd. Ze
merkte al snel dat zijn lik vaardigheid niet voor die van Petra onderdeed. Heel
even liet ze zijn pik ontsnappen om hem aan te moedigen.

“Doorgaan, je hoeft je niet in te houden.”

Harrie met zijn hoofd in haar kruis begraven en haar dijen
op zijn oren verstond het maar deels. “Doorgaan,” kreeg hij mee. Hij dacht er niet
over om op te houden. Neem hem nu maar weer in je mond en zuigen, dacht hij al
verder likkend. Hij voelde dat haar bekken begon te bewegen, hij hoorde
gesmoorde geluiden en hij voelde zijn zaad drukken, op zoek naar een uitweg.
Hij stopte met likken om haar gezwollen kittelaar tussen zijn lippen te pakken
en er op te sabbelen. Het effect kwam direct. Hij hoorde haar gesmoorde gegil,
hij voelde de mondbewegingen om zijn pik en er stroomde een golfje vocht over
zijn tong.

Nu ik, dacht hij. Hij legde zijn handen op haar achterhoofd
om haar mond om zijn pik te houden. Hij drukte haar hoofd omlaag en stootte
zijn pik omhoog. Jopie was zich bewust van haar gegil en ze voelde hem
schokken, gevolgd door de smaak van zijn sperma in haar mond. Ze slikte een
paar keer en hield haar lippen om zijn pik tot hij stil lag.

Harrie bleef niet slapen. Hij had de volgende morgen al
vroeg een wedstrijd met zijn veteranen rugbyteam. Jopie had een afspraak met
Petra om samen naar een tentoonstelling te gaan. Ze popelde om Petra over
Harrie te vertellen. Voor het slapen gaan dacht ze terug aan de seks en ze
moest inwendig lachen. Ze ging haar minnares vertellen over seks met een
minnaar. Fijn dat het zo kon. En Venema, zou de aanpak van Harrie helpen?

Het was ruim twee weken later dat Jozef op het gemeentehuis
gebeld werd. Een journalist van de Gooi en Eemlander, zei de secretaresse.
Jozef was altijd wel in voor een interview en zeker als er ook een foto bij
kwam. “Verbindt maar door.”

Verbaasd luisterde hij naar het verhaal. Een ingezonden stuk
en de journalist wilde “hoor en wederhoor”, zijn reactie hebben.

“Nee, er was niets van waar, zijn landgoed was wel
toegankelijk voor publiek.” Oh, de journalist was wezen kijken en had het hek
dicht en op slot aangetroffen.

“Misverstand, tijdelijk even dicht, in verband met
loslopende honden.”

“Ja, ja, dat mochten ze schrijven. Dat de wethouder er zich
niet in herkende. Het landgoed was vrij toegankelijk voor publiek en dat was
het altijd geweest.”

Rood aangelopen van kwaadheid legde hij even later de hoorn
op het toestel. Wie flikte hem dat? Hij was potverdorie vergeten te vragen van
wie het ingezonden stuk kwam. Daar kwam hij nog wel achter. Hij belde Martha
dat ze de poort open moest zetten.

“Nee, niet protesteren. Het hek moet open blijven… Ik leg
het je nog wel uit… Luister nou eens naar me mens… Dan hou je de hond maar
binnen.”

Harrie had de smaak te pakken. Vroeger dan verwacht, op de
terugweg van een afspraak in de randstad, belde hij Jopie mobiel. Voicemail.
Impulsief reed hij naar het dorp en stopte bij de sloperij.

“VDK, De Klerk Voertuigdemontage.” Harrie keek
nieuwsgierig rond. Het bedrijf oogde netjes en opgeruimd, met de medewerkers in
bedrijfskleding met VDK logo.

“Mevrouw de Klerk was afwezig. Ze was naar een afspraak
buiten de deur.”

Terug in de auto reed hij een paar honderd meter door. Hij
parkeerde zijn auto in de berm en wandelde door het open hek het landgoed op.
Hij nam de tijd om rustig rond te kijken. Een groot uitgevallen landhuis met
een rieten kap en een grote losse schuur met veel zonnepanelen op het dak. Het
terrein was ingericht met wandelpaden en jonge aanplant van bomen en struiken.
Hij liep een rondje over het terrein en terug bij het huis, zag hij een vrouw
naar buiten komen. Gezette veertiger in een rok tot ver over de knie en
opgestoken lang haar. Ze had drie jonge kinderen bij zich. Ze keek zijn kant
uit en verdween toen schichtig met de kinderen weer naar binnen. Op weg naar
huis dacht Harrie na over wat hij gezien had en hij kreeg een idee.

Veel zonnepanelen. Geen pijpje of condens pluim van een
gasgestookte ketel zichtbaar. Waarschijnlijk aardwarmte en een warmtepomp,
dacht hij. Verder in de week reed hij opnieuw naar het dorp, nu wel met een
afspraak bij Jopie. Echter voordat hij naar Jopie ging had hij een afspraak bij
de regionale omgevingsdienst. Hij ging de bouwtekeningen en vergunning bekijken
van het landgoed. Zijn vermoeden klopte, het landgoed werd verwarmd met
grondwater en een warmtepomp. Op naar de volgende stap.

Jopie nam hem na werktijd mee naar de sloperij om hem de
recent geïnstalleerde camera ’s te laten zien en te demonstreren hoe ze op haar
laptop de camerabeelden kon bekijken. Dat deden ze in haar kantoor. Jopie
achter haar bureau in een grote leren bureaustoel.

“Lelijk ding, maar erfenis van pa,” zei ze. Harrie leunde
over haar heen om naar de opgenomen beelden op te kijken. De beelden waren
scherp en behalve wat auto’s op de weg en spelende kinderen op het erf van
Venema was er niets te zien. Zijn ogen van het scherm afwendend en naar beneden
kijkend zag hij de grote bolle borsten van Jopie in haar blouse naar voren
steken. Hij pakte ze vast en vertelde haar dat hij daar al dagen naar
verlangde. Ze draaide haar hoofd om gekust te worden.

“Ik ook,” zei ze, zich bevrijdend, “maar eerst wat regelen.”
Ze liep naar de receptieruimte en drukte op een knop waardoor de grote
toegangspoort naar het terrein dichtschoof. Terug in het kantoor deed ze de
deur dicht en ze liet de luxaflex voor de ramen zakken. Ze knoopte haar blouse
los en haakte haar bh los om haar borsten de vrijheid te geven. Harrie wist wat
er van hem verwacht werd, hij nam haar borsten een voor een in handen. Terwijl
hij afwisselend op haar tepels zoog, maakte zij zijn broek los en ze nam zijn
erectie vast.

“Ik heb ook naar je knuppel verlangd. Ga eens zitten.”
Harrie ging op de oude leren kantoorstoel zitten en keek toe hoe ze haar broek
en slip uittrok. Ze wilde schrijlings op hem komen zitten maar de armleuningen
verhinderden dat. Harrie zag haar teleurgestelde blik en stond snel op. Hij
bukte zich om het ontgrendelingsmechanisme van de leuningen te zoeken. Met de
leuningen er af ging hij weer zitten. Zijn pik stak uitnodigend omhoog. Hij
zocht de handel voor de zitting en liet de stoel wat zakken. Jopie knikte
goedkeurend, ze pakte zijn pik vast en liet zich er schrijlings over heen
zakken. Ze hadden in de weken daarvoor een vertrouwde routine ontwikkeld. Een
routine, waarin ze van elkaar leerden wat ze lekker vonden en op basis daarvan
experimenteerden ze verder. Jopie begon op en neer te wippen en de vering van
de stoel werkte mee. Harrie genoot en de Engelse term “easy ride”
schoot door zijn hoofd. Een krakend geluid klonk en de zitting schoot
centimeters omlaag. Harrie zag Jopie verschrikt kijken en toen schoot ze in de
lach.

“Pa was het er zeker niet mee eens dat we zijn stoel zo
gebruikten.” Zijn glimmende natte pik vastpakkend, “gelukkig is je pik nog
heel.”

Wetend wat hij lekker vond, leunde ze voorover met haar
ellebogen op het bureau en haar stevige billen naar hem toe. Harrie kwam achter
haar staan, richtte en zijn pik vond de weg terug in haar warme vochtige
schoot. Rustig begon hij te stoten. Verzot als hij was op haar borsten, wist ze
dat hij haar borsten met zijn armen om haar heen vast zou pakken en zou
koesteren. Ze genoot van zijn pik, die met lange halen heen en weer in haar
gleed. Het soppende geluid en het getik van zijn heen en weer slingerende
kloten verhoogden haar genot. Ze hoorde hem zachtjes grommen. Hij liet een van
haar borsten los en stak zijn wijsvinger naast zijn bewegende pik in haar kut
om haar kittelaar te strelen. Ze voelde een orgasme opkomen. Ze opende haar
mond en hij stak zijn natte vinger in haar mond. Ze proefde haar geiligheid en
gilde.

Het kostte Harrie de volgende dag een uur aan de telefoon
met het Provinciehuis. Daarna had hij zekerheid.

Jozef zat in het gemeentehuis achter zijn bureau te genieten
van een kop koffie. Geen afspraken die morgen en rustig wat bureauwerk doen.
Hij dacht aan de vorige avond. Het regionaal overleg was op het laatste moment
afgezegd. Hij had het in zijn agenda laten staan en zo een goede smoes gehad om
weg te gaan. Jammer dat hij steeds wat moest verzinnen. Martha leek steeds meer
bezitterig en controlerend te worden. Laat ze maar beter op de kinderen letten.
Jammer dat de Roemeense er niet was, hoewel dat Chineesje! Beetje mager en
kleine tietjes, maar een strak kutje. Hij moest grinniken om een oude grap die
hem te binnen schoot, over vrouwen met spleetogen die hun kut overdwars hebben.
Het klopte niet en het was een lekker strak kutje. Ze was helemaal geschoren en
ze had geen uitstekende schaamlippen. Een lekker strak pornokutje dat had ze.
Zou hij proberen of de Roemeense samen met het Chineesje in waren voor een
huisbezoek. Verrekt, de telefoon ging.

Het bleek weer een journalist. Niet opnieuw, dacht hij. Het
gedoe met de gemeenteraad en zijn collega ’s over het landgoed was net voorbij.
Het bleek een journaliste van de Volkskrant, ze wilde een afspraak maken voor
een interview. Even streelde het voorstel zijn ijdelheid, tot hij doorvroeg
naar de aanleiding van het interview. Het bleek te gaan om zijn woning en het
gebruik van grondwater voor de verwarming. “Of het waar was dat hij daar geen
vergunning voor had?”

Het ingezonden stuk over de openstelling van het terrein was
van ene H.F. Brands uit Deventer geweest. Na wat rondvragen bleek dat een zoon
van mevr. Brands, die hij kende van de kerk. Waar bemoeide zo’n vent zich mee.
Zou hij hier ook achter zitten?

Twee weken later zat Jopie samen met Petra bij haar thuis op
de bank. Jopie las glunderend een artikel voor uit een huis-aan-huisblad.
“Wethouder in het nauw. Oppositiepartijen eisen zijn aftreden.”

Petra gaf haar een ‘high five’ en boog zich naar Jopie voor
een kus. De kus leidde tot een gang naar de slaapkamer en heerlijke seks. De
dubbele dildo die Petra gekocht had werd door Jopie gewaardeerd, vooral toen ze
het afmaakten met een lik-partij. Daarna bezorgde ze Petra een nat orgasme door
met twee vingers in haar doos op haar clit te knabbelen. Later naar een
televisiefilm kijkend en tegen elkaar aan leunend op de bank, dacht Petra na
over haar relatie met Jopie. Tijdens de voorgaande weken had Jopie alles wat ze
met Harrie beleefde in detail gedeeld met Petra. Niet alleen de aanpak van die
zak van een Venema, maar ook de seks met Harrie. Voor Petra was dat een nieuwe
ervaring. Ze lieten elkaar vrij en voor Petra hield dat in dat de andere
partners niet besproken werden. Zo was het vanaf het begin met Jopie ook
geweest, tot Harrie. Oh ze genoot van de verhalen. Met rode oortjes en een nat
kruis, dacht ze. Na zo’n uitgebreide beschrijving, wilde ze graag direct vrijen
en Jopie ook. Deed ze het daarom? Of zou ze Harrie met haar willen delen en
beschreef ze de seks met hem daarom zo in detail?

Vreemd genoeg verwarde dat haar. Polyamorie was voor haar
niet alleen lekkere seks maar daadwerkelijk houden van haar partners. En die
partners, die bewaarde ze in verschillende denkbeeldige laatjes. Ze wisten van
elkaars bestaan, maar de laadjes gingen maar met een tegelijk open.

Stel dat zij, Jopie en die Harrie? Dat voelde niet goed. Ze
had nu twee partners. Jopie en Pierre. Ze kon zich niet voorstellen dat ze
Pierre ook een partner van Jopie zou zijn. Ze had wel eens gedacht over een
trio, maar besloten dat dat niet kon. Het paste niet in haar idee van
Polyamorie.

Het gezeik kwam Jozef de strot uit. Hij had de blaren op
zijn tong gepraat om steeds maar weer uit te leggen dat hij niet wist van de
vergunningplicht. “De installateur heeft er niets over gezegd”, had hij
verklaard. Ging zo’n rot journalist die klootzak bellen. De schoft was nog
zuur, omdat hij zogenaamd meerwerk niet had willen betalen.

“Hij had mijnheer Venema er meermaals op gewezen dat hij een
vergunning moest aanvragen. Hij had zelfs alle formulieren voor hem ingevuld.
Hij hoefde ze alleen nog maar te ondertekenen.”

Gelukkig werd het meivakantie en dan ging Martha een paar
dagen met de kinderen weg. Hij besloot om dan te proberen of de hoertjes met
hem mee naar huis wilden.

Harrie had getraind en stond zich net af te drogen na het
gezamenlijk douchen, toen zijn telefoon klonk.

“Daar gaat je pilsje Harrie,” grapte een van zijn
ploegmaten. Dat bleek te kloppen. Jopie had interessant nieuws. De camera’s
hadden hun nut bewezen. Ze had mevrouw Venema het gezinsbusje zien volladen en
met alle kroost zien vertrekken. “Er vandoor of op vakantie?” Ze had Venema aan
het begin van de avond zien vertrekken en pas in het donker zien terugkomen.

“En nu komt het. Hij kwam in het donker terug, maar toen hij
voor het huis stopte ging zijn beveiligingsverlichting aan. Er stapten twee
jonge vrouwen uit in topjes en hele korte rokjes.”

“Zijn ze nog binnen?”

“Ja.”

“Dan moeten we er achter zien te komen waar ze vandaan
komen. Kan jij hem straks volgen?”

“Hij kent mijn auto, maar Petra is hier.”

Er werd overlegd en even later klonk het. “Petra is op de
motor, ze gaat zich al aankleden, om op de hoek bij de zaak te wachten tot hij
vertrekt.”

“Laat haar…”

“Ja, ze heeft een camera bij zich.”

Harrie ging naar huis om daar de ontwikkelingen verder af te
wachten. Het was half drie ‘s nachts toen Jopie belde. Petra was Venema gevolgd
naar een tent met de naam Club Prive. Ze had foto ‘s genomen van de twee
uitstappende vrouwen, met op de achtergrond het gebouw herkenbaar in beeld.
Plus nog een foto van zijn auto met het kenteken zichtbaar voor het gebouw.
Helaas was hij zelf in de auto blijven zitten. Er was nog wel een hoop kabaal
geweest, doordat de vrouwen hem bij het uitstappen uitscholden. “Bloody wanker,”
had een kleine vrouw met Aziatische trekken geroepen.

Ze spraken af om vrijdag krijgsraad te houden bij Jopie
thuis. Petra zou er ook bij zijn.

Harrie keek uit naar de vrijdag. Enerzijds om het afstraffen
van Venena te kunnen afronden en anderzijds was hij erg nieuwsgierig naar Petra
geworden

Jozef Venema bleef de dag na het hoerenbezoek thuis.
Buikgriep had hij als reden genoemd. Hij was gruwelijk chagrijnig en wilde
nadenken. De vorige avond was een mislukking geweest. Toen hij die wijven
gevraagd had om met elkaar te vrijen was het overduidelijk gespeeld. Hij was
niet gek. De spleetoog deed net of ze de andere befte, zonder haar met de tong
aan te raken. Het stomme wijf werd nog hysterisch ook toen hij haar in haar
kontgaatje wilde neuken. Waarom eigenlijk? Dan had ze maar geen hoer moeten
worden, hij had toch een condoom om. Na het terugbrengen betaalde hij hen
minder dan afgesproken, hadden ze naar beter hun best moeten doen. De hoeren
hadden niet geholpen tegen zijn zorgen. Aftreden, dat ging hij zeker niet doen
en gelukkig steunde zijn fractie hem.

Harrie hoefde niet aan te bellen. Op het moment dat hij uit
de auto stapte ging de deur open. Een slanke vrouw van ongeveer zijn eigen
leeftijd met een kort donker page kapsel. Petra? Hij stak zijn hand uit en
zei,” dag ik ben Harrie.” Ze negeerde zijn hand en gaf hem een kus op zijn
wang.

“Hallo, ik ben Petra. Je lijkt niet op “Dirty
Harry”. Jopie was nog even boodschappen doen.

Hij zag er wel uit zoals Petra zich hem had voorgesteld, op
een ruige manier aantrekkelijk. Ze had verwacht dat het wat ongemakkelijk zou
zijn, zonder Jopie als verbindende factor. Het tegendeel bleek waar, ze raakten
direct in een geanimeerd gesprek en ze liet hem de foto’s zien die ze gemaakt
had, plus de door Jopie uitgeprinte beelden van de camera’s. Zowel de
camerabeelden als de foto’s waren voorzien van datum- en tijdaanduiding. Harrie
complimenteerde Petra dat ze daaraan gedacht had toen ze de foto’s nam. Dat was
het moment dat Jopie met een boodschappentas binnenkwam.

“Dag schatten,” zonder aarzeling kuste ze Harrie innig op
zijn mond en daarna Petra.

“Wat denk je Harrie?”

“Ik denk dat we hem bijna te grazen hebben. Laten we het nog
wat aandikken met wat foto’s van blote mensen bij zijn huis, alsof er ook
orgieën gehouden worden.”

“Hoe wil je dat doen,” vroeg Petra.

“Ik kan via via wel wat dames inhuren maar dat vergt tijd en
dan moet het ook nog als er niemand thuis is bij de Venema ’s.”

Hij dacht na. “We kunnen het ook zelf doen.”

“He?”

“Ja, zijn gezin is nu niet thuis. Als hij nu ook de hort op
gaat, dan gaan we vanavond naar zijn huis. Met al die beveiligingsschijnwerpers
is er licht genoeg om foto’s te maken.”

“En wij bloot op de foto?” vroeg Jopie met ongeloof in haar
stem. “Dan worden we toch herkend!”

“We blurren de gezichten. En ik denk dat jij beter de foto’s
kan nemen. Je heerlijke grote tieten verraden je misschien.”

Hij keek naar Petra. “Durf je het aan?”

Ze aarzelde even en zei toen. “Ja hoor.”

Ze aten de kant en klare pizza’s, die Jopie net gekocht had.
De dames dronken er een wijntje bij en Harrie dronk een pilsje. De laptop van
Jopie stond opengeklapt op tafel, ingelogd op de camerabeelden. Al vroeg, om
een uur of zeven, zagen ze Venema keurig in pak en met een koffertje
vertrekken.

“Die heeft ergens een bespreking en is voorlopig niet
terug,” concludeerde Harrie. “Laten we gaan”.

Het was nog licht toen ze de auto bij Jopie’s bedrijf
parkeerden en het weggetje afliepen naar het landgoed. Het hek stond open en er
was niemand te zien. Harrie en Petra kleedden zich uit. Waarbij Harrie, zoals
Jopie zonder jaloezie merkte, veel belangstelling had voor Petra. Harrie
schaamde zich niet voor zijn belangstelling. Ze had, zoals hij al vermoedde
kleine borsten en een streepje donker haar sierde haar venusheuvel. Slank en
pezig, hij vermoedde dat ze veel aan hardlopen deed. Toen ze zich wat draaide
zag hij een heerlijk rond kontje. Zijn pik roerde zich. Petra maande ze tot
opschieten en vertelde al foto’s schietend hoe ze moesten lopen en staan.

“En nu tegen elkaar aan. Jij Harrie tegen Petra ’s billen
aan en jij Peet met je gatje naar achteren.”

Petra voelde dat zijn halve erectie tegen haar billen
groeide tot een regelrechte stijve. Ze vond het een geil gevoel. Zich
omdraaiend pakte ze het geval vast.

“Neem deze foto ook maar Joop.”

Zo! Dacht Jopie, dat beloofd wat.

“Kom snel aankleden,” riep ze. “Voordat we betrapt worden.” Ja,
dacht Petra in de auto, Jopie krijgt haar zin. Ik doe mee. Weer bij Jopie thuis
bleek dat Petra haar laptop bij zich had en dat ze behendig was met Photoshop.
De foto’s werden bewerkt en geprint. Harrie stond er op dat het geheugenkaartje
uit de camera opnieuw geformatteerd werd en hij keek over Petra’s schouder mee
hoe ze de foto’s van haar laptop verwijderde en ook de prullenbak leegde. Hij miste
een vragende blik van Jopie en een knipoog van Petra. Petra vroeg nog aan Jopie
hoever ze door wilde gaan met het Venema lastig maken.

“Net zo lang tot hij op zijn rug gaat liggen en met zijn
pootjes trappelend in de lucht roept: “Oké jullie winnen. Ik geef me over. Ik
zal het nooit meer doen.”

Het werd een gezellige en vooral vrolijke avond. Onder het
genot van een fles wijn werkten ze gezamenlijk aan de tekst voor een brief aan
Venema. Het werd bedtijd en het was vanzelfsprekend dat zowel Petra als Harrie
bleven slapen. Harrie werd al sinds de “fotoshoot” geplaagd door een
erectie. Een pijnlijke, knellende erectie en steeds als hij dacht, gelukkig hij
slinkt, dan was een blik op de dames genoeg om hem weer te doen groeien. Hij
was nog nooit met twee vrouwen tegelijk naar bed geweest en naar ze kijken was
voldoende om zijn fantasie op hol te doen slaan. De dames waren diep in gesprek
en leken geen haast te hebben. Harrie dacht er over om zijn erectie te
voorschijn te halen en er mee op tafel te kloppen, om zo aandacht voor zijn
probleem te vragen. Gelukkig kwam Jopie overeind met de woorden.

“Kom Peet dan zal ik het bed voor je opmaken in de
logeerkamer.” Harrie met zijn fantasieën achterlatend verdween het tweetal
lachend naar boven. Harrie hoorde gestommel boven, gelach, stromend water en
nog meer gelach. Met de dames boven had hij zijn broek al eens los gemaakt om
zijn knellende pik even wat vrijheid te geven. Jezus, dacht hij, kijkend naar
een natte plek in zijn onderbroek, ik sta nu al op springen. Het duurde lang
tot hij eindelijk Jopie van boven hoorde roepen.

“Harrie, kom maar. Je mag bij ons in bed, als je eerst gaat
douchen.”

Ook dat hielp niet om de erectie te laten slinken. Het hielp
wel om bij het wassen geen plooitje over te slaan. Dapper spoelde hij zich met
koud water af. Zijn pik slonk er niet van. Dan maar zo, dacht hij de slaapkamer
in lopend. In zijn blote kont en met zijn pik fier vooruit stapte hij naar het
bed toe. De dames lagen onder het dekbed, dat ze tot hun kin hadden
opgetrokken.

“Peet mag ik je voorstellen? Dirty Harry met zijn wapen in
de aanslag.”

Petra begon te lachen. “En wat voor een wapen!”

Ze sloeg het dekbed terug. “Kom maar tussen ons in liggen.”

Harrie zag dat ze helemaal bloot waren en in bed stappend
zag hij nog wat. Ze hadden zich of elkaar geschoren. Het blonde baardje van
Jopie en het zwarte streepje van Petra waren weg. Hij boog zich over de
onderlichamen van de dames en nieuwsgierig hoe het voelde, streek hij met zijn
vingers over hun gladde schaamstreek.

“Als babyhuidjes.” zei hij. Hij knielde op het bed en boog
zijn hoofd naar de dichtstbijzijnde onderbuik, die van Petra. Als een pruim
dacht hij, een lekkere sappige pruim. Hij likte over de huid rond haar
spleetje.

“Doorgaan,” klonk het en zijn pik werd vastgepakt. Hij keek
even op en zag dat het Jopie was die zijn pik vasthield. Zich weer naar de
pruim van Petra buigend zag hij dat ze lenig haar benen opgetild had en zich
met haar armen onder haar benen door wijd geopend aanbood. Hij likte door haar
vochtige spleet en zijn tong vond haar clit. Terwijl hij likte werd zijn pik
losgelaten en verschoof Petra onder zijn gezicht wat. Er volgde nog meer
beweging, een hand die zijn buik omhoog drukte, een gezicht dat onder hem
schoof en toen de mond van Jopie, die zich om zijn pik sloot. Laat haar
alsjeblieft rustig aan doen, dacht hij, ik sta op springen en wil nog niet
komen. Jopie bleek zijn situatie goed in te schatten. Ze beperkte zich tot het
speels likken van zijn eikel. Af en toe klemde ze even haar lippen om zijn
schacht, bewoog ze haar mond even, om dan weer te stoppen. Alsof ze voelde dat
zijn zaad er aan kwam en daardoor net op tijd afremde. Hij hoorde zacht
gekreun, het klonk anders dan Jopie, die meer een giller was. Hij concentreerde
zich helemaal op de kittelaar van Petra. Haar clit was zo gezwollen, dat hij er
met zijn lippen omheen, op kon zuigen. Het gekreun werd een gilletje en hij
voelde haar bekken schokken. En nu het toegift dacht hij. Hij tilde zijn hoofd
op, richtte zich op en knielde tussen haar benen.

Jopie had haar mond nu op de mond van Petra. De vrouwen
kusten elkaar met de smaak van Harrie ’s lekkende pik. Harrie stootte naar
voren en gleed de zeiknatte kut van Petra in, terwijl ze haar benen om zijn rug
sloeg. Hij kon en wilde het niet meer inhouden. Hij stootte een paar maal en
toen kwam Petra met haar bekken omhoog. Ze gilde en Harrie hield het niet meer.
Petra bleef gillen terwijl Harrie diep in haar, zijn lang opgehouden ontlading
had.

Ze lagen naast elkaar op bed met Harrie in het midden. Hij
kreeg wat rust, tot Petra ’s hand op onderzoek ging. Ze pakte het vel van zijn
verschrompelde glibberige pik vast, tilde het gevalletje op en zei plagerig,
“moet ik het hiermee doen?” Ze liet zijn pik weer op zijn buik vallen. Ze leek
het een leuk spelletje te vinden. Ze herhaalde het gebaar een paar keer, tot
het gevalletje weer op een geval begon te lijken en na loslaten niet meer op
zijn buik plofte.

“Een wonderbaarlijke wederopstanding,” zei Petra. “Van
friemeltje, tot piemeltje tot piemel, tot…” Ze had het handwerk van Jopie
overgenomen, “… lekkere stijve lul.”

Jopie kwam overeind en ging op ellebogen en knieën over
Petra heen zitten. Ze boog haar hoofd en kuste Petra terwijl haar kont
uitnodigend schuin omhoog stak. Harrie kroop op zijn knieën achter Petra en
genoot van de aanblik van haar lokkende kale pruim.

“Kom op, ik wil die lekkere dikke pik in me voelen.”

Dat wilde Harrie ook en hij stuurde zijn pik tussen haar
openstaande gezwollen schaamlippen. Net bevredigd kon hij het lang volhouden en
dat ging hij doen. Rustig stootte hij in de mee bewegende Jopie. Hij kende haar
nu goed genoeg om te weten dat opgegeild als ze was, ze snel een orgasme zou
krijgen. Het orgasme kwam, haar bekken schokte en ze gromde met haar lippen op die
van Petra. Harrie zag zijn kans, vergelijken. Hij duwde Jopie wat naar voren en
schoof zijn pik in de kut van Petra. Ook heerlijk, maar anders, natter! Door
mijn kwakkie?, vroeg Harrie zich af.

Petra begon haar bekken omhoog te stoten en dat maakte dat
de bijkomende Jopie besefte wat er gebeurde. Ze kroop van Petra af en zei.

“Ik heb een idee.”

Het idee leidde tot een herschikking met Jopie op haar rug
en Petra knielend op de rand van het bed met haar hoofd in Jopie ’s kruis.
Harrie stapte uit bed en ging tussen Petra ’s gespreide benen staan. Zonder
verdere hulp en druk glipperde zijn paal weer naar binnen. Zo naaide hij Petra
en zichzelf naar een nieuwe ontlading. Een ontlading die ingezet werd door het
gegil van Jopie, die door de bedreven tong van Petra naar een lang en heftig
orgasme gelikt werd. Het was voor alle drie een nieuwe ervaring, met drie
volwassenen in een tweepersoons bed slapen.

De volgende morgen keek Petra toe hoe Jopie en Harrie elkaar
bij het douchen inzeepten en streelden. Ze voelde geen jaloezie. De seks met
zijn drieën was geweldig geweest en kijken naar het tweetal maakte haar geil.

Het was een paar dagen later dat Jozef Venema, weer min of
meer opgelucht adem haalde. Hij had geluld als Brugmans, wat nog verschuldigde
wederdiensten opgeëist en beloftes gedaan. Het zag er naar uit dat hij zijn
ambtsperiode kon uitdienen. Zijn christelijke coalitiepartners wilden hem
daarna niet meer steunen. Zo was in ieder geval voor nu zijn gezicht gered en
de verkiezingen lagen nog twee jaar in het verschiet.

Om Martha en de joelende kinderschaar te ontlopen ontbeet
hij in zijn werkkamer. Pas nadat Martha met het busje de kinderen naar school
ging brengen kwam hij tevoorschijn om naar het gemeentehuis te gaan.

Bij binnenkomst gaf zijn secretaresse hem, met een
nieuwsgierige blik, een dikke envelop. Er stond met grote vette letters
“STRIKT PERSOONLIJK” op. Ze had de envelop niet durven openen, maar
er wel tevergeefs aan gevoeld en hem tegen licht gehouden.

Bah, wat nu weer, schrok Jozef.

In de beslotenheid van zijn kantoor opende hij de envelop.
Er vielen wat vellen met geprinte foto’s uit. Hij staarde geschokt naar de
bovenste foto met de twee hoertjes bij hem voor de deur. Het sierde Jozef dat
hij niet vloekte. Snel bladerde hij de foto’s door. Bij de blote man en vrouw
in zijn tuin begon hij zich af te vragen wie dat waren en wie hem dit flikte. De
begeleidende brief was kort maar duidelijk. Hij kreeg vier maanden de tijd om
er voor te zorgen dat de omgevingsvergunning voor dat rotwijf rond kwam.
Inclusief alle benodigde extra vergunningen, zoals voor de te kappen bomen, de
te verplaatsen watergang en het in gebruik nemen van de extra apparatuur. Ook
het wegmasseren van mogelijke provinciale bezwaren viel daaronder. Zo niet dan
zouden de foto’s breed verspreid worden.

Om zijn medewerking te tonen, kreeg hij drie weken de tijd
om met een ambtelijke delegatie en vergezeld van een journalist en fotograaf
van het gratis huis-aan-huisblad het demontagebedrijf te bezoeken. Bij die
gelegenheid diende hij te verklaren dat de gemeente er trots op was om zo’n
innovatief bedrijf binnen haar grenzen te hebben.

“Een belangrijke motor voor de plaatselijke economie en
werkgelegenheid. Een excellent voorbeeld van een transitie naar een circulaire
economie”.

De laatste zin las hij nogmaals en nu zachtjes hardop.
“Gatverdamme,” zei hij. De brief was ondertekend met “Bezorgde
Burger”.

Een maand later kreeg Harrie een Whatsapp bericht van Jopie,
met een afbeelding van een artikel in de krant. Bij het artikel stond een foto
van Jopie die breed glimlachend de hand schudde van een zuinig kijkende Venema,
met op de achtergrond een stapel geplette autowrakken.

Hij appte “en?”

De reactie kwam direct. “Daarna mijn vingers geteld en mijn
handen met garagezeep gewassen.”

Tinus
Boot

Graag jouw waardering als reactie onder dit verhaal?



Next »